BEKENDMAKING. Nationale Militie. Burgemeester en Wethouders van Tilburg , maken deze aan de mannelijke ingezetenen bekend, dat V op 1 Januari a. s. hun 19de jaar zijn ingetreden p alzoo geboren in het jaar 1862, ten einde zich 'U Ie geven ter inschrijving voor de Nationale Militie, Faartoe ten Stadhuize dezer Gemeente op de aanbande dagen een aanvang zal worden gemaakt, als : Voor die. welke woonachtig zijn in de wijken en Koningsb. op Maandag 10 Jan. 1881. „ Dinsdag 11 „ „ a Berkdijk „ Woensd. 12 „ ,! Hoeven „ Donder. 13 „ „ eu Stokhasselt „ Vrijdag 14 „ »irke en Heikant „ Zaterd. 15 „ „ 'ldhoven en Groeseind „ Maand. 17 „ „ Dinsdag 18 „ „ „ Woensd. 19 „ „ lende zij , die zich ter inschrijving aanmelden tt broedeis hebben, die in dienst zijn of gediend gbeu, herinnerd, het zakboekje of paspoort mede te terwijl ook de nummer van het huis bij de f.'ijviug behoort te wordeu opgegeven, burg, den 24 December 1880. Burgemeester en Wethouders voornoemd, JANSEN. De Secretaris, Q. BELJAARS. --- 1880-1881. lAls de meesten onzer lezers dit nummer atvangen, blijven er nog slechts enkele ren over, voor dat de laatste doffe slag van ta torenklok zal aankondigen, dat het jaar 380 tot het verledene behoort. Hoe kostbaar de tijd op rijperen leeftijd ook »or ons moge worden, omdat wij hem steeds an meer nabij gevolgd zien door den dood, 'Ch zal er weldra aan het oude jaar even einig meer worden gedacht als of het nooit ¦-«staan had. [ Het nieuwe jaar wordt feestelijk ingehaald en lan heil en zegewenschen voor de toekomst, et daarbij niet ontbreken Van den courantenjongen, gevolgd door den Wapperaan, die ons op kerstnacht aan zijn «taan herinnerde, en de geheele reeks van ¦ö-ilhandelaars in wenschen en fooien, zal ons t „al wat wenschelijk is" onophoudelijk in ie ooren klinken. Familiebetrekkingen, vrienden •ekenden zullen het „veel heil en zegen" «gen oen „zalig nieuwjaar" komen inwisselen bare naamkaartjes, briefkaarten met ieuwjaarswenschen in proza en poëzij, nieuwurieven enz. zullen worden verzonden .tvangen en beantwoord, in één woord, alles' zal wedijveren, om ons op dezen heuchelijken dag geluk te wenschen. eigenaardige gewoonte van het nieuwjaar- strekt zich ook tot de nieuwsbladen Uit en meer dan ééne reden noopt ons van deze genheid gebruik temaken. Immers wanneer Wij de bijzonder welwillende ontvangst gedenken Welke ons blad te beurt viel, hoe het getal onzer geabonneerden in minder dan een tweejarig bestaan reeds tot meer dan negenhonderd . klom en daarbij rekening houden met het vele gebrekkige dat onze uitgave aankleeft, dan beschouwen wij het als eenen dankbaren plicht, om onzen lezers bij de intrede van het üieuwe jaar onze hartelijke heilwenschen aan te bieden. Moge God ben met zijn mildste gaven begiftigen, het jaar 1881' voor hen allen tot een gelukkig jaar maken en moge Hij, hunne gebeden verhoorend, voortgaan zijnen goddelijken bijstand te verleenen aan onze moeder de H. Kerk in. de gruwzame vervolging waaraan zij in onze dagen over geheel de aarde ten prooi is. * * * Onze eeuw keDmerkt zich vooral door de felle vervolging welke de Katholieke Kerk te verduren heeft van de vrijmetselarij, die de godloocheniug tot grondslag en de vernietiging der maatschappelijke orde tot einddoel heeft Be Kerk wordt vervolgd in haar Opperhoofd, — in hare bedienaren, — in hare hiërarchie, - in haar onderwijs, - in baar maatschappelijk bestaan, — inbaar recht van eigendom, — iv bare Goddelijke instelling. Zelden is een orkaan zoo onstuimig losgebarsten over de maatschappij, zelden een strijd gestreden zoo heftig, zoo verwoed, zelden beleefde da Kerk een tijd zoo hachelijk als thans, en het afgeloopen jaar geeft ons op dit gebied weinig meer dan hartbedroevende feiten te aanschouwen. In Nederland werd een begin gemaakt met de invoering der goddelooze schoolwet, waarvan de gevolgen voor ons katholieken niet zijn te overzien. In België zagen we het ministerie der loge de Constitutie schenden, millioenen verspillend om het katholieke onderwijs te vernietigen en de kinderon aan de Moederkerk te ontrukken en toen de bisschoppen gezamenlijk hunne stem verhieven tegen de wet, "die het zielenheil der kinderen in gevaar bracht en de Paus hen hierin ondersteunde, zond de ministervrijmetselaar, om zich daarover te wreken, den Pauselijken gezant smadelijk terug. In