Dit Nummer bestaat uit twee Bladen Tilburgsche Scherpschutters Vereeniging. Algemeene schietoefening op Zondag 2 Aug., 's voorm. 97a uur, Donderdag 6 Aug., Huishoudelijke Wedstrijd voor de Leden en Donateurs. Aanvang 's morgens 9 uur. --- Collecte voor de Slachtoffers van den Hagelslag. Burgemeester en Wethouders van Tilburg, Gezien het besluit van Gedep. Staten Tan Noord-Brabant van 7 Juli jl. waarbij machtiging verleend wordt tot het houden eener provinciale Collecte voor de hulpbehoevende slachtoffers van de hagelslagen van 25 Juni en 1 Juli jl. in een aantal gemeenten dezer provincie; Galet op de circulairo der Commissie tot lenging der rampen door hagelslag veroorzaakt, hebben besloten: gemelde Collecte door en vanwege het gemeentebestuur te doen houden langs de huizen der ingezetenen, in de eerste helft der maand Augustus a. s. Burgemeester en Wethouders noodigen de ingezetenen uit door ruime giften de Commissie te helpen in staat stellen om die hulpbehoevende landbouwers, welke zonder hulp tot armoede zouden vervallen eenige tegemoetkoming te kunnen verstrekken. Tilburg, 29 Juli 1891. Burgemeester en Wethouders, JANSEN, Burgemeester. F. VAN DER MARCK, Secretaris. --- BUITENLAND. RUSLAND. Bij het feestmaal der artillerie-officieren bracht admiraal Gervais Donderdag een dronk uit op het keizerlijk paar en de grootvorsten Wladimir en Michaël, en eindigde aldus: „Ik drink op het Russische leger, en wensch het toe, dat bet met nieuwe lauweren bedekt zal worden, zoo God het tot de verdediging des vaderlands roept". Den dronk van admiraal Brylkine op de Fransche marine beantwoordde admiraal Gervais, door in naam van leger en vloot hartelijk dank te betuigen. Zijne laatste woorden lokten onbeschrijfelijke geestdrift uit, en onder luid hoera omhelsde generaal Staden den Franschen admiraal. Admiraal Qervais ontvangt uit alle deelen van Rusland tal van schriftelijke sympathiebetuigingen. --- FEUILLETON. DE SCHAT. Naar het Fransch van Emile Souvestre. In eene kleine vlieringkamer, waarvan het hoogst eenvoudige, maar met zorg onderhouden huisraad, duidelijk aantoonde dat de bewoners, ondanks de feringe middelen waarover zij beschikten, vn best deden om hunnen stand optehouden, bevonden zich eene jonge dochter en een grijsaard. De ordelijke, smaakvolle rangschikking der meubelen en vooral de in het oog springende helderheid, gaven aan de kamer een zeker voornaam aanzien. Geen stuk van het huisraad of het stond op zijn plaats ; de vloer was helder geschrobt; op het bijna vergane behangselpapier was geen vlekje te ontdekken; sneeuwwitte neteldoeksche gordijnen hingen voor het geopende venster, en in de vensterbank stond een dubbele rij bloempotten met veelkleurige bloemen, wier geuren de nederige kamer vervulden. De stralen der ondergaande zon wierpen een licht roode tint over het schoone gelaat van het meisje en lieten het zilverwit der haren van den grijsaard nog sterker uitkomen. Deze laatste zat in een rieten leunstoel met paardenharen kussens, waarvan het geborduurde overtrek door den tijd bijna kleurloos was geworden. Zijne gebrekkige voeten steunden op een bekleed voetbankje, en met den eenigen arm, welke hem restte, leunde hij °p een tafeltje waarop een meerschuimen tabakspijp en een met gekleurde koralen versierde tabakszak onder zgn bereik lagen. De gerimpelde gelaatstrekken van den ouden militair droegen het kenmerk van openhartigheid, maar tevens van vastberaden gestrengheid. Een zware grijze knevel overschaduwde zijne tot een glimlach geplooide