De prijs dezer Courant, die geregeld vijfmaal chomcing der antwoorden van den gister van buitenlandsche zaken, op de aanmerkingen der afdeelingen betrekkelijk zijn departement. . (Slot. Zie n\ at/.) c consulaten van Marocco, Tripoli en Tunis lm w°rden gemist;" merken wijders de afdee°en aan. En het antwoord hetwelk de ex-mier hierop geeft, is weder allezins geschikt om lat Peren >n sterke beweging te brengen. Het °ord dcs heeren vsrstolk. luidt; aö alle posten op de begrooting is er geen 00^kelijker." 6t\ n n tt^e Posten *' er 3een noodzakelijker; — eet) consulaat van Tripoli is nota bene sedert re„. 'ental jaren vacant. Sedert een tiental jaren a °crt de consul-generaal van Tripoli (die met (!erl'>BeXVon3 sPendat'e-gelden" /"8900 kost) in Ne-0 . >nu eens hier , dan daar , volgens de laatste W& °U te Medemblik. En van alle posten op de j ln9 is geen noodzakelijker! ge behoeve van Marocco is voor den consulken .^ ca de spendatie-gelden /8,500 uitgelrok- Ütaro staat almede geen consul-generaal ie %i f> aa -'y*1 vrotg ;neu don minister : wie toch k*.c ''nsul~Sen('raa> was, en daaromtrent Weef Z. * steeds alle antwoord schuldig. Natuurlijk-, je öl die consul-generaal is even denkbeeldig als ögüSCCrelaris van legatie te Berlijn. Intusschen Polieren er JaarUJks ƒ16,500 voor consuls te Tri\>an n M"occo, die er niet zijn. Terwijl echter igr . c posten op de begrooting geen nood zakelijfteloo * ~~ Inderdaad het nageslacht zal nimmer ate en dat er ooit alzoo door een minisier aan "-Generaal geantwoord werd. jiircnc ccl verSelende dat Marocco en Tripoli sedert ier> /°n.en £ | d°st zich slechts het alternatief op tvs- Cllandsch nd:<= bwnfi var. eskaders in de Midl)e re|.? c" Atlantische zeeën ,en het aankweeken tedeQ> okklnßen van vriendschap met die mogend.*W VP de met baar gesloten traktaten gevestigd." niet °P bet 'ddella /S °e'iofnen om bestendig eskaders in de 1*? cD Atlantische zeeën te houden ; &So U 8 te houden; dit ware nog eene l^atien! Vaa volharding geweest! Eea derde f 6*'* men nde de minister niet. Maar waarom "^Üditto WaPeaCK» doodelijke wapenen, tenzij tot If^ö ïL*an tern die onze regten krenkt? En **•*>. «Hand alleen te zwak ware om de roof? eDj bijaldien zij haar stelsel vau kaapvaart niet opgeven wilden . was het dan niet de roeping onzer diplomatie alle .ïiogendheden van Europa op te wekken tot eene algemeene kruis - vaart ter uitdelging van een gespuis, hetwelk aan onafhankelijke staten alternalievon meent te kunnen opleggen gelijk de heer verstolk die bij volharding heeft geduld ? — Hier ware het er nu juist op aangekomen , het nut van belrekkingen met de Europische staten te. toonen , door te doen ondervinden dat Nederland zich bondgenoolen weet te verschaffen , en , bcleedigd , bloedig straft. Zoo handhaaft men de -eer en veiligheid van stalen. Nog cene juiste aanmerking der afdeelingen schijnt ons de volgende : «Het is wenscbelijk te achten om geene vreem«deliogcn, en zelfs geene geweze.i vreemdelingen, »die eerst onlangs Nederlanders geworden zijn, tot »het bekleeden der buitenlandsche zendingen toe te «laten." Men weet Ijoe dikwijls ook wij tegen die menigte vreemdelingen , welke Nederlandsche zendingen vervullen , opgekomen zijn. Ziehier nu hoe de heer verstolk de aanmerking beantwoordt: «Dit beginsel was steeds dat der regering (!), «zoowel ten aanzien der diplomatieke zendingen «als der consulaten. Onder dt fjèïoldigde consulasten is enkel het consulaat-generaal te Alexandrië «in Egypte, het consulaat te .Odessa en het consu«laat-generaal te Bern , door vreemdelingen bezet, «uit hoofde er zich daar geene Nederlanders opdoen." Uit hoofde er zich daar geene Nederlanders opdoen ! Inderdaad; het is moeijeüjk om bij zoodanige antwoorden zijne verontwaardiging te bedwingen. Moesten zich dan daar Nederlanders opdoen? Kiest men ter vervulling van buitenlandsche zendingen en bezoldigde consulaten , personen die zich daar bevinden, waar men eene zending of bezoldigd consulaatschap wil vervuld zien? Voor de vreemdelingen aan welke bovengenoemde bezoldigde consulaten opgedragen zijn, «omdat zich aldaar geene Nederlanders opdoen ", wordt aangevraagd : I°. Voor den consul-generaal te Alexandrië f 4000. Over ISil trekt hij nog /o,6!)0. Zou nu geen geschikt Nederlander zich voor f 4,000 als consul-generaal naar Alexandrië willen begeven? Wij houden ons overtuigd dat wierd er >n, tien voor éón zich a:. rJeo; -"¦ P iv goen bekwaam Nederlander zich le Odessa willen vesvi, bijaldien hij daartoe aangemoedigd wierd door de opdragt van het consulaat met eeno bezoldiging van f 2000 ? 3°. Voor den consul-generaal in Zwitserland f 3000. Het ware bespottelijk, te onderstellen dat geea geschikt Nederlander zich tegen die bezoldiging en met dien rang naar Bern zou willen begeven. De heer verstolk vervolgt-; «De gezant te Rome eu de zaakgelastigde te «Stockholm zijn, volgens het tractaat met België, «Nederlanders." Het zij zoo. Doch dit is geene redeu om hen bij voorkeur boven geboren Nederlanders te gebruiken. Verscheiden geboren Nederlanders, die buitenlandsehe zendingen vervulden, zijn op nonactiviteit gesteld. Waarom dit niet liever gedaan mT't geboren Belgen , die eigenlijk door hunne familie tot België behooren. Onze gezant te Rome inzonderheid behoort tot eene der eerste Belgische familié'n, wier afstammelingen 'nog alie in België zijn gevestigd. Eene verklaring of een traktaat alleen , kan zoodanige personen niet tot eigenlijke Nederlanders maken. Daarbij, als een geheel iand zich afscheidt van een ander, of zijnen vorigen vorst verdrijft, dan behoort men, dunkt ons, na de bekrachtigde scheiding, en vooral in de hooge standen, bij zijn land te-blijven. Ons althans bevallen de Nederlanders , dio na de afscheiding des lands van zijne eenmaal als legitiem erkende heeren , filips en napoleon , bij Nederland bleven, niet minder dan zij welke zich zouden hebben gehouden aan den voormaligcn vorst des lands en zich Spanjaard of Franschman zouden hebben laten naturaliseren (1). Zoodanig geval wordt dan eigenlijk niet beslist door de vraag; -wie had gelijk, de vorst, of het land? — maar hier doet zich eene zekere natuurlijke betrekking gelden, die bestaat tusschen den menseh en zifn vaderland. Wij weten het we!, men kan redenen hiertegen aannoeren, maar het gevoel dat er tegen opkomt, onderdrukt men niet. Vaderlandsliefde kan onder de vooroordeelim worden gerangschikt, maar hij zal zelden voor een edel menseh gelden die ze als een bloot vooroordeel beschouwt. Wel verre ook dat hij die zijn eigen land opgeeft , om zich te voegen bij het andere, daar welkom is, of met dankbare genegenheid wordt ontvangen, heeft men altijd en allerwege gezien dat hij er veeleer als vreemdeling werd beschouwd. Gevoel veel meer dan redenering zeide steeds aan 'de natie : die man behoort niet bij ons. Men kan zich nimmer ontveinzen dat er iets stuitends in ligt, zijn land af te vallen. Omnes omnium cantates unus amplexus est amor patriae. In stede dan. ook van den geboren Belgen dank te weten dat zij hun vaderland hebben opgegeven, voor het onze, dringen er telkens leden der Kamer op de verwijdering dier geboren Belgen uit onze diplomatie aan. »IIet is wenschelijk te achten om geene vreem, delingen, en zelfs geen gewezen vreemdelingen, die st onlangs Nederlanders geworden zijn , tot het bekleeden der buitenlandsehe zendingen toe le laten." Men verlangt die posten aan ware, aan eigenlijke Nederlanders , en niet aan naam-Nederlanders toevertrouwd te zien. Of de regering nu al goed vindt eigenlijke vreemdelingen le naturaliseren, en Nederlanders te verklaren, dit voldoet geenszins aan de nationale (i) In het militaire is het geval verschillend. Een officiir kan in het eerste oogenblik zijn degen niet nederieggen , ea daar hij zijn' eed gedaan heelt aan