PERSOVERZICHT. Stand der partijen. De Maas- en Roerb. schrijft over den: De telegraaf bracht ons gisteren en heden den uitslag der eerste stemming. , Opdat de lezer het resultaat juister kunne beoordeelen, gunnen wij hem hierbij een blik op het slagveld zooals het zich aan onze oogen voordeed, voordat de vijandige partijen tegen elkander in het. vuur gingen. In zeven katholieke districten scheen men uiterst goed over de afgevaardigden tevreden te zijn, daar men hen zonder eenige bemoeilijking in het rustig bezit liet van den Kamerzetel. Als de heeren van hun kant met de hand op het hart of liever op het geweten kunnen zeggen, dat zij door de bekwaamheid en den ernst, waar mede zij het kamerlidmaatschap bekleed hebben, dat onverdeeld en argeloos vertrouwen hunner principieële vrienden en de kalme berusting hunner principiëele tegenstanders in het hun beschoren lot, verdiend hebben, dan zullen zij zich wel in een uiterst aangename en tevens dankbare stemming gevoelen, wijl, hun uit gulle symphatie, de parel werd toegeworpen, waarvoor menig ander hardnekkig en wreed moest kampen. Buiten de zeven districten, waar de kandidaten onmiddellijk na de verkiezing gekozen verklaard werden moesten dezen de proef ondergaan niet van het vuur, maar van de zwartmakerij. Hij, die het meest gezwartverfd uit de stembus te voorschijn trad, is de man. De Katholieken hadden bij de eerste stemming in 43 districten eigen kandidaten gesteld. Niet alsof de onzen zich vleiden met de hoop, dat zij in elk dier districten de zege konden behalen. Zoo grenzeloos naïef waren zij niet, en het is maar goed ook, want dan zouden zh' gister-avond, leelifk ontgoocheld, op de neus hebben staan te kijken. Neen als de Katholieken in sommige districten eigen kandidaten stelden dan was dit óf wel om hun kracht eens te leeren kennen, óf wel om door hun trouwe aanhangers een votum van wantrouwen te doen uitbrengen tegen de valsche beginselen door de tegen-kandidaten, vooral de liberalen beleden en in'slands bestuur belichaamd. Het genot van een betrekkelijk welslagen mag ook in dit geval niet alleen edel maar tevens vruchtbaar heeten. De duizende stemmen welke verzet aan teekenen tegen al wat ons Katholieken, krenkt en grieft, klinken als een machtig protest over het land. Bij het stellen van eigen kandidaten hebben de Katholieken evenwel het algen-een, het christelijk belang verheven geacht boven eigen eer en den triomf der eigen party. In het algemeen heeft men er zich daarom van onthouden in die districten, waar de splitsing der katholieke en antirevolutionnaire stemmen oorzaak kon zijn, dat een liberaal den betwisten kamerzetel zou bemachtigen . Bij de eerste stemm'ng werden de antirevolutionnairen daarom reeds in 41 districten door de Katholieken gesteund. Bij de herstemmingen zullen de stemmen der Katholieken minstens voor verreweg het grootste deel uitgebracht worden op de anti-revolutionnairen.. Wij gelooven, dat de Katholieke kiezers genoeg zelfbeheersching zullen bezitten om de stem van antipathie een oogenblik het zwijgen op te leggen en dat zü, met het oog op het algemeen belang van het land en de zegepraal der christelijke beginselen, niét zullen verzuimen hun de zege te bezorgen, met wier steun zij alleen een einde kunnen maken aan de verderfelijke liberale overheersching in •Nederland. Zullen de anti-revoiutionnairen in dezelfde mate hun vertrouwen schenken aan de Katholieken? Wie het verleden raadpleegt, heeft reden tot