Dit Nummer bestaat uit twee Bladen. PEESOVERZICHT. In ons vorig nummer gaven wij een klein uittreksel van de rede door den heer T. M. Keijzer te Amsterdam, in echte casemetaal gehouden. Bij die gelegenheid had hij zich zeer ongunstig uitgelaten over den kapitein van Vlijmen, lid der Tweede Kamer, dien hij voor een kwakzalver uitmaakte, een man, die met den dolk en niet met den degen vecht enz. De oud kapt.-intendant de Ras sprak in de Tijd zijn afkeuring over die beoordeeling uit en zeide, dat zij niet paste in den mond van kapitein Keijser. „ Acht hij", zoo vroeg de heer de Ras, na 21 jaar zwijgens, hot oogenblik ter rehabilitatie gekomen, dan is de weg daartoe niet het door het slijk sleuren en uitschelden van mannen, in wier schaduw de heer Keijser niet kan staan. Hij begoochele de leden van Unitas zooveel hij wil, maar hij zij voorzichtig in zijn uitdrukkingen. Hij spreke vooral niet over kwalijk riekende zaken, gedachtig aan het Pransehe spreekwoord: On ne parle pas de corde dans la maison d'wn pendu." In de Tijd van Dinsdag komt nu een antwoord voor van den heer Keijser, die daarin de redactie verzoekt „den heer M. de Ras te willen uitnoodigen, op de Ie pagina uwer courant binnen vier dagen na dagteekening dezes mededeeling te doen van de feiten, waarvoor ik rehabilitatie zou behoeven, daar ik bij gebreke van dien, den schrijver opeclijk als een laffe en vuige lasteraar en verdachtmaker zou moeten aanduiden." Reeds het volgende nommer bevatte een schrijven van den heer de Ras, waarin hij, alvorens hem te antwoorden, twee vragen stelt: 10. hoe komt het dat do heer Keijser, tot 1872 Ie luitenant bij het Ie regiment infanterie, in den loop van dat jaar werd overgeplaatst bij den plaatselijken staf? Bij hem was noch sprake van minder intellectueele ontwikkeling of ongeschiktheid "voor den actieven dienst. Op zeer hooge uitzonderingen na, nu geschiedt die overplaatsing alleen om die reden, wanneer de officieren aan de beurt van bevordering zijn. 20. Op 1 Januari 1879 was de heer Keijser de eerste op de ranglijst, om tot kapitein te worden bevorderd en 37 officieren jonger dan hij zijn hem in bevordering voorbijgegaan. Sedert zijne overplaatsing heett hij ook nooit een officier onder zijne bevelen gehad. Van het antwoord van den heer Keijser op die vragen, zal het afhangen of de heer de Ras het noodig acht verder diens geheugen te hulp te komen. Hij behoudt zich voor, dit niet binnen een door den heer K. te stellen term\jn te doen. „De scheldwoorden: „vuige en laffe lasteraar laten,'' zegt de heer de Ras, „mij volkomen koud; van den heer Keijser verwachte ik niets anders.'' In plaats van hierover verder aan de Tijd te schrijven, heeft, naar wij vernemen, de heer Keijser bij de justitie een aanklacht ingediend tegen denheer De Ras, wegens laster in een openbaar geschrift. De heer L. Haffmans, de geestige redacteur van het Venloosch Weekblad. schrijft het volgende: Eindelijk en ten laatste komt er ook leven in de anti-revolutionnaire hut en dat doet ons genoegen. Tot nog toe was daar alles doodsch. Er werd maar eene stem gehoord, of liever een commando: Slikt de legerwet! Als reden — anti-revolutionnairen laten zich alleen door redenen besturen — werd opgegeven: Want de afschaffing der plaatsvervanging staat er in en deze is een eisch van het anti-revolutionnair program. Nu is echter uitgelekt, dat er nog meer in de legerwet staat en wel dingen van belang, bv. grooter contingent, langer diensttijd, hoogere kosten, waarover het program zwijgt. Op dezen grond vraagt de JS. Zwolsche: „In 1888 z\jn onze kiesvereenigingen wel gehoord over afschaffing van plaatsvervanging en verbetering der militaire rechtsverhoudingen. Waarom thans hun oordeel niet gevraagd over grooter lichting, langer diensttijd, hooger uitgaven" ? leder ander zou verlegen staan op deze