Uit de Nieuwe Koerier. Gevaar en Redding. Hel gevaar, dat ons dreigt te overweldigen, is het socialisme. Het socialisme maakt vooruitgang, dit vall niet te miskennen ; en toch hoevelcn zijn er die blind zijn voor dien vooruitgang, die dien vooruitgang loochenen, omdat zij hem niet zien of liever omdat zij zich daarvan geen nauwkeurige rekenschap willen geven. Sommigen zullen in hunne betreurenswaardige onwetendheid u toevoegen : „Het socialisme is geenszins, wat gij ervan maakt. Het socialisme streeft er volstrekt niet naar om de drie noodzakelijke en wezenlijke grondslagen van alle maatschappelijke orde : het huisgezin, den eigendom, den godsdienst te ondermijnen. Zeker, er zijn vele utopieën in het socialisme; maar die zullen wel verdwijnen, als de begoochelingen der kindsheid, zoodra het stelsel van de socialisten in beoefening gebracht wordt. Wanneer de socialisten vertegenwoordigers hebben in 's lands vergaderzalen, dan zullen zij spoedig begrijpen, dal de algemeene gelijkheid en het algemeene geluk niel zoo maar op een gegeven bevel tot stand gebracht worden.» Weer anderen zullen zeggen : »liet socialisme is niets anders dan eene ongerijmdheid; het verdient zelfs de eer niet van bestreden te worden. Het zal wel van zelf vallen, nadat hel eenig gedruisch, of, zooals gij wilt, eenige slachtoffers gemaakt beeft; maar nooit zal het er toe komen om de maatschappij onderstboven te keeren". En toch het gevaar is aanwezig, het zal de oogen van die blinden misschien spoedig openen. De socialisten zijn op geduchte wijze georganiseerd. Zij hebben een bekend program. Ze verbergen dat program niet, wij kunnen welen wat hun doel is: hunne verklaringen zijn rondborstig, uitdrukkelijk, en verre van twijfelachtig. Wat verlangen zij ? De omverwerping, de algeheele verwoesting der maatschappelijke orde. Ten einde hun plan te verwezenlijken, pogen zij een klassen-oorlog uit te lokken, waarvan de alioop zijn moei de zegepraal van den vierden siand, die zich als heer en meester op d. puinhoopen van het kapitalistische en burgerlijk bestuur za! verheffen. Uit het oogpunt, van het gezond verstand, is de dwaasheid van deze opvatting duizendmalen betoogd ; maar het socialisme richt zich niet lot het verstand; het richt zich lot de onmogelijk te verzadigen begeerlijkheden, die in den boezem der bewerkte ellende en zonder zedelijken breidel worden voorlgebrai.ht. Het socialisme, in het begrip en hel hart van de ongelukkigen, aan wie hel wordt gepredikt, is de afgunst. Welnu, de afgunst is evenals alle hartstochten, en misschien meer nog dan eenig ander, ten eenenmale doof voor de slem der rede. Daarom is het gevaar des le grooter en dringender. Men moe! het bestrijden, hel koste wat het koste,• door alle middelen, zonder één oogenblik nog le toeven. En op welke wijze ? Door te redeneer en? Dat is dikwijls verloren moeite! Wat vermogen de argumenten van zuivere logica tegen de opgewekte lusten, tegen de hartstochtelijke droomen, legen de bedwelmende leerstellingen van hel socialisme? Tegen hel socialisme moet men weerstand bieden door daden. Het socialisme tracht den klassenoorlog te doen uitbreken; hel wil de burgers oneenig maken en hen tegen elkander de wapenen doen opnemen. Daarom moet er een stroom geschapen worden van vrede en liefde; die stroom moet de onstuimige baren en golven van haat, door de revolutionnaire propaganda ontketend en opgezweept, terugstuwen. De laak is moeilijk en vol bezwaren. Maar toch zij gaat niet boven den ijver der Katholieken en boven de overtuigende kracht der liefde. Inderdaad, de tegenwoordige jammerlijke loestand komt niet voort uit het verschil van de maatschappelijke klassen, maar uit hunne scheiding. De ongelijkheid der standen is een noodzakelijk feit, hetwelk afstamt van de menschelijke natuur en het uitgangspunt is van alle beschaving. Maar die onvermijdelijke ongelijkheden beletten daarom niet, dal alle menschen behooren lot dezelfde