BUITENLAND. ITALIË. Maandag is te Rome de deken van «et H. College, kardinaal Sacconi, overleden, tengevolge eener longaandoening, waaraan hij sedert drie dagen leed. Toen Maan dag-morgen de ziekte verbeide, vroeg bij zelf de toediening der RH. Sacramenten, die hij, benevens den P&uselijken zegen, bij volle kennis ont*}ög. Des middags overviel hem eene nieuwe benauwdheid en te vier uren stierf hij. De kardinaal-markies Saconni was "en 9 Mei 1808 te Montalto, in den jWkelijken Staat geboren. Te Rome behaalde hij den doctorstitel en werd Weldra vicaris generaal te Montalto. Na *"8 auditeur aan verschillende nuncia- Miren te zijn werkzaam geweest, werd a.- in 1848 internuntius te München e« in 1853 nuntius te Parijs. In 1861 werd hij opgenomen in het H. College als kardinaal-bisschop. De overledene Was prefect van de Congregatie der «iten en lid van bijna alle andere Congregaties. — Aan eene correspondentie uit Rome aan de Tijd, ontleenen wij het volgende : Ik acht mij gelukkig, u nogmaals te kunnen verzekeren dat de gezondheid van den H. Vader voortreffelijk blijft, -«et een groot getal geestelijke en wereldlijke personen heb ik het voorrecht f?ehad, door den Paus in audiëntie ontvangen te worden den dag, waarop Rome en de geheele katholieke Kerk den elfden Jaardag vierden van zijn troonsbestijging, *8 ik heb ook kunnen constateeren dat de geruchten, welke de liberale bladen oij voortduring blijven verspreiden, volstrekt valsch zijn. Onder de vreemde bisschoppen welke bij deze audiëntie tegenwoordig waren, bevonden zich Mgr Lelong, bisschop van Nevers en Mgr "erraud, bisschop van Autnn, die eene 'öke bijdrage van zijn diocees voor den *->'•-Pieterspenning aanbood. Do volmaakte gezondheid, waarin Z. **¦ zich verheugt, veroorlooft mij, zonder enigszins aan de betamelijkheid te kort 'e doen, een teeder onderwerp aan te roeren. Leo XIII heeft de plaats bepaald, waar hij verlangt begraven te gorden. Het is in de basiliek van St. "an van Lataranen, de eerste en voornaamste kerk der Christenwereld, Mater " Caput ecclesiarum. De H. Vader, zooals Bfl weet, heeft in St. Jan van Lataranen pootsche werken doen uitvoeren. Hij heeft de absis doen uitbouwen en '8 muren van dit gedeelte der kerk met kostbaar marmer, verguldsel en schilderingen doen bekleeden. Bg deze absis, boven de deur, welke naar de sacristie geleidt, heeft Leo XIII verlangd, dat zijn stoffelijke overblijfselen eenmaal bewaard zullen worden. Aan de andere zijde van de absis is een deur, welke met die der sacristie pendant vormt. Het is boven deze deur, dat op last van Leo XIII de overblijfselen zullen rusten van een der grootste onder zijn voorgangers, namelijk van Innocentius XIII, den Paus, die Frankrijk met interdict belegde wegens de echtbreuk van Philippe-Auguste, Otto van Brunswijk en koning Jan van Engeland ex-communiceerde, het wereldlijk gezag van den H. Stoel uitbreidde en zijn onbeperkte macht over Rome herstelde. Ook was het Innocentius XIII, die het concilie van Lataranen bijeenriep .Hij stierf to Perugia. Toen hij bisschop van Perngia was, ging Leo XIII dikwijls bidden op het graf van dezen Paus, voor wien hij een groote vereering had opgevat, en wiens leven hij met den meesten ijver bestudeerde. Reeds • gedurende de eerste dagen van zijn pontificaat heeft hij een gedeelte van het gebeente van zgn doorluchtigeu voorganger, hetwelk met grooten eerbied te Perugia bewaard werd, naar Rome laten overbrengen, en het zijn deze overblijfselen, welke, in een sarcophaag besloten, tegenover het grafmonument van Leo XIII zullen geplaatst worden. Volgens gewoonte zullen de kosten van het grafmonument van Leo XIII gedrageu worden door do kardinalen, welke hij benoemd heeft. Leo XIII heeft dus alleen tot zijn last de