vraag te antwoorden, maar dr. Kuyper niet. Over afschaffing dur plaatsvervanging (zegt hij) konden de kiesvereenigingen oordcelen, maar over grooter lichting, langer diensttijd en hooger uitgaven kunnen kiesvereenigingen niet oordcelen — want dit zijn vragen van technischen aard en daar begrijpen zij natuurlijk niets van. Men moet maar durven. Vragen van technischen aard, nota bene! of Gij meer moet betalen, of Gij langer moet dienen, of Gij minder kans hebt vrij te loten. Als het volk over iets kan oordcelen, dan is het dunkt me hierover. En toch beweert dr. Kuyper, gelijk wij zagen, het tegendeel. Maar slechts een oogenblik. Het gezond verstand herneemt terstond zijn rechten, wanneer hij laat volgen: Natuurlijk is ieder burger voor zoo klein mogelijke lichting; liefst voor gansch geen lichting; dito wat diensttijd, en dito wat kosten aangaat. Eene onbetaalbare bekentenis uit den mond van een aarts-militarist! Zonder de burgers te vragen dringt hij hun eene legerwet op, waarvan hij weet dat zij er mordicus tegen zijn. En dat noemt zich een volksman! Hoe rechtvaardigt hij nu zijn heenstappen over de wenschen der burgers ? Hoort: Edoch, de vraag is niet, wat ik op zichzelf liefst wenschen zou, maar wat de veiligheid van het vaderland toelaat. Met andere woorden: de wenschen der burgerij komen niet in aanmerking, zoodra wij, militaristen, decreteeren dat de veiligheid van het vaderland iets eischt, wat tegen die wenschen strijdt. Hebt Gij ooit zoon dwinglandij gezien? Het slot stelt de kroon op al deze buitensporigheden. Het luidt: En dat nu kan bij geen stemming door een kiesvereeniging uitgemaakt. Wie daarover een oordeel van eenvoudige burgers uitlokt, misleidt het volk en zichzelf. Pleizierig! De volgelingen van dr. K. zjjn voor hun pleizier uit. Op den keper beschouwd, komt bet antwoord op de vraag van de N. Zwolsche hierop neer: Ik, dr. Kuyper, hoor onze kiesvereenigingen alleen dan, wanneer ik vooruit weet, dat zij het met mij eens zijn Anders laat ik ze thuis. Wü z\jn benieuwd of de N. Zhuolsche met dit antwoord genoegen zal nemen. Zoo ja, dan kan men gerust zeggen: De katholieken hebben wel de reputatie, maar niet de daad, in de politiek voor gezag te bukken; deanti-revolutionnairen daarentegen wel de daad, maar niet de reputatie. --- FEUILLETON. Het geheim van den geneesheer. Naar het Fransch van EMILE SOUVESTRE. 3. Tricot beschouwde den zieke aandachtig. „Is het waar?'' vroeg hij; „welnu, op mijn woord, dat doet mij genoegen.... g\j gevoelt u dus werkelijk iets beter?'' „Veel, veel beter!" antwoordde Duret. „Goed zoo!" riep de boer, die nog altijd een wantrouwenden blik op den zieke gevestigd hield. „Brave lieden moeten niet ziek zijn Hebt ge soms den dokter al eens geraadpleegd?" „De dokter komt iederen dag", hernam de oude deurwaarder. „En wat zegt die er vun ?" „Dat hij hier niets kan doen, dat het wel zal afloopen". „Ha, ha! kijk eens aan, zeide Tricot eenigszins teleurgesteld j; werkelijk, gij hebt een ijzeren gestel, neef; gij hebt waarschijnlijk eene zware koude gevat, gij behoeft u slechts wait uit te vieren". „Ja, zeker, antwoordde Duret,die iedereen trachtte te overtuigen dat zijne ziekte niets beteekende, ten einde zich zelven gerust te stellen; ik ben nog wel een beetje zwak, maar dat zal spoedig beteren". „En wij brengen n wat versterkende middelen daartoe, neef, sprak vrouw Tricot, die uit haren korf eene geplukte gans en drie flesschen te voorschijn haalde. Dit beestje hebben wij met opzet voor u gemost en dit is een proefje van onzen wijn van het vorige jaar; daarmede z.nllen wij ude maag eens wat op streek: helpen". Duret wierp eert Jbegeerigen blik op de gans en de flesschen. Het vooruitzicht vau een goeden maaltijd, welke hem niets zou kosten, lachte hem toe; hij riep Louise, toonde haar do gans en zeide, dat hij met zijne