familie, dat alle menschen ledematen zijn van eenzelfde lichaam ; die onvermijdelijke ongelijkheden behoeven daarom niet te beletten, dat alle raderen van het maatschappelijk mechanisme op elkander .leunen, in elkaar grijpen en elk voor zich medewerken aan den harmonischen en geregelden gang van het geheel. Wanneer een uurwerk ophoudt met gaan, dan komt dit niet omdat de verschillende stukken, die het unrwerk samenstellen, hun recht van beslaan verloren hebben ; maar omdal zij door een ol andere oorzaak hun gewoon aanrakingspunt niet meer hebben en niet meer zóo op elkaar inwerken, dat zij aan het eigenlijke doel van het instrument beantwoorden. — Aldus is het ook met onze kianke maatschappij. Zij wijst niet meer het uur van vrede, van eendracht onder de menschen en onder de verschillende klassen aan. Moei men daaruit mei de socialisten besluiten ; dat het werktuig volsterkt niet meer deugt, dat alle raderen versleten zijn en dat daarom het geheel in stukken moet worden verbrijzeld ? Allerminst! Met het gezond verstand moeten wij daaruit besluiten, dat de volsterkt noodige aanrakingspunten moeten worden hersteld en dat de afgebroken betrekkingen wederom moeten aangeknoopt worden. Door den strijd voor de belangen aan te hitsen, meent het socialisme te komen 10l de verplellering van alle particuliere bedrijvigheid onder den molensteen van de collectivistische centralisatie. Ziet nu eens rondom u en gij zult moeten erkennen, dat alleen het Katholicisme tegenover deze logische doorvoering van de .liberale» dwalingen, eene redelijke, juiste oplossing stelt. Tegenover het liberale egoïsme stelt hel Katholicisme de wet der broederschap en der liefde. Tegenover het collectivisme der socialisten plaatst het Katholicisme de wel der rechtvaardigheid, uitgedrukt in de Tien Geboden met de woorden: «,Gii zult niet stelen.» Het erkent dus het persoonlijk recht van iederen mensch afzonderlijk, maar handhaafl terzelfdertijd het gemeenschappelijk recht van allen op hun aaidsche bestemming na !e streven. Alle menschen hebben hun recht van bestaan en hunne bijzondere werkzaamheid. Maar levens nemen allen deel aan het vreedzaam evenwicht van de algemeene orde. Wie ziet niet in, wat de maatschappij erbij zou winnen, wanneer deze betrekkingen, die tegenwoordig al te vaak worden losgemaakt of miskend, opnieuw werden hersteld ? Wie begrijpt niet hoeveel de belangen, welke men tegenwoordig al te dikwijls tegen- Over elkander plaatst, erbij zouden winnen, wanneer zij wederkeerig elkander naderden en doordrongen. De maatschappij is een keten, waarvan alle schakels met elkaar moeten vereenigd zijn; de ware oplossing der sociale quaestie bestaat in de verbinding en soldeering van de gebroken en verbrijzelde schakels; — en het groote middel is de schepping van werken, die den werkman en den arme aan de afzondei ing ontrukken. Den dag, waarop deze waarheid goed zal worden begrepen en edelmoedig in beoefening gebracht, op dien dag kan hel socialisme een nabijzijnd een volkomen verval verwachten 'col heil en welzijn van den goedsdienst, van het huisgezin en van den eigendom. --- BUITENLAND. Encycliek over den H. Rozenkrans De jaarlijksche encycliek over den Rozenkrans is ditmaal van eenen buitengewonen omvang en beslaat wellicht de drievoudige plaatsruimte, die ze gewoonlijk bereikt. De encycliek is gedateerd van den sden dezer en begint met de woorden Adjutricem populi christiani, met welke de Paus een lof aanvangt op de hulp der H. Moeder Gods, die ons dagelijks nieuwe redenen tot dankbaarheid en betrouwen geeft. De Paus verheugt zich over de steeds aanwassende vereering der H. Mangd in broederschappen, congressen, bedevaarten enz. Ook het gebruik van den Rozenkrans verspreidt zich meer en meer, zegt de Paus „en" — zoo lezen wij in den voor ons liggenden tekst — „dat is ons zeer aangenaam, want hebben Wij groote zorg betoond voor de verspreiding dier godsvrucht, zoo zien Wij van den anderen