Duitschland wachtten de katholieken te vergeefsch naar de opheffing der meiwetten en zuchten zij nog steeds onder de rampen van den Cultuurkamp. Italië zonk al dieper in den afgrond door de revolutie gedolven. Een droevig, hartverscheurend tafereel, vertoonde vooral de oudste dochter der Kerk, het arme beklagenswaardige Frankrijk. In dit ongelukkige land , dat nog niet genoeg schijnt geleerd te hebbon, zagen we eene regeering van inbrekers als dieven in de stille woningen van s'Heercn dienaren sluipen, de kloosterlingen op straat geworpen, den godsdienst verbannen uit het openbare leven, God niet meer geduld in de maatschappij, de broeders niet meer in do scholen, de zusters niet meer in de gasthuizen en hospitalen, de priesters bijna niet meer op straat. Over geheel Europa vervolging, angst en nood. Waar wij den blik ook wenden, overal volslagen duisternis, nergends een enkele lichtstraal. En toch zijn wij onbevreesd voor de toekomst, omdat wjj de Goddelijke verzekering hebben : de poorten der helle zullen haar niet overweldigen, is niet de Kerk, ten spijt van alle menschelijke berekeningen, na iedere vervolging met meerderen luister te voorschijn getreden. Om ons daarvan te overtuigen bchceven wij slechts even terug te keeren tot do kribbe van Bethleëm. Wie zou voor achtieu eeuwen hebben gedacht, dat daar de oorsprong was van den Katholieken godsdienst ? En diezelfde godsdienst, in een stal geboren, zoo als met verachting zeker vrijdenker schreef, heeft de wereld kunnen overwinnen en hervormen, omdat achter die schijnbare zwakheid, de Goddelijke macht lag verborgen, omdat boven de eenvoudige neergeknielde herders, het loflied der engelen weerklonk : „Glorie aan God in den Hooge en vrede op aarde den menschen van goeden wille" Als wij van goeden wille zijn, dat is, als wij, als ledematen der strijdende Kerk, getrouw onzen plicht vervullen op den post waar de Voorzienigheid ons heeft geplaatst, dan voorzeker zal het jaar 1881 voor ieder onzer een jaar van vrede en zegen zijn, dat ons eene schrede nader brengt bij de overwinning, waarvoor de belooning iv den Hemel is weggelegd. --- BUITENLAND. ITALIË Den 23 jl. heeft het H. College den Paus de gebruikelijke gelukwenschen bij gelegenheid van het Kerstfeest aangeboden. Z. Emia. kardinaal di Pietro voerde het woord. In eon welsprekend adres, schetste hij met levendige kleuren den toestand der wereld, dien hij vergeleek bij het boek vau het profetisch vizioen van Ezechiel, dat slechts jammerklachten en vervloekingen inhield, lamentaliones et vae. Doch evenals de profeet, aanvankelijk door dit schouwspel verschrikt, weldra wederom moed begon te vatten, overtuigd, dat, om deze droefenissen te boven te komen, de bijstand des Hemels hem niet ontbreken zou, evenzoo moeten wij hopen, dat wij in onze dagen de woorden van den H. Apostel Paulus zullen zien in vervulling gaan: Conclusit Deus omnia in incredulitate ut omnium misereatur. In die verwachting eindigde de kardinaal met in naam van het H. College heilwenschen te uiten voor den langen duur, den voorspoed en den roem yan het pontificaat van Leo XIII. Z. H. hield in antwoord hierop de volgende toespraak : To midden der droefenissen, waarmede de onafgebroken en arglistige oorlog, die schier overal tegen de Kerk voortduurt, Ons hart vervult, zijn de gevoelens van verknochtheid en de^ wenschen, welke gij mij wederom dit jaar, in naam van hot H. College, betuigt, mijnheer de kardinaal, mij zeer aangenaam en een groote vertroosting. Wij nemen ze aan met de levendigste dankbaarheid en beantwoorden ze met de gelukkigste wenschen, den Schenker van alle goed smeekende ze met welwillendheid te aanvaarden, en er de volle uitwerking aan te verleenen. Maar terwijl Wij aldus deel nemen aan de heilige vreugde, welke de jaarlijksche herinnering aan do geboorte des goddelijken Verlossers verschaft, kunnen Wij ons niet weerhouden u ook deel te doen nemen aan de voortdurende smart, die Onze ziel overstelpt bij het beschouwen van den toestand, waarin hier, te Kome, het Opperhoofd der. Kerk gebracht is. 