bezoekers wilde soupueren. Het meisje wist eerst niet wat zij er van denken moest, maar gewoon te gehoorzamen en aangezien de heer Fournier haar gezegd had, dat zij haren peetoom gerust in alles zijn zin kon geven, ging zij onverwijld aan het werk. Weldra verspreidde de geur van het gebraad zich door de ziekenkamer, en Duret, wiens maag door langdurige onthouding verzwakt was, voelde plotseling zijn eetlust opgewekt, vooral door de gedachte van eens kosteloos te kunnen smullen Hij liet de tafel vóór zijn bed aanrichten. Tricot vulde de glazen en Duret nam het zijne met bevende hand op, ledigde het in één teug en liet het weer vullen. De wijn en het smakelijke gebraad schenen aanvankelijk zijne krachten op te wekken, maar weldra begonnen zijne oogen te schitteren en deed de wijn zijne uitwerking op den zwakken, uitgeteerden grijsaard; hij begon hardop te spreken over zijne plannen ; hij drukte bij herhaling de handen van zijn neef en zijne nicht, verklarende dat zij zijn eenigste bloedverwanten waren, en gaf hun zelfs raad over de wijze, waarop zij zijne luttele erfenis moesten gebruiken. Tricot en zijne vrouw weenden van aandoening, en toen zij eindelijk afscheid namen van den zieke, om eenige noodzakelijke boodschappen in de stad te gaan verrichten, beloofden zij hem, dat zij vóór hun vertrek hem nogmaals zouden komen bezoeken. Juist toen z\j vertrokken, kwam Fournier binnen. Hij zag hoe de zieke hen met een sarcastischen blik tot aan de deur nakeek, toen zijn glas ledigde en een spottend gelach deed hooren. „Wel buurman, het schijnt dat gij beter zijt ?'' vroeg de verbaasde geneesheer. — Beter? stamelde de half-dronken patiënt, — beter? ja, ja beter dank zij hun onthaal Ha, ha, ha zij denken mij met een gans en eenige fiesschen wijn te paaien, om van mij te erven! Ik neem alles maar aan men moet altijd alles maar aannemen, dat vordert de beleefdheid. „Dus gij denkt dat hun geschenk slechts uit berekening gegeven wordt?" vroeg Fournier glimlachende. „Zij plaatsen het op interest, buurman, op interest. .. tegen duizend per een zij denken mij beet te nemen, omdat ik hunnen wijn uitdrink en de gans opeet die voor mij gemest was, zoo als de vrouw mij diets wilde maken Ha, ha, ha wij zullen eens zien, wie het laatste zal lachen. „Denkt gij hen dan in hunne hoop te leur te stellen ?" „Wel zeker! het weinige dat ik bezit, daarover kan ik naar willekeur beschikken; en als ik nu eens mijne dienstbode wilde bedenken " „Mejuffrouw Louise!" viel hem de geneesheer in de rede, „oh ! als gij dat doet, vader Duret, dan zullen alle eerlijke lieden uwe handelwijze prijzen". De oude deurx aarder trok minachtend de schouders op. „Bah! de eerlijke lieden? stamelde hij, wat geef ik om de eerlijke lieden Neen, het zal mij alleen pleizier doen, als ik dien dikken boer en zijne vrouw eens kan beetnemen " Bij deze gedachte begon Duret krampachtig te lachen, maar plotseling hield hij stil en zijn hoofd viel machteloos op het kussen. De geneesheer haastte zich hem bij te staan. Toen hij weer bij kennis was gekomen, begon hij opnieuw over de erfenis te spreken, maar verviel weldra in eene tweede flauwte, welke veel langer duurde en zijn leven in gevaar bracht. De opgewondenheid, waaraan hij ten prooi was, had zijne laatste levenskrachten uitgeput en zijn stervensuur verhaast. De jonge dokter zag tot zijn schrik, dat de benauwdheden zich voortdurend sneller herhaalden en de doodstrijd in aantocht was. Duret gevoelde zelf dat zijn einde naderde en uit doodsangst was plotseling zijn roes geweken. „Oh! mijnheer Fournier, ik ben ziek erg ziek moet ik sterven? zeg het mij, als ik moet sterven ik heb een geheim mede te deelen, vóór ik sterf..... „Spreek dan spoedig", zeide de jonge man. „Is ,het dan waar, dat ik ga sterven ?.. .. is er geen hoop meer niets meer Groote G0d!.... moet ik dan