Frankrijk. PARIJS, den 30sten Julij In deu officieleo Moniteur van den 27sten Julij is het volgende schrijven uit Beyrut van den Uden dezer medegedeeld: «De beduchtheid , welke de tijdingen uit Damascus ons inboezemde», was maar al te gegrond , en aldaar gebeurt thans wat wij verwachtten. Wij vernemen dat de ongelukkige Christenen , welke die stad bewonea , en wier aantal op bijkans 20,000 kan worden geschat , aan de woede der Mohammedanen prijs gegeven zijn. Men schrijft, dat eergisteren, op het uur van het middaggebed , en klaarblijkelijk volgens eene gemaakte afspraak , de Mohammedaansche bevolking van alle zijden zich op de Christenen heeft geworpen, niemand van welken ouderdom of kunne ook sparende, eu hunne woningen in brand stekende, zoodra er pogirgen gedaan werden om den toegang gesloten te houden Alzoo is op rerscheiden plaatsen te gelijk brand ontstaan, en de slagtoffers, welke aan de vlammen ontkomen , sneven door de hand der moordenaren. ..De Drusen , welke tot nog toe niet in de stad waren doorgedrongen, zullen weldra toesnellen om de Mohammedanen vau Damascus in het werk der bloedvergieting en verwoesting bij te staan ; en men beeft als men denkt aan do gruwelen welke op dit oogenblik worden gepleegd , en welke zich te Aleppo , te Orfa en in al de steden van Syrië , alwaar overal Christenen in grooter en kleiner aantal woonachtig zijn , dreigen te herhalen. «Terwijl de Christenen te Damascus vermoord worden , hebben de Turksche overheden en bepaaldelijk de opperbevelhebber der krijgsmagt van de provincie zich in de citadel opgesloten , na hardnekkig geweigerd te hebben eenige voorzorgmaatregelen te nemen , niettegenstaande de herhaalde aanzoeken en stappen van ue cousuis eu vev aauuiaut, vau Abd-el-Kader, welke _ich verscheidene malen in den raad vervoegd en zeer nadrukkelijke vertoogen gedaan heeft. «Een eergisteren nacht in de wouing van dien emir geschreven brief verhaalt, dat hij, de eerste moorden vernemende , getracht beeft de slagting te stuiten ; hij heeft zich met verscheidene van zijne manschappen naar het door de Christenen bewoonde gedeelte der stad begeven ; doch hij heeft slechts enkele personen kunnen redden , en deze benevens de consuls en de lazaristen heeft hij in zijne woning opgenomen. Indiende gouverneur en zijne dienaren Abd-el-Kader hadden willen bijstaan , zou eene ramp, welke nog verschrikkelijker zal worden dan die vaD Deirel-Kamr en van Zahleh , hebben kunnen worden verhoed." Uit dit schrijven is op te makeD , dat de moord te Damascus eigenlijk het werk van de Mohammedaansche bevolking , en niet van de Drusen is geweest. — De Conslitulionnel berigt dat de toestemming der Porte tot de tusschenkomst in Syrië den 27sten ontvangen is, en meent dat de overeenkomst dienaangaande tusschen de Mogendheden ten spoedigste zal onderteekend worden. — Volgens 'tgeen men van hier meldt zal er ook eene afdeeling Egyptische troepen naar Syrië gezonden worden om er de orde te helpen herstellen , en mede om den voor het gezag der Porte nadeebgen indruk , dien de verschijning van Europesehe troepen bij de Mohammedaansche bevolking maken moest , te verminderen. In hetzelfde schrijven wordt als zeker medegedeeld , dat de emir Abdel-Kader wegens zijne menschlievende handelwijze jegens de Christenen door Keizer Napoleon tot ridder grootkruis van het Legioen van Eer is benoemd. De briefschrijver berigt ook, doch minder stellig, dat Abd-el-Kader voor zijne eigene veiligheid Damascus heeft moeten verlaten , daar hij door zijne zorg voor de Christenen de Mohammedaansche bevolking tegen zich ingenomen had. — Blijkens berigten uit Beyrut van den 25sten dezer was de Turksche minister van buitenlandsche zakeD , Fuaci-Pascha, den vorigen dag aldaar aan boord van een Turksch oorlogschip aangekomen, om als buitengewoon commissaris van de Porte maatregelen tot herstel der vrede en veiligheid in Syrië te nemen. Een dag vroeger was het Turksche eskader, onder bevel van den vice-admiraal ilfus'apfta-Pascha , ter reede van Beyrut verschenen. Een van de Fransche stoomlinieschepen, welke eenige dagen vroeger aldaar waren aangekomen, was naar Saida vertrokken, alwaar de Christen-bevolking met eenen aanval werd bedreigd, had er twee honderd man van zijne bemanning aau land gezet en daardoor het gevaar afgewend. Te Beyrut had men nadere berigten ontvangen uit het dal Kesruan, in het zuiden van den Libanon, alwaar verscheiden duizenden Christenen vereenigd waren en van alle kanten door de Drusen bedreigd werden. De bergpas van Dschuniah , welke den toegang tot dat dal uitmaakt, werd den IBden nog door eene afdeeling gewapende Christenen, onder het bevel van Joseph Karram, een inlandsch hoofd van grooten naam, bezet gehouden en verdedigd. De Drusen hadden hun, naar gezegd werd, eenen wapenstilstand voorgeslagen, en wel door tusschenkomst der Turksche overheden ; maar