Het Mentana-feest te Utrecht. „Ik heb reeds vele feestelijke samen- I komsten van de Zouaven bijgewoond, Mv Frankrijk, in België, in Engeland, Pu Canada, en kan er dus over oordcelen, maar nog nimmer heeft zulk 6en schoon feest, zulk eene grootsche manifestatie plaats gevonden als thans hier in Nederland." Ziedaar de woorden, waarmede genetaal de Charette den indruk weergaf, I Welke het Mentana-feest te Utreclit op jhem had gemaakt. Voorwaar een schoon getuigenis voor :de Hollandsche Zouaven, maar niet 'tuinder voor de Utrechtschefeestcommissie, door wier onvermoeide werkzaamheden een uitslag verkregen is, ¦j Zoo schitterend, dat die aller verwach- Itog verre heeft overtroffen. Van alle streken des lands naar Utrecht gekomen, stroomden de Nederlandsche Zouaven Zondag-morgen naar „Tivoli", waar ten 9 uur de médailles „Bene Merenti" werden uitgereikt ;a.an eenige oud-strijders des Pausen, die dezelve nog niet hadden ontvangen. Vervolgens werd in den tuin door Luitenant Arts de optocht samengesteld; in alphabetische volgorde, namen er de leden der volgende broederschappen, ten getale van 1154, aan deel: Alkmaar, Amsterdam (2), Arnhem, Breda, Bolsward, Delft, Eindhoven, Gouda, 's Gravenhage, Haarlem, Hel; toond, Hilversum, 's Hertogenbosch, Leiden, Nijmegen, Roermond, Rotterdam (2), Tilburg (2), Utrecht, Wognum, en Zwolle. Tegen elf uur trok de stoet naar de Kathedrale Kerk, voorafgegaan door de Nationale vlag en twee oranjevlaggen, gedragen door een Amsterdamsen politieagent, een veldwachter en een soldaat, alle drie oud-Zouaven. Dan volgde de feestcomissie, de offi,eieren en genoodigden en de vertegenwoordigers der katholieke pers. In een open landauer reed de invalide Verhulst uit Veghel, die in den slag van Monte Libretti het linkerbeen verloren heeft, maar met dat al gezond en krachtig aan het feest kon deelnemen, in den stoet mee, die zich nu te midden eener dicht opeengedrongen menigte ¦ belangstellende toeschouwers kerki Waarts begaf. Uit voorzichtigheid was de weg, dien de stoet nemen zou, geheim gehouden, om een al te grooten toeloop te vermijden. Uit vrees voor mogelijke stoornis, behoefde die voorzorgsmaatregel anders niet te zijn genomen, zegt het hoordbrabantsch Dagblad, want de Utrechtsche bevolking toonde een in alle opzichten Waardige houding: niets gaf den indruk, dat deze stoet van oud-pauselijke strijders, een overwegend protestantsche stad doortrok. In de kathedraal aangekomen, namen de hoofdofficieren en voornaamste gehoodigden in het priesterkoor plaats en nu eerst kon men dien schitterenden staf van het pauselijke leger goed overzien. Daar knielde de oude generaal tusschen twee zijner hoofdoffiecieren, graaf Legonidec de Traisan en burggraaf de Coëssin. Verder hadden daar plaats genomen öiarkies de Résimont, kapitein, en de Luitenants burggraaf du Puget, Burggraaf Le Gonidec, broeder van den taajoor, Gaston de Villèle, Scarsez de Loqueneuil, Looymans, Wils, Arts en Boelen. Het heilig Misoffer werd opgedragen door den oud-zouaaf, korporaal Klein- Schmit, thans kapelaan te Raalte. Twee jongskes, als zouaven gekleed, bet eene In grijze, het andere in blauwe Uniform, deden als misdienaars dienst. Bi' ï-ntig klonk het Tv es Petrus door Jlft, schoone kerkgebouw, dat van vóór ¦ot achter gevuld was met de dichte 1-ijen oud-zouaven, wier banieren tegen Ipilaren en wanden waren opgesteld. En terwijl het misoffer werd voort- Ige^et, zong het koor achtereenvolgens Ib.