Dit nummer bestaat uit twee bladen. PERSOVERZICHT. Het herstel van het Nederlandsch Gezantschap bij Z. H. den Paus, maakt nog altijd in vele bladen het onderwerp uil hunner beschouwingen. De Maasbode, die zich tot heden niet in de quaestie had gemengd, acht het lijd een woordje mee le spreken en zijne opinie bloot le leggen over den toestand, waarin het vraagstuk thans gekomen is. „Ileerschle er geene verdeeldheid onder do Katholieken, eenparig zou door allen de houding van de Tele; graaf zijn toegejuicht. Maar helaas, dil mocht niet. Zij, die ons aan de Calvinisten willen overleveren, ontzien niels. Zij wagen er nu zelfs het goed recht aan van den Paus, het recht der Nederl.indsche Katholieken, het recht van alle Nederlanders. Dr Kuyper heeft gesproken en het herstel afgewezen, en de Katholieken, die hem naar de oogen zien en zijne bevelen opvolgen, hebben zich gehaast Rome aan Geneve, den Paus aan Calvijn op le offeren. Geen enkel blad uit de Schaepmanspers had een woord van hulde voor de Telegraaf. En toch, deze was het eerste onkatholieke blad, dat na twinlig jaar aan den kant der linkerzijde de quaestie van hel herstel opzette en zijnen geestverwanten hunne onedele houding verwijten dorst. Daar bleef het niet bij. Eerst werd mevr. Bongartz voorop gezonden mei een onwaardig artikel aan de Telegraaf, deze beschuldigend van verkiezingsinlriges. Geen syllabe, geen taal of teeken had lot deze beschuldiging aanleiding gegeven. Men mocht hier denken aan het spreekwoord van den Waard en zijne gasten. Toen kwam Schaepman's orgaan zeil een paar 'Halen spottend over de liberalen spreken, en de _V. Delftsche Ct. voegde er de onbeschaamdheid bij van een artikel le lanceeren over een schotel linzen. Dat blad durfde waarschuwen 'egen Iweeërlei gevaar: le. Het herstel der Nederlandsche missie te Rome worde niet de klip, waarop alle overige groote en gewichtige belangen van het geloovige deel der natie schipbreuk lijden. 2e. Het Nederlandsch gezantschap bij het Vaticaan, hoe begeerlijk ook op zich zelve, worde niet de schotel linzensoep, waarvoor onze geloofsgenooten hunne volle rechten aan de gematigdliberale of dito radicale partij verkoopt. Ziedaar de politiek van de ... Katholieke democraten. De Nederlandsche Katholieken zouden hun hartebloed willen geven om het recht des Pausen hersteld en zijne tijdelijke souvereiniteit erkend te 2_en, en Kalholieken, gedrukt onder den duim van dr Kuyper, Werken legen; en de afkeuring der Katholieken over deze hatelijke houding vreezende, spreken zij van verkoop °nzer rechten voor liberale linzensoep; Is het ook schandelijk 7" Na vervolgens te hebben aangetoond, oat alieen door het indienen van een motie of door het initiatief der reveering het gezantschap kan hersteld Worden vraagt het blad: „Of dan het Centrum eene motie zal voorstellen ? 't Is niet aan ons op de plannen Centrumspartij vooruit le loopen. Wij weten dat zij bestaat uit Kamerleden, bij wie het recht van den Paus niet opgeofferd wordt aan Calvinistische onbeschaamdheid of aan hberale linzensoep, en tevens dat zij de zoo gewichtige zaak niet zal beoerven door eene ontijdige beweging, "'are er geen verdeeldheid onder de Katholieken, de motie kwam ditmaal zeker; thans moeten wij het aan de wijsheid der Gfintrurnspariij overlateu of de lijd reeds gekomen is, of de omstandigheden gunstig genoeg zijn. Goddank, wij kunnen geduld oefenen, want de vrucht is aan het rijpen. Misschien moet zij nog een lijd lang aan den boom hangen, maar de groene wang begint re^ds roode tinten aan te nemen. In ons oog is de Paus van 1893 de Paus van 1870, maaide wereld begint in te zien, dat zij zich vergist heeft, toen zij dacht, dat het Pausschap in 1870 gestorven was en nog slechts begraven behoefde ie worden. Toen beging ons kleine land de onvergeeflijke fout van eene macht te beleedigen, welke eene wereldmacht genoemd wordt en het ook is. Onze constitutioneele Koning moest voor het parlementarisme der toenmalige democraten zwichlen, maar zijn goed hart dreef hem