twijfelen. Bij de laatste katholiek antirevolutionnaire coalitie, heeft niemand anders dan dr. Kuyper zelf geklaagd over de vooroordeelen en den onwil zijner volgelingen. Wij koesteren evenwel cic gegronde hoop, dat het christelijk bewustzijn bij onze landgenooten intusschen is wakkergeschud en dat de edelmoedigheid zal beloond worden. Krachtige samenwerking is noodzakelijk. In de vorige Kamer hadden 25 Katholieken en 14 anti-revolutionairen zitting; om eene degelijke meerderheid te verkrijgen moeten dus ongeveer 20 zetels op de liberale partij veroverd worden. Een taak des te zwaarder wijl de Christelijk-Historischen aan de antirevolutionnairen velen stemmen afhandig gemaakt hebben. In 39 districten hebben de eersten eigen kandidaten gesteld, terwijl hunne stemmen elders aan de liberalen veelal ten goede komen. Bij de herstemmingen kunnen de liberalen bijkans overal met genoeg zekerheid op hun steun rekenen. Ons Katholieken is door Bronsveld in dreigende bewoordingen de oorlog verklaard en het is meer dan te vreezen, het is te voorzien daL dezelfde' partij, die zich bh haar geboorte „Christelijk-Historisch'' liet doopen, verraad zal plegen aan haai christendom en haar historie door liberalen van eenigszins conservatief gehalte te verkiezen boven de volgelingen van Kuyper en Lohman. Hierbij komt dat in den laatsten tijd tusschen de liberalen van verschillende schakeeringen bij het dreigen van een gemeenschappelijk gevaar eene kunstmatige eenheid is tot stand gebracht, eenheid die weliswaar onvoldoende zal blijken zoodra het erop aankomt om te regeeren, maar die voor het oogenblik al wat anti-christelijk is op vele plaatsen onder één kiesvaandel verzamelt. ! --- Sociale instellingen en de Christelijke Naastenliefde. Daar wordt veel geleden in de wereld : meer dan de meesten weten en beseffen, tenzij de noodlijdenden in getalsterkte de „gelukkigen overtreffen. Dan immers weten de meesten wel, hoe hard het lot van vebn is en hoe moeilijk velen de zware dagtaak valt, voortdurend in zijn nooddruft to voorzien. Voor zijn medemenschen „den strijd om het bestaan", zooals het met een niet Christeiyk woord wordt gezegd, te vergemakkelijken, m. a. w. zooveel mogelijk te voorzien in den stoffeiyken nood van zijn evennaaste, was steeds en zal steeds zijn een der heerlijkste plichten van der Christen. Het „miserior super turbam'': Ik heb medehjden met de schare, door den Meester het eerst uitgesproken, werd steeds herhaald, al de eeuwen door. door zijne beste, zijne -yverigste leerlingen. En ook het wonder door den Heiland verricht als ter bevestiging van wat Hij sprak, de \ermenigvuldiging der brooden, is als het begin geweest dier lange, lange reeks van wonderen, gedurende nu sinds meer dan 18 eeuwen, door de Christelijke liefde gewrocht. Bet stempel door den Zaligmaker zijnen leerlingen op het. voorhoofd gedrukt: hieraan zullen de menschen weten, dat gij My'ne leerlingen zijt, dat gü elkaar liefhebt, is steeds het kenmerk geweest, van al wie den Christus behjden, met heel hun hart en heel hun ziel. Toch werden niet steeds en door ieder in dezelfde mate en op dezelfde wyze de werken der Chriateiyke liefde beoefend. Dan eens werd meer de aandacht geschonken aan wat wij zouden willen, noemen de Christelijke naastenliefde in meer beperkten zin, dat is het geven van aalmoezen, het verleenen van stoffelijken onderstand aan wie behoeftig en noodlijdend zijn; dan weer traden meer op den voorgrond de mannen, die. door instellingen van socialen aard armoede en gebrek wilden bestrijden. In de vereeniging dezer beide middelen, ligt, dunkt ons, dé hoogste ver-, vulling van het gebod der Christelijke liefde. Wie waarlijk verbetering wil brengen in de huidige maatschappij, heeft evenzeer beide middelen tegebruiken. De christelijke, sociale gerechtigheid en al wat hare tospassing meebrengt in het practische leven, dient hand aan hand te gaan met de christelijke liefdadigheid. 