lippen; hij hield zgn blik onafgebroken op het meisje gevestigd. Het was eene brunette met zeer bevallige trekken en levendige oogen, van omstreeks twintig-jarigen leeftijd; zij hield eene conrant in de hand, waaruit zij den ouden invalide voorlas. Op eens hield zij op en luisterde aan dachtig. „Wat is er ?" vroeg de grijsaard. „Niets", antwoorde het meisje, wier gelaatstrekken eene teleurstelling uitdrukten. „Gij dacht Charles te hooren!" hernam de soldaat. „'t Is waar", zeide de lezeres, licht blozende; zijn dagwerk is geëindigd en het is het uur waarop hij te huis komt „Als hij te huis komt," viel haar Vincent op droefgeestigen toon in de rede. Marie wilde eerst antwoorden, om haren pleegbroeder te rechtvaardigen, maar zij scheen zich te bedenken en zwijgend bleef zij voor zich staren. De invalide streek met z'jn eene hand langs zijnen knevel, waarop hij nu en dan ongeduldig beet; dit was zijn gewone mannier om zijne ontevredenheid to kennen te geven. „Onze recruut marcheert langs een kwaden weg," hernam hij, „hij verveelt zich te huis, en hij verzuimt dikwerf zijn werk, om zijn tijd in het wijnhuis door te brengen of de pleizierpartijen buiten de barrières bij te wonen ; dat kan niet anders dan treurig eindigen, zoowel voor hem als voor ons." „Zeg dat niet, vader, sprak het meisje, hij heeft slechts een moeilijk oogenblik door te worstelen. Sedert eenigen tijd heeft hij zich iets in het hoofd gezet, dat hem eiken lust tot het werk benoemt... „En dat waarom ?" ( „Omdat hij in zijn werk geen toekomst ziet. Hij gelooft dat alle pogingen van een werkman, om zich een zelfstandige positie te verwerven, vruchteloos zijn, en nu acht hij het maar beter om van den eenen dag in den anderen te leven, zorgloos en zonder hoop." „Zoo, zoo! is dat zijn mannier van doen?''antwoordde de grijsaard, „nu, hij heeft de eer niet van de uitvinding. Wij hadden bij het regiment, ook van die dwaze, flauwhartigen, die altijd achterbleven, omdat zij den weg te lang vonden en die allerlei middeltjes bedachten, om in de garnizoensplaatsen te blijven, terwijl hunne compagnieën Madrid, Berlijn of Weenen binnenrukten. Charles begrijpt niet dat men slechts de eene voet voor den anderen behoeft te zetten, om met de kortste beenen de reis naar Rome te kunnen maken." „O! als gij hem dat eens aan zijn verstand, kondet brengen," zeide Marie met veel ajmdrang. „Ik heb reeds beproefd om hem tot andere gedachten te brengen, door hem voor te rekenen, hoeveel een bekwaam boekbinder, zoo als hij is, wel zou kunnen opsparen, maar als ik dan tot een zekere som was gekomen, dan haalde hij de schouders op en zeide, dat de vrouwen niets van rekenen begrijpen." „En dat is de oorzaak van uw verdriet, arm kind, vervolgde de krijgsman met een treurigen glimlach, nu begrijp ik waarom gij zoo dikwerf roode oogen hebt „Ik verzeker U vader „Daarom vergeet gij uwe anjers en geraniums water te geven en daarom hoor ik u niet meer zingen „Maar vader „Marie sloeg eenigzins verlegen hare oogen neder en verfrommelde de courant. De grijsaard legde zijn hand op haar hoofd. „Nu, nu, denk maar niet dat ik op u knor, hernam hij op vriendelijken toon, het is immers heel natuurlijk dat gij veel belang stelt in Charles, die met u is opgegroeid en eenmaal, naar ik h00p..." Het meisje maakte een ontevreden gebaar. „Nu, wij zullen er maar niet verder over praten, zeide de invalide, ik vergeet altijd dat men met ulieden, datgene wat men opmerkt moet zwijgen! Dus zwijgen wij daar verder over en laat ons alleen over den deugniet