RUSLAND. De benoeming van Giers tot minister van Buitenlandsche Zaken, in de plaats van Gortsjakof, zal, volgens Daüy News, vermoedelijk ten gevolge hebben het ontslag vau den oorlogzuchtigen generaal Ignatiëf als minister van Biunenlandsche Zaken. De tegenwoordige ambassadeur van Rusland te Londen, prins Lobanof, zou dan benoemd wordeu tot minister in de plaats van Ignatiëf. Prins Lobanof zou te Londen vervangen worden door den Russischen gezant te Parijs, prins Orlof, en generaal Ignatiëf zou dezen laatsten to Parijs opvolgen. In de vesting Dunaburg heeft generaal Totleben 300 officieren en soldaten doen aanhouden, ouder beschuldiging een samenzweering gesmeed en 600 tonnetjes kruit ontvreemd te hebben. Tijdingen, te St-Petersburg bij het bestuur der staatspolitie ontvangen, melden dat achttien politieke gevangenen (onder welke twee vrouwen) uit Kara, in noordelijk Siberië gevlucht zijn. Onder de vluchtelingen bevindt zich Michalof, tot dwangarbeid veroordeeld wegens deelneming aan den moord van Generaal Mesentsof Een tweede vluchteling is Bernikof, tot de mijnen veroordeeld, omdat hij verkleed als gendarm, geholpen had om de ontsnapping te doen gelukken der politieke veroordeelden uit de gevangenis van Kiëf. St. PETERS BUTG, 14 April. Een keizerlijke ukase , heden iv het officieele blad afgekondigd , benoemt baron Jommi tot Staatssecretaris vau buitenlandsche Zaken. Het voortgezet onderzoek naar de identiteit der moordenaars van generaal Strelnikoff heeft tot de ontdekking der ware namen geleid Een hunner was de zoon van den college-raad Nikolaas Schelwakoff, die tot Jannari 1881 student was aan do universiteit te St. Petersburg. Zijn medeplichtige was Stepan Chalturin, een boer uit het gouvernement Wiatka , die reeds sedert twee jaren wegens de bekende ontploffing in het winterpaleis tevergeefs door de politie gezocht werd. Volgens verklaringen van personen, die Chalturin vau nabij gekend hebben heeft deze zich gedurende dien tijd aan de nasporingen der politie weten te onttrekken door onder een anderen naam en met valsch paspoort te Odessa en to Moskou verblijf te houden , en heeft hij zich steeds onledig gehouden met het verspreiden van gevaarlijke leerstellingen onder de arbeidende klasse. --- ITALIË. Te Cagliari heeft een troep jongelieden de straten afgeloopen onder het zingen van de Garibaldi-hymne, afgewisseld door de kreten: „Leve de Siciliaausche Vesper! Leve Italië ! Weg met Frankrijk!" Voor een soldaten wachtpost gekomen, vroeg de troep aan de soldaten een vaandel, om aan hunne demonstratie meer luister bij te zetten. Toen dit geweigerd werd, ontstond er ecu gevecht. Er kwamen vervolgens meor soldaten op de been, en de zaak dreigde nu een ernstiger aanzien te krijgen, maar eindelijk verscheen een kapitein der karabiniers, die de militairen deed verwijderen en de menigte aanmaande uiteen te gaan, iets waaraan gevolg werd gegeven. --- ENGELAND. De omstandigheden, waaronder door den Onderkoning van lerland de tijdelijke invrijheidstelling van Parnell werd goedgekeurd, worden toegelicht in de volgende aanschrijving van den lerscheu Staatssecretaris Forster aan den gouverneur der Kilmainham-gevangonis: „Dublin Cas tic 9 April. „Mijnheer! De Onderkoning verzoekt mij, u de ontvangst mede te deelen van een telegram vau den heer Parnell vau den volgenden inhoud: „„Ik heb daareven