^ Ecce Panis en het Ave Maria. I Dit laatste gezang sloot zich ¦t£frerid aan bij d e tekstwoorden,waarl,#e de oud-aalmoezeriier, die na de ¦ irs den kansel besteeg, zijn toepassende predikatie aanving. Het waren He Woorden door Pius IX geschreven Bt. het boek der congregatie van de Ijselijke zouaven en de zoetheid Kjzende van de vereeniging der wa- K^broeders onder de schutse der ¦a,j>evlekte Maagd. Ja, die vereeniging Bijtte na zoo lange scheiding, was zoet en aangenaam. Droef en pijnlijk was de scheiding geweest, toen de zouaven op het bevel des Pausen het roemrijke wapen in de scheede moesten steken. Pius IX zelf bezwijmde in de armen zijner kamerdienaren, toen hij zijn laatste strijders op het St.-Pietersplein zag aftrekken. Dat was de Goede Vrijdag van het pauselijk leger geweest: maar thans vierde het zijn Palmzondag. En waarom mochten thans die mannen, die voor vijf en twintig jaar naar alle richtingen werden verstrooid, hier thans weer vereenigd zijn ter viering van dezen feestdag? Omdat zij als strijders voor de Kerk ook deelden in de wonderbare levenskracht der Kerk. Het pauselijk leger vereenigde in zich al de eigenschappen, welke ook de Kerk kenmerken; het was één in zijn hoofd en in zijn leer; het was heilig door zijn strijd voor de zaak Gods; het was katholiek of algemeen, door de algemeene deelneming van alle katholieke natiën tot zelfs van over den Atlantischen Oceaan; en het had eindelijk evenals de Kerk zijn wonderen. Met tal van treffende herinneringen, die menig oog een traan ontlokten, lichtte de eerwaarde spreker deze uiteenzetting toe, en hij besloot met een warme opwekking tot de zouaven, dat zij zich, overeenkomstig het woord door Leo XIII tot generaal de charette gesproken, gereed zouden houden voor het geval wederom de opperpriester hen te zijner verdediging mocht oproepen. In gespannen aandacht werd de boeiende rede aangehoord; het was de oudzouaven aan te zien hoe het hun goeddeed, wederom de gulle, vaderlijke stem en den gemoedelijken Vlaamschen tongval van hun oud-aalmoezenier te hooren, die hen zoo menigmaal hun heilige plichten had voor oogen gehouden. Na deze indrukwekkende toespraak Irok men in dezelfde orde als voorheen naar Tivoli terug, en daar barstte de lang ingehouden geestdrift met onbedwingbare kracht los, toen de generaal zich eensklaps te midden zu'ner voormalige soldaten vertoonde. Luid schetterden de tonen van het muziekkorps, dat, in de muzieknis opgesteld, den opwekkenden marsch der pauselijke Zouaven deed hooren. Daverend klonken de jubelkreten, vroolijk wapperden de vanen en al die honderden mannen stemden, onder het zwaaien der hoeden in, met een geestdriftig uitgegalmd: „Lang zal hij leven !" Terwijl het pauselijk regiment aldus rondom zijn generaal stond geschaard, maakte de photograaf Geesterkamp van dat oogenblik gebruik om zoo mogelijk heel die treffende, feestelijk» groep te photographeeren. DE FEESTVERGADERING. Tegen half drie begon de eigenlijke feestvergadering in de groote versierde zaal van Tivoli. Te midden van zb'n staf en de voornaamste feestelingen, troonde de generaal op de estrade en kon vandaar zijn Hollandsche zouaven overzien. Namens al zijn wapenmakkers begroette hem luitenant Wils met eene hartelijke Fransche toespraak. Onze plaatsruimte gedoogt niet alle bizonderheden van deze plechtige feestvergadering te vermelden. Slechts het voornaamste kunnen wij mededeelen. Toen de stormachtige toejuiching, na den welkomsgroet van den heer Aug. Wils eenigszins was bedaard, trad generaal de Charette naar voren en hield in het Fransch eene toespraak, waarvan wij hier de vertaling laten volgen: --- Waarde Kameraden, „Groot en schoon was het denkbeeld, om den 25sten verjaardag van de overwinning van Mentana te Utrecht te vieren, in de vaderstad van Paus Adriaan VI, in de stad waar een in de geschiedenis beroergd verdrag werd geteekend en waar de Vereenigde Provincies zich onafhankelijk verklaarden. Mentana! Die roemrijke herinnering