PERSOVEEZICHT. De Nieuwe Koerier bevat het vol gende artikel over: --- De Souvereiniteit des Pausen Het Italiaansche roover- gouvernement heeft in 1870 de schandelijkste kroon gezet op een goddeloos werk, door den Paus, het Hoofd der geheele katholieke wereld, zijne tijdelijke macht zijne staten te ontnemen. Als wereldlijke vorst was de Paus onttroond. En toch was het Italiaansche gouvernement verplicht den Paus als wereldlijk vorst te erkennen, hoewel het hem feitelijk van den troon beroofd had. Dit is de oorzaak der groote moeilijkheden, waarin zich Italië gewikkeld heeft, bij de berooving van den Pauselijken Stoel. Het recht verzet zich tegen het geweld en dwingt erkenning en eerbied af, ook al wordt het verkracht. Het recht des Pausen is zoo hoog boven alle opwerpingen en bedenkingen verheven, dat het iederen aanval triomfantelijk afweert, en zijne wreedste vijanden in de moeilijkste omstandigheden brengt. De Paus is onttroond, en toch erkent hem iedereen als koning, als wereldlijk vorst. Het eerste gevolg immers van het verlies van den troon is de afbreking van alle diplomatieke betrekkingen. De hoofden van Staten zenden geen eezanten meer naar het hof van een onttroonden vorst, noch ontvangen de vertegenwoordigers van een koning, wiens troon verloren ging. Maar de Koning, gevangen in het V^ticaan, heeft nooit zijne betrekkingen met de andere hoven afgebroken ; de Europeesche Mogendheden hebben deze evengoed onderhouden als vóór de opstanden van 1859 en de inname van Rome in 1870. Zij waren van oordeel, dat al deze gebeurtenissen geen verandering konden brengen in de betreKkingen, die zij onderhielden met den H, Stoel. Kardinaal Jacobini, destijds Staatssecretaris, kon dan ook in eene bekende nota van 1892 terecht op het feit der diplomatieke vertegenwoordiging steunen, om de historische, zoowel als de rechtmatige Souvereiniteit des Pausen te bewijzen, ook na de gewelddadige inname der Piuselijk'j Staten en van Rome. Niettegenstaande deze inname heeft de Europeesche diplomatie niets veranderd, in hare betrekkingen met het Hoofd der Pauselijke Staten. Voor haar woont deze te Rome, en de geloofsbrieven der gezanten dragen hetzelfde adres, als toen de Paus nog wereldlijke koning was der Pauselijke Staten. De Pauselijke gezanten of nuntii nemen nog denzelfden rang in bij de verschillende hoven, als vóór het jaar 1870; bij de kroning des Czaren en het jubilee van koningin Victoria werd de rang van den buitengewonen Pauselijken gezant officieel erkend. Welnu, zou men dit alles dulden, indien men den Paus niet bleef beschouwen als wereldlijk vorst ? Het zou kinderachtig wezen, zegt de Givilta Cattolica, waaraan deze bizonder heden ontleend zijn, te willen beweren, dat de gezanten bij het Pauselijk hof alléén geacrediteerd zijn, om de geestelijke belangen der katholieke onderdanen te bespreken. Zoodra immers een gezant bij het Vatic*>,an is aangesteld en een apostolische nuntius door een ministervan buitenlandsche zaken ontvangen wordt, wie zal dan kunnen weten, wat in hun geheim onderhoud behandeld wordt ? Bij de bespreking in het Italiaansche gouvernement van de „garantiewet" stelde dan ook de oud minister Mancini voor, aan den Paus slechts verlof to geven van gezanten te ontvangen, wier zending eene uitsluitend geestelijk of godsdienstig karakter droeg. Want zoo niet, meende deze minister, kennen wij den Paus, de waardigheden van wereldlijk vorst toe. Italië had ongetwijfeld gaarne in dien zin gehandeld, om het den Paus nog moeielijker te kunnen maken, dan thans; maar zijn gezag stond zelf zoo uiterst zwak, dat het dergelijke maatregelen niet aandurfde. Italië koestert den wensch, zoovel den Paus als de katholieken tot onderwerping en erkenning te brengen van zijn gezag in de Staten, den Paus ontroofd. Maar nimmer zullen dezen hiertoe te bewegen zijn. Van af het oogenblik, dat de Paus zich niet onderwerpt aan den Staat, die hem beroofde; van af het oogenblik, dat die Staat, zelfs niet die onderwerping durft hopen, blijft de Paus- Koning