BUITENLAND. BELGIË. De zaak-„Vaughan'-Bernays De justitie stelt nu een onderzoek in naar j de 130,000 lr., welke Bernays moet bezeten j hebben. Als zij er in slaagt uit te vinden j waar dat geld gebleven is, dan zal men een j grooten stap voorwaarts hebben gedaan ter j beantwoording van de vraag, waarom de ad- ! vocaat vermoord is. »Voor ons lijdt het geen twijfel,» zegt het Hbl. v. Anti»., »of dit gescbiedde met het doel om het geld machtig ; te worden, dat men wist bij hem te zullen j vinden. Na do sleutels van deur, kabinet, ¦ schrijftafel enz. uit den zak van het lijk ge- j nomen te hebben, zijn de schuldigen naar , Antwerpen gespoord, hebben zij den schat . kunnen bemeesteren en tegelijk alles doen verdwijnen wat de misdaad zou kunnen uitbrengen. Had men met spoed te werk gegaan, zoo wordt opgemerkt, en dadelijk na de verdwijning een onderzoek ingesteld in den kring, waarin Bernays leefde, dan zou de justitie een goed werk gedaan hebben en wellicht het sedert verdwenen spoor hebben kunnen vinden. Thans vond men, naar bericht wordt, een doopbrief van Bernays, onderteekend door den vroeger .genoemden geestelijke te Parijs, en ... . zijn bewijs van opname in de Loge ! Maar het geld en de boeken waren verdwenen. Ten stelligste wordt door de meeste bladen verzekerd, dat er geen twijfel meer bestaat of Léon Peltzer is wel degelijk de Vaughan, die iv December 1881 en in de eerste dagen van Januari in het Hotel Britannique te Brussel vertoefd heeft. Dat hij merkwaardige fijne handen en kleine voeten gehad zou hebben, zooals trouwens ook in het eerste signalement van den rechter van Instructie gezegd werd, wordt thans eenvoudig een praatje genoemd. De justitie heeft Dinsdag van de twee ambtenaren die naar Dusseldorf en naar Weenen vertrokken waren om de bagage van Léon Peltzer, aldaar door hem achtergelaten, te gaan halen, per telegraaf bericht ontvangen, dat zijne koffers door hen gevonden zijn, en zij daarmede zoo spoedig mogelijk naar Brussel zullen terugkeeren. Do justitie schijnt zich te vleien, dat in deze bagage allicht aanwijzingen gevonden zullen kunnen worden tot opheldering van verscheidene nog duistere punten in de treurige zaak. De Précurseur meldt thans, dat Léon Peltzer zich niet meer houdt aai. zijn verdedigingsstelsel als zou hij Bernays bij ongeluk gedood hebben. Dit stelsel, merkt het H. v. A. op, had ock geen zin, in verband mot de groote voorzorgen welke Vaughan heeft genomen om Bernays van kant te helpen; het was enkel goed voor domme en halfblinde rechters en uitgedacht om te bewijzen dat geen zelfmoord had plaats gehad, teneinde de premie der levensverzekering te doen uitbetalen. Het eenig logische iv heel deze moord«¦esehiedenis is dit, dat Léon het werktuig was van anderen, die belang hadden bij de verdwijning van Bernays. Armand Peltzer moet voor eenigen tijd een cheque ganegotieerd hebben, ten bedrage van 5 a 6000 Mark. De instructie onderzoekt thans dit punt zeer streng; het geld zou naar Bremen zijn gezonden. Dit bedrag, zoo merkt men op, is evenwel gering, in vergelijk van de som welke Vaughan iv enkele maanden verteerde en besteedde om den dood van Bernays vooi' te bereiden. Die voorbereiding moet wel 25 a 30,000 francs hebben gekost. Indien de dood toevallig is geweest, zoo vraagt men, waartoe dan die groote uitgaaf ? Men weet dat verleden Zaterdag, ten 4 ure 's namiddags, mevrouw Peltzer in de gevangenis, in tegenwoordigheid van den rechter van Instructie, den heer Ketels eene bijeenkomst gehad heeft met haar zoon Léon. De Gazette deelt de volgende bijzonderheden mede over die samenkomst. Mevrouw Peltzer kwam de gevangeuis binnen met den advocaat mr. Van Calster. Zij kon zich met moeite staande houden e:i was uiterst bleek. De ontmoeting was hartroerend. Léon Peltzer wierp zich aan de voeten zijner moede*, die hij voor de eerste maal in de gevangenis zag, en smeekte haar om vergiffenis. Mevrouw Peltzer kon bijna geen woord spreken en deed niets dan snikken. Léon Peltzer is wel twintig jaar verouderd ; zijne oogen liggen diep in hunne kassen ; zijn uiterlijk is geheel verwilderd. Hij slaapt niet meer en lijdt aan zenuwachtige bevingen. — Door de twee gerechtelijke geneesheeren, die indertijd het lijk van den advocaat Bernays hebben