uitgaven voor het graf van Innocentius XIII. Hij heeft de uitvoering daarvan toevertrouwd aan den beeldhouwer Lucbetti, die mij het model heeft getoond, hetwelk door den Paus is goedgekeurd. De kardiualen, welke door Leo XIII benoemd werden, zullen dit model slechts te volgen hebben, later... moge het zoo laat mogelijk zijn voor het welzijn van de Kerk en van den H. Stoel. — Op het Vaticaan wordt veel gesproken over de bekeering tot het Catholicisme van een zeer voornaam personage in het buitenland, wiens naam over enkele maanden zal bekend worden. — In Italië is de verwachte ministeriëele crisis reeds uitgebroken. Dat Crispi's toestand, ondanks zijn brutaal zelfvertrouwen, niet lang meer houdbaar was, werd sinds eenigen tijd duidelijk genoeg. Niet alleen was tegen zgn voorgestelde nieuwe belastingen van alle kanten geprotesteerd en had de afgevaardigde Cavalotti een motie ingediend, waarbij de Kamer alle nieuwe belastingen eenvoudig onmogelijk zou verklaren; niet alleen leidde in talrijke oorden des Rijks de honger der werkeloozen en der uitgeputte landbouwers tot gewelddadigheden en moest de minister van Openb. Werk hier en daar, ook zonder parlementaire toestemming, alvast eenige dijkwerken laten beginnen om werk te verschaffen: maar ook Crispi's ontwerp tot conversie der liefdadige instellingen, waar hij tot zelfs in de Troonrede des Konings mede geparadeerd had, werd door den rapporteur Constantini van de commissie ad hoc »noodlottig voor die instellingen zelven" en «strijdig met den volkswil" genoemd! 't Was duidelijk dat er iets moest geschieden, wilde men niet radeloos, redeloos en reddeloos het land ten gronde richten. Maar zou Crispi heengaan en schuld bekennen? Dat nooit. Veeleer verwachtte men dat hij, uit nood gedrongen, in de Kamerzitting van Donderdag zou verklaren, zich uiet langer te willen verzetten tegen het benoemen eener commissie van 18 leden tot herziening der Begrooting om bezuinigingen uit te denken. Welnu , Crispi verscheen dan ook Donderdag met een verklaring; maar, tot aller verrassing, ging hij verder eu had den tact,.... ziju ontslag te nemeu. Hij voegde er echter bij dat de Koning den ministers verzocht had, voorloopig hun portefeuilles te behouden, om in den gewonen dienst te voorzien. Eu pas was da Kamer voor onbepaalden tyd niteengegaan, of het gerucht verspreidde zich, dat koning Hnmbert de samenstelling van een nieuw Kabinet heeft opgedragen aan — Crispi 1 Men is hem dus nog niet kwijt. --- TURKIJE. Volgens den Standard heeft de Russische gezant te Constaniopel aan de Porte kennis gegeven dat de Russische Regeering de geldsom, welke krachtens de arbitrage vau Dr. Gneist baron Hirscb aan de Turksche Regeering moet uitbetalen, in beslag nemen zal tot aanzuive- ring der achterstallen van de oorlogsschatting. De Russische gezant heeft zijn vertrek van Constantinopel deswege uitgesteld. Van de millioenen, die baron Hirsch aan de Porte betalen moet, eischt Nelidof 240,000 pd., tot afdoening van de schuld der Porte aan Rusland voor achterstallige soldijen. --- FEUILLETON. DIRK HUIZER, Matroos le kl. I. (11 Februari.) „En als vader weeromkomt, gaan we allemaal uit rijen in een koets met levende schimmels ervoor, hé, Moe ?" vraagt een allerliefst vierjarig ventje, dat in de kamer, waar juffrouw Huijzer vlijtig zit te berken, ronddribbelt. „ Ja, Jaapie, dat zal 'n pret wezen!'' «Komt ie gauw, moe ?" „Zeker 1" „Hoe gauw?'' . „Over 'n dag of wat. — Neen, ventje, "* kan je nu niet op m'n schoot zetten —, * heb nog te veel te doen vóór vader thuis komt." „Moeten we dan nog twee maal slapen, moe ?'' „Nu, misschien nog een paar nachtjes •Meer, ventje, en dan mag je weer op baders schouders zitten; dat doe je toch zoo graag, hé, kleine schelm 1 Ja ! ja! J\j weet wat goed, dat je vaders oogappel °ent, oolijkert!'' 