't Zijn twee stroomen, uitgaande uit dezelfde bron ; twee wegen leidend tot hetzelfde doel, twee boomen wortelend in denzelfden bodem. Evenwel zoo, dat de een niet zijn kan zonder de andere. De christelijke gerechtigheid dient in alles te worden gehandhaafd; zij kan echter niet in allen nood, in ieder gebrek voorzien. Daar zijn zoo velen op wie in meerdere mate dan op anderen, dp straf der erfzonde schijnt te drukken, zoo velen voor wie de algemeene wet: in het zweet des aanschu'ns zult gij uw brood verdienen, niet van toepassing is, omdat werken hun onmogelijk is . Neem den blinde, den lamme, den kreupele,, zn kunnen door den arbeid hunner handen, het dagel^ks^h brood niet verdienen ; ook den krankzinnige is het niet gegeven in zijn nooddruft te voorzien, noch den melaatsche, evenmin den armen wees, die naast de nooit volprezen ouderliefde, moet derven wat noodig is voor zijne opvoeding. Al dezen zouden door instellingen van socialen aard, door de strikste toepassing der christelijke rechtvaardigheid in den strengen-zin des woords' niet zijn te helpen. Hier moet de christelijke liefdadigheid optreden; hier treedt zij op en wrocht wonderen, die in het heidendom tevergeefs worden gezocht. Voor andere klassen van personen echter wordt meer gevraagd, meer gevorderd, dan aalmoezen en vrijwillige ondersteuningen. De arbeider, krachtig en gezond, sterk van lijf en leden, vragend en zoekend naar arbeid,die niette vinden is of werkend voor een loon, dat nauwelijks aanspraak mag maken op dien naam. wordt door een aalmoes niet geholpen. Een broodkaartje geeft hem recht 0,1 een brood, dat yoor hem echter amper de waarde heeft van het dagelijksch brood, waarom hij telken dage bidt. Het kan zijn honger stillen en dien van zijn gezin, het geeft hem niet, waarnaar hij vraagt. De werkman oud van dagen of gebrekkig geworden bij zijn werk, vraagt meer dan een ondersteuning van welke vereeniging van liefdadigheid ook. Hij wenscht te leven van de vruchten zijns arbeids in jongere jaren en gedurende de dagen waarin hij gezond was, verricht. Hier baat geen liefdadigheid, hier stelt de gerechtigheid hare eischen, dikwijls moeilijk te formuleeren, doch daarom niet minder stellig en beslist. De .christelijke liefdadigheid en de sociale gerechtigheid moeten hand aan hand gaan, willen zü, ook ieder afzonderlijk, tot volle krachtsontwikkeling en uitwerking komen. Wie uit overgroote liefde voor de een, de andere verwaarloost, zal nooit tot de zoo hoogst gewenschte verbetering komen. Mag ik een beeld gebruiken ? Tusschen de verschillende standen wordt helaas! een strijd gestreden, fel en grimmig. De arbeid staat — behoeft niet te staan — vijandig tegenover het kapitaal. En omgekeerd. Dien strijd beslechten vermag slechts de christelijke gerechtigheid, hem verzachten en lenigen de christelijke liefde. Justitia et pax osculata sunt — de rechtvaardigheid en de vrede hebben elkander omhelsd, zegt de H. Schrift. Zond6r gerechtigheid geen vrede. Het kan zijn,, dat tijdelijk een