er toch toe den wensch uit te spreken, dal de Pauselijke nuntius den Haag niet verlaten zou. Pius IX, hoe zwaar ook beleedigd en hoe ook aangerand in zijne waardigheid, liet zich door dat huldebewijs verleederen, en de nunlius bleef. Wij schrijven hier geschiedenis en doen het, omdal dit in de tegenwoordige phase der quaestie nuttig kan zijn, en om onze lezers opnieuw aan le sporen, de nagedachtenis van Willem lil in eere te houden. De Koning wist wel, wat hij deed. Hij was Protestant, toch gevoelde hij zich gegriefd door de Tweede Kamer. Dij was overtuigd, dat hier niet zoozeer sprake was van den Paus, maar veeleer van den Paus-Koning, en dat het gebeurde een revolutionnaire daad was legen het koningschap. En hoewel Protestant, hij wilde doen wat hij kon, om het geslichte kwaad zooveel mogelijk te beperken, zich wel bewust dal het hier niet gold een geloofsquaestie maar wel degelijk een politiek vraagstuk. En dat is het ook; de quaeslie van het gezantschap is een politieke bij uitnemendheid. Dat was zij in 1870, dat is zij ook nu, maar nu is hel voor ieders oogen zichtbaar. Toen was de Paus-Koning beleedigd, bespot, vernederd, als uitgeworpen uit den raad der Koningin, en de revolutionnairen uit alle landen juichten en jubelden, zoo zij meenden, op de puinhoopen der tijdelijke macht. Maar thans ? Dat vragen wij aan allen, ook aan u, dr. Kuyper, wiens politiek zoo kortzichtig is, omdat zij gedreven wordt door fanatisme: hoott gij niet, hoe heel de wereld Leo XIII toejuicht en om zijne gunst bedelt? De grootste machten der aarde zenden hem hunne gezanten en herhaaldelijk hunne geschenken; Franktijk en Rusland, Duitschland en Oostenrijk wedijveren in hunne aanzoeken om zijne hulp, en de president der Vereenigde Stalen brengt den Pauselijk-Koninklijken gezant eene hulde, die het begrip der republikeinsehe Yankee's te boven gaal. De Germaansche en Russische Gesars of hunne zonen volgen zijne bevelen op, als zij in Rome komen, om de eer eener audiëntie niet te ontgaan. Overal voelt men, dat groote gebeurtenissen in aantocht zijn, en overal zoekt men hulp bij den Paus. En wij, klein Holland, meenen ons verwijderd te kunnen houden, waar de Areopagus van Koningschappen en republieken zich om den Paus verdringt? Wij meenen het wel af le kunnen zonder inlichtingen en raadgevingen, die een Nederlandsch gezant te Rome zou kunnen verkrijgen, als de wereld in beroering komt, en men wel eens zou willen beschikken over ons zonder ons ? Wij, microscopische Staat, wij bekommeren ons niet om de vriendschap van een wereldmonarchie, die te Munster en te Weenen en overal waar een wereldvrede gesloten werd, zooveel zwakke Staten hare machtige hulp verleende! Dil nu beginnen onze liberalen in te zien, ook Protestanten, die niet liberaal zijn. De tijd van den hartstocht is voorbij; die van het kalme overleg is gekomen; de sympathieën voor den Paus nemen, men zou haast zeggen, met het uur toe, en .... de horizon is overal bewolkt. De gevaren vermeerderen met den dag. Men begint nu de portee der zaak en haren waren aard te doorgronden; men begint te begrijpen, dat Rome groot en Nederland klein is, en dat hier geen quaestie is van Roomsch of Protestant, maar van een algemeen Nederlandsch belang; 't is geen Roomsch maat een Nederlandsch vraagstuk, ook in de oogen van velen, die vroeger een geheel andere meening over de zaak hadden. In dezen toestand kan haast alles bederven, geduld alles doen winnen. De Nederlandsche Kalholieken zouden ongetwijfeld wenschen, dat de zaalliever heden dan morgen tol eene goede oplossing kwam, doch zoodra het parlemeniair spel zich in eene quaestie moet mengen, is de behandeling, en in nog hoogere male de afloop ervan, moeilijk op een gegeven oogenblik te bepalen. Het raderwerk der Kamer verandert soms in een uur tijds van gedaante, en plannen, die heden gemaakt worden en de hechtheid hebben eener rots, moeten morgen opgegeven worden. --- Het nieuws van den dag is, dat de vermogensbelasting zoo bitter tegen valt. Met niet minder