't Kind ziet guitig naar zijn moeder °p, zegt in zich-zelven : „levende schimmels" en dan luider, terwijl hij aan •Hoeders boezelaar trekt: „Zeg, moessie, -Benki en Richard gaan toch ook mee ?" „Zeker !" „U ook ?>' „Natuurlijk \" ¦„ En hoe kleejen we ons an, moe ?" „Op zn Zondagsch, kind, en vader doet zn gouwen en zilveren medailje an." „Die heeft ie van den Koning gekregen. Gaat de Koning ook mee V „Wel neen, kind ; hoe kom je der b_ ?" „En va brengt 'n boel moois mee ?'' „Dat zul je eens zien. — Kom! laat me nu met rust, Jaapie, — ga daar 'n beetje spelen, maar zachtjes, anders worden Henk en Richard wakker." De kleine jongen knikt en gaat stil in een hoekje zitten spelen met een houten paardje, waaraan hij nu en dan vertelt dat „Va thuis komt, die lieve va !" Henkie en Richard, knaapjes van twee en één jaar, slapen rustig voort; ze zijn nog te jong, om van hun vader te droomen, anders deden zij het zeker, want vader is dol op zijne kinderen, en wanneer hij aan wal is speelt hij met hen, evenals zij met hun speelgoed. De moeder werkt vlijtig verder aan het stukje kindergoed, dat zij onderhanden heeft. Vóór haar op tafel ligt de laatste brief, dien zij van haar man ontving Ze neemt hem op en herleest de eenvoudige woorden, die zij al zoo dikwijls las. Zij ziet de spel- en taalfouten daarin niet; zij voelt alleen de innig warme liefde, die eruit straalt — 't verlangen naar vrouw en kinderen, dat er uit spreekt. „Spoedig hoop ik uw weer te zien innig geliefde vrouw, schrijft hij, ik heeft alle dagen verlangst naar uw en de kindere morge verlate wij Genua, nu kan ik gou bij uw zijn. Zoen Henkie en Riesard en vooral Jaapie en wees uwzelf lieve vrouw in gedachte duizentmaaï gekust — hou Jaapie thuis dat ik hem daadelijk zie als ik kom", enz. „Wat houdt hij toch veel van dien jongen!" denkt ze bij zich-zelven en zachtjes zucht ze: „Jakob 1" 't Kind komt naast haar staan ; ze kust zijn frische roode lippen, zijn blond krullend haar en, eensklaps slaat ze hartstochtelijk de armen om hem heen. In gedachten ziet zij plotseling de mannelijke trekken van haar echtgenoot; 't is haar, alsof zij zijn krachtigen arm om zich heen voelt en zijn vroolijk: „Vrouw, daar ben ik weerom!'' verneemt. En in datzelfde oogenblik staat in de baai van Vigo, aan de noordkust van Spanje, de eerste officier van het stoomschip Conrad op het dek bij de fokkenschoot. Met ontbloot hoofd zien bemanning en passagiers naar een in zeildoek genaaid lijk, dat op een plank ligt, met de voeten over de reeling. Het gebruikelijke korte gebed wordt gedaan, en plechtig klinkt daarna het: En zoo laten wij dan het stoffelijk overschot van Dirk Huijzer, matroos le klasse, over aan de zee, en bevelen zijn ziel in de genade van God. — Amen!'' Dan : Eén, twee, drie, in Gods naam! en 't lijk zinkt weg in het onmetelijke graf. Juffrouw Huijzer is weduwe geworden, Jacob, Henkie en Richard hebben geen vader meer, — en zij weten het niet; ze zijn allen ter ruste gegaan, en vóór hij ging slapen heeft Jaapje nog met moeder de handjes gevouwen en gestameld : „Bewaar mijn lieve va'tje — Onze lieve Heer 1" 11. (16 Februari!) Ze had gehoord dat de Conrad Dungeness was gepasseerd ; een oud vriend was het mejuffrouw Huijzer komen zeggen; vroolijk had ze geantwoord : „Dan kan Dirk overmorgen hier zijn,'' — na was het overmorgen; haar bart popelde ; elk oogenblik kon hij vóór haar staan. Zij dacht erover om hem met Jaapje van de boot te gaan halen. Maar ze kon de andere kleinen nog niet alleen laten ; ze wist ook niet of de boot er reeds was. Straks zou zij gaan hooren — eerst nog gauw den boel aan kant. Alles moet er frisch, vroolijk en prettig uitzien, als vader komt; die kinderen maken altijd zoon rommel, en — daar hoort ze voetstappen op de trap. Een blijde lach vliegt over haar gelaat Zou hij 't reeds zijn ? Ja, hij is het zeker! Haastig gooit ze haar schort af; nogmaals klinken de voetstappen, nu in 't portaal. Ze ijlt naar de deur — maar blijft staan, want van buiten wordt erop geklopt. „Da's dwaas," denkt ze, „dat doet hij nooit. — Och ! 