te Rome, ntet uit kracht van een titel of privilegie, door wien ook geschonken, maar dank aan een recht, dat de eeuwen erkend en bevestigd hebben. De twee Koningen, die te Rome heerschen, zijn en blijven de oorzaak der grootste moeilijkheden, waarmee zich niet slechts Italië bezighoudt, maar de gansche wer6ld; 't is de nooit opgeloste Romeinsche kwestie. Evenals Italië, zoowel in het binnenlaud als in zijne verhoudingen t )t het buitenland, t"t steryens toe verzwakt, verplicht is, ondanks zich zelven, de pauselijke souvereiniteit te erkennen, zoo ondergaat het ook de harde noodzakelijkheid, niet zijne bondgenooten te mogen kiezen, maar zich te moeten onderwerpen aan Duitschlands wil. Zoodra Italië iet s verricht, wat tegen Duitschlands verlangen indruischt, of maar neiging toont, om het drukkende Duitsehe bondgenootechap af te werpen, dreigt Duitschland met de Romeinsche kwestie — en niets durft zich meer roeren in Italië. Nog onlangs ondervond Italië Duitschlands taktiek. Het gerucht was verbreid, dat wegens o>n anti-protestantschen toon der Encycliek over den Zaligen Canisius, de Duitsehe gezant bij hetVaticaan zou worden teruggeroepen. Italië juichte reed 3. Maar ziet, een der eersten, die na dï gewone vacanties tot zijn diplomatieken post terugkeert is de heer Othon de Bülow gezant bij den Pauselijken stoel, die terstond zich in audiëntie by den Paus begeeft, en er zelf zijn zoon meebracht, vóór deze naar Egypte vertrok. Dit is nog niet alles; men wil,dat de gezant van Duitschland bij Italië binnenkort zijne terugroepingsbrieven zal vertoonen, om tot minister vau buitenlandsche zaken benoemd te worden. In deze hoedanigheid zal hij dan nogmaals te Rome wederkeeren — en waarom? Om bij den Paus ontvangen te worden en Z. H. te verzekeren dat er geen sprake van is, het gezantschap bij den pauselij ken stoel op te heffen. Is het wonder, dat Italië bij de vernederingen, die het wegens de Romeinsche kwestie moest ondergaan, zich keert en wringt als een getrapte worm ? Maar machteloos, om zijne woede te koelen op de bondgenooten, koelt het zijn toorn op de katholieke onderdanen en aldus zijn de krenkende maatregelen, den laatsten tijd tegen de katholieken in Italië genomen te verklaren. Maar eens komt dé dag, dat het Recht moet zegevieren. Moge hij niet verre meer zijn 1 --- FEUILLETON. Uit het leven van Sherlock Holmes. De Berylsteenen. 4 Ik had juist thee gedronken toen hö terugkwam. Hij was vroolijk en opgewekt en had een oude laars met elastieken in de hand. Hrj wierp die in een hoek en schonk zich een kop Ihee in. »Ik kom maar even in het voorbijgaan aanloopen,'' zeide hij, „dan ga ik dadelijk verder." „Waarheen ?" „Naar de andere zijde van het West- End. Het kon wel zijn dat ik daar lang werd opgehouden. Blijf niet op voor mij in geval het laat mocht ¦worden." „Hoe staan de zaken?" »Zoo, zoo. Ik heb niet te klagen. Ik ben. ook nog te Steatham geweest, maar niet in de woning van den bankier. Het is een ingewikkelde geschiedenis, en het zou mij gespelen hebben als men mijn deur was voorbijgegaan. Maar ik mag hier niet Wijven zitten praten. Eerst moet ik deze oude plunje tegen een fatsoenlijk pak kleeren verwisselen.'' Ik bemerkte echter aan zijn geheele wyze van doen, dat hij in zijn pogingen om het probleem op te lossen, veel beter geslaagd was dan zijn woorden te kennen gaven. Zijn oogen schitterden en op zijn magere wangen gloeiden een paar roode plekjes. Hij ijlde naar boven on een paar minuten daarna hoorde ik de voordeur dichtslaan en wist ik dat hij weder op de jacht was. Ik wachtte tot middernacht en begaf mij toen ter rust. Het was niets ongewoons dat hij bij dergelijke expedities dagen en nachten uitbleef, en ik maakte mij dus volstrekt niet ongerust. Hoe laat hij de deur inkwam weet ik niet, maar toen ik den volgenden morgen aan het ontbijt kwam, zat hij met een kop koffie in de eene hand en een courant in de andere, keurig gekleed en zoo frisch, alsof hij den geheelen nacht geslapen had, aan de tafel. «Je zult mij wel niet