dan f 1,300,000, wat haast éen vierde gedeelfe van de geheele belasting bedraagt. Waaraan dat toegeschreven ? Toch niet aan ontstentenis van de oude Hollandsche eerlijkheid '? Neen dat is onmogelijk !!! Heeft de Minister indertijd in de Kamer niet verklaard, dat hij van die nabobs kende, die zich schaamden dat er nog geene vermogens-belasting of zoo iets bestond, omdat zij overtuigd waren veel te weinig in de algemeene lasten bij te dragen ? Nu, al is nu ieder niet zóo haantje de voorste als deze bijzondere vrienden van den Minister, men mag er van overtuigd zijn, dat ieder trouw naar eer en geweten zijn belastingbiljel heefl ingevuld, en dat .ij vooral daarin buitengewoon nauwkeurig waren, die overtuigd waren dal zij niet konden nagerekend worden en dus de nauwkeurigheid hunner opgaven, als niet voor controle vatbaar, geheel aan hunne goede zorg toevertrouwd zagen. Vooral de groote fimnciérs, de beursmannen en de geldadel, de lieden van wie het bovenal komen moet, zullen zeker wel duidelijk de tileltjes op hunne i's gezet hebben, zoodat aan ontduikingniet mag gedacht worden, wanneer men naar de oorzaken vorscht van het legenvallertje in de opbrengst der vermogensbelasting ! Maar zou de Minister zich dan vergist hebben en schromelijk vergist, bij zijne raming der opbrengst, die steunde op ztjne berekening van het nationaal vermogen en deszelfs verdeeling. Ook dit valt moeilijk aan te nemen. Toen het gerucht eensklaps in de wereld kwam, dat de vermogensbelasting aanmerkelijk meer op ging brengen dan de raming, heeft iemand er zijne verwondering over uitgesproken. In goed vertrouwen op de bekende eerlijkheid onzer welbedeelde medeburgers vond niemand het vreemd, dat de Minister met eene voorzichtige raming, zooals het eene specialiteit op het gebied der financiën, den besten man uit de liberale p-eldwere'd past, gekomen was. En waar de Minister zich over zijne becijfering uitliet, was hij gewoon dit le doen op een toon van gezag en met een glimlachje van zekerheid, die in die dagen vooral nog heel wat opgeld deden en in den Minister zoo wat den alweter deden onderstellen. Hoe is het nu ? Is de geldstroom, die door den Minister naar de schatkist geleid werd door hel kanaal van de vermogens-belasting, ergens op een hinderpaal gestuit, heeft hij de wettelijke dammen en dijken verbroken en een goed heenkomen gezocht over velden en wegen ? Zou hel internationaal kapitaal, het kapitaal dal geene vaste woonplaals op aarde ken', maar, als de Joden in de woestijn, onder tenten woont, aan de grabbelzuchtige vingers van den Minister ontsnapt zijn ? Mysterie ! Men zou mogen wenschen, dat de laatste onderstelling de juiste was. Immers het vermogen, dal in bedoelde handen zich bevindt, heeft opgehouden onder het nationaal vermogen te mogen medetellen. Daarvan maakl het geen inlegreerend deel meer uit. Eet dient het om meer en meer door zijn zwaren druk de beurzen der ingezetenen plat en plalter te maken. Mocht de geringere opbrengst niet aan de ontsnapping in het groot van het internationaal vermogen van de groote geldmannen te wijten zijn, dan zou men moeten besluiten tot eene betreurenswaardige vermindering van het eigenlijk gezegde nationaal vermogen. Immers een zeer kundig Minister van Financiën kwam door middel van officieele documenten, hem door het departement van Financiën verstrekt, lot een globale begrooting van het nationaal, vermogen dat hém volgens eene voorzichtige raming eene opbrengst der vermogensbelasting tot een bepaald cijfer waarborgde. En nu blijft die opbrengst haast Iwee millioen haast één vierde onder de voorzichtige raming ! Nu is de groote kwestie: waar moet het tekort vandaan gehaald worden? De Minister kan geen half millioen missen en nu ontsnappen hem twee millioen! En de vrees is niet ongewettigd, dat ook de bedrijfsbelasting geen overschot zal geven. De winsten van den middelstand worden zoo klein in de laai ste jaren, en waar enkel de groote bedrijven, waarin flinke winst gemaakt wordt, vooral bij de opbrengst in