't zal een grapje van hem zijn — hij zit immers altijd vol gekheid, die malle, goeie vent i Gauw nog een blik in 't kleine spiegeltje, een haastig gladstrijken van 't haar, en dan roept ze lachend : Ja, ja ! kom dr maar in — ik weet toch wel wie dr is, gekke ve..."- 't Woord besterft haar op' de lippen, als de deur langzaam wordt geopend, en zij het bleeke, van schrik bestorven gelaat ziet van Willem — hun oudsten vriend, die altijd 't eerst naar de booten gaat als ze binnenkomen. „God! Willem wat kom jij zeggen?" vraagt ze sidderend, want zij leest op dat ontstelde, marmerwitte gelaat een onheil *, die weggezonken oogen, die trillende lippen en die dwalende blikken spreken, kwijnend, van dood en tranen, Angstig ziet de oude vriend haar aan en als hij eindelijk met moeite uitbrengt: „Je moet niet schrikken hoor ! — maar....'' — grijpt ze hem bij den schouder en zegt, heesch en bevend: „Is er wat met Dirk ?" Een zwijgend hoofdknikken, een gil, en dan een slaperige kinderstem, die uit het bed roept: „Moessie, Moessie !is va'tje daar?1' Juffrouw Huijzer is half bezwijmd op een stoel neergevallen, haar lippen weigeren de vraag te doen, die in haar oogen ligt, en Willem, de oude, trouwe vriend, zegt zacht: „Uit den mast gevallen, zwaar gebroken, heel zwaar, en *" „O God! dood!" gilt juffrouw Huijzer, terwijl zij de handen aan het hoofd brengt als deden de hersenen haar pyn, nu zij die vreeselijke tijding moeten begrijpen. Dan ziet ze smeekend den ouden Willem aan en vraagt: „Och ! zeg, dat 't niet waar is, zeg dat ie nog leeft!" Willem zwijgt, maar zijn groote hand liefkoost zachtjes juffrouw Huijzers haar, en een traan rolt langzaam uit zijn oog op haar eenvoudig kleedje. „Komt va niet weerom ? Is va'tje dood ?" vraagt kleine Jacob, uit het bed ziende. De oude vriend voelt dat de arme vrouw niet antwoorden kan, en daarom antwoordt hij: „Stil, Jaapie — je vader is naar Onzen Lieven Heer gegaan." De twee kleinsten slapen rustig voort, maar Jaapie komt het bed uit, gaat naar zijn moeder en vraagt nogmaals : „Moe, moessie, komt ie niet weerom ? Gaan we nou niet met de schimmels ?*' Daar grijpt de gebogen vrouw ccns_ klaps het blonde kinderkopje met bei^g banden aan — luid schreiend drukt zij 't knaapje aan haar boezem, en snikkend zegt ze: „Jaapie! J aapie, wat zal er nou van jou en je broertjes worden ?" * Ja ! wat zal er van die arme vrouw en die drie kleine kinderen worden ? Zij verloren alles ; het pensioen houdt op ; zij hebben geen kostwinner, geen bemiddelde bloedverwanten, geen andere vrienden dan ouwen Willem, die zelf niet veel heeft. Wat zal er van hen worden, als er geen goede menschen zijn, die voor onverdiend ongeluk een traan van medelijden — en een stukje geld over hebben. De „equipage" van Dirk Huijzer heeft bij de afmonstering gedaan wat zij kon. Een van „de maats is bij de anderen rondgegaan, en zijn collecte bracht voor de vrouw van dien armen kerel f 52 op •— om haar „een handje te geven.'' Zult gij, die dit leest, u door die ruwe zeebonken laten beschamen ? Neen ! niet waar ? Het geld wil immers de beurs uit, wanneer het zulke rampen, zij het dan ook slechts zeer betrekkelijk, lenigen kan. Ouwe Willem en eenige belangstellenden zullen trachten de weduwe in een kleine nering te zetten, waarin zij, vlijtig, ordelijk en spaarzaam als ze is, voor Jaapie, Henkie en Richard brood