kwalijk nemen, dat ik maar vast begonnen ben, Watson," zeide hij, „maar je weet dat onze cliënt heden-morgen reeds vroeg zou komen." „Nu, het is over negenen," antwoordde ik. „Het zou mij niet verbazen als hij daar was. Ik dacht dat ik hoorde schellen." Het was inderdaad onze vriend de financier. Ik ontstelde van de bleekheid van zijn gelaat, en het was alsof zijn grijzende haren in die enkele uren veel witter waren geworden. Hij stapte met loomen tred de kamer in en zonk afgemat in den leunstoel, dien ik naar hem had toegeschoven. „Ik weet niet wat ik misdaan heb, dat ik zoo zwaar moet beproefd worden, zeide hij. „Twee dagen geleden was ik nog de gelukkigste man, die er op de wereld kon bestaan. Nu ben'ik aan de diepste ellende ten prooi. Het eene ongeluk voïgt het andere op den voet. Mijn nichtje Mary heeft mij verlaten." „TJ verlaten?"' „Ja, vezen morgen was zij niet meer op hare kamer en lag er een briefje aan mij op de tafel. Ik heid gisteravond droevig, maar niet toornig, tot haar gezegd, dat als mijn zoon haar tot vrouw had gehad, hij nooit zou geworden zij» wat hij thans is. Misschien had ik dit niet moeten zeggen. Ik heb er haar ten minste dermate mede gegriefd, dat zij schrijft als* volgt • „Beste Ooml „Ik voel dat ik onheil gebracht heb over u en dat, als ik anders had gehandeld, deze vreeselijke geschiedenis nooit zou gebeurd zijn. Die gedachte kwelt mij zoo vreeselijk, dat ik niet meer onder uw dank kan blijven wonen. Ik moet u verlaten. Maak u niet bezorgd over mijn toekomst: daar deze verzekerd is. Maar boven alles, doe nooit navraag naar mij, want dit zou vergeefßche moeite zijn en gij zoudt mij er geen dienst mede bewijzen. „In leven en dood steeds Uwe u liefhebbende Mary". „Wat kan dit briefje beteekenen, mijnheer Holmes? Denkt u dat het op zelfmoord wijst?" „Neen, niets van dien aard. Het is misschien de beste oplossing van het vraagstuk. Mijnheer Holder, ik geloof dat er licht komt in de duisternis." «Werkelijk ? Hebt gij iets gehoord ? Waar zijn de juweelen?" «Als gij ze kunt terugkrijgen voor duizend pond sterling het s*uk " „Ik wil wel tienduizend pond geven." „Dat is onnoodig, met drie duizend pond kunt gij volstaan. Hebt gu uw chequeboek bij u ? Hier is een pen, maak dan die zaak in orde." Met verbijsterd gelaat voldeed de bankier aan dit verzoek en maakte de cheque in orde. Holmes liep naar zijn lessenaar en haalde daarop een klein, driehoekig stukje goud te voorschijn met de drie berylsteenen, en legde dat op de tafel. Met een kreet van vreugde legde de bankier zijn hand op de juweelen. „Ik ben gered, ik ben gered!"gilde hij. De reactie was even groot als straks zijn smart, en hij klemde de teruggevonden steenen letterlijk aan zijn hart. „Nu blijft u nog over een andere schuld af te doen, mijnheer Holder", zeide Sherlock Holmes eenigszins streng, „Nog een schuld? Hij nam de pen weder in zijn hand. Noem de som en ik zal haar betalen." „Neen, het is geen schuld aan mij. Gij moet die schuld betalen aan uw zoon, den edelen jongeling, die zich in deze zaak gedragen heeft zooals elke vader wenschen moet dat zijn zoon zich gedraagt." „Dus heeft Arthur de steenen niet gestolen ?" „Ik zeide het u reeds gisteren en ik herhaal het heden, dat hij de dief niet was." „Is u hiervan zeker ? Laat ons dan naar hem toeijlen, om hem te zeggen dat gij weet wat er gebeurd is." „Hij weet het reeds. Toen ik alles ontdekt had, ben ik naar de gevangenis gegaan en heb ik daar een onderhoud met hem gehad. Doch bemerkende dat hij de schuldigen niet wilde verraden, heb ik hem alles gezegd. Toen heeft hij eindelijk bekend dat ik gelijk had en heeft hij mij nog omtrent enkele bijzonderheden ingelicht". „Maak mij in 's hemels naam met dit mysterie bekend!" „Dat zal ik doen en ik zal u vertellen hoe ik achter de waarheid ben gekomen. Ik zal maar beginnen met iets te vertellen dat u smarten zal te hooien. Sir George Brunwell en uwe nicht hebben met elkander in verstandhouding gestaan. Zij zijn thans samen voortvluchtig." „Mijn Mary? Dit is