alles achterlaten wat ik met zooveel moeite en opoffering alles aan anderen laten alles alles ! De gierigaard wrong zich de handen in wanhopende woede. Fournier trachtte hem tot bedaren te brengen, door hem over Louise te spreken, die een boodschap was gaan doen en elk oogenblik terug kon komen. „Ja, ik wil haar zien " riep de zieke; „het arme kind, men wil haar berooven, maar ik heb haar erfgenaam gemaakt zij krijgt.... zij behoeft slechts te zoeken.... Opnieuw hield hij stil. „Waar? waar?" vroeg Fournier, over het bed gebogen. „Oh! er is nog hoop zuchtte Duret. Zeg dokter het is immers nog niet gedaan „Waar moet uw peetekind zoeken ? vroeg de jonge man nogmaals dringend, daar hij zag, dat de oogen van den stervenden verduisterden. „Open Let venster stamelde de grijsaard; ik zie niets meer daar in den tuin achter den put de deksteen De stem verstierf De geneeshee zag de lippen nog even bewegen, alsof de stervende nog iets wilde uitbrengen; een krampachtige beweging en Duret had opgehouden te leven. Een oogenblik later kwam Louise terug. Hare droefheid bij het vernemen van den dood van haren oom, was niet luidruchtig, maar ernstig. Hij toch was de eenige, die zich over haar ontfermd had, en daar zij nimmer eenige weldaad genoten had, dan alleen van hem had zij zich aan den man gehecht, die zich overigens altijd even hardvochtig jegens haar had gedragen. Neef Tricot en zijne vrouw vonden haar geknield bij de legerstede, vurige gebeden stortende voor de ziel van den overledene. Zij hadden nauwelijks vernomen, dat de deurwaarder overleden was, of zij waren toegesneld, niet zoozeer om hem de laatste eer te bewijzen, dan wel om hunne rechten op zijne nalatenschap te doen gelden. Zij namen onmiddellijk bezit van het huis, door zich te voorzien van de sleutels welke onder het oorkussen van den overledene lagen; vervolgens liet Tricot zijne vrouw toezicht houden op de erfenis en ging hij zelf alles regelen voor de begrafenis. De boerin verwaardigde zich niet, het minste woord van genegenheid of aanmoediging tot het meisje te spreken. Men liet haar in de sterfkamer, totdat het lijk het huis werd uitgedragen. Het meisje volgde den kleinen lijkstoet tot op het kerkhof; toen zij echter in het sterfhuis was teruggekeerd, voelde zij dat haar moed en hare krachten haar begaven. Op den drempel der woning bleef zij een oogenblik besluiteloos, of zij wel binnen zou gaan. Reeds waren Tricot en zijne vrouw begonnen met het opmaken van den inventaris van alles wat thans hun eigendom was. Kasten en koffers waren geopend en de inhoud op tafels en stoelen in de grootste wanorde neergelegd.... Bij dit gezicht werd Louise door een gevoel van droefheid overweldigd en zette zij zich neder op de steenen bank voor de woning. Met hare handen gevouwen op hare knieën en het hoofd voorover gebogen, gaf zij haren tranen den vrijen loop. Bij het hooren van haren naam, sloeg zij de oogen op en zag den heer Fournier vóór zich staan. Deze had haar uit zijne woning opgemerkt, en wilde haar eenige woorden van vertroosting toespreken. Eerst kon Louise hem door hare tranen niet antwoorden. De geneesheer vroeg haar, waarom zij zoo buiten was gaan zitten en niet liever naar binnen was gegaan. Hij trachtte haar te overreden, om hare droefheid te bedwingen en als naar gewoonte hare dagelijksche bezigheden te gaan verrichten. — Vergeef mij, mijnheer, zeide Louise met onderbroken stem, het is niet alleen mijn verdriet dat mij hier doet blyven, maar ik vrees ook, dat ik binnen mijne bloedverwanten thans in den weg zal staan. „Zijn zij dan reeds hier?" vroeg de jonge man. „Ja, met Mr. Leblane". „De oud-notaris, die voor oplichterij uit zijn ambt is ontslagen ? „Wees voorzichtig, hij kan u verstaan". Fournier wierp een blik door het venster en zag hoe Tricot en zijne vrouw bezig waren alles uit de kasten