Een huldeblijk aan den Koning. Allerwege in den lande bereidt men zicb voor, om den aanstaanden verjaardag van Z. M. onzen geëerbiedigden en beminden Koning luisterrijk te vieren. En terecht! Het Nederlandsche volk heeft redenen te over tot dankbaarheid en liefde voor den Vorst, onder wiens wgze, langdurige en gezegende regeering het vaderland rust en vrede en welvaart genoot. Moge hij nog vele jaren voor land en volk gespaard big ven 1 Maar zal het Nederlandsche volk alleen door een voorbijgaand feestvieren zijnen Koning eeren ? Zal het niet ook eene blijvende herinnering aan dien dag, een blijvend bewijs van liefde en eerbied geven ? Zeker zullen velen met blijdschap daaraan deelnemen, indien een den Koning waardig geschenk ware te vinden. Een den Koning waardig geschenk uit handen van zijn volk, dat is er inderdaad. Nederland heeft in den Indischen Archipel eene bezitting zóó groot, zóó volkrijk, zóó rijk aan alles wat de natuur oplevert, dat zij door geene andere kolonie wordt geëvenaard — laat staan overtroffen. Eene eilandengroep in omvang vele malen grooter dan Nederland en tien malen talrijker bevolkt; een land vol staten en rijken — een keizerrijk. Welnu , dat het Nederlandsche volk zijnen geliefden Oranjevorst op zijn 70sten jaardag aanbiedde den titel en de waardigheid van Keizer van Insulinde, als een bewijs van erkentelijkheid en liefde voor het Huis van Oranje en in het bizonder voor Z. M's Willem 111 doorlnchtigen persoon. Overal in den lande hebben zich commissien gevormd om den 70sten jaardag van Z. M. feestelijk te vieren. Als deze, elk voor hare gemeente, gelegenheid geven tot het teekenen van een adres, waarin aan de Wetgevende Vergadering verzocht wordt „uit naam van het Nederlandsche volk aan Z. M. Willem 111, onzen Koning, aan te bieden den titel van Keizer van Insulinde of Insul-Indië, als een blijvend aandenken aan de dankbaarheid en de liefde waarmede zijn yolk het voorrecht waardeert Z. M's 70sten geboortedag feestelijk te mogen ' vieren", en alsdan tevens de gelegenheid wordt gegeven tot eene bijdrage, om die opdracht vergezeld te doen gaan door eerie keizerlijke kroon, dan is het niet te betwijfelen, dat elk Nederlander zich zal haasten dccl te nomen in het brengen eener hulde, die nog slechts een flauwe weerschijn is van het gevoel van erkenlelijkheid, dat elk weldenkend borger bezielen moet voor dezen Koning, die steeds heeft geregeerd als een waarlijk grondwettig vorst en herhaaldelijk blijk heeft gegeven van zgne liefde voor zijn volk. Het D. v. Z.-H. verhaalt, dat toen Maandag jl. Prinses Wilhelmina met baar gouvernante op den Ouden Scheveningschen Weg wandelde, en de commandant van een eskadron huzaren passeerende, zijn troep liet front maken, een oud Scheveningsch moedertje met tranen in de oogen, uitriep: »Och Heer, bewaar dit lieve kind toch voor 't Vaderland!" Ook wij, ofschoon zonder tranen in de oogen, wenschen dat zeker vau harte, maar toch willen wij het D. v. Z.-H. in bedenking geven, om, wanneer weer een oud Scheveningsch moedertje bg het zien van ons Prinsesje iets aandoenlijks zegt, het wat indrukwekkender terug te geven of, 't geen wellicht nog beter ware, het te verzwijgen. Na het bekende geestige versje van pater van Meurs loopt elke poging, om oude Scheveningsche moeders iets aardigs aan het adres der kleine Prinses te laten zeggen, groot gevaar van in het water te vallen. (De Tijd) Mej, A. Boeser dezer dagen te Waspik overleden, heeft gelegateerd aan de armen der christelijk gereformeerde gemeente van vrijhoeven Kapel, gecombineerd met Sprang, een perceel weiland onder Dussen, in den Hill, ter waarde van f 2500. Een paar jaar geleden had zij ten behoeve van diezelfde gemeente, voor eigen rekening, eene