spreken, waarvoor gij vriendschap gevoelt — dat is immers het juiste woord — en die ook vriendschappelijke gevoelens voor U heeft. £ Marie schudde het hoofd. „Vroeger wel, zeide zij, maar sedert eenigen tijd, als gij eens wist hoe onverschillig hij mij behandelt." „Ja, hernam de oude krijgsman, als men eenmaal van den beker der uithuizigheid gedronken heeft, dan schijnt het huislijk verkeer vervelend; het gaat er mede als met den wijn en het water, dat kennen wij wel, mijne dochter, wij kennen dat alles bij ondervinding." „Maar gij hebt U toch gebeterd, merkte Marie op, zoo kan Charles zich ook beteren. Als gij hem er maar eens over zoudt willen spreken De grijsaard maakte een ongeloovig gebaar. „Die kwalen zijn niet met woorden te genezen, hernam hij, maar wel door daden ; men kan evenmin van zelf een verstandig man worden als een goed soldaat: daar behoort ondervinding en wilskracht, doorgestane vermoeienis en kruitdamp toe. Charles ontbreekt het aan moed, omdat hij zijn doel niet ziet; men zou hem een levensdoel moeten toonen, dat hij bereikbaar acht om zijn moed te doen herleven. Het is niet gemakkelijk maar ik zal er over nadenken. „Daar komt hij"! riep het meisje, dat de haastige schreden van haren pleegbroeder op den trap had herkend. „Dan stilte in de gelederen!'' riep de krijgsman; „laat ons doen, als of wij ons niet met hem bezighouden en lees mij de courant verder voor." Marie gehoorzaamde, maar het beven harer stem zou hare ontroering gemakkelijk aan een aandachtig opmerker hebben verraden. Terwijl hare oogen de regels volgden en haar mond werktuigelijk de woorden uitsprak, waren haar gehoor en hare gedachten bij Charles, die de deur opende, en zijn pet op de tafel neerlegde. Door het voorlezen van den plicht ontslagen om te spreken, groette hij noch den grijsaard, noch het meisje, maar begaf hij zich naar het venster, waartegen bij met beide armen ging staan leunen. Marie las verder, zonder acht te slaan op hetgeen zij deed. Zij was bezig met de afdeeling der verschillende meest uiteenloopende berichten, welke in vele couranten onder het opschrift verscheidenheden voorkomen. Charles die aanvankelijk zijne gedachte op iets anders scheen gevestigd te hebben, begon onwillekeurig te luisteren. Na verschillende diefstallen, branden en ongelukken te hebben gehad, las het meisje het volgende verhaaltje : „Een arme colporteur van Besancon, „Pierre Lefêvre genaamd, wilde tot eiken „prijs fortuin maken en kwam op de „gedachte naar Indie te vertrekken , „omdat hij meende dat dit het land was „van goud en diamanten. Hij verkocht „het weinige dat hij bezat en scheepte „zich in te Bordeaux, als koksmaat op „een Amerikaansch schip. Achttien „jaren verliepen zonder dat men iets „van Pierre Lefêvre vernam, tot eindelijk zijne ouders dezer dagen een brief „van hem ontvingen, waarin hij zijne „terugkomst aankondigt; hij deelt hen „bovendien mede, dat hij na onbeschrijflijke vermoeienissen te hebben doorstaan en na verschillende lotsverwis„selingen thans in Frankrijk terugkeert, „wel is waar met slechts één oog en „één arm, maar in het bezit van een „vermogen dat op twee millioen kan „worden geschat." Charles, die het verhaal met klimmende belangstelling had aangehoord, kon een kreet van bewondering niet weerhouden: „Twee millioen!" riep hij uit. „Daar kan hij een glazen oog en een kunstarm mede koopen", zeide spottend de invalide. (Wordt vervolgd.) --- FRANKRIJK. Een verschrikkelijk spoorwegongeluk heeft Zondag te St. Mande bij Parijs plaats gehad. Eene locomotief