onmogelijk." „Het is ongelukkig meer dan mogelijk; het is zeker. Gy noch uw zoon hebt het ware karakter gekend van dezen man, die als vriend aan uw huis kwam. Hij is een der gevaarlijkste oplichters in Engeland — een geruïneerd speler, een schelm; een man zonder hart of geweten. Toen deze ellendeling zijn liefde aan uw nicht verklaarde, leefde zij in de verbeelding dat zij werkelijk zijn hart bezat. De duivel wist wat hij deed en zeide. Hij maakte haar allengs tot zijn werktuig en zij hadden geregeld iederen avond een samenkomst." „Ik kan, ik wil het niet gelooven!" riep de bankier met aschgrauw gelaat. „Dan zal ik u zeggen wat er gisternacht in uw huis gebeurd is. Toen uw nichtje dacht dat gij naar uwe slaapkamer waart gegaan, is zij naar beneden geslopen en heeft zij door het raam, dat het uitzicht heeft op den stal, met haar minnaar staan praten. De indrukken zijner voetstappen zijn overal in de sneeuw zichtbaar. Zij vertelde hem dat gij die kroon van berylsteenen in onderpand hadt. Dit bericht was voldoende om zijn hebzucht te doen ontvlammen en zij liet zich door hem overhalen te beproeven zich van de juweelen meester temaken. Juist toen hij haar zijn bevelen gegeven had, zag zij u de trap afkomen, en toen deed zjj het raam haastig dicht en vertelde u het verhaal van de kamenier met haar kreupelen minnaar, dat intusschen volkomen waar was. (Wordt vervolgd). --- Een „Bloem der beschaving". Wij lezen ir» Het Centrum : Naar aanleiding van het drukke bezoek der Parijsche kerkhoven op Allerzielendag, wijdt de Parijsche correspondent van de „Telegraaf" een beschouwing aan het droevig verschijnsel ?an de toeneming der zelfmoorden. Sinds 1830 is het aantal zelfmoordenaars in Frankrijk viervoudig geklommen. In genoemd jaar bedroeg het ruim twee duizend per jaar; thans bij nagenoeg hetzelfde bevolkingscijfer bijna negen duizend; en — voegt de correspondent er bij — in protestantsche landen is de toestand nog slechter dan in de katholieke staten. Op deze inleiding volgt een philosophisohe beschouwing over het lugubere onderwerp, welke aldus begint: „Er zijn drie hoofdoorzaken voor dit zonderlinge toenemen der zelfmoorden, in de eerste plaats het alcoholisme, in de tweede plaats de zware militaire dienstplicht, en ten derde de te groote inspanning der hersenen. Wie met zijn hoofd werkt, maakt zich eerder van kant, dan wie met «ijn handen arbeidt, zoo ook de stedeling eerder dan de plattelandsbewoner, zoo ook de ongetrouwde eerder dan de gehuwde. Zelfmoord komt veel talrijker voor by de hoogbeschaafden dan bij de eenvoudigen van geest. Hoe dommer en minder ontwikkeld de mensch is, des te zwakker is de neiging, om een einde aan zijn leven te maken, wanneer wel te verstaan, geen uitwendige oorzaken als drank of strenge tucht of lichaamspijn tmm daartoe leiden." Na deze praemissen komt de schrijver tot de gevolgtrekking, dat de zelfmoord «een bloem der beschaving" is en troosteloos luidt het slot van zijn betoog: „Dieren maken zich niet van kant. Wanneer dus het menschelijk verstand zich blijft ontwikkelen, en niet achteruit wordt gezet door eenige uitwendige oorzaak, eindigt de menschheid door zelfmoord, tenzij dat zij door nog sterker schadelijke invloeden voor dien tijd bezweken is. Dit klinkt zonderling, en toch is de stelling wiskundig aan te toonen. Het is denkbaar, dat de mensch door kracht van waarneming en van wetenschap alle microben verslaat, welke hem schadelijk zijn, maar dan zal hij juist door dien verstandelijken triomf het venijn hebben gevoed, dat hem zal doen te gronde gaan, en dat venijn is zelfmoord". Ziedaar een inderdaad droevig vooruitzicht. Gelukkig echter behoeven wij aan deze redeneering nog niet het karakter van een axioma toe te kennen. Alles komt hier aan op de beantwoording der vraag: welke is de beschaving, die door den schrijver wordt bedoeld ?.... De wereld kent tweeërlei soort van beschaving: die welke zich het geloof als grondslag stelt en daarin hare belooning vindt, en die, welke zich afkeert van God, of liever