kant, met welk eene goedhartigheid de Hemelkoningin, aldus aangeroepen, onze wensehen heeft beantwoord. Wij betrouwen, dat zij de zorgen en bitterheden, welke de naderende dagen gaan aanbrengen, zal verzachten." Vooral voor de hereeniging der afgescheiden kerken verwacht de Paus veel, en hij haalt het woord van den apostei aan: „Volhardt in het gebed". (Col. IV", 2.) — Terloops zij bemerkt, dat de Paus overigens zijn citaten in deze encycliek bij voorkeur uit het Grieksche officie, werken van den H. Anselmus van Canterbury, St. Cyrillus van Alexandrië enz. neemt, kortom uit de vaderen der thans kerkelijk afgescheiden landen. — Ook voor het herstel der eenheid van het christelijk gezin, als de vrucht van Maria's moederschap, verwacht de Paus alle heil van hare aanroeping. Met blijkbaar welgevallen herdenkt de Paus hier de oude eenheid van alle Mariakinderen, (d. i. de gansche wereld, die Christus aan het kruis Zijne Moeder in Joannes opdroeg) en met name aan het groot concilie van Ephese, toen de vaders der Oostersche en Westersche kerken het dogma over het goddelijk moederschap der H. Maagd bekrachtigden. Maria's kinderen nu, zegt Z. 11., kunnen niet verdeeld zijn, daar ook Christus niet verdeeld is. Tot haar bad de H. Germanus van Constantinopel, voor de eenheid aller Kerken (Or. hist. in dorm. Deip.), tot haar bidden nog heden de Grieken; „O, allerzuiverste Maagd, aan wie het gegeven is zonder vreeze uwen Zoon te naderen, o allerheiligste Maagd, bid Hem den vrede te schenken aan de wereld, denzelfden geest in te Btorten aan alle Kerken, en allen zullen wij U loven". De Paus herinnert aan de bijzondere vereering van het Oosten voor de H. Maagd, die daar schitterende panegyristen, koninklijke tempels en basilieken vond, en voorts hoe de Westersche Kerk, met name Italië, de vele beeltenissen van Maria, welke tengevolge der gebeurtenissen uit het Oosten werden overgevoerd, met grooten eerbied heeft ontvangen, getooid en nog thans eert, als zoovele getuigen van een tijdperk, waarin het gansche Christendom éen was. In het laatste gedeelte zijner encycliek drukt de Paus dan ook de grondige hoop uit, dat het gebed tot Maria van hare moederlijke teederheid de hereeniging der Kerk zal verkrijgen, en vol geloof en godsvrucht eindigt de Paus zijne encycliek met de verklaring, dat hij tot zijn laatsten ademtocht: ad extremum spiritum, Maria zal aanroepen, haar smeekende zich de moeder te toonen van haar Christenvolk : Monstra te esse Matrem! (Mb.) --- De 20e September. Paus Leo XIII heeft aan alle Katholieke souvereinen een schrgven gezonden, waarin hij protesteert tegen de officieele feesten, welke op 20 dezer worden gehouden ter viering van den 25sten verjaardag der inneming van Rome. (Havas.) --- Naar aanleiding van den 20 September. In de Parijschen Figaro geeft „Whist" de volgende schets van de trouwelooze wijze, waarop in 1870 het Italiaansche gouvernement zich van Rome meester maakte: „Er is voor den heer Crispi en degenen, die hem verheerlijken, een zeldzame moed toe noodig (of zou het niet veeleer onbeschaamdheid zgn?) om ons den 20 September 1870 als een voor de Italiaansche regeering roemrijke datum voor te honden. Zeker, op dien dag werd de kroon gezet op de Italiaansche eenheid en de leus: Rome hoofdstad tot werkelijkheid gemaakt. Maar door welke middelen en onder welke omstandigheden ? Ik heb nog eens het te zeer vergeten dossier der zaak herlezen en ik ken niets wat droeviger stemt. „Den 15 September 1864 verbond Frankrijk zicht bij een conventie, die te Parys door de heeren Drouyn doLhnis eh Nigraj laatstgenoemde geassisteerd door graaf Pepoli, geteekend werd, zijne troepen binnen twee jaren uit de kerkelijke Staten terug te trekken en beloofde daartegenover Italië dat het deze Staten niet slechts ongerept zou laten, maar ook, desnoods door kracht van wapenen zou beletten, dat op het gebied des Pausen aanvallen werden gericht. „Het terugtrekken der Fransehe