kan verdienen. Wie daartoe wenscht mede te werken, zende zijn bijdragen aan de directie van het Dbl. v. Ned., Spuistraat 147 te Amsterdam. Overgenomen uit het Dbl. v. Ned. Reeds Woensdag was door het Dbl. v. Ned. ontvangen f 1400. --- DUITSCHLAND. Officieus wordt thans erkend, dat het Duitsche legerbestnur, dat reeds in zijne eigene fabrieken snel laat arbeiden, bij de Oostenrijksche wapenfabriek van Steyr, tegen verhoogden prijs 400,000 stuks repeteergeweren heeft besteld, die einde 1890 moeten worden afgeleverd. — Woensdag werd in den Pruisischen Landdag het ontwerp-Windthorst behandeld, waarin werd voorgesteld aan de geestelijkheid het toezicht over het godsdienstonderwijs in de openbare scholen te verleenen. De zaak werd in eene zitting afgedaan, en niemand zal in twijfel verkeeren, welke de uitslag der stemming is geweest. Het wetsontwerp is verworpen. Met den meesten ijver is er door het Centrum voor gestreden. Dr. Windthorst hield een schitterend en overtuigend pleidooi, dat door daverende toejuichingen van het Centrum en uitroepen der andere partijen herhaaldelijk werd afgebroken. Maar men weet, hoe het in het parlementarisme gaat; wat er ook gesproken of bewezen moge worden ieder afgevaardigde is vooraf besloten hoe te stemmen, en niets brengt hem daarvan af. Het Centrum had voorgesteld, het ontwerp naar eene commissie te verzenden. Dit werd na eenige discussie verworp en met groote meerderheid ; het Centrum, de Polen en de Denen stemden voor. Toen de Kamer weigerde, de zaak zelfs maar te onderzoeken, kon het niet anders, of bij de stemming over hot geheele wetsontwerp werd dit in dezulfde partijverhouding verworpen. Het was juist als in de dagen van den Cultuurkamp: aan de eene zijde de Katholieken met zeer enkele goloovige Protestanten, aan de andere zijde ongeloovigen en Protestanten van de meest verschillende richtingen. Het was hier trouwens eene voortzetting van den kerkelijk-politieken strijd. Deze is niet geheel ten einde gebracht met do afschaffing der Meiwetten , en de mannen, die toen meenden, dat de taak van het Centrum was afgeloopen, zien thans, waartoe het dient. De leider d_*r Katholieken verklaarde, zeer tevreden te zijn over den afloop der zitting. Is dat vreemd ? Toch niet, de ondervinding heeft geleerd, dat de Katholieke minderheid nooit bij de eerste poging ten gunste der kerk overwon. Steeds leed zij nederlaag op nederlaag, maar eene nederlaag, waardoor de overwinning ten slotte wordt behaald ; want altijd kwam zij met hare zelfde eischen terug, en ten slotte gaf men toe aan het handjevol dapperen, dat door den voortdurenden strijd een trouwe en onwrikbare pbalanx is geworden. Gedurende den Cultuurkamp heeft het Centrum onophoudelijk zulke ¦*• nederlagen" geleden door de overmacht, en ten slotte — sprongen de Meiwetten aan stukken. Zoo zal het ook gaan met de onrechtvaardige Pruisische schoolwet. — Donderdag vierde de oud-katholieke ex-professor Döllinger van München zijn 90n geboortedag. Als apostaat staat hij bij de liberalen nog steeds in eere en daarom was er zelfs spraak van een adres van gelukwensching door den Gemeenteraad, — wat echter in het water viel. De katholieken blijft niets anders over dan voor de bekeeiing van den ongelukkigen grijsaard te bidden. — Uit München wordt bericht dat de Prins-Regent tot levenslange verbanning uit Beieren veroordeeld heeft, gravin Larish, dochter van hertog Ludwig van Beieren en Barones Wallersee ; deze dame, zegt men. speelde een voorname rol in de gebeurtenissen, die tot den dood van kroonprins Rudolf leidden. --- FRANKRIJK. Madame Limousine, de heldin van het beruchte Wilson-proces, heeft een schrijven tot den president der republiek gericht, waariu zij, de kleindochter van generaal Kleber, den