tegen Hem in opstand komt en dientengevolge het lot der gevallen engelen zal deelen. Wanneer de correspondent van de „Telegraaf nu deze laatste beschaving heeft bedoeld, kunnen wij in zooverre met hem instemmen, dat hij haar ondergang, met den zelfmoord als bekroning, op goede gronden kan voorspellen. Ook de oude, heiden sche wereld heeft groote beschaving en ontwikkeling gekend. Kunsten en wetenschappen bloeiden bij de Romeinen, bij de Grieken, bij andere volkeren nog. Maar aan deze ontwikkeling ontbrak de christelijke geest, die adelt en verheft, die verteedert en vervolmaakt. En te midden van alle uiterlijke teekenen der beschaving bleef de wereld getuigen van de grootste gruwelen en heerschte het barbarisme door middel van het heidendom, dat ziel en lichaam van den evenmensch voor niets deed tellen en ook den zelfmoord vrijelijk toestond. Hetzelfde zien wij trouwens ook nu nog in landen, waar het Christendom niet, of slechts zeer weinig is doorgedrongen. De zelfmoord is daar voorzeker geen uitzondering. Wie zal ze tellen de Mahomedanen, de Hindoes, de heidenen van allerlei soort, die om de een of andere reden een einde aan hun leven maken! Is den Japanners zelfs geen .vermaarde" methode eigen, om zich om hals te brengen ? Wanneer dus de correspondent van de Telegraaf zegt, dat de menschheid moet eindigen door zelfmoord, indien het menschelijk verstand zich blijft ontwikkelen, dan kunnen wij in deze verklaring slechts een uiting dermodern-heidende levensbeschouwing zien. Maar dan rijst ook de vraag, of men hier inderdaad van verstandelijke ontwikkeling spreken mag ? Getuigt bij v. het bijgeloof, waaraan men*zich heden ten dage veelal in de «beschaafde" Parijsche kringen overgeeft, van zulk een ontwikkeling ? Is er ontwikkeling, wanneer aller gedachte zich richt op vermeerdering van «genotmiddelen," welke een beschaming zijn voor de menschelijke waardigheid ? En kan, om op de eigen woorden van den correspondent terug te komen, ook wel een redelijk verband bestaan tusschen eene goede verstandelijke ontwikkeling en de drie hoofdoorzaken, welke hij voor het toenemen der zelfmoorden opgeeft?... Het alcoholisme en de zware militaire dienstplicht komen hiervoor zeker niet in aanmerking. En wat nu een te groote inspanning der hersenen betreft, het woordje te wijst op een overdrijving, welke bezwaarlijk als maatstaf van beoordeeling kan worden geduld. Wij hebben meermalen zelfmoord-statistieken onder de oogen gehad, maar nimmer vonden wij een groot verstand als hoofdoorzaak van dit droevige verschijnsel aangegeven. En tegenover de bewering, dat zelfmoord bij hoogbeschaafden veel talrijker voorkomt dan bij de eenvoudigen van geest, mag ook wel eens herinnerd worden aan het feit, dat zij, die voor hoogbeschaafd doorgaan, dit meermalen slechts naar 't uiterlijk zijn en zoowel intellectueel als moreel bij de zoogenaamde eenvoudigen van geest beslist ten achter staan. Gezond verstand gaat volstrekt niet altijd samen met aangeleerde kennis en aangeleerde vormen. Trouwens, aan zonderlinge gevoltrekkingen is in bovenstaande citaten geen gebrek. Dieren maken zich niet van kant, zegt de schrijver, dus voert het menschelijk verstand tot zelfmoord! Men wrijft zich de oogen eens uit, wanneer men zulke dingen leest. Waar zou het heen, indien de mensch al datgene moest doen, wat het dier niet doet? Zou men niet met recht mogen twijfelen, of de mensch wel het met rede begaafde schepsel was, vooral wanneer die rede hem ten slotte ging voeren tot vernietiging van zich zelven?.. Het is waarlijk te betreuren, dat zulk een bodemlooze en gevaarlijke redeneering met zooveel stoutheid wordt opgezet, 't Is waar, de schrijver noemt den zelfmoord venijn en hij laat daarop volgen, dat het spiritalisme en de godsdienst hun geneesmiddel bieden. Maar desondanks mogen wij het bedenkeiijk noemen, dat op zoo lichtvaardige wijze de beschaving aan den zelfmoord wordt gekoppeld, als ware deze hare hoogste uiting, haar laatste woord. Op hoe menig licht ontvankelijk gemoed en op hoe