VERSCHEIDENHEDEN. Een vossenjacht te Rotterdam. — Twee jonge vossen waren bij een poelier op den Schiedamschendijk losgebroken en de straat opgevlucht. Oud en jong, ijverig geholpen door eenige politie-agenten maakt er jacht op met het gevolg, dat een der dieren werd opgevangen en aan den eigenaar teruggegeven kon worden. Het andere dier ontkwam. Een moord op een sohip. — Maandag middag was er op het Engelsche stoomschip Rembrandt, dat in het Aziatisch dok te Antwerpen gemeerd lag, een hoogloopende twist ontstaan onder de bemanning, waarbij zekere stoker, Abraham Hadje, een turk van geboorte, twee messteken toebracht aan den matroos Ahier, die onmiddelijk dood neerviel. Daarna ging Hadje een anderen matroos te lijf en bracht dezen ook een paar gevaarlijke steken in het aangezicht en in de rechterzijde toe, zoodat deze in bedenkelijken toestand naar het gasthuis moest worden vervoerd. Wellicht zouden er nog meer slachtoffers gevallen zijn, had niet de bootsman John Innes den woesteling met een stuk hout een slag op het hoofd gegeven, zoodat hij bewusteloos neerviel, doch spoedig weer bijkwam en zich daarna trachtte te zelfmoorden. Hierin slaagde hij echter niet; alleen bracht hij zich eene hevige wonde in het been toe, zoodat hij naar het gasthuis moest worden overgebracht om te worden verbonden. Vandaar werd hg naar de cel vervoerd om zijn vonnis af te wachten. Volgens rapport van den taxateur, benoemd om de nalatenschap van P. F. Barnum te schatten, bedraagt deze: 4,279,532 dollar. Vergeten 1 — In het nabij Troppau gelegen dorp Hrabin (Oostenrijksch Silezië) werd op Pinsteren een doofstomme, wegens een kleine overtreding, gearresteerd en .... in de gevangenis vergeten. Den 15n Juni herinnerde men zich den ongelukkige en, toen men de cel opende, na 18 dagen, vond men een lijk, dat bovendien bijna geheel door ratten was verslonden. Tegen de schuldigen aan dit schandelijk verzuim is een vervolging ingesteld. De bedelarij te Parijs. De Fransche bladen hebben reeds meer dan eens melding gemaakt van den heer Louis Paulian, die zich tot taak heeft gesteld, de bedelarij en de bedelaars te Parijs grondig te leeren kennen Een aantal juiste maar ook een aantal onjuiste mededeelingen zijn gepubliceerd en de heer Paulian heeft daarom de gelegenheid te baat genomen om in de Illustration het een en ander van zijn onderzoekingen bekend te maken. Hij meent het bedrag, aan vrijwillige gaven geofferd, op millioenen te mogen schatten en dit geveegd bij de millioenen door de publieke kas tot onderstand uitgetrokken, komt men tot sommen, die het onmogelijk moesten maken, dat er nog ellende geleden werd. En toch heerscht er nog ontzettende armoede. Dit komt, omdat stellig vier vijfde van al dat geld wordt ingeslokt door do valsche armen, door de bedelaars, de dieven der armen, zooals de heer Paulian hen noemt. Nadat de heer Paulian bij alle mogelijke besturen van liefdadigheid, predikanten, armverzorgers enz. zooveel hij kon zijn inlichtingen had ingewonnen, wilde hij zijn onderzoekingen op het levend voorwerp voortzetten. Dank zg protectie van hooger hand, dank zg vooral een goede dosis koppigheid, slaagde hij er eindelijk in, ingelijfd te worden in het korps bedelaars van beroep. „Ik heb, zegt de heer Paulian, „als lamme, als blinde, als eenarmige, als werkelooze, als ambtenaar zonder betrekking en als portier alle mogelijke soorten van bedelarij beoefend en alle typen van bedelaars bestudeerd. En ik heb ze niet alleen waargenomen op straat, maar ook bij hen zelf aan huis, in de kroeg, in de prefectuur, in de gevangenis en bij het ontslag daaruit, en op hun sterfbed, en ik ben tot de overtuiging geKomen, dat iemand, die op straat een aalmoes geeft, in negen va n de tien gevallen bestolen wordt." De Illustration beeldt den schrijver af, zooals hij voor zgn lessenaar zit als de heer Paulian en daarna als amateur-bedelaar, als orgeldraaier: de volle baard weggeschoren, de kießpijndoek om het hoofd en met een uiterlijk »om een cent te geven", wat dan ook het doel was. De heer Paulian heeft in zijn bedelaarscarrière heel wat ondervinding opgedaan. Om het publiek te bedotten en het medelijden op te wekken worden de kluchtigste maar ook allerwrecdste middelen gebruikt. Een paar staaltjes deelt hij mede : „Ik ken een bedelares", zegt de heer Paulian o. a., „die sedert twintig jaar in de straat staat met een kind op den arm. De vrouw is wel oud geworden, maar de baby is altijd zes maanden en ligt sedert twintig jaar aan de borst of schijnt dit ten minste te doen. Maar zoon wichtje dat schreit, is een zeker middel om stuivers in den geldtasch te krijgen. Na drie maanden gaat het kind dood. Dat is een kleinigheid. Voor een daalder per dag kan men een ander huren en dank zg dat kind, zamelt men meer naarmate het weer guurder is.'' --- GEMENGDE BERICHTEN. Woensdag middag dronk een man te Prinscnhagc uit eene flesch met vitriool, meenende iets ander te drinken. Niettegenstaande onmiddelijk ingeroepen geneeskundige hulp is hij kort-daarop onder de vreeselijkste pijnen bezweken. — Een visscher, J. V. begaf zich Donderdag ochtend in beschonken toestand met zijn bootje op de Linge te Beesd, om zijn gewoon werk te doen. Een paar uren later kwamen zijne schuit en pet aandrijven. Zijn lijk is vervolgens opgehaald. — Te Ureterp (Fr.) is Woensdag een bijna 2 jarig zoontje van den landbouwer B. A., nauwelijks uit het ouderlijke oog, in het water geraakt en verdronken. — Te Schalkaar bij Deventer viel de molenaarsknecht Spekborst van de wed. Te Riele van een schommel, terwijl hij hoog stond. Nog denzelfden avond is hij aan de gevolgen bezweken — Donderdag is te (harlois een meisje van bijna 3 jaren nabij de woning der ouders in eene sloot geraakt en verdronken. — Vrijdag ochtend is een 16-jarige dienstbode te Kralingen, terwijl zij bezig was de ruiten te zeemen van eene hoogte van ongeveer 8 meter uil een venster gevallen. Zij kwam op de kap van eene warande, en daarna in den tuin terecht, ofschoon aan het hoofd ernstig gekwetst, is haar toestand niet gevaarlijk. ---