is voor het tegenwoordige, zoowel als voor de toekomst, een gelukkig voorteeken ! „Ik groet u, Hollandsche Zouaven, uit naam van geheel het Regiment, en ik ben zeer trotsch op de eer, heden uw voorzitter te zijn. Gij zijt de meest talrijke in het Regiment geweest, gij hebt er uw aandeel van roem, eer en geloof aangebracht. „Het is een schoon schouwspel, dat huldebewijs, gebracht aan de herinnering van de schoone jaren onzer jeugd, toen wij allen kwamen toegesneld op de verheven stem, die ons riep om te verdedigen, wat er nog overbleef van het erfgoed van den H. Petrus, dat de Revolutie en de Vrijmetselarij reeds verminderd hadden en dat haar op den 20sten September 1870 geheel ten offer viel. „Herinnert gij u Pius IX nog, toen hij ons Zijn laatsten zegen gaf op het Plein van St. Pieter, en in bezwijming viel in de armen zijner Kamerheeren ? Als men zulk een schouwspel heeft bijgewoond, vergeet men het nimmer. „Wat zijn wij te Rome gaan doen ? Ons godsdienstig geloof, de heilige Katholieke, Apostolische en Roomsche Kerk verdedigen, waarvan Pius IX toen de vertegenwoordiger was; de wereldlijke macht van den Paus verdedigen, die dubbele en verheven verte - genwoordiging van alle wettige regeeringsvormen. Heden, zoowel als toen, en ik sta er borg voor in naam van geheel het Regiment en in uw naam, Hollandsche Zouaven, staan wij gereed om te antwoorden op de roepstem van den H. Vader Leo XIII, die Zijn Regiment met gunsten en zegeningen van allerlei aard heeft overladen. „Ik zie er de bewijzen van op uw borst en die medaille, op uw hart geplaatst, is als het zinnebeeld van uw getrouwheid en toewijding. „Bene Merenti" — Zij hebben wel verdiend: dat is het verledene, hetwelk ons de toekomst waarborgt. „Kameraden! Zijn godsdienstig geloof verdedigen, heeft nooit een onzer belet, om alle de plichten en verplichtingen als burgers te vervullen en zijn vaderland te verdedigen, zoowel van buiten als van binnen. „In ons regiment, Mijneheeren, ik zeg het met alle nederigheid — want God kiest uit, wie het Hem behaagt — moet men iedereen noemen of niemand. „Ik wil de geschiedenis van het Regiment niet herhalen, want gij kent die zoo goed als ik, maar de bekoorlijkheid van de herinnering is groot. (Applaus). „Herinnert gij u de vervelingen van het garnizoensleven, waarin gij het voorbeeld van krijgstucht gaaft, en gij in de oogenblikken, welke de eischen van den dienst u vrijlieten, u verzameldet onder de leiding uwer almoezeniers, om den lof des Heeren te zingen ? „Herinnert gij u de marschen en contra-marsehen bij de vervolging der roovers in de Abruzen in 1866; de cholera van Albano, waar drie der uwen als slachtoffers hunner naastenliefde en toewijding het leven lieten : de veldtochten van 1860-1861, 1862, 1867, 1870? „Ik zal hier slechts een enkel feit aanhalen, dat het verleden, het heden en de toekomst van het Regiment in zich bevat — het is de dood van uw landgenoot Jong, te Monte-Libretti. (Applaus). Door vijanden omringd, na al zijne patronen verschoten te hebben en nadat zijn geweer in zijne handen gebroken was — altijd overeind staande, riep hij zijne vijanden toe: „mikt op het hart!" en een groot Kruisteeken makende sterft hij, onder den kreet: „Leve Pius IX, Paus en Koning!" (Gejuich). „Waarde Kameraden! God heeft ons het grootste aller goederen geschonken : het geloof. „Wij zijn niet meer in onze eerste jeugd. Is de dag van onzen dood ver af of nabij ? God alleen weet het. Ik ben onder u de oudste in jaren en, volgens de natuurlijke orde, zal ik het eerst moeten vertrekken: ofschoon ik er nog volstrekt geen lust toe heb. (Gelach.) „Wanneer ik het geloof heb bewaard, dan dank ik het u, mijne vrienden; dan dank ik het aan die gemeenschap