fraaie kerk en pastorie doen bouwen. De politie in eene Noordbrabantsche gemeente had vernomen, dat een knaap beneden den minimum leeftijd werkzaam was in een sigarenfabriek. Zij betrad de werkplaats, maar de jongen zag zij er niet. Het vermoede vergrijp werd dan ook op stelligen toon geloochend. Zeker van zijn zaak evenwel, opende de politieagent een kast; en ja wel, daar kwam de gezochte te voorschijn. »0!" luidde het bescheid, »daar zat hij voor zijn pleizier !" En ... aangezien het geen strafbare handeling is, iemand voor zijn pleizier in een kast te laten zitten, ook al bevindt die kast zich in een werkplaats, moest de dienaar der overheid onverrichter zake huiswaarts keeren. S. W. Met de werving van troepen voor het leger in Nederlandsch-lndië moet het, naar luidt van vertronwbare inlichtingen, zeer slecht gesteld zijn. Er bieden zich, zelfs in dezen tijd van slapte in de werkzaamheden, maar zeer weinigen aan, en voor die enkelen zijn de eischen om aangenomen te kunnen worden zoo hoog gesteld, dat nauwelijks 1/3 daaraan voldoet. Nadat Woensdag een detachement van 44 man te Amsterdam embarqueerde, moet de manschap aan het werfdépöt te Harderwijk, met inbegrip der invaliden, die in bet hospitaal opgenomen zijn, ternauwernood het getal van 25 te boven gaan. Nu is 5 Februari bepaald als de dag waarop te Rotterdam 33 man moeten embarqueeren, als er nl. zich vóór dien dag nog aanmelden. Het veertiendaagsch verlof van den kolonialen militair vóór zijn vertrek uit het Moederland moet dan ook reeds tot drie dagen ingekrompen zijn, terwijl, niettegenstaande de aanvraag der militaire autoriteiten uit Indië om 5000 man troepen in den loop van 1887, het contingent door de Regeering op 2000 man is vastgesteld. Dezer dagen zullen 12 van de te Eisden kampeerende Zigeuneurs naar Amsterdam worden opgezonden, ten einde van daar per stoomschip naar hun vaderland te worden teruggevoerd. Twee jeugdige kinderen uit de Limburgscbe gemeente Schaesberg, die Woensdag 11. door hunne ouders naar het IY2 uur van daar gelegen Kohlscheidt waren gezonden om eenig geld aan eene bloedverwante te gaan vragen en die met straf bedreigd werden indien zij het verlangde niet medebrachten, zijn, daar zij geen geld konden krijgen, tot heden niet in de ouderlijke woning teruggekeerd. Alle nasporingen naar hen zijn vruchteloos gebleven. Men schrijft uit Roermond: Gedurende den laatsten tijd zijn alhier door jagers en landbouwers, onder bizondere goedkeuring vau den Commissaris des Konings, groote drijfjachten gehouden op vossen en wilde zwijnen. Slechts één zwijn is gedood, en wel eene zeug met acht jongen. De deelnemers staan er verbaasd over,# dat men geen grooter aantal heeft gedood, daar men ze soms bij troepjes van tien stuks op klaarlichten dag hun vernielingswerk tot nabij de woningen zag verrichten. De jagers verklaren, dat de zwijnen dadelijk over de grenzen vluchten en in het dichte onderbout aldaar de wijk nemen. De Duitsche klop- ot drijfjachten leveren betere uitkomsten; gedurende twee dagen werden 9 en 7 zwijnen gedood, waarbij een jager uit Elmpt zelf coup doublé maakte. Het beste ware, eene afspraak te maken met de buurlui, om tegelijk op Duitsch en Nederlandsch grondgebied te drijven. Eene behoorlijke opruiming onder deze gevaarlijke dieren zou dan niet kunnen uitblijven. Betreffende de vergaderingen in het Volkspark te Amsterdam schrijft De Standaard het volgende: Die vergaderingen nemen allengs een meer onstuimig karakter aan, en er wordt zelfs beraadslaagd over misdadige voornemens, en daartoe aangezet. Dat is het volgen van een verkeerden weg. Het is gemakkelijk, de hongerenden op te ruien, ze tot misdaad aan te sporen; maar men vermeerdert daardoor slechts de