geschouwd, een wapensmid en den rechter van instructie, zijn Woensdag een aantal proeven genomen met het kamerpistool, hetwelk op den grond bij het lijk _is gevonden en waarmede de moord waarschijnlijk is gepleegd. Dit pistool is van het systeem-Flaubert, waarvan het schot _ door kracht en precisie uitmunt. Het is niet in den handel en door Léon Peltzer, gelijk door hem verklaard en iv de instructie trouwens bevestigd is, bij den fabrikant zelven in de Fleetstreet te Londen gekocht. Do kogel is klein en maakt uitwendig een nauwelijks zichtbare wond, maar richt daarentegen, dooide kracht van het schot, in de weeke deelen groote verwoesting aan. Dit alles en meer bijzonderheden, door de lijkschouwing aan het licht gebracht, zijn door de proefnemingen van Woensdag nader bevestigd. Tevens is daarbij gebleken, dat het schot gelost moet zijn op ecu minimum afstand van 15 centimeter, daar anders de huid rondom, de wond geschroeid had moeten zijn, hetgeen bij den advocaat Bernays niet 't geval was. Het schot met dit pistool maakt zeer weinig godruisch, veel minder althans dan dat van eenig schietwapen van ander systeem. --- FEUILLETON. Schetsen uit Limburg door T. PEIJPERSZ. RENIER DE SPEELMAN. I. En Adelheid haet soep gekook, De gansche week van eine knook. Vooruit, vooruit, vooruit Mina, 't Is kermis in de stad, ja ja! 't Is kermis in de stad: Bataljon ! voorwaarts, met versnelden pas, Marsch ! Vooruit, vooruit, vooruit Mina! Daar trekt ze voor ons hoen, de Grensdorper schutterij, twee bijldragers openen den stoet, achter hen komt de militaire stafmuziek: dwarsfluit en trommel. Krijgshaftigers kunt g'u niets verbeelden! zie me dien kolonel eens aan met zijne majoorsepauletten, schouders en borst, ja, met zeker wel zeven kluwens allerhande koorden omregen,' en dien majoor met een gepluimden generaalshoed op het hoofd; beide zijn gewapend met gevaarlijke degens, die hun langs schouder en ooren bliksemen; hun aanblik alleen doet u ijzen en jaagt u onwillekeurig eene rilling over het kippevel, waarmee ongetwijfeld reeds uwe geheele persoonlijkheid is overtokken; achter hen komt de Etat-major m schitterende wapenrokken, waarin Leib, de oude kleerenkooper uit de stad, hunne naar heldenfeiten hunkerende borsten heeft ingepakt. Ge zoudt waarachtig zeggen, dat alle Soevereinen van Europa hunne generaals naar Grensdorp hebben afgevaardigd om er de groote „manoeuvres" bij te wonen ; zoo groot is de verscheidenheid der kostumen, die go hier te bewonderen krijgt, maar — dit dient ook gezegd — het kleêrenmagazijn van Leib is het best voorziene der geheele stad. Vooruit, vooruit, vooruit Mina! tjilpt de schrille dwarsfluit, en de onvermoeide trommelslager roffelt duchtig op zijn ezelsvel: Plan, plan! rataplanplanplan, patattattaplan taplan! hetgeen — hoei kan het anders ? — den schutteren een stevig hart onder den riem steekt. Hoe dikwijls hebt ge misschien niet, evengoed als ik weleer, in uw eigen gemopperd l;egen de Begrooting van Oorlog, omdat er de Minister zooveel en zooveel duizenden, laat dan ook z\jn, honderden guldens had uitgetrokken tot vorming van militaire stafmuziekanten! welaan! overtuig u dan heden f van het nuttige, het noodzakelijke, ja, het volstrekt onmisbare ï eener dergelijke uitgave ; de muziek toch begeestert den meest ' vreesachtige, bezielt den grootsten bloodaard met leeuwenmoed r en jaagt hem als het ware, langs zijn gehoortrommelvlies vuur 1 en krijgslust in het hart; waar Tyrtaeus zijnen wapenmakkers, i zijne krijgsliederen toeslingert, kunt ge u veilig verwachten op 1 heldenfeiten, waarvan de Historie na verloop van eeuwen nog zal spreken! En Adelheid haet soep gekook, De gansche week van eine knook. 