van denkbeelden, gevoelens en gebeden en, zooals de generaal van het H. Hart de Sonis, het uitdrukte : alles is sedert 33 jaren onder ons gemeenschappelijk geweest: vreugde, smart, opoffering. (Applaus.) „Ik kom u nu verzoeken om u allen aan te sluiten bij die broederschap van het H. Hart, welke in onze kapel to Basse-Motte is opgericht, en waarvan gij de statuten in uw bezit hebt. „Alle dagen zal de H. Offerande der mis opgedragen worden, om aan het H. Hart van Jezus hulp en bescherming te vragen, en wij zullen het smeeken om al degenen, die gestorven zijn tot de glorie te roepen, en te maken dat allen, die nog leven, zich voor de geheele eeuwigheid bij hen aansluiten. „Vrienden, al wat wij verlangen is, om goed te eindigen zooals wij begonnen zijn — door een acte van geloof. Wij gelooven in God, wij gelooven dat men aan den Paus zijne wereldlijke macht moet teruggeven, die de grondslag is waarop alle godsdienstige en staatkundige krachten van geheel de wereld in evenwicht blijven. „Wij gelooven in het H. Hart, onder welks vaandel uwe kameraden van Frankrijk gestreden hebben eu gesneuveld zijn voor de heiligste der zaken — het overweldigd vaderland. Een man, die het godsdienstig geloof heeft, moet ook het geloof in het vaderland hebben ; maar tegelijkertijd moet men ook de werken hebben. — Scharen wij ons dus rondom het vaandel en laten wij bereid zijn tot alles, wat ons godsdienstig en staatkundig geweten ons zal bevelen. „Blijven wij voor .alles, wat wij zijn - de ridders van Christus. Ik druk uit naam van u allen een wensch uit: dat wij het voorbeeld mogen volgen van dien ridder der Kruistochten, die, bij het sterven, vroeg, dat men op zijn graf zou zetten: Credo. „Zouaven van den Paus, ridders van Christus! laat ons opstaan en uit de volheid des harten den kreet uiten, die geheel ons godsdienstig, staatkundig en maatschappelijk geloof omvat: Leve Leo XIII, Paus en koning!" (Donderend applaus,) „Ik zou meenen te kort te schieten aan de overleveringen der Ridderschap en mijn Koningsgezinde overleveringen wanneer ik, hoewel vreemdeling onder u, niet de gezondheid van eene vrouw, van uwe jeugdige Koningin instelde (Bravo) en dat wel om getrouw te blijven aan de oude kernspreuk: mon Dieu, mon roi, ma dame ! (Donderend applaus.) Dr. Schaepman had zich bereidwillig met de taak belast den generaal te antwoorden. De gevierde redenaar sprak generaal de Charette aldus toe: --- Mon General, Je suis heureux et fier, de pouvoir vous adresser quelques paroles de remerciment, au nom des Zouaves hollandais réunis autour de vous. Le discours que vous venez de prononcer a remué toutes les flbres de leurs coeurs, a provoqué des élands d'enthousiasme» qui vous auront prouvé qu'ils sont toujours les mêmes, qu'ils soient vos auditeurs ou vos soldats. Votreparole a. vivifié leurs souvenirs, a fortifié leur fldélité et tous les matins ilsonnera pour eux la réveille et pendant la chaleur du jour la marche en avant. Mais permettez-moi, mon général, de vous remercier bien spécialement et bien du fond du coeur du cri, qui termine votre discours, le cri poussé en honneur de notre jeune et gracieuse Reine. Je vous en remercie et je voüs dirai pourquoi. Nous autres Hollandais, nous sommes vn petit peuple, mais vn peuple tres fier, tres indépendant et tres üdèle. Nous ne nous connaissons point d'ennemis, mais nous ne nous connaissons non plus d'alliés. Nous ne nous appuyons que sur Dieu et notre droit. Nous devons notre territoire a notre lutte contre la mer et nous devons notre unité a des luttes, qui nous ont longtemps divisés nous-mêmes. Mais enfin I'unité a eté faite et le symbole vivant et eclatant de cette unité c'est la royauté nationale dans la Maison