vernomen, dat het eenige kind mijner zuster aan typhus ge»storven is. Ik wonsch de begrafenis te Pa»rijs bij te wonen. Ik wii de verplichting op »mij nemen om gedurende mijn afwezigheid aau 3>geen politieke manifestaties deel te nemen.'": »Op voorwaarde dat de heer Parnell zich op zijn eerewoord verbindt, aan geen demonstratiën deel te nemen, staat de Onderkoning toe, dat hij voor een week of zooveol langer als hij noodig zal hebben om de begravenis van het kind zijner zuster bij te wonen, op vrije voeten zal worden gesteld." De heer Parnell heeft Londen eerst Dinsdaguamiddag verlaten om zich' naar Parijs te begeven. — Naar aanleiding van Engelands verzet tegen den Kanaaltunnel schrijft men: Toen er sprake was van het leggen van den eersten telegraafkabel naar Engeland, werd voor het verleenen der concessie het advies gevraagd van de hoogste belasting-autoriteit. Het advies dier autoriteit luidde beslist afkeurend, want men zou den kabel hol kunnen maken en dan gebruiken voor het binnensmokkelen van gedistilleerd. Het kan zijn nut hebbeu dit schoone advies, alsmede het verzet van Engeland tegen het Suez-kanaal, eens in herinnering te brengen. Vrees om zich aan koud water te branden schijnt Engelschen eigen, wanneer het initiatief niet van hen uitgaat. — Dr. Ganz, wiens uitlevering' door het Nederlandsche Gouvernement is aangevraagd is gisteren ochtend onder geleide van politieagenten van Londen naar Rotterdam overgebracht. Bij het spoorstation waren een aantal socialisten aanwezig. --- FRANKRIJK. Het passief van de „banque de Lyon et de la Loire", die haar betalingen heeft gestaakt, bedraagt 55 millioen, zegt men. De president van de bank is de afgevaardigde van Arvanches, Savary. --- DUITSCHLAND. Prins Heinrich, de tweede zoon van den Duitsche Kroonprins, dus kleinzoon van keizer "Wilhelm, heeft Woensdag do aangekondigde audiëntie gehad bij Z. H. den Paus. Hij was vergezeld van den Pruisischen gezant Von Schlözer en zijn gevolg. Na afloop der audiëntie bracht Prins Heinrich ook het gebruikelijke bezoek bij den kardinaal-staatssecretaris Jacobini. Dienzelfden dag of Donderdag moet ook de koning van Wurtemberg door den H. Vader ziju ontvangen. — De Fortschritüer Richter, lid van den Duitschen Rijksdag, heeft dezer dagen op oen meeting te Keulen incidenteel medegedeeld, dat in de laatste 25 jaren de oorlog in Europa alleen 1,500,000 menschen en 70 milliards (vermoedelijk Marken) verslonden heeft, en dat sedert 1872 de gewapende vrede iv Duitschland aan de natie niet minderdanö,ooo,ooo,ooo kostte dus juist de 5 miliard, die de overwinaar in 1871 van den overwonene bedong. De Nordd Allgem. Zeit. tracht deze statistiek niet te weerlegggen, doch vult haar aldus aan: Van 1872 tot 1880 is voor een waarde van meer dan 6V2 milliard Mark bier gedronken, terwijl in de laatste 10 jaren iv het grosse Vaterland voor ongeveer 1 milliard Mark brandewijn werd verbruikt. --- Dit nummer bestaat uit twee bladen. BUITENLAND. AMERIKA. Te New-York worden pogingen aangewend om Maandag de nieuwe anti-Chinezen wet door te drijven, met bepaling van tienjarige uitsluiting. -Daartoe is twee derde meerderheid van stemmen noodig. De voornaamste bankiers, makelaars, kooplieden en assuradeurs hebben bij den President eene monsterpetitie ingediend, verzoekende elke wet tot uitsluiting der Chineezen goed te keuren. Midderwijl wordt eene