te halen. „Groote God! zij nemen alles mede", riep de geneesheer. „Zij zullen er toe gerechtigd zijn", antwoordde Louise. ?Dat staat te bezien", hernam Fournier, het huis binnentredende. Wordt vervolgd. --- BUITENLAND. AMERIKA. Het lynchen van 11 Italianen te New-Orleans blijkt geenszins het werk van opgewonden gepeupel te zijn geweest, maar in kalm overleg onder medewerking van aanzienlijke ingezetenen te zijn voorbereid, — wat dus de zaak nog veel erger maakt. De advocaat Parkerson stond aan het hoofd der zoogenaamde wrekers van het recht. En bij openbaar manifest, door hem en eenige andere advocaten onderteekend, werden allen, die de vrijspraak der Italianen door de jury onrechtvaardig achtten, opgeroepen tot een meeting in de open lucht, nabij het standbeeld van Henry Clay. In die vergadering werden de vrijgesproken Italianen wel degelijk schuldig geacht aan den moord op den politie-chef Hennessey gepleegd uit wraak wegens het ontdekken eener geheime vereeniging van Italiaansche misdadigers ; zelfs werden de jury-leden beschuldigd zich te hebben laten omkoopen. Er werd besloten dat „rechter Lynch", d. i. : het volk, nu zelf zou gaan recht doen ; niet bij nacht of in de schemering, zooals sommigen voorstelden, maar bij klaarlichten dag en wel onmiddellijk. Er werden geweren, bijlen en breekijzers rondgedeeld en in optocht begaf men zich, circa 200 man sterk, regelrecht naar de gevangenis, zonder dat de politie zich durfde verzetten en zonder dat de gouverneur, door den burgemeester gewaarschuwd, tijd vond om militairen te zenden. Wel deed de politie nog eene kleine poging om het quasie-volksrecht te beletten, maar de dreigementen werden zóó welsprekend, dat zij in vredesnaam in het overmijdelijke berustte, en het geweld den baas liet. Ook de commandant der gevangenis, kapitein Davis, vermocht den overval niet te keeren. Hij protesteerde uit alle macht, maar intusschen werden reeds de deuren met geweld opengehakt en stormden een deel der lynchers naar binnen, terwijl de overige buiten de wacht hielden om zoo noodig militaire tusschenkomst af te slaan en vluchtelingen op te vangen. Van de 13 Italianen zouden er twee van gespaard worden: één omdat men hem werkelijk onschuldig acht en één wegens al te jeugdigen leeftijd. Op de overige elf, in een kamer bijeen, werd een wild geweervuur geopend, dat er weldra acht doodde, terwijl er drie, ofschoon gewond, ontsnapten. Buiten gekomen, werden zij echter door de daar de wacht houdende gegrepen en opgehangen of op andere wijze afgemaakt. Toen het moorden volbracht was, verkondigde Parkerson uit een venster dat „de moordenaars van Hennessey nu terecht gesteld waren en men dus vreedzaam kon huiswaarts keeren.'' Weldra trok men dan ook af, doch Parkerson werd als de held der gerechtigheid nog een eind weegs op de schouders van de vurigsten rordgedragen. De lynchers vleien zich nu met de hoop, dat niemand het zal wagen zitting te nemen in een jury, welke hen zou moeten veroordeelen. Maar wijl Italië genoegdoening eischt, zal hun dit wel tegenvallen. Intusschen heeft de justitie een onderzoek ingesteld betreffende de beschuldiging dat de vrijspraak der Italianen op de omkoopbaarheid der juryleden zou berusten. De te New-York gevestigde Italianen zonden Zaterdag juist een feestmaal houden bij gelegenheid van Koning Humberts verjaardag, toen zich de mare van den moord verspreidde. Het diner werd afbesteld en de verontwaardigde Italianen seinden het gebeurde onmiddellijk aan den Italiaanschen ministerpresident Di Rudini. Deze, Maandag in de Italiaansche Kamer over de zaak geïnterpelleerd, verklaarde toen, dat hij van president Harrison reeds de verzekering had ontvangen, dat de moordenaars aan den rechter zullen worden overgeleverd. --- ITALIË. Wederom is een man gestorven, die een grooten rol op het politiek tooneel