is door botsing met een anderen trein tegen de drie laatste wagens van dezen — één eerste en twee tweede klasse — opgeloopen. Het fornuis sprong uiteen en het vuur verspreidde zich in de drie wagens, die dadelijk vlam vatten. Vele reizigers zijn gedood, de meesten hunner zijn verkoold. Ook zijn velen zwaar gewond of de beenen afgesneden. Men vreest dat een groot aantal der, gekwetsten het ongeluk niet overleven zal. Hartverscheurende tooneelen hadden er plaats; geheele familiën zijn gedood; van andere familiën, uit vijf of zes personen bestaande, is er slechts één in het leven gebleven. De meeste reizigors bestonden uit werklieden en handelsbedienden, die van het land terugkwamen. Tot drie ure 's ochtends heeft men lijken van onder de puinhoopeu te voorschijn gehaald. — De Fransche bladen deelen slechts weinige bizonderheden mede over het. verschrikkelijke spoorweg-ongeluk, dat in het station St. Mande Zondag-avond is voorgevallen. De botsing geschiedde 's avonds om half tien, zoodat de tijding eerst in den nacht te Parijs aankwam. Toch verdienen noch enkele bizonderheden, welke de Figaro mededeelt, vermelding. Gelijk eiken Zondag zoo was ook nu op de lijn Vincennes—Parijs een ontzaglijke toevloed van Zondagreizigers. De trein, die om 8 u. 55 m. uit Joinville-Pont zou vertrekken, wa» te klein om alle reizigers te bevatten en zoo werd terstond een tweede trein gereed gemaakt. Ook deze trein was spoedig geheel met reizigers gevuld. Om 9 uur 11 min. kwam de eerste trein te Saint Mande aan. Ook daar stonden nog een groot aantal reizigers te wachten en met geweld werd elk open plaatsje nog ingenomen. Een reiziger tweede klasse drong in een coupé der eerste klasse en moest verwijderd worden. De man weigerde en toen moest de stationchef ter hulp worden geroepen. Hierover ontstond krakeel en tevens drie a vier minuten oponthoud. Do«r het standje dat hierover ontstond, vergat men het sein te geven, dat de weg niet veilig was. De tweede trein was vijf minuten na den eersten van Joinville-le- Pont vertrokken en was reeds in aantocht. Het sein stond dus op veilig en zoo reed de tweede trein op den eerste. Da waggons die door de locomotief werden verbrijzeld, bevatten elk ongeveer 80 reizigers. Onmiddellijk ontstond brand, hetzij door het vuur der locomotief, hetzij door het gas. Het brengen van hulp werd zeer bemoeilijkt door de groote menschenmenigte. Ten gevolgo der paniek, die onmiddellijk onstond, vluchtten de menschen naar alle kanten, waardoor een onbeschrijfelijke wanorde ontstond. Tot overmaat van ramp was een telegraafpaal verbrijzeld, zoodat men te Parijs geen hulp kon vragen. Spoedig echter keerde de kalmte terug. De brandweer van Saint-Mandé enVincennes kwam spoedig ter plaatse, benevens een bataljon jagers uit Vincennes. Allereerst werd de brand gebluscht en toen begon men de reizigers uit hun benarden toestand te bevrijden. De gewonden werden vervoerd naar het hospitaal te Vincennes. De lijken werden in het station neergelegd. Te Parijs veroorzaakte het bericht der ramp natuurlijk groote ontsteltenis. Gedurende den geheelen nacht verdrong zich een talrijke menigte belangstellenden bij het station, teneinde zekerheid te verkrijgen aangaande het lot, dat hun vrienden en verwanten, die dien dag naar buiten waren gegaan, was te beurt gevallen. — Woensdag heeft te St. Mande onder ontzaggelijken toevloed der bevolking de begrafenis van vele slachtoffers van de ramp van jl. Zondag plaats gehad. De maire hield een treffende lijkrede en de algemeene