wapenstilstand intreedt, doch deze zal nooit anders zijn dan de voorbereiding van een nieuwen strijd, heviger dan te voren. Maar zoolang dè ¦ strijd wordt gestreden — en geheel gebannen worden zal hij wel nooit — treedt deteedére en heldhaftige figuur op, die-wij noemen en begroeten op het werkelijke slagveld als de liefdezuster, in den strijd voor de dagehjksche nooddruft als de christelijke liefdadigheid. Hoe hoogverheven is de taak der liefdezusters op onze slagvelden! Zij kunnen den strijd niet meestrijden, niet. verhinderen niet beslechten. Doch zij, die 'buiten het gevecht worden gesteld, worden door haar opgenomen, liefderijk verzorgd, met moederlijke liefde behandeld. Hoe verheven is ¦- hare -roeping, al wordt hetgeen zij doen niet opgetee- < kend ,in de geschiedboeken, die de heldendaden i der aanvoerders én dér ' soldaten vermelden. Toch zouden zij noode worden gemist en wie hare hulp afwijst, verscherpt de felheid van den strü'!. Zoo kan ook de christelijke liefdadigheid niet worden ontbeerd in den grooten stryd des levens. Al zal zij nimmer do sociale nooden en wanverhoudingen wegnemen, zij kan balsem gieten in de geslagen wonde en verzachting bieden, waar onnoemlijk wordt geleden. Dat is hare taak; zij mag menigeen bescheiden lijken en weinig afdoende; zij die haar bsoefenen volgens den geest des christendoms of hare heilzame werking ondervinden in volle overweging aan Gods heiligen wil, kennen hare kracht, haren invloed, haar hoogverheven beteekenis Mocht door ons Christenen, de christelijke liefde, zich uitsprekend in rechtvaardigheid en weldadigheid, steeds meer en meer worden beoefend, geven wij onze aalmoezen met kwistige hand, maar ook vooral, beienken wij, dat ter oplossing van het sociale vraagstuk meer dan dat wordt gevraagd. De aalmoes geve men aan hen, die niet, werken kan; wie in het zweet zijns aanschijns zijn brood wil verdienen, worde daartoe zoo mogelijk de gelegenheid verschaft. Daarop moeten alle sociale instellingen aansturen, dat zij die vallen onder de wet van den arbeid — die een straf is een zegen — ook in en door den arbeid kunnen vinden wat zij noodig hebben als menseh, als Christen. {Centrum.) De Eerw. Heer Eerd. Sarton schrijft over: --- Hoogmoed. Franeois Coppée, de dichter „acadëmicien" schrijft in een Parijsch blad deze schoone woorden: „Is het, omdat ik oud word en een weinig geleerd heb den menseh naar zijn tronie te beoordeelen, maar tegenwoordig 'erken ik schier op" ieders gelaat den ondragelijken hoogmoed. Dat is de zonde onzer eeuw; en 't springt in 'toog, welke kwalen zij voortbrengt, namelijk de onverschilligheid vóór en de verachting van den evenmensch, de hardheid des harten, het egoïsme. Waarlijk, het Christendom — de godsdienst van vader en en moeder, waarin wij zullen sterven mijn beste Lemaitre, en wier zedeleer wij trachteD, zoo goed en zoo kwaad als 't kan, in beoefening te brengen, — heeft juist gezien. Toen het de lijst opmaakte der vergiften, die doodelijk zijn voor onze ziel, heeft het den hoogmoed op de eerste plaats gesteld als het gif, waaruit alle andere kunnen getrokken worden. „Men moet overigens erkennen, dat de hoogmoed zich niet meer de moeite geeft tegenwoordig, om zich uit schaamte te vermommen. We hebben thans een nieuwe religie, den eeredienst van het „ik", en onophoudelijk kondigt men voor den dag van morgen aan de volstrekte en algeheele vrijheid, den triumf van „het i idividu". Dat zijn natuurlijk maar groote woorden, zeer