't Is nog niet lang geleden dat Wij, gebruik makende van het gunstige oogenblik, Onze klachten openbaarden over dezen toestand, en Wij hebbon dit gedaan door met feiten bloot te leggen, dat den Pans noch wezenlijke vrijheid, noch wezenlijke onafhankelijkheid gelaten is; dat zijn gezag niet alleen niet is omringd van den eerbied, daaraan verschuldigd, doch dat men het straffeloos laat blootgesteld aan den hoon en den smaad; dat de goddelijke macht,' waarmede hij voor het bestuur der algemeene Kerk is bekleed, op verschillende wijzen is omgrensd en verminderd; dat eindelijk iv dezo stad Rome zelve het hem niet gegeven is een afdoend middel te kunnen aanwenden tegen zoovele rampen, die het geloof en het heil der zielen treffen. Deze'woorden en klachten, vrijuit Ons hart opgeweld, heeft een vijandige pers onmiddellijk als een voorwendsel gebezigd, om in woede los te barsten en Ons met beleedigingen te overladen: men is zelfs niet in gebreke gebleven, om in openbare vergaderingen Onze taal hard te noemen, en, onder het schijnschoone voorwendsel van de rechten van den Staat te verdedigen, het treurige pb _, om de slavernij der Kerk in Italië te handhaven en te verergeren, te bevestigen. Ziedaar dan het lot, dat mên Ons heeft bereid! Aan den Stedehouder van Jezus Christus veroorlooft men zelfs niet meer de vrije uiting van zijn smart, zonder dat zij aau tegenspraak blootstaat. Maar wat wil men toch van Ons? Wil mon, bij geval, dftt Wij ons richten naar de wenschen van de vijanden der Kerk, of dat wij zwijgend en rustig toeschouwer Wijven van hetgeen gedaan, gezegd en gesmeed wordt tegen haar ? Is dat de vrijheid die men den Paus zon willeu voorbehouden ? En toch waren do feiten, die 'Wij toen brandmerkten, tastbaar en bekend; bijgevolg konden Onze klachten niet dan hoogst redelijk zijn. Eenige dezer feiteD in het geheugen terugroepende, zieu Wij, ook thans nog, opnieuw de aanmatigingen van het patronaat over vele Kerken van Italië bekrachtigen; Wij zien de hatelijke bandeu van hot Exequatur voor de pauselijke bullen behouden blijven, wat, ten gevolge der door niets gerechtvaardigde vertragingen, groot nadeel berokkent voor hot geregeld bestuur der diocesen, en zoodoende ontneemt mon den Paus zelfs het weinigje vrijheid, dat men eertijds zeide hem te willen laten. Thans echter zijn Wij verplicht nieuwe en nog wreeder vijandigheden te betreuren, welke zich voorbereiden, eu zich reeds toonen door wetsontwerpen, strijdig met de rechten en de leer der Kerk. Boor deze ontwerpen stelt men zich ten doel van de godvruchtige stichtingen, door nieuwe bepalingen, alle geestelijke-inmenging buiten to sluiten; menstreeft er naar do hand te leggen op lief vaderlijk erfgoed, dat nog is overgebleven, en 't welk zoo kariglijk in de behoeften -der pastoors voorziet Bovendien poogt men in Italië de deur voor de echtscheiding te openen, tot groot nadeel van het huisgezin en van de burgerlijke maatschappij. En nog verder gaande, wil men de Kerk in hare constitutie zelve treffen, door te beginnen met leeken in haar bestuur te brengen, wat strijdig is met den aard van haar goddelijke instelling. Zoodanig is zelfs hier, te Kome, de toestand van zaken; zoodanig is de toestand van den Paus op zijn eigen zetel, een toestand die blijkbaar niet kan samengaan noch met zijn waardigheid, noch met de vrije uitoefening van het apostolisch ambt, noch met de goddelijke zending, door Jesus Christus aan het roomsche Pausschap toevertrouwd. Blarom staan Wij er op, bij deze Ons aangeboden gelegenheid, tegenover het H. College te verklaren, dat Wij, wel vere van te berusten itf hetgeen tegen Ons is geschied, nipjlDp mer zullen ophouden die vrijheid en die onafhankelijkheid, waarvan de H. Stoel door de gewelddadige overweldiging .__ zijn wereldlijk vorstendom beroofd is, te vragen en terug te vorderen. Evenwel, te midden der zoo ernstige moeielijkheden, welke ons omringen, zullen wij niet ophouden, mot de hulp van God, hot apostolisch mandaat te vervullen, door het voetspoor van onzen onverwinlijken en roemvollen voorganger te drukken. In deze moeielijke onderneming zal de bijstant van het H. College, dat met Ons deze gevoelens deelt, een machtige hulp voor Ons wezen; ook worden Wij gesteund door de vaste hoop, dat de zoo wreede en talrijke worstelingen onzer dagen aau de Kerk de roemvolste triomfen bereiden. p.Door dit vertrouwen bezield, hernieuwen wij TJ, mijnheer de kardienaal, en aan het gansche H. College, Onzo oprechte wenschen, en uit den grond Onzes Harten verleenen Wij aan allen, hier tegenwoordig, den Apostolischen Zegen. ---