ellende. Hoe langer zoo meer begint men in het Volkspark te wroeten in het geheim. Immers al heeft het bestuur van de Vereeniging van Werkloozen geen gelegenheid verzuimd om, wat haar betreft elk boos plan te ontraden, en den weg van orde aangewezen, toch traden er Woensdag reeds sprekers buiten de orde, door, laat het ons noemen: helsche plannen aan de hand te doen en clubs in het leven te roepen tot het verzinnen van listen en praktijken. Die treurige gedachte werd heden in de bijeenkomst in het Volkspark — zeker een duizend man stonden daar schouder aan schouder — weder geuit. Zekere Sikken betoogde dat aan dat bedelen om brood een einde moest komen, en ook geen geweld zou baten, omdat bet volk niet, zooals de overheid, wapenen heeft. Maar den eenigen weg tot verbetering zag hij in list. Blijkens enkele kreten van »Ja 1 ja!" stemde men met dit gevoelen in. »Dat ja, ja, — zei Sikken — redt niet. Is er niet een met een flink hart, die zich wil overgeven aan een daad van redding ? Zoo ja, laat hij zich tot mij vervoegen !" Toen bood zich een man uit de menigte aan. Wel ging er een st! st! uit de massa op, als ijsde men voor de gevolgen. Maar de man bleef zich aanbieden met de woorden : »Ze kunnen mij krijgen 1" en zou Sikken wel zgn naam en woonplaats mededeelen. Kramer, Walters en Hubers, die opkwamen tegen den raad van Spee om, zij het ook ordelijk, door de stad in dubbel gelid te trekken en, als morgen het antwoord van den burgemeester niet beviel, Zaterdag met een bus langs de huizen te gaan, — die mannen hebben de treurige opwekking van list en laag toch niet kunnen onderdrukken. Van dat trekken door de stad kwam niets, doordien, na den raad daartoe, door andere sprekers andere gedachten werden opgewekt. Gezonder afleiding was het brood — dat bij 2000 stuks aan het hek bij het heengaan werd uitgereikt — maar ontegenzeggelijk zullen er enkelen zijn heengegaan met gedachten, door een nieuwen spreker uit het volk heden weder opgewekt, welke, omdat het nu komt tot geheim wroeten, ook andersdenkenden tot ernstige overweging moeten stemmen. Cail Werner van Christiania, de vermaarde doofstomme kuustschaatsenrijder, die de groote gouden medaille van de Amsterdamsche Sportclub, waarop gegraveerd staat „meesterschap voor Nederland", verworven heeft, is volgens de Sport een welgesteld koopman. Op zijne kunstreizen wordt hij begeleid door zijn broeder, een werktuigkundige. Carl bezit een krachtigen lichaamsbouw, is lenig , groot en slank. Bij het loopen is zgne houding bewonderenswaardig; zijne techniek bij het bardrijden onderscheidt zich door eene ongewoon schoone houding van het lichaam. Met opmerkelijke kracht, volhardingsvermogen en zekerheid voert hij geheel zgn rijk programma uit. Hij begint met de eenvoudige schoolfiguren , zooals het beschrijven van bogen, het sullen en voor- en achterwaarts stappen, en gaat daarna over tot het maken met den grootsten zwier van evoluties , die nog niemand hem heeft kunnen nadoen. Zoo bijv. onderscheidt hij zich door zijn grootsch cirkelrijden met cirkelbeschrijving en kolossaal hooge sprongen, vóór- en achteruit loopen, ook op één been, waarbij hij, zonder den anderen voet neer te zetten, een lange afstand doorloopt, pirouetten, dwarsrijden met de schaatsen dwars onder dcc voet, waarbij hij een rechten aanloop neemt, om daarna met eene kleine wending beide voeten of wel slechts één, dwars te zetten en dan vooruit te snellen en hier of daar vlak vóór iemaud stil te staan. Vooral de zwevende beweging en de elegante, ongedwongen houding van den Noor maken dat zijn rijden zooveel symphatie wekt. Gaat men het springen na van veel ook voortreffelijke rijders, dan valt het min of meer plompe hunner sprongen in het