ontroering, alsmede het rouwbetoon door kransen, was buitengewoon groot. Omtrent de oorzaak der ramp vermelden de Fransche bladen nog, dat de beschuldiging, tegen den stationschef van St. Mande ingebracht, geheel ongegrond is. Zijn signalen gaven ontwijfelbaar „onveilig voor den komenden trein. Maar dan is de waarnemende chef van het op nauwelijks één kilometer gelegen Vincennes verantwoordelijk voor het afrijden van esn trein, terwijl het „block" niet vrij was. Eveneens de machinist, die een onveilig sein passeerde en bovendien in weerwil daarvan met zoo groote snelheid het station St. Mande binnenreed. Beiden zijn dan ook gearresteerd. — Nog een paar bijzonderheden over de ramp: „Eene dame hield haar kind tegen zich aangedrukt; van den kleine was een hand vermorzeld, en een der beentjes was verward in 't net van het plafond, dat gebruikt wordt voor de bagage. De moeder, met gebroken beenen, had niet de macht haar kind.uit die positie te redden. „Dat alles had hoogstens vijf minuten geduurd en eenige minuten later waren deze ongelukkigen verkoold. Een arme vader ging zijn dochtertje zoeken in de zaal der dooden, waar zij zich bevond met hare moeder. Doch beiden waren zoo verkoold, dat zij niet te herkennen waren. Wanhopig is de ongelukkige naar Parijs teruggesneld, om kort daarna terug te keeren met een klein hondje, dat hij in een valiesje droeg. Hij liet 't kleine dier in de zaal los, waar 43 slachtoffers zich bevonden. Het beestje rook zijn meesteressen en zocht ze nit de massa op. — Ten plattelande in Frankrijk zijn allerwegen plakkaten verspreid met het opschrift „ Ernest Constans, minister van Binnenlandsche Zaken" en gesierd met diens portret, benevens een aanbeveling zijner candidatuur voor het Presidentschap tegen den tijd dat Carnot's Septennaat zal zijn afgeloopen. — De Matin, een met Constans bevriend orgaan, is zeer verontwaardigd over deze „manoeuvre", gelijk hij het noemt, „om Constans als hunkerende naar de positie van Carnot voor te stellen". --- DUITSCHLAND. Door de Deutsche Bank zijn vervalschingen op groote schaal ontdekt, waardoor zij een verlies van ruim een millioen zal lijden. De naam van den beambte der Deuteche Bank, die op groote schaal verduisteringen heeft gepleegd, is Frank. De raan was reeds 15 jaren bij de Bank werkzaam en genoot het volle vertrouwen. Zijn verleider, de beursmakelaar Schwieger, vroeger directeur van de Berliner Handels-Gesellschaft, heeft in 1882 aan deze instelling eveneens door speculatien d la hause in roebelnoten eene schade berokkend van 7 millioen mark. Beladen met schulden en met den vloek der aandeelhouders, moest hij zijne betrekking opgeven, en het was slechts aan de grootmoedigheid der Beurs te danken, dat hij zich een bestaan kon verzekeren als makelaar. In roebelnoten bleef hij geregeld werken. Toen de roebelkoers verleden jaar omhoog ging, won hij ontzaglijke sommen, maar reeds de daling tot 245 mark, deed zijne winst verloren gaan. Frank stond reeds lang met hem in betrekking; met hun tweeën hébben zij menige winst gedeeld Toen de jongste daling der roebelkoersen groote verliezen veroorzaakte, wilde Schwieger deze trachten goed te maken door voort te gaan met koopen. De Deutsche Bank zou Vrijdag het geheele bedrag van 51/* millioen roebel tegen contant geld afnemen en dadelijk weder verkoopen. Het bedrog werd ontdekt bij het overleggen van de algemeene afrekening betreffende de ultomito engagementen. Het werd vergemakkelijkt door de afwezigheid van den onder-directeur der Deutsche Bank Mankiewicz, onder