Mengelwerk. Acht en dertig dagen in de grasvlakten (savanes) van het eiland Cuba. (Fervolg van No. #4.) Welke waren de bewoners van de grot, waarin het meisje klaarblijkelijk uit het meer een toevlugts oord gezocht had , en wier ingang men ons met pistoolschoten betwistte? Was het de schuilplaats van een of ander ach ergebleven weerbarstigen vrijbuiter, die zich niet aan de beschaving had willen onderwerpen ? Of had soms eeu Mexicaan van Yucatan , zijne huisgoden, zoo dikwijls verontrust door de oorden voo? de onafhankelijkheid . herwaarts gebrag . Wij wareu bezig op deze vragen een antwoord te zoeken, men een tweede kogel, niet uit de grot , maar uit het kreupelhout, dal aan de regterzyde een soort ,an trechter, waariu hel meer vervat was , bedekte , ons waarschuwde niet langer Ie philosopheren, ons met te verdiepen in het ouderzoek naar deu oorsprong der Havanescbe uoreïden, noch paradijsdrootuen te droomen over eenzaamheid en liefde. Wy waren zeer goed geplaag om getroffen Ie worden, even als eene rnikscuijf, en zeer ongunstig om zelven te mikken 0f om ons te verdedigeu. Ik zag naar file zijden rond , om onze aanvallers te ontdekken , >ndien dat mogelijk was; mijn blik, deu gebeelen omtrek om het meer en de omringende hoogten doorlopende, . »an la £oca d_r Caballones tot aan la ~, c" br*nde, zag niets dan eene onafgebroken reeks i'm. l*a eene ï0° «choone , rijke en groolsche omwikkeling , dat men, bij het beschouwen derzelve, 'erlangde naar eenige onvruchtbare plaatsen en onontoegankelijke en donkere grolten. Het scheen dat onze vijanden, wie zij dan ook zijn mogien , slechts voor hadden ons den toegang tot hunne woning ie beletten , en ons beleefdelijk nit te noodigea hen niet te storen, daar zij geene bezoeken wenschten te ontvangen. Zoodra wij van wal gestoken waren , en ons vaartuig zioh verwijderde , verontrustte ons niemand meer ; maar o'seix . het ongelukkige denkbeeld koesterende , om , volgens zijne gewoonte het gevaar te tarten, zoodra hij het ontweken was, had de dwaasheid bet roer een weinig te wenden, en naar de grot der waternymph te stevenen. Terstond daarop , om ons huune waakzaamheid te bewijzen i begroetten ons de onbekende bewoners met een nienw schot , dat een onzer zeilen doorboorde, eu op weinig afslaud , over iniju hoofd voorbijvloog. _ Ér waait een goed koeltje, zeide o'beil, waarschijnlijk om mij te beletten hem zijn ouvoorzigligbeid te verwijten; de wind is zuidelijk, wij zullen spoedig aankomen. — Gij ziet wel, gek die gij zij t, dat wij geen water genoeg hebben ; de eerste windvlaag , die ons in zee drijft. brengt ouzen dood mede. — Wij zullen noordwaarts aanzeilen. Het eiland heeft zoo vele kreken, baaijen , havens, iuhammeu en kommen , als eene kant openingen. Wij zullen dezen nacht aanleggen , om water iu te nemen. Neem andera zelf het roer en stuur, zoo gij meent het beter te kunnen dan ik. Het toeval, dat altijd de onbezonnenen begunstigt, wilde, dat van hel oogenblik af aan , dat o'sbil ophield het vaartuig te besturen , wij iu geheel nieuwe en veel moeijelijker streken geraakte. Ons klein vaartuig was ten speelbal aan de tegenstriidigste stroomen , en werd nu eens medegevoerd , dan weder teruggedreven : in een kwartier uurs doorliep de kompasnaald alle streken en de wind blies dan uil bet oosten , dan nit het noorden en het volgende oogeublik nit het zuiden. Wij werden verre van de knst geworpen en verloren haar weldra geheel nit het oog , terwijl met het aanbreken van den nacht een zware regen begon te vallen. De zee werd holler , dan wij haar ooit gezien hadden, en o'bïil, gewoonlijk niet zeer devoot , ofschoon katholijk , begon te bidden , hetgeen al een zeer slecht teeken was, Het stond honderd tegen één , dat onze zwakke boot , onophoudelijk geslingerd lusschen de hemelhooge baren, dau eens iu den afgrond verdwijnend, dan eens verheven op de toppen der golven , in het naaste oogenblik zou verzwolgen worden. Desniettemin biecf ik zoo goed ik kon , het roer besturen en na twee dagen en twee nachten van onbeschrijfelijken angst en dnodelijke vermoeidheid , ontdekten wij land. De zee was aimder oustuimiug ; o'hkil begon weer te zingen en plaatste zich aan het roer. De kust , die wij naderden , had ren bijlonder voorkomen. Zij geleek minder naar een oever, dan naar een woud, dat onder water stond , want men kon den bodem niet zien. Wij liepen eene kleine baai of kreek binnen , van alle zijdeu beschaduwd en