gespeeld heeft. Zoo edel het streven van dr. Windthorst geweest is, zoo weerzinwekkend was het leven van prins Jéröme Napoleon. De dood raapt allen weg: de zwarte excellentie en den rooden prins. "Welk een verschil tusschen deze beiden! Prins Jéróme zag zich in zijne glorie aan het keizerlijk hof van Napoleon 111, wiens neef hij was. Hij kenmerkte zich door het overdrijven van Napoleon's liberale staatkunde tot zulk eene radicale nuance, dat men hem niet ten onrechte den {bijnaam gaf van „den rooden prins.'' In den Senaat heeft hij redevoeringen gehouden, die bijna revolutionnair en republikeinsch waren. Het kwam dan ook ten slotte tot een brenk tusschen Napoleon en Jéróme. In 1870 droeg de keizer zijn neef nog eene zending op naar Victor Emmanuel, om diens bijstand tegen Duitschland te verzoeken, maar de prins, die even slecht diplomaat als officier was, keerde onverrichter zake terug. Hij verwekte onder de Katholieken de grootste ergenis. door jaren achtereen op Goeden Vrijdag in openbare restaurants te Parijs vleeschmalen aan te richten, als wilde hij dezen boosaardigen hoon in de mode brengen. Onder de ongeloovigen verwierf hij zich tallooze vijanden, doordien hij iedereen beleedigde en, als men hem in tweegevecht beriep, niet ter plaatse verscheen. Algemeene verontwaardiging baarde de schandelijke wijze, waarop hij zijne vrome en zachtaardige gemalin behandelde. Later werd hij evenals de andere prinsen van gewezen Fransche dynastieën door de Republiek verbannen. Napoleon-Joseph-Karel-Paul prins Bonaparte was 9 Sept. 1822 te Triest geboren, als zoon van Jéróme (die van 1 Dec. 1807-6 Oct. 1813 koning van Westfalen was en in 1860 overleed) en diens tweede echtgenoote Catharina, prinses van Wurtemberg (in 1835 op de villa de Prangins bij Genève overleden). Prins Napoleon trad in 1859 te Turijn in het huwelijk met Victor Emmanuel's dochter Clotilde, uit welk huwelijk drie kinderen werden geboren : Victor, Louis en Laetitia (weduwe van den hertog van Aosta.) --- DUITSCHLAND. De zwaarste slag wellicht, die het katholieke Duitscbland treffen kon, is tamelijk overwacht gevallen : Dr. Windhorst, de aanvoerder van het Duitsche Centrum in zoo menigen stijd, tot zoo menige overwinning, is jl. Zaterdagochtend om acht uren te Berlijn na eene ziekte van weinige dagen overleden. Lodewijk Windthorst was geboren in 1812 te Kaldenhot by Osnabrück als een zoon van Katholieke ouders uit den boerenstand. Hij studeerde te Göttingen en Heidelberg in de rechten, vestigde zich te Osnabrück als advocaat, werd later voorzitter van het consistorie en was, toen hij in 1849 een mandaat voor de Hanoversche Kamer aanvaardde, sinds 1848 lid van het hof van appèl te Celle. In 1851 werd hij voorzitter der Kamer en in datzelfde jaar Minister van Justitie in het Kabinet Schele. Reeds in 1853 trad hij weder af. Eerst in 1862 aanvaardde hij in het Ministerie-Brandes- Platen dezelfde portefeuille, welke hij behield tot October 1865. Bij de annexatie van Hanover was Windhorst procureurgeneraal te Celle. Hij legde die betrekking neder en voerde in 1867 met Bismarck de onderhandelingen over het vergelijk met Koning George. In hetzelfde jaar werd hij lid van het Pruisstsche Huis van Afgevaardigden en van den Noordduitschen Rijksdag voor Meppen. De groote verdiensten, die Dr. Windhorst zich als leider der Katholieken van Duitschland, als hun zegevierend aanvoerder in den beruchten Kultuurkamp, verworven heeft, laten zich niet in een paar woorden beschrijven. Door zijn groote kennis en veelomvattende geleerdheid, door zijn ongeëvenaarde werkkracht en slagvaardigheid, door zijn beminnelijke persoonlijkheid vooral, waardoor hg, zooals juist is opgemerkt, wel tegenstanders maar geen vijanden had, is de plaats, die hij ledig laat, niet door één persoon te vervullen. De eendracht die het katholieke Duitsche volk, ondanks alle verschil van persoonlijk gevoelen, tot zoo groote macht bracht, dank het op de eerste plaats aan den hoogvereerden ontslapen leider. God loone zijn trouwen dienaar, die den goeden strijd gestreden en het geloof voor zich en voor velen behouden heeft. De lijkdienst voor de zielerust van dr. Windthorst in de St.