kolossale verscheping van Chineezen naar Amerika voortgezet. Zeventien ladingen koelies verlieten Hongkong, Volgens bericht uit New-York aan de Standard is Blaiue's uitnoodiging tot eene conferentie vau Amerikaansche republieken te Washington door Mexico aangenomen. — Jumbo is, blijkens telegrammen, gezond en wel te New-York aan wal gestapt. Hij hield zich op reis vrij rustig, en leed slechts weinig aan zeeziekte. Wie uitvoerige berichten verlangt omtrent de gedragingen van het beest, kim die in de Londensche bladen vinden. Ziehier thans een klein proefje vau de wijze Waarop Baruum, die keizer van alle spellomannen en marktscheeuwers, het dier in de Amerikaansche bladen met de reusachtigste letters adverteert: „De kolossus der olifanten, Jumbo, is thans hier. De volkeren van twee wereldhelften hebben er den mond vol van. De machtige monarch van het dierenrijk betrad do Nieuwe Wereld onder het daverend gejubel van een half millioen menschen. Geheel Engeland was tegen zijn vertrek. Geheel Amerika drong er op aan. Hij werd'hierheen gebracht in spijt van Koningin Victoria en den Prins van Wales, in spijt van de stem van het vereenigd Europa. Op zijnen rug reed de Koningin,reed de koninklijke familie, reed oen millioen kinderen. Geen kind in Groot-Britannië dat geen rouw draagt over zijn verlies!" Het dier zal de Staten, doorreizen in een opzettelijk voor hem gebouwden spoorwegen. --- FEUILLETON. Schetsen uit Limburg door T. PEIJPERSZ. RENIER DE SPEELMAN. V. De „Lindeboom" dorpsherberg eerste klasse — de baas is tevens gemeenteontvanger — was dien avond druk bezocht, en de edelachtbare waard was met zijne twee dochters en een extrabediende nauwelijks in staat de potverteerders binnen en buiten te gerieven: zaten de ouderen van dagen vreedzaam samen aan hunne tafeltjes te „jaspendoeren" of to ?pertoetelen" do jongelieden hadden het buiten verbazend druk op de beugelbaan, terwijl de trekvogels, zooals mijn vriend, de mulder, en ik— die eigenlijk niet bleven „plekken" of „planken" onder den broedgetakten lindeboom aan een potje bier hun kenniscenten versnoepten. Na afloop van het „vaan slaan" voor dè pastorij, hadden de muziekanten taptoe geslagen en traden de St. Jorisgasten in het burgerlijke leven terug; de Koning werd weer Kobus, do kolonel Hannes, de majoor Drikus, de kommandant Helm, de vaandrig Klaas, de tamboer-majoor Naat; deze, geloof ik, zal dien avond de braadworst wel ter doge hebben aangesproken, en zijne Hanna met moederken en de kleinen voor den goeden heer Pastoor een „Vaderonzer" bij den Rozenkrans hebben aangeknoopt. Na afloop der krijgsverrichtingen had ook de oude Renier zijnen sabel in de bordpapieren schede gestoken, maar had er niet toe kunnen besluiten zijne politiemuts tegen zijn gewone „kips" of „patsch" te verwisselen; hem alleen was met het oog op zijne langdurige en buitengewone verdiensten, het voorrecht toegekend de gansche kermis door militair te zijn en te blijven, en als hij wilde, in zijne wapenrusting op te staan en te slapen. Renier, vroeg ik hem, want op mijn verzoek, was hij naast me komen neerzitten op de plank, die op drie zware „stumpels" genageld was om als zitbank te dienen, Renier, mag ik weten wat ge zooal gepraat hebt met den pastoor, terwijl uwe manschappen aan het ankertje bier zaten te kranen: te midden der algemeene vroolijkheid stond gij daar met