menig verstand, dat lang niet ontwikkeld is, maar zich méér ontwikkeld waant kan zulk een voorstelling eene noodlottige uitwerking hebben ! De verschrikkelijkste dwalingen en sophismen worden in onzen tijd van halve geleerdheid (of veel minder nog) voor gulden waarheid aangenomen, vooral wanneer het tooverwoord .beschaving" als uitlokkende vlag de lading bedekt. En zoo verspreiden zich in onafzienbaar verren kring, in het hart van duizenden en millioenen de zaden van het geestelijk bederf, dat het leven doodt naar lichaam en naar ziel. . . . --- Voorwaarden van bloei eener Vakvereeniging. Dr. A schrijft in de Kath. Werkman : In het verslag der Commissie van Vakbonden in ons Aartsbisdom, dat voor eenige weken in ons blad geplaatst werd, komt o. a. voor, dat het verplichte lidmaatschap der gilden een voornaam middel is om deze laatsten te doen bloeien. Dat verplichte lidmaatschap komt hierop neer. Wie timmerman is en lid wordt van eene werklieden-vereeniging, waar dié verplichting wet is, moet tegelijk lid worden van de vakvereeniging der timmerlieden; wie smid is, moet ook lid worden van het metaalbewerkersgilde. Timmerlieden of smeden, die alleen lid willen worden van de vereeniging, om een partij te kegelen of te biljarten, kunnen er niet terecht. Hetzij zij willen of niet, zij moeten lid van de vakvereeniging worden en dus ook de contributie betalen die voor de vakbelangen door het gilde gevorderd wordt. Dat verplichte lidmaatschap bestaat sinds verschillende jaren in onze meeste Twentsche arbeiders-vereenigingen, met name voor de katoenbewerkers. En de commissie voor vakbonden achtte denfMoM der Twentsche katoenbewerkersgilden zóó nauw met dat verplichte lidmaatschap verbonden, dat zij de andere vereenigingen toeriep : „Wilt gij uwe vakvereenigingen tot bloei brengen, doet dan als in Twente: verplicht al uwe leden om zich aan te sluiten by het gilde, waartoe zij volgens hun beroep behooren". * * * Die opmerking en dat advies der commissie zouden aanleiding kunnen geven tot misverstand. Daarom volgen hier een paar na-bemerkingen. Dat het verplichte lidmaatschap der gilden één e voorwaarden van haren bloei ie, ie zeker. Want 10. het geeft licht in de hoofden. Immers als eea vereeniging afkondigt : „wij erkennen niemand als lid van onzen kring, die niet tevens lid is van een dier kringetjes, die vakvereen igingen heeten" — dan verkondigt zij het van de daken, dat die „kringetjes" van buitengewoon groot belang zijn. Anders toch zou zij zoon band niet aanleggen en ook niet aanleggen durven! Menige arbeider gaat dan vanzelf aan het nadenken en onwillekeurig krijgt hij dan over de hooge beteekenis der gilden een helderder inzicht dan te voren. 20. Bet verplichte lidmaatschap brengt de vakvereeniging verschillende goede leden aan. Stel, dat de contributie voor de (hoofl)vereeniging 5 cents bedraagt en voor de vakvereeniging ook 5 cents. Als het lidmaatschap van het gilde vrij is, dan blijft menigeen weg, die het best betalen kon, alleen om die paar centen. Kende hij de vakvereeniging, hij zou een goed lid zijn; maar hij komt nu natuurlijk niet in de vergadering, of kan er zelfs niet in komen, en onbekend maakt onbemind. Onderstel nu echter, dat op die plaats het verplichte lidmaatschap wordt ingevoerd, wat zal dan gebeuren ? Dan zal zoo iemaud de vergaderingen bezoeken, gaandeweg belangstelling opdoen voor het vakleven en ten slotte blij zijn dat hij met 5 centen zooveel goeds voor zich-zelf en anderen kan stichten. 