gevaarlijk om te laten weerklinken op den vooravond eener omwenteling die nog te bezweren is door eene groote uiting van broederlijkheid, zoo ieder „ik" concessies doet aan de andere „iks", en het individu zich eenigermate slachtoffert voor de gemeenschap. „Die niet medewerkt om het rijk dier weldoende broederlijkheid te vestigen, is blind en bemerkt niet het onweer, dat zich boven onze samenleving opeenpakt." Zou men niet wanen een boetprediker le hooren, wanneer men dezen beroemden letterkundige zijn alarmkreet hoort slaken? Men zegt zoo vaak: de Kerk houdt van strafpredikatie en verwijt den menseh voortdurend, dat hij den drang zijner natuur volst, 't Is daarom goed, dat ook de gevierde mannen der wereld, wier woord op de wereldkinderen indruk maakt, de waarschuwingen en vermaningen der Kerk herhalen. Ja, de hoogmoed, de eerste der hoofdzonden, is nooit, zooals thans, de algemeece zonde geweest der menschen. Spruit niet de groote ketterij, die tegenwoordig de zielen vergiftigt en de samenleving verpest uit den hoogmoed ? Het naturalisme toch is eigenlijk niets anders, om met den grooten kardinaal Pie te spreken, dan de opeisching van het verkregen of aangeboren recht om te leven in de zuivere sfeer der bloot natuurlijke . orde: een zedelijk]recht, zoo volstrekt, zoo vereenzelvigd met den menseh, dat hij, zonder zijn ei^en verval, zijn eigen schande en ondergang te teekenen, het niet mag doen wijken, voor welke tusschenkomst dan ook, van eenige rede of eenigen wil, boven de menschelü'ke orde en den menschelijken wil verheven, noch voor eenige openbaring of eenig gezag, dat rechtstreeks van God komt. Het naturalisme dus stoot de bovennatuurlijke orde van zich af en beperkt den horizon van 's menschen streven binnen den beperkten gezichteinder van dit natuurlijke leven. Welnu, 't is uit den ouden hoogmoed onzer bedorven natuur, die de hoovaardij der oproerige engelen naiiapt, dat deze kettersche en rampzalige levensbeschouwing voortkomt. Immers gelijk Lucifer woedend was bij de gedachte, zich te moeten nederbuigen voor eene natuur, minder dan de zijne, namelijk de menschelijke natuur, die het eeuwig Woord zou aannemen, en zich beleedigd gevoelde bij de gedachte vooral, om zelf van deze zoo wondei vol bevoorrechte natuur eene actueele vermeerdering van licht, van kennis, van verdienste en eene eeuwige vermeerdering van glorie en zaligheid te ontvangen, zoo acht de menseh zich beleedigd in de waarJigheid zijner rede, van zijn recht om van een hoogere natuur, uit eene bovennatuurlijke orde, eene mededeeling te ontvangen van waarheden, die hij te vervullen heeft. O, die onafhankelijkheid van de menschelyke rede, wat wordt er niet mede geschermd! Maar ook wat walgelijke verwaandheid en stuitende hoogmoed, om die onafhankelijkheid als een dogma te proclameeren en vooral in de scholen aan de jeugd te leeren, dat de menschelijke rede onafhankelijk is! Het arme meisje van zestien jaren, dat onlangs, bij de burgelijke begrafenis van een harer medescholiersters te Gent, die zonder sacramenten gestorven was, de roode vlag droeg en bjj het graf als een echt socialistenkind , verklaarde ook zoo, zonder priester, d. i. zonder God te willen sterven, had ook deze onaf hankelijkheidsleer van den hoogepriester Anseele c. s. ingedronken. Is er grootere onzin maar ook weerzinwekkender hoogmoed denkbaar dan deze zoogenaamde onafhankelijkheid der menschelijke rede ? Alles in den menseh is af hankehjk. Bij zijne geboorte