wiens leiding de zaken in roebelnoten staan. — De makelaar Schwieger, die met Frank de verduisteringen bij de Duitsche Bank gepleegd heeft, is aangehouden. Frank is op de vlucht. Naar verzekerd wordt, erkent do Bank de door Frank op haren naam geplaatste verbintenissen, en heeft zij reeds veor twaaf millioen mark aan roebelnoten tegen contant geld afgenomen. --- BELGIË. Het ridderfecst te Brussel. Het volgende is ontleend aan de beschrijving van een feest dat jl. Zondag door de Brusselsche pers, in samenwerking met het leger en een aantal artisten, ten voordeele der armen is gegeven. Uitmuntend was reeds het denkbeeld dit middeleeuwsch feest te doen plaats hebben op de Groote Markt, die met het heerlijke Gothische stadhuis en het in dezelfden steil gebouwde Broodhuis, en met de zoo schilderachtige gildehuizen, eene passende en ongeëvenaarde omlijsting vormen voor de voorstelling eener bladzijde uit de geschiedenis der middeleeuwen. Gelukkigerwijze heeft een der voornaamste factoren voor het welslagen van een feest onder den blooten hemel zijne medewerking niet onthouden ; aanhoudend speelde de zonnestralen op het vergulde beeldhouwwerk der gildehuizen, spiegelden zich in de wapenrustingen der ridders en strijders en op de klaroenen der herauten, en spreidden over het geheele terrein hun alles verlevendigenden glans uit. Vooraf reeds hadden de om hun artistieken smaak algemeen gewaardeerde kunstenaars Julien Dillens en Jan Baes, gesteund door een heirleger van behangers, met behulp van tapijten, banieren, vanen, schilden, slingers wtn kleurige bandelieren en van plantengroen enz. de huizen op de Groote Markt getooid, zonder in het minste de fraaie bouwkunstige Ijjnen dier gebouwen te benadeelen. Vóór het nog niet voltooide Broodhuis was een decoratief opgericht, het welk het geheele front van dit monumentale gebouw bedekte en een versterkt kasteel uit het tijdvak der kruistochten voorstelde. Voor den broederen geveMeugel van het stadhuis, en van daaruit gezien, ter rechter en linker zijde van de Markt, waren voor honderden toeschouwers groote tribunes opgericht, welke het afgebakende strijdperk bijna geheel insloten Klokslag half drie weergalmden van den raadhuistoren de eerste fanfares der klaroenen, die het sein gaven voor den aanvang van het tournooi. Voorafgegaan door trompetblazers traden honderd vijftig man voetvolk, wier kleeding en uitrusting ons in de veertiende eeuw verplaatsten, met -pieken, bijlen, knotsen en bogen gewapend, in het strijdperk, waarna, eveneens door klaroenblazers voorafgegaan, veertig met lansen gewapende ruiters verschenen. De aanvallen der ruiterij werden met goed vervolg door de voetknechten afgeslagen, die zich voortdurend in andere stellingen groepeerden, en hnnne bijlen en „goedendags" (het gevreesde wapen der oude Vlaamscbe poorters) flink hanteerden, waarna het strijdperk ontruimd werd voor de uitvoering van het tweede nummer van het programma: het, vooral in de veertiende eeuw zoo geliefkoosde, paalrijden. Eene in een -harnas gestoken op eene spil draaiende levensgroote pop, met een schild aan den rechterarm en een soort dorschvlegsl in de linkerhand, werd in het perk opgesteld; dertig met lansen gewapende ruiters beproefden achtereensvolgens in gestrekten galop en met afwisselend geluk het schild van de pop te treffen; veel handigheid es daarbij eene groote zadelvastheid hooren er toe het schild te raken en tevens do slagen te ontwjjken van de pop, welke door de stooten ronddraait en met den dorschvlegel