d'Orange. Pour nous autres, cette royauté c'est la pierre fondamentale et la clef de voute de toutes nos institutions politiques, la sauvegarde par la grace de Dieu, de la vraie autorité et de la juste liberté. Et voila pourquoi toutes nos espérances se résument dans eet amour enthousiaste pour notre jeune Reine, que leDieutoutpuissant daigne combler de toutes ses bënédictions. Cependant, mon général, je ne puis termmer sans vous adresser encore vn mot. Le vieil adage, que vous venez de nous rappeler avec tant d'esprit et tant de coeur — vous me permettez de le dire — nest que le résumé de toute votre vie. Vous êtes et par droit de naissance, et par droit de conquête, le plus fier représentant de cette belle devise: Mon Dieu, mon roi, ma dame! Vous avez servi votre Dieu, en servant son église, Mère et Reine des nations. Vous êtes resté fidele a votre roi; au grand principe de la royauté légitime, incarné dans le Vicaire de notre Seigneur Jésus Christ, Roi de Rome. Et votre dame, ah! si vous I'avez servie, si vous I'avez aimée dun amour fidele, constant et fort comme la mort. Car j'ose la nommer cette belle et grande dame, elle porte nom: la France. La France catholique, fille ainée de I'Eglise, la France, mère de tous les enthousiasmes et d'è toutes les grandes actions, la France, qui tient de Sainte Marie Madeleine la charité qui charme et de Saint Dénis la sagesse quiélève aux plus sublimes hauteurs. Voila votre dame, mon général, la dame que vous portez dans votre coeur et dont la pensee vous suit partout. Vous êtes de ceux, sur qui elle compte et sur qui elle compte de droit. Vous la servirez partout et dans toutes les circonstances, vous êtes de ceux que le Pape Léon XIII regarde comme les sauveurs de votre beau pays, de ceux qui combineront „tous leurs efforts pour conserver ou relever la grandeur morale de leur patrie." Et c'est en pensant a cette dame, que je prie mes compatriotes et amis de pousser en votre honneur, mon général, le cri: Vive la France !" Deze met klem uitgesproken rede, maakte op den generaal en de Fransche officieren een overweldigenden indruk en werd voortdurend door applaus onderbroken. Wij laten de vertaling hier volgen: „Generaal. Ik gevoel mij trotsch en gelukkig tot u eenige woorden van dank, uit naam der Hollandsche Zouaven, die om u vereenigd zijn, te kunnen richten. De rede, welke gij zoo even hebt uitgesproken, heeft al de snaren van hun hart doen trillen en heeft uitbarstingen van geestdrift verwekt, welke u zullen hebben bewezen dat zij altijd dezelfden zijn, zij mogen dan uwe toehoorders of uwe soldaten wezen. Uw woord heeft hun herinneringen verlevendigd, hun trouw bevestigd en iederen morgen zal het voor hen de „réveille"zijnengedurende de hitte van den dag het voorwaarts marsch. „Maar veroorloof mij, generaal, u op geheel bizondere wijze dank te zeggen, uit den grond mijns harten, voor den kreet, waarmee uw toespraak besluit, den kreet ter eere van onze jeugdige Koningin (applaus). Ik dank u daarvoor, en ik zal u zeggen waarom. „Wij Hollanders, zijn een klein volk maar een zeer fier, zeer onafhankelijk en zeer trouw volk. Wij kennen ons geen vijanden, maar ook geen bondgenooten toe. Wij steunen slechts op God en op ons recht. Wij danken ons grondgebied aan onzen strijd tegen de zee en onze eenheid aan worstelingen, die ons zelf lang hebben verdeeld. Maar de eenheid is eindelijk verkregen en het levende en schitterende symbool dezer eenheid is het nationale koningschap in het huis van Oranje. Voor ons is dit koningschap de hoeksteen en de sleutel van al onze politieke instellingen, de waarborg bij de gratie Gods van het ware gezag en van de rechtmatige vrijheid. En daarom ligt al onze hoop in