is hij meer afhankelijk dan dieren ; hij moet gedragen, gevoed worden, en die afhankelijkheid en hulpbehoevendheid duurt zoo jaren lang. In zijn doen en laten is hij afhankelijk, zelfs van kleinigheden, b. v. van het weer; een tocht kan hem den dood berokkenen; zelfs een microbe, nauwelijks met de microscoop te bemerken, kan hem overweldigen.... Hij is afhankelijk van sp'js en drank,... en die nietige menseh zou tot den grooten God des hemels kunnen zeggen : ik behoef het voedsel van Uw woord, van Uwe wijsheid, van Uwe genade niet! De menseh is afhankelijk in zijne ziel, zijn verstand. Laat hem opgroeien buiten de samenleving, en hij kan niet eens een taal spreken. Wat weet hij van zich zelven, van de hem omringende wereld, van God; en al is hij zoo geleerd als Salomon, wat is zijne wetenschap ? Kent hij het innerlijk wezen der dingen ? Weet hij wel, hoe een grasspiertje groeit? Weet hij wel, hoe hij kent, gevoelt on wil ? Wat weet hij van zijne ziel, en hare vereeniging met zijn lichaam Ea die menseh zou onaf hankelijk zijn in zijn rede en tot God mogen zegge/i: het staat mij vrij, iets van U aan te nemen, buiten den kring mijner natuur! Is ook niet de school zonder God eene vrucht van het naturalisme, als zijnde een uitvloeisel van de heillooze naturalistische leer, dat bovennatuurlijke orde en openbaring en Christendoms hoogstens alleen het individu aangaan maar met den Staat niets te maken hebden ? Zulk een onderwijs zonder God — van opvoeding zonder God kan natuurlijk geen sprake zijn — waarin het kind tijdens de vele uren, die het dagelijks op school doorbrengt, over allerlei dingen, zelfs over zaken, die hem later van hoegenaamd geen nut zijn, hoort spreken, maar niet over God, over zijne afhankelijkheid van en onderwerping aan Gods geboden en welbehagen, is dan ook wel geschikt om den kolossalen hoogmoed des geestes, de kwaal van onzen tijd, den kinderen in te blazen, geenzins hun den waren adel en de ware vrijheid van de af hankelijkheid en onderwerping aan God te leeren begrijpen. Ons dwaselijk overdreven en bespottelijk overladen onderwijsplan draagt er overigens niet weinig toe bh', om de kinderen en jonge lieden verwaand en hoogmoedig te maken ?t Geldt immers van ons onderwijsplan : de omnibus aüquid, de toto nihil: van alles een weinig, van 't geheel niets. Welke kinderhersenen kunnen zoo iets verwerken? Heeft men niet van bevoegde zijde gevraagd : waar is de leeraar, die het wagen zou zich aan een eindexamen onzer hoogere burgerscholen onderwerpen? Welnu, de jongelui verlaten dan de schoolbanken, het hoofd vol gepropt met allerlei dingen en nog wat, en zooals de ondervinding leert, vreese* lijk ingebeeld, dat zij heel wat weten. Is het wonder, dat zulke jongelieden in hun hoogmoed den staf breken over menschen en dingen, waar ze geen verstand van hebben, niet het minst over Goddelijke zaken, waar van zij het allereerste begrip vaak missen ? Ik zwijg van het materialisme, dat alleen wat men hoort en ziet en tast, de aandacht waardig keurt, omdat de hoogmoed den geest gevangen houdt binnen den engen cirkel van het zinnelijke. Welnu, Francais Coppée had gelijk toen hy schreef, dat de hoogmoed de onverschilligheid voor en de verachting van den evenmensen, de hardheid des gemoeds en het egoïsme voortbrengt. Voeg daarbij, dat vele ouders door hun weeke en karakterlooze opvoeding het egoïsme in hun kinderen aankweeken. De bekende Belgische pater Van Tricht schildert ons in een zijner