troepen had binnen de overeengekomen tijdruimte plaats, maar nauwelijks was dit geschied, of Garibaldi en zijn gewapende benden organiseerden een formeele expeditie tegen de Staten van den H. Stoel. Tevergeefs werd het Italiaansche gouvernement door de Fransehe diplomatie aangemaand tegen Garibaldi maatregelen to nemen, de regeering nam een ontwijkende houding aan en surveilleerde den befaamden agitator ongeveer evenzoo, als men in onze dagen te Parijs de strafwaardige politici bewaart, die men wil sparen. „Kortom, het pauselijk leger, dat uit vreemde vrijwilligers bestond en dat, na het vertrek onzer troepen, met de geschreven toestemming der regeering van Florence was gevormd om den H. Stoel, te beschermen, verloor zijn geduld en bracht den 3en November 1867 den Garibaldisten een bloedige nederlaag toe bij Mentana. terwijl tengevolge van de schending der conventie van 15 September onze troepen naar Rome terugkeeren, „Zij waren er nog, toen de oorlog van 1870 uitbrak. Het effectief onzer strijdkrachten was reeds inferieur aan dat der Duitschers en de te Home gelegerde brigade werd dus terug geroepen maar Napoleon 111 schreef aan Victor Emmannel een brief, waarin hij verklaarde, dat hij zich nog steeds hield aan de conventie van 15 Sept. Victor Emmanuel antwoordde, dat Italië zijne verbintenissen zou nakomen en het pauselijk grondgebied niet schenden. Toen volgden de groote (voor de Franschen zoo noodlottige) veldslagen van Augustus en daarop de revolutie van 4 September. „Nauwelijks was Jules Favre als minister van Buitenlandsche Zaken opgetreden of graaf Nigra (de Italiaansche gezant) kwam b\j hem om den nieuwen bewindvoerder mede te deelen welke ernstige plannen te Florence werden gemaakt. De toestand in Rome was naar zijn zeggen, onhoudbaar geworden, en de Italiaansche regeering, nog altijd buiten het centrum van haren natuurlijken werkkring gehonderi, had besloten daarin verbetering(?) aan te brengen. Zü had graaf Ponza di San Martino naar den H. Stoel afgevaardigd, om de.e een transactie voor te stellen, vrij wel overeenkomend met wat nu onder den naam garantiewet bestaat; in 't kort gezegd, de Kerk zou vry zijn in het Italiaansch geworden Rome, met den koning op het Quirinaal en den Paus op het Vaticaan. „Het nieuwe geïmproviseerde gouvernement van Parijs was samengesteld uit mannen die hun geheele leven tegen de tijdelijke macht des Pausen hadden georeerd en het was hun dus vrij moeilijk de reeds zoo duidelijke voornemen van Italië af te keuren. Evenwel wanneer deze voornemens werden ten uitvoer gelegd zou de Italiaansche regeering hare handteekening schenden, na deze nog op plechtige wijze in Juli te hebben bekrachtigd en tevens van Frankrijk 's vernedering gebruik maken om zonder gevaar voor bestraffing hare eerzucht te bevredigen. As»n den heer Jules Favre moet ik de eer geven, dat hij tot zekere hoogte besef had van het hem gevraagde offer en niet zonder waardigheid antwoordde hij aan den vertegenwoordiger van Victor Emmanuel: „De conventie van 15 September heeft wel afgodaan (est bien mor te) maar ik zal ze niet opzegden. Wanneer Frankrijk overwinnaar was, zou ik aan uwe verlangens voldoen, maar het is overwonnen en ik kan een eerbiedwaardigen grijsaard die reeds zwaar beproefd is, niet bedroeven en ik wil ook mijn landgenooten, die over den tegenspoed van het Pausdom wanhopig zullen zijn, geen leed aandoen. „Evenwel door den honigzoeten toon, en het aanhouden van graaf Nigra tot wankelen gebracht, eindigde Julus Favre met te zeggen: „Het Fransehe gouvernement zal u met sympathie uw gang laten gaan." Te Florence werd van deze zwakheid met bekwamen spoed acte genomen en daar Paus Pius IX de hem voorgestelde transactie van de hand wees, drong generaal Cardona, na een bombardement dat slechts kort duurde, omdat de H. Vader het bloedvergieten wilde voorkomen, den 20en September Rome binnen." --- Een priester vermoord. De Zeereerw. heer Demeter, Katholiek