omrinod door lage en digle mangoboomen. Weldra bleef de boot op den grond vast zitlen , en al onze pogingen , om haar weder vlot Ie krijgen , waren vruchteloos. De pistoolschoten der verdedigers van het meer eu van de grot badden ons deu tijd niet gelateu , genoeg versch water in te nemen , en onze voorraad was geheel verbroiki; de dorst verleerde ons. Wij moesten ous waler verschaffen hoe dan ook. Aan land of liever in het slijk slappende, begon nen wij den vermoeijendsien en zwaarsfen in ar se Ir der wereld; dai eens baadden wij ten halve lijvedoor den modder, dan eens liglten wij ons, zooveel wij konden , op aan de knoestige lakken der mangoboomen ; dan weder gleden wij als slangen ouder de duistere gewelven eu de kronkelige gaanderijen door tna dien wonderbaren boom die zichzelvon weder voortbrengt . gelijk de vijgoboom der Bauianen en die , op zijn we" onkruid van allerlei soorl uiedevoereude, van ziiue lakken nieuwe wortels maakt, eu alzoo eindelooze en duislere doolgauyou vormt , van drie of vier voet hoogte. Met onze bijl en onze messen sneden wij zoo veel lakken af als wij slechts koudon. Maar meti vorine zich oen denkbeeld van den toestand, waarin wij beiden ons bevonden. De zon schoot loodregt haie brandende stralen op ons neder ; de honger en dorst kwelden ons om helzeerst, wij beproefden de harde en dikke oiongobladeo te kaauwen , die van loog*out doorlrokken , onze kwelling slechts vermeerderden eu onze dorst deden toenemen. Intnsscheu drongen wij steeds mot woeste drift voorwaarts. De nacht brak aau ; mpiaden van moskieten vielen op ons aan ; de dampkring was drukkend , onstuimig , met electriciteil overladen. Wij hielden stand; maar hoe zouden wij slapen? Het bijlen eu steken der insecten veroorloofde ons niet een oog te sluitenen wij strekten ons, afgemat en vermoeid, op het bed van slijk neder, dat onze gekneusde en geschaafde ledematen bevochtigde. Ik sliep niet , zulks was mij onmogelijk, maar ik had vreeselijke geziglen , uitwerkselen van hetgeen de Spanjaarden Cale.ntura da morte noemen. .Nu eens verbeeldde ik mij, dat ik te Nieuw-Orleani danste op een dier bals, waar de bedienden met ys toebereide sangarie aanbieden , eene soort van punch , die zeer lekker, verfrischend en verlevendigend is. Dan weder was ik een Havaneesch picador , en te paard viel ik een geweldigen stier aan, die mij , badende'in mijn bloed, ter aarde wierp. Spoedig verdween het gezigt , en ik kwam tot mij zelven in nog beklagenswaardiger' toestand , dan ik gedroomd bad. De morgenstond brak aan en wij togen weder aan den arbeid. Uitgeput, en ons Ier naanwernood kunnende staande houden , genoegzaam niet beschut door het harde en verdroogde gebladerte , hetwelk voor ons eene hinderpaal was, zouder eenige bescherming aan te bieden , met eene ledige maag en met verkleumde en half verlamde leden, bespeurden w'ij eindelijk tegen den middag , dat de boomen minder Idiat werdenen de aard van den bodem veranderde. ! Groote booaaca , het was eene paimscort, veroorloof' den ohs regt op (e slaan i teidordo wijugaardraukon omstrengelden hen met hanne knoestige takken. Hier eu daar waren voetstappen op den vochtigen grond zigtbaar : wij bemerkten,dat eene bigge met hare jongen daar was henen gegaan. Uitgehongerd als wij waren , was deze ontmoeting een waar geluk voor ons, Gedurende lapger dan een uur Volgden o'hbii< en ik, met onze geweren met gespannen haan , kruipende over den vochtigen groud , dat spoor , hetwelk ons eindelijk aan een klein , zeer digt kreupelboschje bragt , waaruit een dof maar vreeselijk gebrom zich hoorendeed. Wij waren echter iv geen toestand om iets te vreezen. De bewoners van het boscbje , de bigge met hare jongen , deden een vrij hevigen uitval , eu plotseling voelde ik mij aau het been gewond ; ik lette er niet op. Op dea achtergrond van de verblijfplaats vau dien wildea troep , had ik een weinig stilstaand water ontdekt , om het te bereiken zou ik door een brandenden houtstapel gedrongen ziju. o'jeil schoot op goed geluk op de bigge en verpletterde haar een voorpoot, en zich daarop van zya geweer als van eene knods bedienende , bragt hij het beest zulk een geweldigen slag op den kop toe , dat het ter aarde stortte , maar dat ook de kolf van den loop vloog. Ik stak het mijn bowie-knife in het lijf , maakte het verder af. De jongen waren nog zeer klein en verspreidden zich naar alle kanten en lieten ons meester van hel slagveld. Ofschoon het