die geestdriftige liefde voor onze jonge Koningin, welke de Almachtige God zich gewaardige Zijn vollen zegen te schenken. (Bravo) „Ik kan intusschen niet eindigen, generaal, zonder u nog een woord toe te voegen. De oude zinspreuk, welke gij ons met zooveel geest en zooveel warmte in herinnering hebt gebracht is — gij zult mij veroorlooven het u te zeggen — niet anders dan het korte begrip van geheel uw leven. Gij zijt, en door recht van geboorte, en door recht van verovering, de meest waardige vertegenwoordiger van dit schoone devies: „mon Dieu, mon roi, ma dame!" Gij hebt uw God gediend door te dienen Zijne Kerk, de Moeder en Koningin der volken. Gij zijt trouw gebleven aan uw Koning, aan het groote beginsel van het wettige Koningschap, belichaamd in den Plaats - bekleeder van O. H. Jesus Christus, koning van Rome. „En wat uw „dame" betreft, oh, gij hebt haar bemind met een trouwe liefde, een liefde, sterker dan de dood. Want ik durf haar te noemen deze schoone en groote „dame", zij heet Frankrijk. Het katholieke Frankrijk, de oudste dochter der Kerk, het Frankrijk, dat de moeder is van alle edele geestdrift en grootsche daden, het Frankrijk, dat van de H. Maria Magdalena de naastenliefde heeft, die bekoort en van den H. Dyonisius de wijsheid, die tot het sublieme opvoert. „Ziedaar uw „dame", generaal, de „dame", welke gij in uw hart draagt en bij wie altijd uwe gedachten zijn. Gij behoort tot degenen, op wie zij rekent en op wie zij terecht rekent. Gij zult haar overal en in alle omstandigheden dienen ; gij behoort tot hen op wie Paus Leo XIII het oog heeft gericht, als de redders van uw schoon land, tot hen, die alle krachten zullen vereenigen, om de zedelijke grootheid van hun vaderland te bewaren of te verhoogen. „En met de gedachte aan deze „dame" verzoek ik mijne landgenooten en vrienden te Uwer eer, generaal, den kreet aan te heffen: Leve Frankrijk. (Daverende toejuichingen.) En nu, ging dr. Schaepman voort, zult gij, generaal, mij wel willen veroorloven voort te gaan in onze meest geliefde sprake en het woord te voeren tot mijne landgenooten- (Bravo). ¦ Spreker betuigde zijn vreugde over zijn aanwezigheid alhier. Vele woorden zou hij niet spreken, wijl alles, wat hij in woorden zou kunnen weergeven, verre beneden de werkelijkheid bleef: de bijeenkomst van zoovelen, die vóór 25 jaren schijnbaar uiteengedreven, toch weder hecht en aaneengesloten staan door de innerlijke kracht, die allen te zamen bindt. Dit zielverheffende feit maakt elke nieuwe opwekking overbodig. Zal hij den slag van Mentana herdenken, waarbij God nog eenmaal het recht heeft doen zegevieren ? Neen ook dit is heden niet zijn taak. Toch wil spreker nog een woord zeggen tot zijn land- en stamgenooten, die de kern en de kracht van het regiment hebben uitgemaakt. Gij kunt er, zei spr., niet groot opgaan, dat gij zonen van edele ridders zijt; gij hebt geen hooge stamboomen, gij had brave en eerlijke ouders, maar waart boeren en burgers en weinig meer, gij waart het volk. (Bravo.) Dit is het wondere feit der historie, dat uit dit niet-katholieke Holland de talrijkste massa is gekomen onder de legers des Pausen. Spreker noemde dit het bewijs, dat waar grooten en machtigen den Christus soms verlaten, het volk hem steeds het meest getrouw blijft. (Donderend applaus). Dit ka» niet anders, ging spreker voort; deze Hollandsche grond is het werk van het volk, dat geen onrecht heeft geduld; dat volk, al heeft het naam en titel niet op wapenschilden, kan toch wijzem op zijn afstammen van de kruisvaarders. Immers daar waar des avonds de Damiaatjens spelen, herinnert men zich nog wel de koene West-Friezen die in de voorste rijen der oude kruisvaarders gingen en die naast het