kleinzoon van den grooten Carnot om hare gratie smeekt, dewijl zij alleen veroordeeld is geworden en hare getuigenissen het land gered hebben uit de handen van veile heden. Zal president Carnot zich dankbaar toonen ? Die madame toch was de aanleiding dat Grévy moest aftreden en dus de indirecte oorzaak zijner verkiezing. — Het heet, dat de reeriug in beginsel besloten heeft het besluit, waarbij de hertog van Aumale uit het land verbannen werd, te herroepen. Alzoo zou het Kabiuet-Tirard doen, wat de minister Floquet gedacht had te doen, indien de verkiezing van 27 Januari anders ware uitgevallen en de regeering daardoor aan kracht en invloed gewonuen had. Men zegt dat d^n dag, waarop het Journal officiel het besluit der herroeping zal bekend maken , de Boulangisten in de Kamer een voorstel zullen doen tot het verleenen van amnestie aan de veroordeelde mijnwerkers te Monceauxles-Mines. --- ENGELAND. Men kan van nu af reeds zeggen, dat Parnell zijn proces tegen de »Times" gewonnen heeft. De getuige Pigott, die de bekende brieven geleverd heeft, welke moesten dienen om den leider der leren in eon slecht daglicht te plaatsen, beeft nu door te gaan loopen volledig schuld bekend. Bovendien heeft hij Zaterdag ten huize van den radicalen algevaardigde Labouehere zwart op wit, en in tegenwoordigheid van den bekenden schrijver Augustus Sala, bekend, dat de brieven, welke hij aan de »Times" heeft bezorgd, onder voorgeven, dat ze van Parnell waren, door hem (Pigott) zijn vervaardigd. De heer Parnell triomfeert dus volkomen en met hem de geheele lersche zaak. Van dat oogenblik af was nu de veroordeeling van de Times wegens laster volkomen zeker. Maar reeds wordt uit Engeland bericht dat Parnell grootmoedig genoeg is geweest om onmiddellijk zijn aanklacht in te trekken: het is hem niet te doen om een geldelijke schadevergoeding en ook niet om wraak, maar enkel om zijn eer, en die is glansrijk gered. Men zal het niet licht meer wagen hem van medeplichtigheid en den moord van het Phoecixpark te betichten. Spottend noemt bijv. het Daily News de anti-lersche ijveraars van Regeering, Parlement en pers reeds niet anders meer dan »Pigotti9ten". En zelfs toen Maandag de minister Balfour opstond om John Morley's rede te beantwoorden, riepen de leden hem verscheiden minuten niets anders toe dan het vernietigende woord «Pigott! Pigott!" Tevergeefs riep de Speaker telkens *order! order!"1 Als alles stil was klonk het op eens weer vlijmend scherp: »Pigott! Pigott!" — Het blijkt, dat het bericht, als zou Parnell afzien van de rechtsvervolging tegen de Times, slechts aan de vrome wenschen der »Pigottisten" was ontsproten. Integendeel heeft Parnell opnieuw een proces tegen het City-blad begonnen en eischt hij een schadeloosstelling van 100,000 p. st. wegens het nadeel, hetwelk do Times door zijn beschuldiging aan zijn goeden naam heeft toegebracht. --- OOSTENRIJK. Een aantal studenten zijn van de universiteit te Czernowits verbannen , wegens het maken vau beleedigende zinspelingen op kroonprins Rudolf's dood. --- RUSLAND. Het Berliner Tage.blatt meldt dat de verloving vau den Russischen troonopvolger met prinses Alice van Hessen afgesprongen is. De troonopvolger wenscht de zestienjarige prinses Elma van Montenegro te trouwen. Dientengevolge zou de Czar bevolen hebben, vooreerst twee jaren lang alle huwelijksplannen te laten rusten. Volgens geruchten zou er eene, uit politiek oogpunt gewichtige, verandering bij de Duitsche legatie te Petersburg ophanden zijn. De Czar zal misschien reeds in het begin van April den Duitschen Keizer bezoeken. — CJit Kopenhagen wordt aan den Standard geseind, dat de Czaar aldaar tegen het einde van Juni voor eon bezoek van 4 weken komt. Z. M. reist over Berlijn. ---