priester in Toplitz, is Maandag in den vroegen ochtend, toen hij de kerk binnentrad, om de H. Mis te gaan lezen, vermoord geworden. Politieke haat schijnt de oorzaak dezer misdaad geweest te zijn, daar terzelfder tijd ook de leider der liberale partij vermoord is. Waarschijnlijk zijn de Russischgezinden hier aan 't werken geweest, die, zooals men weet, den voorstanders van den Oostenrijkschen invloed een verre van goed hart toedragen. De groote manoeuvres te Stettin z|jn Zondag aangevangen. Bij het Zaterdag gehouden diner, na afloop der parade van het Tweede Legerkorps, hield keizer Wilhelm weder een echt militaire redevoering. De Keizer van Oostenrijk en de Koning van Saksen kwamen Maandag om vier uur te Stettin aan. Zij werden door Keizer Wilhelm en Prins Albrecht met groot militair gevolg aan het station ontvangen en onder zeer levendig gejuich der bevolking door de prachtig versierde straten naar hun hotel begeleid. Prins Bismarck, die mede op een feestmaal was genoodigd, dat de Keizer den Pommerschen afgevaardigden aanbiedt, heeft om reden van gezondheid bedankt. Sedert 's Keizers Sedan-redevoering, waarin hjj de bende der landveraders, niet meer den naam van Duitschers waardig achtte, houdt de Duitsche pers zich dagelijks met bespiegelingen over de beste bestrijding der sociaaldemorcatie bezig maar met eiken dag komt daarbij ook de radeloosheid der bestrijders uit. Terwijl van den eenen kant om een nieuwe Umsturz- Vorlage desnoods een nieuwe Sooialistenwet of in elk geval een veel strengere toepassing der bestaande wetgeving wordt geroepen waarschuwen anderen tegen elke uitzonderingswet maar zonder het geneesmiddel van den godsdienst aan te durven. De meeste nationaal liberalen zien enkel heil in politiek partijgeknutsel als b. v. een herleving van het versleten Dartelt! de Karlsr. Ztg wil een groote anti-socialistische vereeniging van alle weldenkende Duitschers stichten. De Kons. Korr. wil in den Eijksdag de sociaal-democratische afgevaardigden uitgesloten zien van alle commissiën en ook van het Seniorenconvent, maar do katholieke Koln. Volkse, zoowel als de radicale Vorsische Ztg, meent dat met zulke middelen het geneesmiddel ten slotte nog erger zal blijken dan de kwaal. Keizer Wilhelm's openlijke dankzegging in den Reichs-Anzeiger aan do oud-strijders en allen die aan de blijde herinneringsfeesten van den jongsten tijd hebben deelgenomen, bevat ook een nieuwe aansporing tot bestrijding van „de Vaderlandlooze vijanden Aer goddelijke wereld-orde, die zelfs in deze dagen van geestdrift driest het hoofd opstaken." De Germania verheugt zich vooral over 's Keizers nadrukkelijke erkenning der „goddelijke wereld-orde" of christelijke wereldbeschouwing, in tegenstelling met het koude materialisme der modem-liberale wetenschap, en hoopt dat ook Wilhelm 11, evenals eens Wilhelm I, vóór alles zal vasthouden aan diens wachtwoord: Dem Volke muss die Religion erhalten bleiben. De Tiigliche Rundschau is boos dat de Russische ambassadeur te Berlijn op den Sedandag niet als vroeger gevlagd heeft, maar voor het eerst zich onthield zooals de Fransehe. Opnieuw zijn, thans te Dortmund en te Hamburg, sociaal-democratische bladen in beslag genomen wegens majesteitsbeleediging tegen den Keizer gepleegd door middel van critiek op zijn Sedanrede De overtuiging wint veld dat de nog altijd onbekende man, die betrapt werd op het neerleggen van een bom in de vestibule van het huis Rothschild, medeplichtigen moet gehad hebben. Want het is gebleken dat de dader niet wist hoe het werktuig was samengesteld ; zijn opgaven althans stemmen niet overeen met de resultaten van het ingestelde onderzoek. Men heeft nl. gevonden dat de eigenlijke lont een gewone Romeinsche kaars is zooals voor vr.urwerk gebruikt wordt. Hoewel de bom vernuftig was samengesteld, was het kruit dat ontvlammen moest van zeer slechte qualiteit. De Parijsche justitie meent van den man, die den aanslag op de Bank