een ellenlang gezicht evenals Jonas in Ninive. Jonas in Ninive, heer ? neen, Jonas in den walvisch, ziedaar waarmee gij mij moet vergelijken, want dra zal ik de prooi zijn van dien grooten walvisch, die me niet meer zal uitbraken voor dat de Engelen, ten dage des gerichts, met hunne bazuinen zullen nederzwcven op aarde ; ik „marcheer op mijn laatste klompen" en zal weldra gaan uitrusten naast mijne geliefden. Let eens op, zei ik tot den pastoor, let eens_ op, ik ben wel een „profeet die brood eet" maar dat zeg ik u toch, vooraleer een jaar voorbij is, zal weer de Grensdorper schutterij in het gelid staan en optrekken om haren oud-kommandant naar zijne laatste rustplaats uitgeleide te doen ; moge de groote heilige Sint Joris, mijn doorluchtige patroon, mij dan beschermen tegen den helschen draak en mij inschrijven op cle Regimentslijst der Hemelsche Militie! Komaan, oude man, nu zoo droefgeestig niet op een kennismaandag. Droefgeestig hoer! och neen! daar bedroef ik me in het geheel niet over, want, zie je, als je zoo moerzielig alleen staat in de wereld, zooals het „Evangeliom" ons verhaalt van den H. Sint Melchisedech: dan nog oud en doodarm er bij, als al hetgeen je op aarde bemindet, heen is gegaan naar het „andere Land" och, dan verlang je maar naar het oogenblik dat do „man met de zeis" kome, dan is „Scharminkel" geen henker voor je, maar een vriend. Mijne dooden zijn mij zoo dierbaar ! wanneer ik alleen ben en bind mijne bezems, dan spreek ik heel vertrouwelijk met Stina, Leneke, Tilla en Hannoske en vragen ze me: waarom komt gij nog niet ? waar wij zijn, is het zoo goed en zoo schoon! en dan zeggen do menschen, als ze me voorbijgaan en me peinzend zien nederzitten: „Renier houdt het niet lang meer, hij is erg aan de sukkel en draagt het „lijkbred" al met zich meê. In den Hemel immers — ik vroeg het den Pastoor nog vandaag en hij zeide me: wel zeker, Reiner, wel zeker — herkennen wij onze dierbaren. Maar, vroeg ik hem verder, menheer pastoor, zal dan Stina mij niet verwijten dat ik haar zooveel droefheid aangedaan, 1 en misschien het leven verkort heb. Neen, neen! antwoorde hij, daar is niets als vreugde en onvermengd zuiver en eeuwig, altijd nieuw genoegen! Hoe zou ik nu bedroefd zijn, heer, wanneer ik aan mijn naderend uiteinde denk; ik laat niemand achter, die om mijnen dood een traan behoeft te schreien, een zucht te slaken; geen goud heb ik, nog goed dat mij hecht aan het leven; mijne begrafenis wordt uit de kas der St. Joris-gilde betaald en de Pastoor heeft me beloofd voor de rust mijner ziel en ook voor die der mijnen eenmaal het H. Offer op te dragen; ik laat ook geene vijanden achter en wanneer de Priester over mijn gebeente zijn gebed zal uitstorten: hij ruste in vrede ! zal er niemand zijn, dié het hem niet nabidt; en schuld heb ik, behalve die der dankbaarheid, welke ik van daar Boven zal betalen, bij niemand als bij den „Grooten Man" en die zal ook wel van mij den laatsten penning niet willen betaald hebben. Zoo sprak de goede Veteraan, maar op zoon vertrouwensvollen toon dat zijn gesprek wel voor een gebed konde doorgaan ; de toon waarop hij sprak en zijn geheel uiterlijk bewezen u genoeg dat het vooruitzicht op het blijde wederzien en de vreugdevolle ontmoeting daar boven, de zonnestraal was, die zijne laatste schreden op 's levensbaan verlichtte. „Ik heb u reeds verhaald, meen