oog; het lichaam valt zwaar op het ijs terug. Werner evenwel komt zoo licht en sierlijk neer als ware hij een balletmeester ; daarna ontwikkelt hij eene kracht, die bewondering afdwingt ; het ijs wordt hier, daar en overal doorploegd, en eene wolk van ijssplinters omringt den rijder. Allerliefst ook zijn zijne dansen, van den polka af tot den balletdans, en geen danser zal hem hierin evenaren. Hoewel hij geen krachtoefeningen en acrobatische toeren , die bet leeken-publiek zoo zeer aantrekken, te aanschouwen geeft, kan men met het oog op de reusachtige kracht zijner beenspieren , veilig aannemen dat hij ook hierin iets ongewoons zou kunnen presteeren. Niemand die hem heeft zien springen, zal daaraan twijfelen Zijne sprongen zgn inderdaad fabelachtig. Zoo bijv. zet hij twee banken van 60 cM., hoogte op 2^2 M. afstand van elkaar en gaat dan in gestrekten rit daarover heen ; ook draait hij kort vóór de voorste bank plotseling om en springt dan rugwaarts over deze dubbelde hindernis. Ook zet hij beide banken op elkaar en springt er zoo sierlijk mogelijk zonder moeite overheen. Zijne hoogsprongen herhaalt hij somwijlen meermalen achter elkaar. --- Koloniën. „Nederlanders, teekent niet voor Atjeh !" plaatst de Amst. Ct. boven het volgende artikel: Een schandaal wordt geschreven aan de Locomotief: Den 3en November vertrok van de reede te Tandjong-Priok het stoomschip Prins Alexander der Ned.-Indische stoomvaartmaatschappij. Het schip had behalve een zware lading (er waren goederen wegens plaatsruimte bovendeks), pi. m. 350 man aan boord, benevens 7 officieren, allen bestemd voor Atjeh. In strijd met alle voorschriften op het transport van militairen , vertrok men van de reede; want gij moet weten dat ieder soldaat, behalve een zekere voeding, recht heeft vervoerd te worden als oe klasse pas•sagier. Dit kon nu niet plaats hebben, vanwege de bekrompen overgebleven ruimte en het noodwendig gevolg was, dat de arme drommels het bivak maar bovendeks moesten kiezen. Zoolang het weder kalm bleef en de zee rustig, ging het nog, maar het schoone weder bij het uitstoomen moest spoedig plaats maken voor de woeste vlagen van den westmoesson, zware stortregens overgoten het schip, vooral, toen het reeds na een 24 uur stoomens de reede van Telok-Betong had bereikt. Onnoodig u te melden hoe doornat manschappen en hun goederen geraakten en onnoodig ook te zeggen, wat daaruit moest voorkomen, te meer, daar de kerels sedert de twee laatste uren of geen of zeer onvoldoende warm voodsel hadden bè*komen. Eu dit had plaats, niettegenstaande de vorige boot twee cholera-lijders aan den wal moest achterlaten. Omstreeks elf uur des nachts van den 4den begonnen zich dan ook de eerste verschijnselen van cholera bij het detachement voor te doen, en tegen den morgenstond bedroeg het aantal lijders aan die ziekte reeds acht. Onbeschrijfelijk was de paniek, die zich meester maakte van de ékwipage en mochten er groote onheilen voorkomen zijn, is dit te danken aan den aanwezigen officier van gezondhei! Dtermohlen en de médereizende officieren. Eigenhandig wendden zij de desinfectie-middelen aan en verpleegden de zieken, die niet, zooals men zou verwachten, in een ziekenboeg werden gelegd, maar als beesten in het modderachtig gruis van eenige kolen bij de kombuis lagen. Want de warmte daar kon hun slechts beschermen tegen de groote vochtigheid. Van medicamenten aan boord was geen sprake ; wat gebezigd , werd , kwam van de officieren zelf , die zich niet ontzagen, dag en nacht bij de manschappen te waken en een gedeelte der ruime lste klasse als tijdelijk verplegingsoord af te staan. Op de reede van Selok Betong bleef de Prins Alexander bijna twee etmalen voor anker. Ik meld u zulks, daar gg anders licht het denkbeeld zoudt kunnen vormen, dat men bg' dergelijke gelegenheden, spoed bij het werk zet. Geen kwestie daarvan! Het wachtwoord »lading gaat voor de menschen" geeft den schipper het recht, overal zoo lang te vertoeven, als bet hem goeddunkt. Tot overmaat van Tamp kwamen de Benkoelen nog 23 koppen de sterkte van het detachement aanvullen en te Padang .... 