aanmerking komen, kan men vooruit voorspellen, dal er wel weer eene ontgoocheling zal volgen. (N. IJ.) Wij lezen in het Centrum : --- De Crisis in Italië Onder geheel bizondere en zeer ernstige omstandigheden is in het koninkrijk Italië een minislerieele crisis ontstaan. Men wisl reeds lang, dat het kabinet-Giolitti geen vasten grond meer onder de voeten had en nu heeft het bankschandaal plotseling den doorslag gegeven. Sinds langer dan een jaar hing dit schandaal als een zwaard van Damocles boven de hoofden der raadslieden van koning Humbert. !n de Kamer werd herhaaldelijk op het ontsteken van meer licht in deze duislere zaak aangedrongen. Het proces tegen den directeur der Romeinsche bank en eenige andere ambtenaren gaf geen bevrediging, kon geen bevrediging schenken. De namen van hooggeplaatste politieke personen weiden in verband met de gepleegde onregelmatigheden genoemd. En toen in de Kamer werd voorgesteld tot een parlementair onderzoek ie besluiten, opdat ieders verantwoordelijkheid kon worden vastgesteld, ondervond dit denkbeeld onmiddellijk de scherpste bestrijding van de zijde der regeering en gaf de meerderheid aanvankelijk Giolilli c. s. gelijk. Ten slotte werd de aandrang evenwel te sterk. Een commissie van onderzoek moest gevormd en na zeer langen tijd hel geduld des volks op de proef le hebben gesteld, gaf zij eindelijk dezer dagen in de Kamer verslag vao hare bevindingen. Men weet welk een storm van verontwaardiging dil verslag deed opgaan en men weet ook, dat het zeer onbevredigend luidde. Een aantal bewijsstukken waren... „ontvreemd", zoodal de commissie zich niet naar behooren van hare laak had kunnen kwijten. De positie van het kabinet werd thans onhoudbaar en het ministerie-Giolitti gedwongen af te treden. Hel zal voor koning Humbert geen gemakkelijke laak zijn aan de crisis een bevredigende oplossing te geven. De radicalen zullen blijven aandringen op een slreng onderzoek in zake de bank verduisteringen, en dit minder om der gerechtigheidsvville, dan wel, om daaruit munt le slaan voor hunne politiek. Een groot aantal namen van bekende politici worden in verband met 't schandaal genoemd en men vindt daaronder tol tweemaal toe den „illustren naam" Garibaldi vermeld ! Twee zoons van den befaamden rooden held staan voor een vrij aanzienlijk bedrag genoteerd en in hun gezelschap treft men ook den grooten Crispi aan liet nieuwe kabinet zal natuurlijk terstond voor den eisch worden gesteld het noodige licht te doen opgaan en het zal hoogst moeilijk, zoo niet onmogelijk zijn, aan dien eisch gehoor te geven, daat men in hooger kringen niels liever wenscht dan de zaak te smoren. Deze omstandigheid legt bij voorbaat vele voetangels en klemmen op den weg van de nieuwe regeering. En bovendien is de politiek-economische toestand des lands van dien aard, dal geen ministerie met vreugde zijne laak kan aanvaarden. De financiën zijn in zesr ontredderden slaat, nieuwe belastingen staan voor de deur en het volk is reeds boven zijne krachten belast. De revolutionnaire beweging wordt voortdurend krachtiger en eene ingrijpende verandering in de politiek, lot dusver door Italië gevolgd, schijnt onvermijdelijk. De nieuwe minisiers kunnen dus de handen vol krijgen, wanneer zij er althans niet de voorkeur aan geven Gods water maar over Gods akker te laten loopen en de leus: après nous le deluge le huldigen En zeer zeker zou het niel de eerste maal zijn, dat zulk een leus door een Italiaansch kabinet in praclijk werd gebracht! --- Bankschandalen. Het Italiaansch bankschandaal begint al meer en meer op dat van Panama te lijken. Een ministerieele crisis is te Rome ontstaan en de raadslieden van koning llumberl verlaten het bewind, onder de ernstige 'verdenking van bij het schandaal te zijn belrokken. Op geheimzinnige wijze zijn een aantal stukken verdwenen, die de verantwoordelijkheid in het gebeurde konden vaststellen en wat in het rapport der commissie van onderzoek omtrent dit verdwijnen wordt medegedeeld, klinkt zeer bezwarend voor