conferentien het moderne egoïsme. Zie, zoo zegt hü', het eenig kind van rijke ouders. Zijn vader en moeder hebben vanaf zijne geboorte voor hem geleefd. Zijn hem met duizenden zorgen en teederheden omringd, en hun leven bestond in hem te verzorgen en te dienen. Hij groeit op, en bij de vader- en moederzorgen komen nog de diensten en zorgen eener gouvernante. Tot den leeftijd van 7, 8 of 10 jaar heeft die kleine interessante man alles, alles wat hem omringt, om zijn klein persoontje als zien draaien, om hem te dienen. Dan komt de tijd van het college, waar hij zich een weinig moet plooien, dan de universiteit, waar hy het zich zoo gemakkelijk en lekker mogelijk maakt; en eindelijk, daar is hij vrij. Welk gebruik maakt hij alsdan van zijn tijd en zijn geld ? Hij doet juist alles wat hem behaagt en vermijdt de rest. Hij heeft zijne paarden, zijne honden, zijne dienaren, en van allen en alles maakt hh' instrumenten voor zijn pleizier. Theater kransjes, clubs, bals, soirees, jacht, sport: daar gaat zijn leven in op. 1k... ik.. alles draait daar om heen... Hij bemint de schepselen, in zoover zij hem dienen: de anderen stoot hu' van zich af. Ziedaar het vadzige egoïsme. Het egoïsme nu is een kind van den hoogmoed. Wee der maatschappij, zoo de hoogmoed den schepter zwaait, en het egoïsme de liefde verstikt, want de Heer „zal den hoogmoed verbrijzelen" en „den hoogmoed van Juda enJerusalem doen verrotten." Gelukkig, dj,t de Kerk door hare leer en genademiddelen en door het voorbeeld van haar Goddelijke Stichte. de nederigheid aankweekt en de liefde doet bloeien, want de waarheid — en nederigheid, is waarheid, zegt Augustinus — en de liefde zullen de maatschappij redden. --- BUITENLAND. Leo XIII en Victoria. Mgr Sambucetti brengt aan de koningin een eigenhandig schrijven van Leo XIII over. De brief is besloten in een gouden, met juweelen versierd kistje, dat door buitengewoon kunstig drijfwerk uitmunt. In dat schrijven gewaagt de Paus met dankbaarheid van de vele vryheden, welke den Engelschen Katholieken sinds de troonsbestijging der Vorstin zyn toegestaan. Bovendien brengt Mgr Sambucetti een keurig mozaïek-schilderij mede als geschenk van den U- Vader. Daar koningin Victoria de Angiikaansche godsdienst»oefening in de St. Paul niet zal bijwonen — wegens haar ongemak ter been blijft zij in baar rijtuig buiten — kan het Pauselijk .gezantschap deelnemen aan den stoet- het zal het vorstelijk voorbeeld volgen. De kwestie van rangorde is naar do Engelsche gewoonte opgelost: de gezanten volgen in de alphabetische orde van de namen der mogendheden, dio zij vertegenwoordigen. De vertegenwoordigers van den H. Stoel komen op de II ook het arme Italië veroorlooft zich Marine plannetjes! Admiraal Brin minister van Marine legde Donderdag in de Italiaansche Kamer den toestand van ItaLës zeemacht bloot en vroeg op de nieuwe Bsgrooting voorloopig 7Vs millioen lire en voor de volgende j iren zelfs 10 millioen. Maar voegde hü er geruststellend bij, er is geen nieuwe leening voor noodig de gelden kunnen gevonden worden .door besparing in Erithrea fgroot gejuich. Den afgevaardigden viel een steen van het hart!) Een aantil hooggeplaatste staatsambtenaren en afgevaardigden hebben te Napels aan den minister-president Di Rudini oen banket aangeboden. De gast sprak in een rode met. dankbetuigingen ook over de vredelievende en voorzichtige politiek der Regeering te genover het buitenland en de koloniale vraagstukken. Hij prees zijn