contingent van ridders enedelen ook in ruime mate hun strijders leverden, mannen gewend aan de zeis en den dorschvlegel. Hun Koningen moesten steeds zijn, Koningen des volks, hun Prinsen, Prinsen des volks en hun groote Hollandsche graaf wist zich geen hooger eeretitel te verwerven dan „der Keerlen God.'' (Daverend applaus) Veel zal ik niet meer zeggen. Daar wacht u, mijne heeren, heden nog zooveel goeds, dat niemand het recht heeft zichzelf voor iets goeds te houden, laat staan voor iets beters dan wat nog volgen kan (Gelach). Nog een enkel woord. Gij Zouaven, gij strijder» voor Christus, voor de edelste zaak der wereld, blijft trouw aan uw regiment, trouw aan uw deugd, trouw aan den H. Stoel, trouw in uwe liefde tot de H. Kerk. Gij diendet de hoogste, de heiligste zaak der wereld, een zaak wier eere het is, door die wereld nietig en gering te worden genoemd. Die liefde, die trouw harer strijden maakt de Kerk machtig en groot. Zooals iedere soldaat verlangt in de banen zijner vlag te mogen sterven, zoo moget gij, levende en stervende, eenmaal eeuwig leven in de liefde tot de Kerk. (Bravo) Blijft ook trouw aan het vaderland aan ons vorstenhuis, aan de wet. Ons volk is een klein, maar fier volk; het heerscht door zijn vrijheidszin, door zijn eerbied voor elkanders recht, door zijn eenheid. Waar, vraag ik u, waar in Europa zou men het wagen te doen wat wij heden in Utrecht gedaan hebben. (Applaus.) Die vrijheid, die fierheid van ons volk, worden niet verkort, zoolang wij trouw blijven aan het gezag, aan het vorstenhuis. Zoo wordt niet alleen geroemd op dezen dag, maar zal later nog geroemd worden, wijl gij uw geest zult overbrengen op uwe kinderen, uwe nazaten, van wie men zeggen zal, dat zij behooren tot het oude trouwe Zouaven-regiment, (Bravo) Ik besluit daarom met u uit te noodigen tot een: „Leve de Paus- Koning, leve het Regiment, leve de generaal." Een oorverdoovend hoerah! barstte bij de laatste woorden los: „Leve Schaepman" klonk het uit duizend monden tegelijk en men zong „Lang zal hij leven," begeleid door de muziek, toen De Charette van zijn zetel rees en den feestredenaar de hand drukte. Wij Franschen, zeide de generaal, hebben vele goede hoedanigheden, maar ook vele fouten. Een dezer laatste is, dat wij geen Hollandsch verstaan. Ik gevoel nu dat ik daardoor een genot moet missen, dat ik mijnen Zouaven benijd. (Nieuw gejuig, nieuw gezang: „Lang zullen zij leven.") Luitenant Arts, die gedurende de feestvergadering den generaal tot tolk verstrekte, deelde alsnu den Hollandschen tekst mede van een telegram aan Z. H den Paus en het antwoord dat juist door de feestcommissie was ontvangen. Na nog verschillende medeelingenvan den generaal aan de Hollandsche Zouaven, begaven zich de meeste der aanwezigen naar de schouwburgzaal waar het feestmaal zou plaats vinden. Meer dan 650 reunisten namen er aan deel. Op het tooneel was de eeretafel aangericht. Behalve generaal de Charette en zijn officieren waren daar gezeten de aalmoezenier Mgr. Paaps, Broeder Bernardinus uit Oudenbosch, de bekende zouavenvriend, Verhulst uit Veghel, die te Monte- Libretti een been verloor, de ridders van Pauselijke orden, de leden der feestcommissie, de presidenten der verschillende broederschappen en de vertegenwoordigers der Katholieke Nederlandsche pers. Generaal de Charette hield een toost op Z. H. den Paus, kapitein de Résimont op Neerlands Koninginne. Den generaal werd door een zoontje van den heer van Soest uit Utrecht, een zilveren gedenkpenning aangeboden. Er heerschte tijdens het diner een onbeschrijfelijke geestdrift. Na het diner had een gezellig avondfeest plaats in de groote zaal en met een prachtig vuurwerk werd de feest viering gesloten. ---