water van een' ziltigen en afschu weiijken smaak , en het vleesch van het varken, dat wij op een vuur van verdroogde mangotakken braadden , zoo taai was , dat het de scherpste tanden konde tarten , was ons maal een waar godenmaal. Door een weinig dieper te graveu gelukte het ons , wat drinkbaarder water le bekomen. Wij braken eene groote menigte takken van de boomen, en staken een groot vuur aau om de muskieten te verdrijven : daarop waschten wij ons geheele ligebaam, dat op vele plaatsen zwart en gezwollen was, door de beten der insecten , en daarop sliepen wij in , alsof Sardanapalus ons een leger bad verschaft. Ik ontwaakte deu volgenden morgen tegen vier nur ongeveer, en het eerste gevoel, dat ik ontwaarde, was eene hevige pijn , veroorzaakt door de wond aan mijn been : de slagtanden vau het zwijn waren diep in het vleesch gedrongen, het bloed vloeide rijkelijk. Om de ontsteking tegen le gaan , bediende ik mij van het vet van het beest , wicsch de wond zorgvuldig af en omwond haar met een ouden doek. Wat zonden wij beginnen ? Ons vaartuig , zoowel als onze paarden , hadden wij terloreu. De schuit weer opzoeken ? Daar konden wij niet meer aan denken. Ik liep kreupel , en het zou mjj onmogelijk zijn geweest, den moeijelijkeu en kronkeligen weg nog eeus le gaan, dien wij gekomen waren. Wij braadden de laatste stukken van het varkeu en giugeu weder op weg , ons naar het noorden rigteude. Het land werd minder boschachtig, maar rotsachtiger. Wij kwamen aan eeue soort vau moeras met bijna laauw water, waardoor Wij waden moesten, terwijl het water tot aan de kniëu kwam. Wij dronken er zoo gulzig van , dat wij er koorls eu diarrhée van k.egen; wij moesten desniettemin voortgaan. Den volgeuden dag , gedurende welken wy ous meer voortsleepten, dan wel liepen , bereikten wij eene kleine baai , opgevuld met alligators , die huu gapenden bek en zwarte glansende°zwemwerktu.gen oubevreesd boven de oppervlakte des waters lieten zien. Het waren zeer lastige buren, maar daar wij noodwendig de baai moesten doorgaan, om den tegenover liggendeu oever, die beplant eu bebouwd was, te bereiken, aarzelden wij uiet. Van dien oever, die een aanlokkelijk verschiet opleverde, klonken ons geluiden in de ooren , die bewoners verrieden, zoo als klokkengelui eu het geloei van beesten. Wij wapenden ons met steenen , om de watergedrochlen te verdrijven , eu voorzien vau lange stokken , waarmede wij hard in het water sloegen, gelukte het ons hen op de vlugt te jagen. Ten tien ure eindelijk den anderen oever bereikt hebbende, ontdekten wij eene wouing. Welk gevaar ons ook wachtte , het kon niet vergeleken worden bij hetgeen wy ontkomen naren , en wy verkozen de wraak van den consul en den gouverneur boven de vraatzucht der haaijen of de kaus van door honger en dorst om te komen iv een of ander onbekend hol, Het toeval bragt ons juist aan de verblijfplaats van een' teniente of luitenant van den gouverneur , ïbbbah pacheoo genaamd, wien ons slecht uiterlijk en de met slijk bemorste , gescheurde kleederen , die ons bedekten , niet veel vorlrouwen iugeboezemd zouden hebben , indien het salvo conductoi, dat wij zorgvuldig bewaard hadden, en dat aH-'jd hy «ny droeg, hem het spoor niet bijster gemaakt had. 0 bbu verhaalde hem de geschiedenis van de boot en der schipbrenk , die van onzen zeetogt, waarvan hij sommige bijzonderheden verzweeg . en gaf ons Uit voor natnuronderzoekers, die do heerlijke planten van Havana zochten. Be teniente geloofde er geen woord van , maar zijn wantrouwen redde ous. Zon de gobernador general aan landloopers den kostbaren vrijbrief gegeven hebben , dien wij bezaten ? Een weinig bezocht gedeelte van het eiland bewonende , had bij zelfs niet hooren spreken van de twee amerikaansche spionnen , door de openbare magt vogelvry verklaard. Hij legde onze tegenwoordigheid eu komst geheel anders nit. Den wcusch eu de hoop om goud- of zilvermjjnen op het eiland Cuba te ontdekken , hebben de Havauesche autoriteiten nog niet opgegeven , hoe menigmaal ook verijdeld door eene zinsverbijstering , algemeen onder de bevolking verspreid. Elk Spanjaard , die eene goudmijn aanwijst, zal hertog worden ; eik kleurling zal aanspraak hebben op een zesde gedeelte der opbrengst ; elk slaaf op een tiende gedeelte en op vrij verklaring; elk vreemdeling op een derde gedeelte. Iv die verschillende gevallen neouit het gouvernement alle kosten on werkzaamheden op zich. (Fervolg hierna?) ---