Rothschild pleegde, thans de identiteit te kennen. Zy ziet in hem den 27 jarigen werktuigkundige Victor 8., iemand van goeden huize, uit het dep. Lozere, die onlangs uit do werkplaatsen van de Noorder-spoorwegmaatschappij werd weggejaagd en zich vermoedelijk daarover heeft willen wreken. Te Nimes is Zondag weder een stierengevecht gehouden; want de minister Leygues had eindelijktoegepeven, althans op voorwaarde dat er geen bloed mocht vergoten worden, en dus noch stieren noch paarden zouden gedood worden. Er waren wel 25,000 menschen in de arena, op de eerste plaatsen de maire, al de gemeenteraadsleden, de senator Bonnefoy en de afgevaardigde De Bernis met do teekenen hunner waardigheid, de leden van den arrondissementsraad, afgevaardigden van Montpellier, allen 0m.,., te protesteeren. Er was maar één roep: „dooden, bloed, doodt den stier!" Maar het is niet gebeurd. En tusschen de vertooningen in kwam het comité plechtiglijk naar voren om te verzoeken dat al de officieele personen, leden van den Raad enz. hun ontslag zullen nemen wanneer de Regeering niet gevolg geeft, aan het dringend verzoek der zuidelijke bevolking „want de groote corridas de muerte espagnole zijn een bron van inkomsten voor den handel en voor de armen".... De afgevaardigde De Bernis hield een gloeiende redevoering om te zeggen dat hij en zijn mede-afgevaardigden niet zouden wijken, niet hun ontslag zouden nemen, maar pal staan op de bres om te strijden voor het volk van het zuiden, om tegenover zulk een Regeering zijn rechten to verdedigen. De Koning der Belgen zal op 20 dezer te Parijs een bezoek brengen aan den President der Fransehe Republiek. — De nieuwe Schoolwet is nog niet door hem bekrachtigd. De liberale gemeenteraad van Antwerpen heeft een request aan hem gericht om hem te verzoeken, die Sanctie in elk geval tot na de a. s. gemeenteraadsverkiezingen uit te stellen en dus voorloopig enkel de nieuwe Gemeentelijke Kieswet te bekrachtigen. De afgev. Woeste verheugt zich in de Revue Générale uitermate. over 's Pausen tusschenkomst in zake de tweedracht zaaiende polemiek en de houding der christelijk-democraten, die, zegt Woeste, aan sommige uitdrukkingen der Encycliek Rerum novarum een al te letterlijke beteekenis hechtten, maar thans tot „het traditioneele en vruchtbare program der Belgische katholieken terug zullen keeren; wat Roma locuta, causa finita, en zoo thans nog „een of ander balsturige geest den twist zou willen voortzetten, „zon ieder zulk gedrag afkeuren. — Alles volkomen waar, doch daar Woeste-zelf in het eerste gelid van de bestrijders der christelijke democratie staat, ware het misschien beter geweest, dit alles door anderen te laten zeggen. Door den minister Vandenpeerenboom, die reeds bij circulaire van 1891 de verspreiding van een tiental Fransehe porno. graphische bladen en tijdschriften in België verbood, is thans met herinnering aan dat verbod, hetzelfde odk omtrent een elfde soortgelijke schendblad bepaald. --- Militaire Mis. Zondagochtend werd in het kamp to Brasschaet (nabij de Hollandsche grens, waar do groote legeroefeningen worden gehouden) door den hoofdaalmoezenier des legers, kannunik Thijs, door drie aalmoezeniers geassisteerd, in de open lucht de H. Mis opgedragen voor de troepen, ter intentie van koning Leopold en het leger. Aanwezig waren, op bidstoelen in de eerste rij, de minister van oorlog, do militaire gouverncor der provincie en zes generaals. De stafmuziek van het 2e regiment jagers voerde stemmige muziek uit, en bij de Elevatie schetterden de hoornsignalen, en presenteerden dc eerewacht, uit alle wapens samongesteld, het geweer. De plechtigheid maakte een grooten indruk op de menigte, die uit den omtrek, en vooral uit Antwerpen, was aangekomen. --- BINNENLAND. TILBURG, 11 September. Laatstl. Zaterdag werd in de Tilburgsche Spaarbank ingebracht f 1319,77. Z. D. H. Mgr. W. van de Ven, bisschop van 's-Bosch, heeft benoemd tot pastoor te