168 man. Zoon aanvoer is voorzeker gewenscht voor het berri-berri-land, maar geloof mij vrij, dat de slachtbeesten, die uit Negrapatnam worden aangevoerd, het vrij wat beter aan boord hebben; zij kunnen, al is hun aantal nog zoo groot, steeds over een voldoende staanplaats beschikken. Eindelijk na een tiendaagsche reis wordt Atjeh bereikt. leder is big' te moede, dat de ellendige zeereis achter den rug is. Hoe breekt hun dit op. Juist de dag van débarkement was het zwaarst te verduren. Omstreeks tien uur aan wal gekomen, om drie en vijf uur nog op de ponton, zonder eenig voedsel of drinken. Niemand schijnt daarvoor te moeten zorgen. Kunt gij, waarde Krelis, dit alles als waarheid aannemen? Moeilijk, niet waar. Het zijn echter feiten, die ik aanteeken nit het dagboek van een der manschappen. Men heeft gereclameerd, vertelde bij mij mondeling. Dus weder eene stem meer in de woestijn, de regeering blijft toch doof. Het certificaat is immers voor goed geteekend. De Nederlandsche Indischo stoomvaartmaatschappg ontvangt de dubbeltjes en de reis van de Prins Alexander is vergeten. --- GEMENGDE BERICHTEN. Te Noordwolde waren een vader en zoon bezig met houthakken. De vader struikelde, terwijl de zoon den bijl liet neervallen; met het trenrig gevolg dat de bijl den vader zoodanig in het hoofd trof, dat zgn toestand zeer zorgwekkend is. — Door het onvoorzichtig omgaan met een geweer kreeg de knecht van een landbouwer te Spekholzcrhcide (Limburg) eene volle lading hagel in do longen en onder de armen, aan de gevolgen waarvan hij eenige dagen later is overleden. — Op den Zuid-oosterspoorweg geraakte Dinsdag in de nabijheid van Vacht, tusschen wachtpost 16 en 17, een sjarige meisje, eenigst dochtertje van A. de Laat, onder een voorbijvliegenden trein, met het treurige gevolg, dat slechts een deerlijk verminkt lijk kon worden opgenomen. — Woensdag namiddag is uit de Jan Gijzen vaart, onder de gemeente Velsen, opgehaald het lijk van eene 46-jarige te Haarlem woonachtige vrouw, die sedert Dinsdagavond werd vermist. Men vermoedt dat zij ten gevolge van den mist in het water is geloopen. --- VERSCHEIDENHEDEN. lemand, die, na zijne zakken nauwkeurig geïnspecteerd te hebben, juist zes centen bij elkaar had, trad met dat geld Woensdagavond eene herberg te 's-Hage binnen, terwijl hij de koperstukken tusschen duim en vinger hiold. Tot zijne bevreemding kwam, in plaats van den gespierden kastelein thans diens vrouw voor, waaruit hij opmaakte, dat de baas niet thuis was. »Een boonekampie, juffrouw, asjeblief! 't Kost immers maar zes centen , nietwaar?" Onder een bevestigend antwoord werd het hem voorgezet, en terwijl hij zgne bovenkaak zoo wijd mogelgk van de onderkaak verwijderde, met het achterhoofd bijkans op den rug, scheen hij het vocht zoo rechtstreeks in zijne maag gegooid te hebben, tenminste het glas was leeg. »Ik zal je morgen wel betalen, juf! Je weet ik ben er goed voor!" En weg was hij. Donderdag-morgen vroeg trad hij dezelfde inrichting binnen, d»ch nu de baas achter de toonbank stond, bij wien hij een geschokt crediet bezat, vond hij hel verstandiger, om zeker te zijn dat hij een klaartje zou krijgen, de centen eerst neer te leggen. De waard, van alles op de hoogte gebracht , streek het geld op, onder de woorden: »Ik zal 't je morgen wel inschenken , hoor ! Je weet ik ' ben er goed voor !" Een