zwaait. Dat dit schijnbaar onnoozele spel moeilijk en gevaarlijk te dien tijde was, bleek nog heden namiddag, toen verschillende ruiters met hunne paarden ter aarde stortten, gelukkig zonder zich ernstig te bezeeren. Gedurende dit nummer zoowel als in den loop der verdere uitvoeringen speelden verschillende muziekkorpsen, in de kleederdracht van hetzelfde tijkvak, allerlei oude liederen, waartusschen zich de fanfares der klaroenblazers en het spel der pijpers mengden. Daarna kwam de beurt aan het eigenlijke steekspel, hetwelk eene groote en weelderige misse-en-scène eischte. Eerst verschenen vier trompetters te paard, dan vier bannierdragers, de wapenkoning te paard en de eereridders, gevolgd door vier tournooirechters met hunne voetknechten, die aan twee staken de perkamenten rol met groote zegels droegen, waarop de tekst van den door de ridders af te leggen eed is geschreven. Zij werden' gevolgd door minnezangers en speellieden, edele jonkvrouwen, edelknapen en knechten. Nauwelijks hadden dezen hunne plaatsen voor het kasteel ingenomen of van beide zijden daagden twee stoeten op, elk samengesteld uit een wapenheraut te paard, vier klaroenblazers, twintig muzikanten en een schildrager te voet, een edelman (de aanvaller of de verdediger), een banierdrager en vier-en-twintig ridders te paard, dezen laatsten vergezeld van hnnne banierdragers. Zoodra deze alle zich in het strijdperk hadden geschaard, las de wapenkoning met luider stemme den tekst voor van den eed, waabij de aan het steekspel deelnemende ridders zich op hun eerewoord verplichten van hunne wapens slechts op ridderlijke wijze gebruik te maken, wat met een luid Oy! Oy! (Ja ! Ja!) door de ridders bevestigd wordt. Daarop nam het steekspel een aanvang, hetwelk den ruiters gelegenheid bood allerlei zeer fraaie figuren te rijden, waarbij aanval en verweer zeer schilderachtig en tevens realistisch nagebootst worden. De „dom", het vierde nummer van het programma, gaf een mast te zien met van den top neerhangende, kleurige wimpels versierd, waaromheen eerst twaalf voetknechten zich schaarden, die de wimpels ter hand stelden van de acht-en-veertig ridders die aan het steekspel hebben deelgenomen en nu, om den mast rijdende, allerlei sierlijke figuren beschrijven. Eene grootsche mise en scène eischt ook het vijfde nummer, hetwelk hierin bestond dat de ridders zwaar geharnast en met lansen gewapend in den vollen draf hunner paarden elkaar te lijf gingen, terwijl hunne wapenknechten elkaar met zwaarden en bijlen bestreden. De volle illusie echter van een oorlogstooneel uit de middeleeuwen verschafte het slotnummer. Het versterkte kasteel aan welks open vensters de adelijke dames inmiddels hadden plaats genomen, werd door de ridders en het voetvolk na een hagel van met bloemen gesierde pijlen en van door logge en zware catapulten heengeworpen ruikers (in plaats van steenen), bestormd. Het kasteel werd veroverd, de dames gevangen genomen en door de ridders op hunne paarden getild en met bloemen geketend. Ziedaar in korte, dorre bewoordingen de schets eener feestelijkheid, welke, tot in de kleinste bizonderheden voortreffelijk geregeld, zonder de minst hapering en in de meest volkomen orde van stapel liep, en den toeschouwers drie hoogstgenotvolle uren geschonken heeft, welke voor hen zeker onvergetelijk zullen blijven. Er is sprake van ten minste nog éénmaal deze voorstelling te herhalen; het zou dan ook werkelijk jammer zyn, de gemaakte kosten in aanmerking genomen, het bij eene enkele uitvoering te laten. ---