Proces tegen de millioenenjufvrouw. i. Maandag is te Rotterdam het proces teteu de millioenenjufvrouw begonnen. De meeste bladen hadden deze week dagelijks zeer uitvoerige verslagen over dit proces, dat in de hoogste mate de aandacht trekt. De beperkte ruimte waarover wij beschikken kunnen, noodzaakt ons heden slechts een gedeelte mede te deelen. Ten 10 ure traden Jaantje Cornelia Struik, Gerrit Struik, Antonie Hoetink, 'fan Hendrik van Zutphen, Jacob Jools, Theodorus Nicolaas van der Heem e& Emannel David Consenheim de gerechtszaal binnen. Aller blikken vestigden zich allereerst ?P het vermaarde Jaantje, een kort, ineengedrongen, bleek figuur, met een uiterlijk, niet geschikt om te doen vergoeden, dat zij tot eene slimme handeling in staat is. Stemmig doch net ¦Was zij gekleed. Geen buitengewonen °pschik vertoonde zij. Zwart kleed en kantel met franje omhangen, zwart glacé handschoenen en een eenvoudige hoed haakten haar toilet uit. Onbeschaamd vlogen hare blikken rond, als ware zij zelfs verwonderd, dat om haar persoon Zulke drukte plaats had. De namen worden afgelezen en gevraagd, wie de verdedigers waren. Op die vraag, aan Hoetink gedaan, antwoordde hij geen verdediger noodig te hebben. Ook Van Zutphen had geen advocaat. De overigen worden verdedigd door de heeren mrs. De Haas uit Amsterdam. Van Gigh eu Van Emden uit 's Hage en Melchers uit Rotterdam. Na voorlezing van de verklaring der overleden getuige Cornelia Bijl, betreffende eene schuld van f 1000 aan de familie Pelgrim, waarvoor Gerrit Struik borg zou zgn gestelï, verklaarde Gerrit Van deze zaak niets te weten. Eeltje Pelgrim , de tweede getuige , Verklaarde dat Jaantje haar moeder f 1000 schuldig was, hetwelk dateerde 1879. Zjj gaf eerst kleine schuldbewijzen af, en verruilde en wisselde die 'ater tegen een zegeltje — waarop de "aam stond van Gerrit Struik. Notaris Kolif, aan wien dit stuk werd Vertoond, verklaarde het voor goed. ] Jaantje stelde de betaling uit door aller' lei uitvluchten, tot zij op zekeren avond Eeltje uitnoodigde met het gezegelde stuk te komen. Toen telde Gerrit Struik f3OO uit en Zeide dat Jaantje de rest moest betalen; gerrit rukte de getuige het stuk uit de handen. Met allerlei beloften stelde "ftantje haar tevreden en gaf ook twee Souden horloges in pand. '. Dat Hoetink geld moest hebben was haar ook niet bekend. Van Veghelen Vfas haar wel bekend, maar hij had nooit getoond, dat hij Tijk was. De beschuldigde, Jaantje, verklaart het gezegelde stuk zelf geschreven en geteekend te hebben met haar eigen naam. Haar broeder wist niets van deze zaak. Getuige Gijsbert Pelgrim wist ook Van de gezegelde schuldbekentenis, gerekend door Gerrit Struik, die ook ge- Zegd heeft, dat men niet bang behoefde 'e zijn, als zij niet betaalde ; hij had geld genoeg. Hij was niet tegenwoordig toen "kantje Eeltje uitnoodigde met het stuk 'e komen; als hij Gerrit Struik later °tti het geld vroeg, zeide deze, dat hij er niets mede te maken had. Met rechtbank of politie had hij haar ftOoit bedreigd, daar zij er niets om Baf, maar wel had hij de zaak in handen gegeven van den deurwaarder Polak, doch bij gemis van bewijsstuk weder laten loopen. De getuige kende ook Jan van Veghelen als woonachtig te vuren, doch wist niet, of hij geld had. Jaantje Struik verklaarde nu, dat zij e Hos tot den laatsten cent betaald had. j 4jj was gewoon bij leening van f 25 f voor f5O te teekenen. Volgens getuige Pelgrim had zgn zuster hem verteld, dat zij bij de betaling het stuk zoo had afgegeven. Eeltje houdt echter vol, dat het haar is afgenomen. Getuige Jaa Bjjllegt dezelfde