ik, dat ik, op aanraden van den goeden heer Pastoor, mijne viool aan een spijker had opgehangen : och ! heer, ware zij daar gebleven ! Mijne vrouw Stina werd ziek, zeer ziek, maar omdat Leneke, mijne zeventienjarige dochter, oen vlug en „kapabel" meisje „kontinnerveel" thuis bleef om het huishouden te doen en de kranke op te passen, belette mij dit niet naar het „ftowi" te gaan, zooals gewoonlijk, er mijne berkenrijsjes te snijden en met mijne bezems — en de bezems van Renerus waren gezocht, meneer ! — de klanten te gerieven; naderhand echter lei, uitgeput door het „krawaken" ook Leneke zich neder naast hare moeder, en zag ik mij wel gedwongen thuis te blijven. De gevolgen bleven niet uit, „het verdienst" hoorde op, mijne klanten „verliepen", en verdiende ik vroeger te nauwernood genoeg om mijn gezin te onderhouden, nu moest ik al, wat ik had, besparen ten einde mijner lieven kranken niets te laten ontbreken ; en aan de deur iets vragen, om „Godsivil" iets vragen! och meneer, als men het nooit gedaan heeft, als men „van die menschen niet heenkomt", bedelen, als men nog altijd daa/ zonder zich door de wereld heeft weten te „rijten", is een uiterste, waartoe men niet lichtelijk overgaat! En dan, had ik mijne viool niet, en had de jonge boer van Wingertshof mij niet verzocht zijne bruioft — hij trouwde met een Kempenaarsje — met mijn spel te komen,, opmonteren" 'ï Wat moest ik doen ? Wel had ik dén pastoor eerlijk beloofd en hem de hand er op gegeven, dat ik geen strijkstok meer zou hanteeren, maar, dacht ik, als hij-zelf in mijn geval verkeerde, zou hij dan ook niet de gelegenheid te baat nemen om een kroon" te verdienen. Toen de dag gekomen was, nam ik mijn besluit en de viool van den wand af, stak ze onder mijn kiel, als ware zij „konterband" en sloop, laat ik zeggen „krek"' als een dief of „loerjaaer" het huis uit naar Wingertshof. Daar werd duchtig gesmuld, gedronken en geklonken, lateigezongen en gesprongen; mijn spel begeleidde den dans, ik „kommedeerde" „avandeu" en „polka mazurka", maar pijnlijk, pijnlijk was ik te moede, gejaagd was ik, danig gejaagd als een haas aan de kool, en al wat ik speelde, klonk mij valsch in het oor; het gejoedel der dansers en het vroolijk gesnap der jongelieden deed mij pijn aan het hart. Spaar je kattendarm niet, speelman ! riep de jonggehuwde me toe : een glimmende fransche kroon en een knapzalc, waarmee ge des noods naar Kevelaar kunt gaan, zijn het loon van je gehedel! , Het loon van mijn gefiedel, helaas ! toen ik tehuis kwam des morgens, was het hoog tijd om naar de Pastoraat te loopen en mijne vrouw te laten „berechten". Ze stierf nog denzelfden dag, en de laatste woorden, die zij sprak, waren deze : Renier! Renier ! waarom waart ge dezen nacht niet bij me om mijne snakkende lippen te laven, en mij het sterven minder smartvol te maken? ik sterf! Renier, ik sterf! ik had toch zoo naar je verlangd, zoo dikwijls gevraagd aan de kinderen : waar is vader toch ? en zij antwoordden mij telkens al weenende: ik weet het niet! ik durfde hun niet te vragen of de viool er nog hing, want ik dacht wel dat gij „er op uit" waart: gij naar de bruiloft en ik in den doodstrijd! En heel stillekens fluisterde ze me in het oor: „smijt de viool in het vuur" ! Dit was het laatste wat ze me zei, wat ze verder nog sprak was gericht tot Jezus, Maria. (Wordt vervolgd.) ---