de thans demissionnaire regeering. Te bezwarender, wanneer men zich herinnert, dat minister Giolitti zich indertijd met hand eu land tegen het instellen eener pailemenlaire enquête verzette. Schandalen als deze werpen een treurig licht op de hedendaagsche zeden. In Frankrijk heeft men de Panamazaak al weer bijna vergeten en de meesten van hen, die daarbij werden gecompromitteerd, spelen even brutaal als vroeger een eerste viool. Zij gedragen zich en worden behandeld, alsof' er niets gebeurd ware. En er bestaat alle reden, om te vermoeden, dat het in llalië evenzoo zal gaan. De oneerlijkheid in 't groot schijnt in sommige kringen geen straf meer te verdienen in onzen lijd. Een zekere bon ton stelt zulke „hooge eischen" niet. Aanzienlijke personen ziel men gemengd in de meest sensatie-makende schandalen. De „vrije moraal" zegeviert, En dan verwondert men er zich nog over, dat het socialisme veld wint, dat de anarchisten talrijker worden! (C.) De Nieuwe Uselbode bevat het volgende artikel: --- Wat een werkstaking kost. Heel Engeland verheugt zich over het beëindigen van de groote werkstaking der mijnwerkers. Niet minder dan zestien weken heeft de vreeselijke kamp tusschen werkgevers en werknemers, lusschen mijneigenaars en mijnwerkers geduurd en het zou niet gemakkelijk vallen de rekening op te maken van 't geen de werkstaking gekost heeft. De meeste beurzen in 't Vereenigd Koninkrijk, zullen er wel de nadeelen van gevoeld hebben. De delailprijzen der steenkolen rezen tot eene ongekende hoogte en doofden de vuren aan menige haardslêe; fabrieken, die tot nu toe nog met kleine winst, wellicht zonder eenige winst aan eene menigte arbeiders werk en brood verschaften, werden door de buitensporige prtjzen van de steenkool lot sluiten gedwongen; de spoorwegmaatschappijen konden niet langer h'3t gewone aanlal treinen laten loopen en op eene enkele lijn werden zelfs zestig treinen per dag van den rooster afgevoerd. En met onnoemelijke kosten en met vele ellende is nu dit resultaat verkregen, dal de mijnwerkers gedurende tien weken het oude loon zullen behouden en dat men daarna van beide kanten eens verder zal zien. De vrede is niet geleekend. De mijneigenaars houden nog evengoed als vóór de staking vol, dat zij — bij gewone kolenprijzen — het oude loon niel kunnen hlijven betalen en dat vermindering noodzakelijk is. Voorloopig kunnen zij het betalen, omdat, natuurlijk ten gevolge van de staking en de niet-produclie, de steenkoolprijzen nog zeer hoog zijn. Maar wordt er weer geregeld geproduceerd, dan zullen de prijzen weer dalen en zal de oude moeilijkheid terugkeeren. Op zijn best is dus de strijd overgegaan in een wapenstilstand voor den tijd van tien weken, tot den 1 Februari. Welke is nu de winst en verliesrtkening ? Hier is van de mijneigenaars geen sprake. Wat zij verloren ten gevolge der staking, door 't niet rentegeven van de haast niet le noemen kapitalen, welke de steenkolenmijnen vertegenwoordigen, waarin niel minder dan 200000 mijnwerkers arbeiden, dit kan men gevoegelijk buiten rekening laien. Indien men maar begrijpt, dat er van beide kanten met scherpe wapenen gestreden wordt en dat de eigenaars hun eigen belang wel in het oog zullen houden en daarom zullen willen toegeven zooveel zij kunnen om de voor hen zoo schadelijke werkstakingen te voorkomen. De rekening van de 200000 mijnwerkers, die het houweel er bij neer legden, is gemakkelijker opgemaakt. In zestien weken hebben ztj geen weekloon gebeurd, wat gemiddeld per mijnwerker door een Engelsch blad, op 30 shilling, flB wordt gesteld. In zestien weken zouden zij dus ontvangen hebben ruim 57 millioen gulden en nu ontvingen zij niels. Hadden zij de loonsvermindering, aangeboden door de mijneigenaars, aangenomen, dan zouden zij over die zeslien weken G'/2 millioen minder dan genoemde som hebben ontvangen, maar toch altijd nog 50 millioen gulden rijker zijn geweest, dan zij nu ten gevolge der werkstaking zijn.- Een scherp mes zulk eene werkstaking 1 en een tweesnijdend wapen l ---