den vorst, zou hij «cl» kunnen beschouwen al. yoor immer aan-den vorst gebonden. Toen ons vaderland zich tegen deszelfs keizer, xxpolzox , verhief, voegden verscheidene militairen zich bij het opgestane land , terwijl anderen zich door hun' eed aan den keizer gebonden hieven achten. In zoodanige moeijelijke^evalicji schijnt een ieder de inspraak van zijn eigen hoofd en hart te moeten volgen. Eens anders oordcel pnUreat (le gedane _*;__« *.b.ijn{ minder tevafgd. begeerd. Voor het nationale gevoel blijft een Belg of een Duitscher, die zich blijkbaar alleenlijk Nederlander liet verklaren om Nederlandsch geld le trekken , toch een Belg of Duitscher, al had de regering hem tienmaal Nederlander verklaard en hem jaren lang als haar troetelkind behandeld. »De gezant en secretaris van legatie te Frankfort , — vervolgt de heer verstolk van soelen , zijn geboren Duitschers, doch genaturaliseerde Nederlanders.'' Maar men verkiest hier geenszins de posten aan genaturaliseerde Nederlanders opgedragen te zien. Men bemint en vertrouwt veel meer hen, die door oude herinneringen , gemeenschappelijke gevoelens •n taal, door bloedgemeenschap Nederlanders zijn , dan die zich door vorsten tot Nederlanders lieten verklaren , ter erlanging van Nederlandsch goud. En hadden die Duitschers dan, alvorens in.onze dienst te treden , bijzonder talent getoond , men zou er vrede mede kunnen nemen. Maar neen , het waren steeds zeer gewone menschen , en die slechts met de eene of andere vorstelijke aanbeveling ¦waren voorzien. •Door eene toevallige omstandigheid — vertelt de heer ver tolk verler — «wordt de post van «zaakgelastigde le Stultgart vervuld door een gesboren Duitscher, Nederlander van afkomst, en j»als zoodanig genaturaliseerd , ten gevolge zijner •vroegere betrekking bij bet gezantschap te Frankfort." Dus niet genoeg, dat er Duitschers , die goed vinden zich te laten naturaliseren , bij dat gezantschap worden geplaatst; zoodanige plaatsing geeft daarenboven nog aanspraken om verder in Nederlandsche zendingen te worden gebezigd. Dan moet een Leer d' eek de panthalcon , van wiens politisthe verdiensten nimmer een Nederlandsch oor iets vernam , Nederland gaan vertegenwoordigen in Würtemberg; bij voorkeur op alle geboren Nederlanders , hoe veel blijken van bekwaamheid zij ook mogen hebben gegeven. Maar eene bijzondere omstandigheid bood daartoe aanleiding : — aangaande dien merkwaardigen gezant hebben wij nimmer eene bijzondere omstandigheid vernomen dan die van zekere jodin, wier christelijke peetschap door den gezant in kwestie aan onzen vorigen koning werd aangeboden, doch welke, na dit aanbod en deszelfs aanname , zich later bedacht, bekoord , naar men'zegt, door Britsche verleiding. Wat liiervan zij, en wat er van de zoogenaamde Nederlandsche afkomst moge wezen, waarvan wij het hewijs herhaaldelijk hebben uitgetart, — niets schijnt te beletten dat men dien heer n' eek de paxtualcon , die nu reeds zoo lang 6000 Nederlandsche guldens jaarlijks heeft p-noten , eervol ontsla uit de Nederlandsche dienst. En men werpe niet tegen : dan zou men dien beer weder wachtgeld of pensioen moeten geven. Volstrekt niet. Hij kan eenvoudig worden bedankt. Nederlanders immers, geboren Nederlanders, die het land jaren lang, met ijver en bekwaamheid hebben gediend , algemeen geachte mannen , worden nu op hunnen grijzen dag , doodeenvoudig eervol ontslagen en niet denkbeeldige ambten of hersenschimmig pensioen vertroost. Een heer van riemsdijk , die hier algemeen bekend en geacht is, wordt, na 50 jaren misschien, van ijveri-» ge dienst in onderscheidene gewigtige betrekkingen, plotseling ontslagen, eervol eenvoudig, én met belofte van een ander ambt of pensioen. En dan zou men een geboren Duitscher, die door eene toevallige omstandigheid minister-res-ident in Wurtemberg werd , en wiens verdiensten niemand hier kent, pensioen of wachtgeld moeten geven! ---