collega Visconti-Venosta, maar niet minder zijn ambtgenoot van Marine, Brin, „om hetgeen deze voor de marine heeft gedaan." Reuter seint dat Pastoor Kneipp Donderdagochtend te Wörishofen is overleden. Men herinnert zich dat het gerucht van zyn dood reeds den 21n Mei verspreid maar later gelogenstraft werd. Sebastiaan Kneipp was den 17en Mei 1821 te Stephansried in Beieren geboren. Een poos was hij werkzaam als leerling in een wevery, maar weldra ging hy zich voorbereiden tot den geestelijken stand en in 1852 ontving hy de priesterwijding. Algemeen bekend werd hij door de naar hem genoemde geneeswyze, die hy sedert 1881 in zijn etablissement te Wörishofen iv het groot toepaste. Eenige jaren geleden ontbood Paus Leo hem naar Rome en kort daarop volgde zyn benoeming tot geheim kamerheer van den Paus. Kneipp heeft eenige werkjes geschreven met hygiënische voorschriften volgens zy'n stelsel. Alvorens zijn nieuwe Noorsche reis te beginnen, wil keizer Wilhelm blijkbaar aan den verwarden toestand in de binnenlandsche regeeringspolitiek en de onzekere verhouding van het ministerie een einde maken, of althans den grijzen Kanselier Von Hohenlohe een adlatus geven. Zóó althans vat men den on ver wachten terugkeer op van den minister Von Miquel uit Wiesbaden naar Berlijn. Dit was noodig zeggen de officieuze bladen, „om dringende aangelegenheden af te doen", en inderdaad was hij Donderdag te Berlijn aangekomen, of hu'had herhaalde en langdurige besprekingen met den Keizer met Von Hohenlohe en ook met den nieuwen minister van Marine, Tirpitz Allerlei gissingen worden aan die conferenties vastgeknoopt : Eerst dacht men dat de overkomst des ministers van Financien in verband zou kunnen staan met het verbod der vrije beurs in den Feeënpalast; maar spoedig bleek er iets van verder reikende strekking gaande te zijn en thans gelooft men algemeen dat Miqueltje ditmaal .ministerpresident in Pruisen wordt en .... vice-kanselier \ Prins Von Hohenlohe, die, naar het schijnt, herhaaldelyk zijn verlangen naar rust te kennen hééft gegeven, wordt door den Keizer in geen geval losgelaten als Rijkskanselier; maar voor het loopende werk zou Von Miquel hem vervangen zoowel in het kanselierschap als in het presidium van het Pruisische ministerie. 't Is echter de vraag of dan Von. Bötticher die ook al zoo dikwijls gevraagd heeft om te mogen heengaan — al scheldt Bismarck hem nu en dan voor Klebeminister uit — nog onder Miquel vice-president zou willen blijven en secretaris van het Rijksdedepartement van Binnenlandsche Zaken. En ook blijft men nog altoos de quaestie Marschall onopgelost, zo->---dat de Keizer op zijn reis naar St. Petersburg bezwaarlijk, zooals gewoonlijk, door een minister van Buitenlandsche Zaken zou kunnen vergezeld worden. — Miquels optreden als president moet strekken om aan het geheole Kabinet een vaste richting te geven, en daarom, meent men, dat bij de tegenwoordige besprekingen ook vooral in zake de Wet op Vereenigingen en vergaderingen van agrarische geschillen, enz. gewichtige beslissingen zullen genomen worden. Dat Tirpitz aan de conferentiën deelneemt, schijnt tevens op nieuwe ¦ Marine-plannen te duiden of wel met de regeling van 'sKeizers vloot-escorte naar St-Petersburg in verband te staan. De Duitsche Keizer heeft het ontslag van den minister Von Boetticher aangenomen. In een eigenhandig schrijven wenscht hy hem geluk met de wijze, waarop hij zijn ambt heeft vervuld en schenkt hem de Wilhelmsorde. ---