30. Het verplichte lidmaatschap eluit de deur toe voor een boel misetanden. Om iets te noemen: Nemen wij eens aan, dat de vakvereenigingen der timmerlieden ergens een loonsbe weging op touw zetten, om 2 cents per uur meer te krijgen en dat er geen verplicht lidmaatschap is. Nu zijn er op ééne timmermanswinkel 10 leden der R. K. arbeidersvereeniging, maar slechts de helft daarvan is ook lid van de vakvereeniging. Hoe zal dat andere vijftal zich nu houden ? Zhl ' dat zijn eigen gang gaan en niet meedoen ? Maar dan krijgt ge een tweespalt, die verderfelijk is en naar buiten — waar allen die lid zijn van de (hoof I)vereeniging, over één kam geschoren worden — eenallerbespottelijkst figuur maakt Zal het vijftal dan wél meedoen ? Maar dan gaan ze met vruchten strijken, tot wier wasdom ze niets hebben bijgedragen. Dat is ook onhebbelijk. Of neem het geval van ondersteuning met een werkstaking of een ander soort gedwongen werkloosheid. Dan willen ook zij, die niet bij de vakvereeniging aangesloten zijn, o zoo gaarne wat mee uit den pot hebben, en het algemeen belang vordert dikwijls het te geven. Maar is het niet dol, dat zulks geschiedt uit een kas, die zij zelf niet gespekt hebben ? Door een vakbestuur, dat zij nooit of nimmer gesteund hebben ? Zoo iets is duidelijk een groote misstand. En om al die redenen herhalen wij het hier: het verplichte lidmaatschap is bevorderlijk aan den bloei der gilden. En het is daarom heel goed, (tenzij bizondere omstandigheden in het spel zijn) die verplichting in de statuten op te nemen. Maar — bloei of geen bloei — het is ook hierom goed, wijl daardoor de werkman aan zijn plicht herinnerd en gebonden wordt. De sociale strijd onzer dagen wordt voor een groot deel afgespeeld in en door de vakvereenigingen. Ten minste in de groote steden. Waar nu de vakvereenigingen onzerzijds bestaan, daar is het plicht van een katholiek werkman, die er goed ovei denkt, dien strijd als lid der vakvereeniging mee te maken en ook mee te helpen bekostigen. * * * Met het bovenstaande is evenwel niet gezegd, dat het verplichte lidmaatschap in alle voorwaarden van bloei der vakvereeniging voorziet. Dat lijkt er niet naar. Ja, eigenlijk gezegd, doet het verplichte lidmaatschap niets anders dan wat steenen uit den bodem halen, die de groeikracht der gilden belemmeren, den eigenlijken wasdom geeft het niet. Om die reden is het geval ook best denkbaar, dat een katoenbewerkersgilde een misselijk kwijnend plantje is, schoon alle katoenbewerkers er lid van zijn, terwijl op een andere plaats een klein groepje het vaandel met eere gekroond heeft. Maar welke zijn dan wel de voorwaarden, die aan de vakvereeniging een waren bloei verzekeren ? Dat is lo een degelijke administratie. Een ledenboek bv. dat puikin orde is, en een regeling van contributieinning (en controle!) waaraan niets ontbreekt, zijn ware schatten voor een vakvereeniging. Onbekendheid daarentegen van de leden bij het bestuur; het niet tijdig geschrapt worden van leden, die een schande voor het gilde zijn ; slordigheid met de contributies, zoodat sommigen maanden lang lid blijven zonder een cent te betalen, — dat zijn allemaal dingen, waarbij geen gezond vakleven het kan uithouden, Het 2o wat noodig is voor den bloei eener vakvereeniging, is een program van actie, dat in de naaste toekomst uitvoerbaar is. Twee of driemaal kunt ge de lui bij elkaar trommelen met de beschrijving van een Toekomst-paradijs, waarin kaboutermanuetjes het werk van schoan- en kleermaker zullen doen en de gebraden duiven in den mond komen vlbgen. Op den duur gaat het niet Als de lui, met wachten en nog eens wachten", dat Paradijs geen voetbreed naderbij zien komen, dan gaat het geloof in de voorgespiegelde hervormingen natuurlijk naar de maan en treedt de een na den ander uit het gelid. Wilt ge vooruit, zet dan punten op ÜW program, die duidelijk voor een ' ieder, in de naaste toekomst uitvoerbaar blijken; ongelukken-verzekering, de oprichting van een nieuw of de verbetering van een bestaand ziekenfonds , afschaffing van nachtarbeid, fabrieks- en arbeidsraden, geleidelijke loonsverhooging enz. enz. Dat zijn dingen, die men zien kan. en dan weten de lui, waarvoor ze een vakvereeniging hebben. Op die minier zijn de Duitsehe socialisten vooruitgekomen. Al kwam ook de toekomststoet met de opheffing van het privaatbezit op het tooneel, men liet toch vrij gauw het gordijn daarvoor zakken. "Maar dan kwamen de niet-socialistische practische hervormingen voor het tooneel. die het volk met de handen grijpen kon. En dan volgde handgeklap