1 < Zie de oogen der krijgeren fonkelen als wilden zij het ] heelal in brand stoken, zie hunne borsten zwellen van edelen l moed en hunne forsche vuisten krampachtig die vervaarlijke ; buksen omknellen! als men ooit mag spreken van „jokende 1 vingers" en tintelend krijgsvuur" dan is het wel hier : wee! i wee den vijand ! j En is het wonder ? onvermoeid blaast de fluiter door de gaatjes van zijn pijper zijn longen leeg, en zijn kollega, de i tamboer kent geen rust, slaat er dapper op los en rataplanplanplant met eene soort „furia", die ik me niet kan uitleggen indien hij zich niet verbeeldt zijne Xanthippe te „troeven." Zie dien vaandrig eens! zoo wijd arm en vlaggestok het kunnen halen, zwaait hij zijnen bontgekleurden standaard over de schutteren heen. De eer van het vaandel gaat hun boven alles, dien edelen zonen van Mars! de looden knop wordt dan ook niet anders als met witte handschoenen aangevat. Plaats ! plaats ! de Koning komt! Leve de Koning ! Zijne Majesteit is van Hoogstdeszelfs lijfstaffieren omstuwd, draagt een hoogen cylinderhoed van een model, dat na een honderd jaren af wat weer „haute nouveauté" zal wezen, (hij is er meê getrouwd — dat wil zeggen: hij zat er in toen hij met zijne Lijsbeth „geheïraspeld'' is) met veelkleurige linten en een krans van kunstbloemen versierd, en om zijn koninklijken hals eene menigte van zilveren vogels, harten en platen: in het volle besef zijner koninklijke waardigheid stapt hij er wezenlijk koninklijk heen „fier, comme vn empereur romain" hij ducht geen dynamiet, noch revolver, noch ponjaard: zijn koningschap wordt hem door niemand betwist; eerlijk toch heeft hij het verdiend in den eerlijken, openbaren wedstrijd, niet door het hinneken van zijn krijgsros, even als Darius, niet door een coup d'état zooals Napoleon 111, nog minder door het eerloos verkrachten van volkenrecht en plechtig bezworen verdragen, zooals een Vittorio Emmanuele! maar door het , afschieten van den vogel „met de plaat er Uj" — want dat . hoort zoo. Vraag me nu niet waarom zijne gemalin op den huidigen feestdag minder linten aan hare muts draagt dan op een gewonen Zon- of Feestdag ; voor een dag of wat heeft zij, kostte 't haar ook nog zooveel! — och! menige koningin moet zich nog wel meer laten welgevallen! — deze haar zoo dierbare kleinodiën moeten afstaan om er den wandelstok — schepter — van den Schutterskoning meê op te smukken; de politiek vereischt het. Na een dag of twee, drie, wanneer de kermis voorbij, Zijne Majesteit wederom „Kobus de Leidekker" geworden is, en hij, heen en wederkruipend langs uw dak, niet zonder weemoed terugdenkt aan de vervlogen glorie der eveneens vervlogene dagen, zal zijne Lijsbeth, de laatste korst „krentenmik" onder haar altoos hongerig „kleingoedje" verdeelend, en niet zonder bezorgdheid —want de civiele lijst van den kennis-koning is zelden groot genoeg om het deficit van hoogstdeszelfs schatkist te stoppen; eene hofhouding kost zooveel!— den dag van morgen te gemoet blikkend, hare „geschandaleerde en verfomferde" kanten muts in hare voormalige heerlijkheid herstellen. Maar vive la joie! daar zijn we nog niet aan! nog is volop de kermis op gang; het zoedelt en fiedelt, en trommelt en retteketet in vreeselijke dissonanzen door elkander, dat hooren en zien je vergaat, en je het ineenstorten van Jerieho's muren zoon verbazing niet meer verwekt. Daar naderen de schutters : Naat de lattenzager, die, zooals hij zegt, alleen op kermisdagen eens volop kan „pruimen en pompen" en het zich dan ook zoo doet dat hij 's avonds, rond als een kegelbal, naar zijn stroozak heenrolt, die — het zijn wederom zijne eigene woorden — in den loop van een geheel jaar maar arie dagen van zonneschijn beleeft: en een jaar is lang, meent hij, als je maar twee handen hebt om brood te verdienen, en, kom je thuis, er 16 ziet gereed om het klein te maken; Naat, die bij de Grensdorper schutterij dienst doet beurtelings als tamboer-majoor, en hofnar van Z. Majesteit, die groote en kleine kinderen, jongen en ouden, —want in de gansche feestvierende gemeente is er geen enkel spinnewiel, dat snort — beurtelings verschrikt, liep hij, toen de nieuwe Burgemeester werd „ingehaald" niet zijn eigen stiefmoeder overhoop ? beurtelings met zijne bokkesprongen, zijn gekke fratzen en z\jn bewonderenswaardig „gezichtensnijden'' vermaakt. Naat herinnert zich eensklaps dat hij dorst heeft, steekt zijn tamboer-majoorstok met zijne zotskap er op in de hoogte, en kommandeert: „Iv naam des Konings", die er echter niets van ; weet, „Bataljon ! voorwaarts, met den stormpas, den Gouden ¦ Zwaan in, Marsch" ! i Het pronunciamento van den oproerigen tamboer-majoor ge; lukte, en met vaandels, trommel en fluit, met degens, buksen t en koning en al stuift de geheele „weerbaarheid" schaterlachend de herberg binnen. i (Wordt vervolgd.) ---