Huisseling den weleerw. heer J. Vinken, tot kapelaan te Diessen den weleerw. heer J. van Tiel; tot kapelaan te Den Dungen den weleerw. heer A. J. Burgmans; tot kapelaan te Dinther den weleerw. heer H. Langens; tot kapelaan te Zeeland den weleerw. heer H. J. van Duren ; toe kapelaan te Deurne den weleerw. heer A. M. R Warong; tot kapelaan te Bladel den weleerw. heer H. van der Heijden en tot professor aan 't seminarie te St. Michiels-Gestel den weleerw. heer J. A. C. de Kroon. "Verleden Zondag gaf de Liedertafel „l'Echo des Montagnes'' en hare Fanfare haar 2e concert op de sierlijke kiosk in het park te Korvel. De Fanfare opende de uitvoering met een paar frissche nummers, waarna do Liedertafel o. m. Roeierslied en Vrijheidslied ten gehoore bracht; met een Potpourri en keurige Valse werd het concert door de fanfare besloten. Het weder was zeldzaam schoon en zeer veel volk was op de been dat ingetogen en vol attentie de uitvoeringen volgde, zoodat er eene vroolijke, opgewekte stemming heerschte die niemand hinderde, kortom er was een dankbaar publiek. Wij vertrouwen dat het Bestuur, de Directeuren en leden van „l'Echo des Montagnes'' in deze uitvoering aanleiding mogen vinden om ons dit najaar nog op een paar concerten te vergasten. **Zes weken geleden is door de HH. Gebrs. Mercx te dezer stede, geleverd eene stoommachine aan de firma Pieter van Dooren alhier. Deze machine heeft sinds zij in gang kwam geen uur oponthoud veroorzaakt. De fabriek dezer firma wordt thans gedreven door twee stoommachines beide door de HH. Gebrs. Mercx geleverd; ééne machine werd 4 jaar geleden geplaatst ; dit is eene machine met één cylinder zonder condensatie on kan deze machine bij volle belasting 40 Pk. doen. Do laatst gelegerde machine is eene triple compound met condensatie en kan deze, 140 Pk. bij volle belasting ontwikkelen. Het kolenverbruik voor deze twee machinen dio de inrichting drijven, met inbegrip van stoomverbruik voor pijlsmeter, Wasscherij, warmwater voor Vollerij, Stoompers, decatiseeren, 11/^ uur Electrische verlichting enz, bedraagt bij een werkdag van v.m. 6 tot nm. 8, zijnde 12l/2 werkuren, slechts 1106 K. O. kolen, zijnde 14 mud kolen toe den prijs van 50 et. per mud, franco plaats. De grootste onregelmatigheid welke de régulateur toelaat bij ongeregelde belasting bedraagt 1 a V-/_ °/0. Nog moet bemerkt worden, dat de kleinere stoommachine onder ongunstige omstandighedeu loopt, aangezien deze op 160 M. van den stoomketel verwijderd ligt. Deze uitkomst van laag stoom- en kolenverbruik ('t geen men ongetwijfeld voor Tilburg een record kan noemen) werd verkregen door machines bij de HH. Mercx vervaardigd, en zal zulks voorzeker de meening bevestigen, dat ook te Tilburg kan gepresteerd worden, wat noodig is ter verkrijging eener vertrouwde, regelmatige en zuinige beweegkracht. Stbl. no. 154 bevat een kon. besluit van den SOsten Augustus tot vernietiging van art. 26a der algemeene politieverordening voor de gemeente Tilburg. De considerans luidt als volgt: Overwegende, dat bij gemeld artikel wordt verboden „aankondigingen of andere geschreven of gedrukte stukken, geen gewone handelsberichten, bekendmakingen van verkoopingen of verhuringen zijnde, zonder vergunning van den burgemeester op openbare plaatsen aan te plakken, vast te hechten, te venten, te verspreiden of te koop aan te bieden" ; dat, aangezien art. 7 der grondwet het recht waarborgt, om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid voor de wet, het nemen van alle maatregelen, die binnen de grenzen van dat grondwets-artikel ten aanzien van het drukken en verspreiden van geschriften genomen kunnen worden, eene zaak is van algemeen rijksbelang; dat art. 150 der gemeentewet voorschrijft, dat plaatselijke verordeningen piet mogen treden in hetgeen van algemeen rijksbelang is; dat dus voormeld artikel der algemeene politieverordening voor de gemeente Tilburg in strijd is met art. 150 der gemeentewet. ---