Yeiklaringen af; ook de getuige Ames; Jaantje houdt vol dat haar broeder van niets weet. Jaantje Struik zegt f 60,000 a f 70,000 van Van Veghelen gehad te hebben en nog een kapitaal van een heer uit Indië. Getuige Rabanus verklaart, dat uit de papieren niet is gebleken dat Van Veghelen zooveel bezat. Gerrit Struik erkent, dat tusschen zijn moeder en Van Veghelen bijzondere betrekkingen bestonden en dat Jaantje geërfd had. Jaantje wil den naam van dien heer uit Indië niet noemen, omdat zij dat geld oneerlijk verkregen heeft. Na de pauze werd in de eerste plaats gehoord de heer Kolff, notaris te Herwijnen, die weigert wegens gedanen ambtseed mededeelingen te doen omtrent het vermogen der familie Struik. De gezegelde akte van beschuldiging was door of namens Gerrit Struik geteekend en hield in, dat hij borg bleef om na een jaar de schuld te voldoen. Getuige waarschuwde de familie Pelgrim herhaaldelijk Jaantje Struik geen crediet te verleenen. Hij betaalde ten huize van Pelgrim aan Jaantje f 1600 hypotheek, doch Jaantje betaalde toen niet de 1000 gulden schuld. Hij hoorde niets meer daarvan, toen later Eeltje hem vertelde, dat zij ook het gezegelde stuk kwijt was. Wat de erfenis van Van Veghelen.betrof, heeft Gerrit Struik zelf aan getuige verklaard, dat deze op praatjes berustte. Getuige is niet bekend geweest met Van Veghelen. Jaantje Struik houdt vol, dat zij de schuld betaald heeft. Gerrit Struik ontkent gezegd te hebben, dat de verhalen omtrent de erfenis praatjes zijn; hij heeft daarover nooit tot hem gesproken. Getuige Rabanus, executeur-testamentair vau Van Veghelen, verklaart dat deze een halve ton nagelaten heeft aan zijne universeel-erfgename , zijne nicht Anna Margaretha van Veghelen , huisvrouw van Rabanus. Hij heeft Van Veghelen nooit hooren spreken over Struik. Van Veghelen leefde zuinig en is nooit in Indië geweest. Hij is in December 1877 te Weespercarspel overleden. Jaantje verklaart, dat aan niemand bekend kan zijn hetgeen haar door Van Veghelen gezegd is, en beweert dat hij een kapitaal had, dat hij afzonderlijk bewaarde. Van Veghelen had Jaantje's moeder ten huwelijk gevraagd. Besch. Gerrit Struik erkende dat tusschen zijne moeder en Van Veghelen bijzondere betrekkingen bestonden en ook dat Jaantje geërfd had. Jaantje wil niet den naam van den heer uit Indië noemen, omdat zij het geld, zoo zjj zegt, op oneerlijke wijze gekregen heeft. De getuige , mevr. A. M. v. Veghelen, huisvrouw van Rabanus, verklaart evenals haar echtgenoot, dat hare familie nooit met de familie Struik in betrekking had gestaan. Vooral was zij zeer verbaasd , toen zij hoorde van huwelijksvoorstellen , die de heer Van Veghelen aan Jaantjes moeder zou hebben gedaan. Hetgeen getuige geërfd heeft, is ongeveer f 50,000, iv effecten belegd. Dat haar oom ooit f 120,000 zou hebben bezeten, of dat hij geld aan Jaantje Struik zou gegeven hebben , is onwaar. De achtste getuige is Klaas Hendrik Schutte, mede-executeur-testamentair van do nalatenschap yan v. Veghelen, die den vorige getuige bevestigt. Jaantje houdt vol, dat zij het geld gekregen heeft wegens de betrekking, welke bestond tusschen hare moeder en den heer Van Veghelen. De getuige C. Zwaam verklaart, dat Van Veghelen eenvoudig leefde, hem nooit over de familie Struik heeft hooren spreken, het niet gemakkelijk was geld van hem los te krijgen, zelfs geen dubbeltje. Van Veghelen heeft zelfs aan get. verklaard, dat hg nooit in het buitenland geweest was, dus is hij bijgevolg nooit in Indië geweest. Jaantje verklaart, dat hij zelf zou hebben gezegd, dat hij zijn familie de