dreigende blik was toen voldoende, om spoedig van den bezoeker ontslagen te zijn. (Haagsehe Ct) Bij bekendmaking in de Nordd. Aüg. Ctg. waarschuwt de Dnitsche regeering het publiek en de behangers tegen het Schweisfürtergroen, dat door verbodsbepalingen uit gordijnen, tapijten enz. is geweerd, maar dat thans wordt gebezigd als z. g. Schwabenpulver bij het behangen, om de huizen vrij te houden van ongedierte. Dit kan voor de bewoners even gevaarlijk worden als bet bewonen van vertrekken, waarin kleeren, gordijnen en behangsels zijn met Schweisfürtergroen. De behangers vallen onder § 324 en 326 van het Duitsche strafwetboek. Een merkwaardig voorbeeld van de vernielende kracht van het water levert Rottumeroog op, van welk oiland het westelijke strand naar men berekent, jaarlijks ongeveer 6 bunder grond verliest, terwijl de uitbreiding van het oostelijke strand niet tegen het verlies aan de westzijde kan opwegen. Voorheen was dit eiland veel uitgestrekter. Het eenige huis moest in den loop der tijden herhaaldelijk verplaatst worden (naar het oosten), en waar deze woning in het begin dezer eeuw stond, staat nu eene waterhoogte van 8 M. onder volzee. De echtgenooten Thomas, die, zoo als wij vroeger mededeelden, hun moeder levend hadden verbrand, zijn Maandag morgen te Romorantin (Fiankrijk) geguillotineerd. Een woedende menigte volgde de veroordeelden naar het schavot. De vrouw viel eenige schreden voor het moordtuig in zwijm, de man hield zich goed; alvorens zijn hoofd op hot blok te leggen, omhelsde hij den priester die hem in zijn laatste oogenblikken bijstond. In jaren was in Frankrijk geen vrouw geguillotineerd. Omtrent den onlangs gestorven overste Lopez, den verrader van den Mexicaanschen keizer Maximiliaan, schrijft men aad de Tagl. Rundschau: »De overste Lopez, keizerlijk officier en bevelhebbervan een regiment, was de lieveling van den keizer. Na een te voren met den bevelhebber der repnbliekeinsche troepen, generaal Escobez, gemaakte overeenkomst, liet hij 's morgens vroeg de vijanden in de stad La Crnz, waar de keizer verblijf hield. De keizer werd niet in ziju slaapkamer gevangen geuomen, doch ontkwam nog met een deel zijner troepen naar den »Klokkenberg". Eindelijk gaf de keizer zich, toen hij zich van alle kanten ingesloten zag, over en werd op 19 Juni 1867 doodgeschoten. Als bloedprijs voor zgn verraad kreeg de overste Lopez 36000 pesos d. i. 144,000 Mark (86400 gulden). Na dien tijd werd Lopez, door niemand meer geteld en stierf door ieder veracht en met schande beladen. --- Het getal Zeven. De zevenjarige duur van hot gezag van den President der Fransche republiek deed onlangs in een kring van vrienden de aandacht vestigen op het getal zeven, dat door het gebruik een zeker geheimzinnig karakter heeft gekregen. »Er ya'* voor dat cijfer heel wat te zeggen" Chateaubriand reeds opgemerkt. Tèuo. begon zich de omstandigheden te binnen te brengen, waarin hij h >t aangetroffen had. De eerste voorbeelden waren gemakkelijk gevonden, nl.: de zeven dagen van de week; de zeven noten in de muziek; de zeven oorspronkelijke kleuren; de zeven wouderen der wereld; de zeven wjjzen van Griekenland ; de zeven sterren van den Grootrn en Kleinen Beer; de zeven planeten; de zeven leeftijden van den mensch; de zeven eigelijke ribben ;de zeven hoofdlengten van het monscbeljjk lichaam ; het huis met de zeven hoofden ; de zeven kerken van Rome, enz. Een ander somde op de zeven hoofdzonden ; de zeven H. Sacramenten; de zeven boetspalmen ; de zeven kruiswoorden ; de zeven werken van boetvaardigheid ; den zevenden hemel. Een kleine knaap, die zijn vertellingen van Perrault goed kende, kwam voor den dag met de zeven kinderen van den houthakker; de zeven dochters van