Karram, de Turken wantrouwende , had , naar meu verzekerde, geantwoord dat hij geenen aanval zou doen en zich tot het verdedigen zijner positie zou bepalen, maar dat hij niet anders dan in bijzijn van Europesche overheden en onder hare waarborging eenigo overeenkomst wilde aangaan. — De Constitutionnel van heden, zegt, dat het Fransche gouvernement, ofschoon het de Syrische Christeneu niet terstond is te hulp gesneld, het verwijt van traagheid niet verdient, daar het verpligt was de andere mogendheden te raadplegen, en dat dit overleg niet vruchteloos is geweest. «Frankrijk moest, getrouw aan de overleveringen onzer geschiedenis , den eersten stap doen (zegt dat onderhandsche orgaan van het Fransche gouvernement), en het heeft dien gedaan. Doch in zijnen eerbied voor de verdragen en in zijne heuschheid voor de bevriende mogendheden moest het hare toetreding vragen; het heeft die gevraagd en ze, ja, wat meer is, hare dadelijke medewerking verworven. «Morgen welligt zullen de vereenigde vloten van Frankrijk, Engeland en Rusland op de Syrische kust verschijnen, gereed om voor eene gezamenlijk ondervonden beleediging gezamenlijk straf te oefenen. Turkije heeft beloofd deel te nemen aan de indrukwekkende tuchtiging, welke »De expeditie naar Syrië is niet enkel eene politieke aangelegenheid, zij is vooral een uitvloeisel van het gevoel van menschelijkheid. Daarom was het wenschelijk, dat gansch Europa zich daarmede vereenigde ten einde groot onregt te herstellen. »Aan Frankrijk blijft de eer van zich aan het hoofd van den kruistegt te hebben geplaatst en van wederom zijn zedelijk gewigt in de wereld ta hebben doen blijken, zonder moeijelijkheden binnen 's lands, zonder schokken buiten 's lands." Het genoemde blad berigt verder, dat de regering van Griekenland aangeboden heeft landingstroepen naar Syrië te zenden om er de rust te helpen herstellen, maar dat het Fransche gouvernement dat aanbod niet heeft aangenomen, dewijl de tegenwoordigheid van Grieksche troepen in Syrië onder de omstandigheden van het oogenblik volstrekt onraadzaam zou zijn. — Een telegraphisch berigt uil Genua van den 29. Julij vermeldt dat aldaar ontvangen tijdingen bevestigen dat Garibaldi in Messina is binnengerukt. — Volgens opgaven van jonge dagteekening, afkomstig van het ministerie van oorlog te Palermo, bedroeg de reguliere krijgsmagt, waarover het voorloopig bewind van Sicilië toen beschikken kou , achttien duizend man, en zou zij, door de toevoeging van eenige korpsen , wier vorming reeds begonnen was, tot de sterkte van dertig duizend man gebragt worden. Het Siciliaansche bewind heeft berigten betreffende het den 20sten Julij te Melazzo voorgevallen gevecht openbaar gemaakt. Daarin wordt erkend dat de vermeestering van die plaats aan Garibaldi aanmerkelijke verliezen heeft gekost, en dat de Napelsche troepen zich dapper verdedigd hebben; hun aanvoerder Bosco wordt in die berigten met den naam van held bestempeld. In eene correspondentie van het Journal des Débals leest men nog dat de generaal Bosco zich in de huizen en straten had verschanst. Toen Garibaldi en zijne troepen de straten binnendrongen begon de bevolking , die voor den Koning schijnt te zijn, hen met kokende olie en andere projectielen van uit de vensters te bestoken. De zoon van Garibaldi werd op den rug gebrand. De strijd is vreeselijk geweest, 2000 van Garibaldi's manschappen zijn buiten gevecht gesteld. Van 80 uilgelezen Genuesche karabiniers zijn er slechts 7 over. Garibaldi is buiten de stad gelegerd en moest zich vergenoegen haar te blokkeren. Bosco heeft doen verzoeken met krijgseer te mogen aftrekken. Garibaldi heeft geweigerd, hij wacht op versterking. Melazzo zal voorbeeldig gekastijd worden , zegt men. Reeds zou ' Garibaldi 39 gevangen genomen burgers hebben doen fusilleren. De Sicilianen schijnen öf de Bourbons of de regeringloosheid te willen. Het is het lerland van Italië. — Het Napelsche regeringsblad kondigt de overgave van het kasteel van Milazzo aan. — Een berigt uit Messina van den 23sten meldt dat Garibaldi bij den aanval op Milazzo 780 dooden verloren had; de Napolitanen hadden 1223 dooden gehad, en aan beide zijden waren vele gekwetsten gevallen. De kolonel Bosco had den 2lsten voorgesteld te kapituleren op voorwaarde dat hem de aftogt met militaire eer bewilligd wierd. hetgeen Garibaldi geweigerd had. Men dacht toen dat Garibaldi met 14,000 manden aanval op Messina zou ondernemen. De kommandant dier plaats had den Franschen consul aldaar geraden om zijne landgenooten aan boord van een Fransch fregat te zenden. — Volgens berigt uit Napels vau den Sisten bad te Avellino oen opstand plaats gehad , waarbij de vreemde troepen niet zonder bloedvergieten de rust hersteld hadden. Eenige huizen waren aldaar geplunderd. Te Gaëta hebben de soldaten geroepen: Weg met de Constitutie! Leve Maria Theresia ! ---