erfenis niet gunde. Nog werden gehoord: William Ten Hoet, advocaat te Amsterdam, en M. Wildeboer te Haarlem, welke laatste aan Jaantje f 28,000 heeft geleend, waarvan hij er slechts f 9,000 heeft terugbekomen. Een onaangenaam tooneel had plaats tusschen den president en getuige Ten Hoet, tusschen dezen en het O. M. Advocaat Ten Hoet schijnt een zeer vreemde rol te spelen in deze zaak; het bleek o. a., dat hij nu niet onder eede wilde verklaren wat hij bij de instructie den rechter-commissaris had medegedeeld. Get. M. Wildeboer verklaart, dat Broman hem f 12,000 gevraagd heeft voor Jaantje; dat Jaantje hem een erfenis voorspiegelde, die haar in Maart zou worden uitgekeerd , terwijl hij in April zijn geld zou krijgen; zij noemde den notaris Lekdoorn, die uit Indië zou overkomen om haar nog andere sommen te brengen. Getuige's dochters hebben bij Jaantje gelogeerd te Vuren en daar had Gerrit Struik hun de plaats gewezen, waar de erfenis zou geborgen zijn. Ook hebben zij wat gezegd omtrent een brief van den notaris Lekdoorn te Amsterdam, waarin het een en ander stond over den termijn van afbetaling. Get. heeft aan Jaantje Struik in verschillende tijdstippen gegeven f 28,000 , alleen vertrouwen stellende in hare praatjes over de erfenis. Met groote moeite heeft hij terugontvangen f9OOO. Nadat hij f 28,000 had gegeven, heeft hij een bewijsstuk gekregen, geschreven door Hoetink eu geteekend door hem en Jaantje Struik. Hoetink erkent of ontkent dit stuk niet; Jaantje erkent het stuk, alsook dat zij f 28,000 van Wildeboer gekregen heeft. Get. verklaart verder, dat zjjne dochters ook bij Jaantje in het Bible-hotel gelogeerd hebben, doch hij niet ; dat hij een stuk, geteekend door Gerrit Struik, zou gozien hebben , waarin stond dat de erfenis bedroeg f 120,000,000 en de kosten van overdracht f 20,000. Get.'was tot het afgeven der geldswaarde gebracht, voornamolijk door de vertellingen zijner dochters en ook door het verhaal van de erfenis. Advocaat Haas wenscht uitdrukkelijk gepreciseerd te zien op welk motief get. zooveel vertrouwen in de praatjes van Jaantje Struik gesteld heeft en zich genoopt heeft gevoeld geld te leenen aan iemand, die hij niet keut. Getuige constateert dat hij de eerste f 8000 gegeven heeft, omdat hij vertrouwen stelde in hetgeen Broman hem vertelde. De verdere f 25,000 gaf hij uit vertrouwen in Jaantje Struik zelf. Die schuldbekentenis zou tevens betaald worden 1 April. Tot zoover het verhoor van Maandag. Dinsdag werd het ten 93/4 ure hervat. Allereerst wordt gehoord jufvrouw Wildeboer, die bevestigt, dat haar man en haar schoonzuster voor f 19.000 zijn opgelicht; ie vertelt het een en ander van het reisje harer dochters naar Vuren en van de vriendelijke ontvangst door Gerrit Struik, bij wien ook Jaantje en Hoetink waren. De President. Hoe was haar wijze van leven in Haarlem? Jufv. Wildeboer: Niet bijzonder weelderig. Wel reed zij veel uit en sprak zij steeds over een groote erfenis. Zij had ook een taschje bij zich, welks inhoud bijzonder kostbaar was en waarover zij telkens sprak. De President: Hoe hoog werd die erfenis geschat? Jufv. Wild.: Zij sprak van 100 miilioen. De President: En kwam u dit niet eenigszins hoog voor? Jufv. Wildeboer: 't Was wel wat veel, maar waarom niet? Naar deze getuige verder meedeelde, heeft Jaantje haar gezegd om nooit, als het soms te pas mocht komen, aan justitie of' politie te zeggen dat zij, Jaantje, haar van een erfenis had gesproken. Jufv. W. vertelde het aan haar man, maar zij bleef Jaantje vertrouwen. Natuurlek had zij haar geantwoord dat zjj, als de justitie haar