-Hedwig-kerk te Berlijn is Dinsdag zeer indrukwekkend geweest. Het lijk, reeds Zaterdag-avond in alle stilte naar de crypta der St. Hedwig overgebracht — onder begeleiding van Windthorst's neven (den assessor Engelen en den koopman Heilmann), den kannunnik Perger en de afgevaardigden Sperlich, dr Porsch, Bödicker, graaf Matuschka, Krebs, graaf Strachwitz en enkele anderen — werd Maandag-avond naar de kerk zelve overgebracht en, in metalen op de vier hoeken met vergulde engelen versierde kist, voor het hoogaltaar op de lijkbaar geplaatst. Aan het hoofde.nde werd de krans des Keizers, aan het voeteneinde die van den Prins-Regent van Beieren geplaatst, en ter zijde die van de centrumsfractiën, van de Polen in Rijks- en Landdag, en zoo verder van alle parlementaire fractiën, zoowel van de vrij-conservatieven en nationaalliberalen als van de conservatieven en vrijzinnigen, alsook vau de sociaaldemocraten en van de volkspartij. Zóo ook van de koningen van Wurtemberg en Saksen, van prins Albrecht van Brunswijk, van den hertog van Saksen- Altenburg, van den Rijkskanselier en vele, vele anderen; terwijl op twee roode kussens de talrijke ordeteekenen prijkten, den overledene in den loop der jaren door Paus en Koning en verschillende vorsten verleend. Bij het plechtige Requiem, dat ten 10 uur in de met rouwversiering gedrapeerde kerk een aanvang nam, was de celebrant, Mgr. Kopp van Breslau, aan het altaar door 30 priesters omgeven, en was de elite des rijks vertegenwoordigd of persoonlijk aanwezig. De Keizer zelf was vertegenwoordigd door den adj.-gen. Von Wedell, de Prins-Regent door graaf Lerchenfeld, koning Albert van Saksen door graaf Hohenthal, de groothertog van Baden door den vrijheer Von Gagern. Aanwezig waren de geheele Bondsraad, de rijkskanselier Caprivi en de ministers Miquel, Von Bötticher, Von Schelling, Von Kaltenborn-Stachau, Herrfurth, Berlepsch en zelfs Von Goszler die Vrijdag in de vorige week is afgetreden en feitelijk voor Windthorst het onderspit heeft moeten delven! Voorts de presidenten van Rijks- en Landdag en nagenoeg de geheele Centrumsfractie. Ook de andere fractiën waren zeer talrijk vertegenwoordigd. Voorts vrienden en vereerders van den overledene uit alle standen en rangen: diplomaten, professoren, ambtenaren, aristocraten en burgers zonder tal. Na de H. Mis hield de prins-bisschop de lijkrede, en nadat vervolgens de absolutie door Mgr Kopp was gsgeven, werd het lijk in indrukwekkenden stoet langs de Linden naar het Lehrterstation gevoerd. Deze open praalwagen, met vier paarden bespannen, maakte door zijne brons- en rouwversiering, prachtige ornamenten, kunstvol snij- en borduurwerk een inposanten, indruk. De koetsiers waren in oud-Duitsche kleederdracht met driesteek. De stoet werd door de Centrumsleden en tal van deputaties vergezeld. Tijdens het voortrijden werden onder de talrijke menigte, die langs de straten geschaard stond, tallooze afdrukken verkocht van de keurige schets, die de Hongaarsche kunstenares Vilma Parlaghy naar het doode lichaam had genomen. Aan het Lehrter station werd de kist in den rouwagen geplaatst, en vergezelden graaf Prysing en vele andere Centrumleden haar naar Hannover. Daar werd het in de vorstelijke zaal van het station geplaatst, die op bevel des Keizers daarvoor gereserveerd was. Woensdagmorgen werd het lijk uit dit station naar de Maria-kerk overgebracht, waar de bisschop van Hildesheim de Mis van Requiem celebreerde en de bijzetting in den grafkelder leidde. ---