en succes. Zou de verbinding van een ziekenfonds aan de vakvereeniging ook niet goed zijn? Ja, natuurlijk; als hervormingen, die in een niet verre toekomst uitvoerbaar zijn, reeds pakken — dan pakt een hei vorming, die direct uitvoerbaar is en dagelijks haar nut afwerpt, nog veel meer. Dat spreekt. Te Enschede konden onze katoenbewerkers dat middel — in het groot ¦— niet gebruiken, want allen waren reeds lid van het groote Zieken- en Pensiosnfonds met zijn 6 a 7000 leden. Maar zij vormden niettemin nog ean hulpfonds(je) dat in buitengewonen nood nog een zalfje over de wond kon strijken; en het is niet te ontkennen dat door dit fonds, hoe klein ook, de groeikracht der vakvereeniging in hooge mate bevorderd is. Als zoo nu en dan een lid zijn paar gulden in de week daaruit opstreek, dan ksek alle man even op, een ieder begreep, dat het lidmaatschap toch ergens goed voor was. O.i. hebben de Engelsche Trades- Unwns juist aan de oprichting van groote zieken- en andere fondsen voor een aanzienlijk deel haren bloei te danken. Ook d&Jïelgische socialisten zou men hier kunnen noemen. Door de samenkoppeling hunner vereenigingen met allerlei coöperaties hebben zij duizenden leden gewonnen. Doch eigenlijk was de vooruitgang minstens voor de helft slechts schijnbaar. Want de vakvereeniging werd meer w/wfceZvereeniging, en de aanwas van koopers was nog geen aanwas van flinke leden. Het 30. eindelijk wat noodig is voor den bloei eener vakvereeniging, is een knap, eerlijk en zelfoppassend bestuur. Zeg hier gerust: „lest best". Al hebt ge nog zoon goede administratie en nog zoon mooi program, — zonder een b-stuur van zessen klaar is de schuit lek. Ga komt niet vooruit! Zonder een goed bestuur gaat de administratie, die van de voorgangers geürfd werd — bij gebrek aan strenge controle — vanzelf naar de maan. En het program blijft een doode letter. Hoe moeten de stuurlui er dan uitzien ? Zij moeten a. knap zijn. Zij moeten goed op de hoogte zijn van het volk, waarmee, en den toestand waarin zij werken. Dat zijn de riemen, waarmee men varen moet en die dikwijls vorderen, heel langzaam aan te doen. En dan moeten zij ook het land waar zij heensturen scherp in het oog hebben ; zij moeten zien, neen, voelen, waar de klippen zitten en telkens een veiligen doortocht weten te vinden. Zij moeten weten waar de stroom te sterk is, en waar dus tijdelijk het anker dient uitgeworpen te worden, ten einde het stranden van. de boot en het verlies eener kostbare landing te voorkomen..! Dat alles moeten de stuurlui — vooral de hoofdstuurman — kennen. Dat is veel, maar 't is noodig. Is die kennis, die kunde niet aanwezig, dan is het schip niet berekend voor de groote vaart. De hoofden moeten b. eerlijk zijn, eerlijk als goud in woord en werk, tegenover elkaar en tegenover de leden. Geen halfheid, geen halfslachtigheid, dat jè niet weet wat je aan de menschen hebt! Ze moeten c. zelfopofferend zijn. Goed bestuarslid zijn, is een ondankbaar werk. In de eerste jaren, dat een vakvereeniging werkt, zijn de meeste leden slecht ontwikkeld, Dat is hun niet kwalijk te nemen, maar de gevolgen zijn voor een bestuur heel lastig. Want door hun gemis aan ontwikkeling begrijpen die leden niets van de lasten van een bestuur; ze meenen, dat de wereld in een ommezienetje te veranderen is ; befitten, bedistelen honderduit, en.... behandelen hun hoofdmannen niet zelden op zeer liefdelooze, onrechtvaardige manier. ,*Zulke ervaringen zijn voor een bestuur natuurlijk heel onpleizierig, maar men moet er tegen kunnen, want zij blyven niet uit. Welnu, dat redt ge niet zonder zelfopoffering. „Wie voor het volk wil werken, heeft Dr Schaepman eens gezegd, moet een hooge mate van zelfopoffering bezitten. Dat is nummer 1, nummer 2 en nummei 3". *.* Ziedaar de voornaamste voorwaarden, die noodig zijn om een vakvereeniging van eenige beteekenis tot grooten bloei te brengen. Men kan nog verschillende andere punten aanhalen, die heel gewenscht zijn; maar deze komen er vanzelf wel, als het noodige er maar is. ---