iets vroeg, de waarheid zou spreken. Jaantje bestrijd de juistheid der verklaring. Een schuldbekentenis is op verzoek vau de Wildeboors geantidateerd, welk laatste echter door de betrokkenen wordt ontkend.' Op pathetischen toon geeft Jaantje te kennen, dat de Wildeboers veel schuld hebben aan de losbandigheid, waaraan zij zich overgaf. De volgende getuige, Alida Wildeboer, blijkt ook de dupe geweest te zijn van het verhaal der millioenen-erfenis. Eens had Jaantje honderd duizend gulden in het Bible-hotel en wierp zij Alida met de helft naar het hoofd. Alida kreeg juweelen , die zo later voor f6O verkocht. Ook aan Alida had Jaantje geheimhouding eventueel voor de justitie opgelegd. Zij vertelt een en ander van cte leefwijze in het Bible-hotel en de misleiding van Woudhuyzen. De eerste getuige, na de pauze gehoord, was Jansje Wildeboer. Zij vertelde hoe Broman bij haar ouders kwam voor eene rijke dame — Jaantje — die hij kende en die door hare goedheid in ongelegenheid was geraakt. Hij klopte dan ook voor die dame bij hare ouders niet te vergeefs aan. Verder doet zij het bekende verhaal van Gerrit Struik over het begraven te Vuren van de gewichtige papieren, die later elders gelegd werden, omdat hot geheim nu verklapt was. De verklaringen dezer getuige zijn meer onomwonden en pertinent dan die van hare jongen e zuster; uit beide blijkt, dat zij dikwijls gelegenheid gehad hebben om Jaantje en anderen iv hun doen en laten te bespieden, zonder dat hun vertrouwen merkbaar geschokt werd. Later heeft deze getuige echter, nadat iets van het bedrog ontdekt was, gezegd dat de geheele erfenis wel gelogen kon wezeu, waarop het antwoord luidde: „wij zijn zoo slecht niet." Daarop wordt gehoord de getuige Quirinus van Vliet. Op de vraag des presidents verklaart deze getuige, dat Jaantje hem voortdurend over haar erfenis sprak, waarop hij haar in drie achtereenvolgende keeron f 24,000 leende. De president: Gaf zij u waarborg ? Getuige : Jaantje zeide dat ik er geen spjjt van zou hebben, want dat zij een eerlijk mensch was. Zij wilde haar erfenis echter liever niet beleenen, maar gaf een schuldbekentenis van f 100,000. Daarop wordt oen brief voorgelezen van Jaantje aan Van Vliet, waarin beloofd wordt, dat zij hem over een paar weken zou betalen, onder het voorgeven dat de notaris van den boedel uit Indië is ontboden. Jaantje verklaart dat de brief en de schuldbekentenissen onecht zijn. De president acht dit het eenige zwakke oogenblik van Jaantje, daar zij bij den rechter-commissaris schuld bekend heeft en bovendien heeft verklaard, dat zij tegenover Van Vliet haar toevlucht tot leugens had genomen. Jaantje ontkent dit. Daarna wordt jufv. Van Vliet gehoord. Deze getuige geeft o. a. te kennen, dat Jaantje Gerrit haren administrateur noemde. De president vroeg voorts aan verschillende getuigen of Jaantje zich niet mevrouw Hoetink liet noemen, waarop bevestigend werd geantwoord. Jaantje protesteerde hiertegen. Nooit heeft zjj zich zoo genoemd, evenmin als millioenen-jufvrouw. De dochter van Van Vliet was nu aan de beurt. Zij gaf een verhaal ten beste over een mooi diner door Jaantje in de Haarlemmerstraat gegeven ter eere, zoo het heette, van haar verjaardag. 'tWerd bijgewoond door de Wildeboers en Van Vlieten. De beschuldigde Hoetink verklaarde, dat zij eiken middag diners had, waarop de president spreekt van maaltijden voor oplichtersgeld, 't geen Hoetink ontkent. Hij zou over dit punt den Minister van Justitie gaan spreken. Daarop kregen de tot dusver gehoorde getuigen verlof zich te verwijderen en kwam jufvr. Rozenvelt, de Wed. Hujjzers aan de beurt. Zij is het die Broman , welke naar iemand zocht, die Jaantje geld wilde leenen, bij W. Woudhuijzen bracht. Met welk ongelukkig gevolg voor deze is bekend. Op onderhoudende wijze geeft getuige daarvan een gezellig verhaal. De zaak wordt nu interessant, daar het niet langer over f 20,000 maar over twee en een halve ton loopt, 't Maakt een aardigen indruk, zoo met het geld te hooren omspringen, terwijl niets werd gegeven dan schuldbekentenissen, die niet de minste waarde hadden. Toch bloef het betrouwen in Jaantje bestaan. Getuige verklaart voorts bij Jaantje een collier gezien te hebben van den goudsmid Bosch, waarop Jaantje, naar zij had gezegd, f 1000 voorkoop zon hebben betaald. 't Kleinood komt ter tafel en wordt herkend door getuige; het wordt ook aan Broman getoond, terwijl hij te kennen geeft dat Gerrit verklaard heeft geheel op de hoogte van Jaantjes erfenis te zijn. Zij werd eerst op f 12,000,000, later op f 48,000,000 geschat, maar het bedrag werd telkens hooger. Een deel zou te goed gekomen zijn aan de familie Hoetink, tot welke Broman behoorde. Er was zelfs reeds een schema gemaakt van een verdeeling, waarin o. a. Wildeboer zou krjjgen een miilioen en Gerrit vier. Deze mededeeling wekte algemeene vroolijkheid, ook in de bank der beschuldigden. De president tot Broman: Maar begreep je dan niet, dat zulke hooge cijfers onwaar moesten zijn? Getuige Broman: Ik moet gebiologeerd zgn geweest en geheel onder haar indruk. Als zij er was, gevoelde ik mij ongerust en 'k haalde weer ruim adem wanneer zjj weg was. De getuige verklaart voorts door Jaantje totaal geruïneerd te zijn. Naar 't hem voorkomt waren Jaantje en Struik beiden even schuldig, maar was Hoetink om den tuin geleid. --- BUITENLAND. ITALIË. De verkiezing voor den Gemeenteraad is te Rome zeer ten gunste der Katholieken uitgevallen. Periodiek traden 13 leden af, maar sodert de jongste regeling van den census was. gebleken, dat het aantal leden van den gemeenteraad voor Rome met 21 moest vermeerderd worden. In het geheol moesten dus 34 zetels bezet worden. Daar de Katholieken voor provinciale en gemeentelijke verkiezingen niet, zooals voor de Kamer-verkiezingen, door politieke beginselen van deelneming weerhouden worden, zoo werden zij vooral ditmaal door de katholieke pers tot uiterst trouwe opkomst aangespoord. En hun ijver was niet vergeef sch; van hun 34 candidaten zegevierden er niet minder dan 26, terwijl de liberalen slechts acht zetels machtig werden! De welbekende prins Borghese stond aan het hoofd van de katholieke ljjst en verwierf ook het grootste aantal stemmen. Van de radicalen of aanhangers van den woestaard Coccapieller zegevierde geen enkele candidaat : Coccapieller zelf heeft trouwens juist dezer dagen, wegens een nieuw schandaal, zijn ontslag uit de Kamer van Afgevaardigden genomen. Het gunstig resultaat der verkiezing van Zondag geeft niet slechts een groot materieel voordeel, doordien het Rome zal behoeden voor de voorgenomen reusachtige verkwisting der reconstructie-plannen, maar ook een geestelijk voordeel, doordien thans weder een katholieke geest zich op het Kapitool kan doen gelden, om Rome's moreele verwildering te beletten en bijv. ïd„ de schoolquaestie te redden, wat nog te redden is. Een ander, meer indirect, nuttig gevolg van deze overwinning zal wezen, dat ook elders de moed der Ka* tholieken zal herleven om, naar het voorbeeld van Rome, althans in het plaatselijk bestuur, het jnk der liberale overheersching af te schudden. — Het handelstractaat tusschen Italië en Engeland is Vrijdag onderteekend. ---