BUITENLAND Czuar en Paus. Men schrijft uit Rome aan de Patriote: Czaar Nicolaas heeft Leo XIII geadviseerd, dat bg het verbanningsrecht tegen de Poolsch Katholieken opheft en den verbannen priester gratie schenkt. Z. H. hoopt op eene betere verstandhouding tusschen den Czaar en de bevolking ven Warschau. Dit is bet voorspel van een loyale pacificatie; Rusland wil dien weg op. De moordaanslag op den president der Braziliaansch republiek is van grooter gewicht, dan de groote Europeesche pers eraan gelieft to hechten. „Ot hierbij aan een gewonen moordaanslag dan wel aan een samenzwering moet worden gedacht, is uit de berichten uit Rio nog niet op te maken," heet het. Komaan, gelooft een journalist, die de toestanden in Brazilië kent. werkelijk in ernst, dat de gemeen soldaat, die den aanslag op De Moraes pleegde maar hem miste en in de verwarring dea minister van oorlog doodde, dat die man iets anders zou zijn dan een handlanger dergenen, die er belang bij hadden den president nit den weg te mimen ? Te meer als die handlangers de oversten zgn van den soldaat, van den man nit het volk, onder hetwelk de president algemeen gezi&n is ? leder weet, dat de revolutie, welke keizer Pedro van den troon wierp, door generaal Peixoto werd ondernomen, en de Nederlandsche Magonnieke Scheurkalender voor 1898 vermeld (op de rugzijde van blaadje 30 Juni) dat Br.-. Peixoto" was „oud Groot-Meester der Groote Loge van Brazilië." Hij stelde zijn ordesgenoot generaal da Fonseca tot president aan en droeg zorg hem zelf op te volgen. Toen Peixoto stierf, werd dr. Predento de Moraes tot President gekozen. Nu beweert de liberale pers, dat het leger een hekel aan Moraes heeft, omdat hij een burger is on groote bezuinigingen in het militarisme heeft ingevoerd. — Neen, dat is de reden niet. De officieren, onder wie de Loge tal van aanhangers telt, haten Moraes, omdat hjj oprecht Katholiek is. Overigens bevestigt de liberale pers zelve door hare verklaring het feit, dat Moraes wel populair onder de belastingschuldigen moest wezen, en dat er ook voor haar alle reden is om aan een samenzwering te gelooveD, waarvan de soldaat de onhandige uitvoerder was. De minister van oorlog, maarschalk Carlos de Machado Bittenkourt, die het slachtoffer van den aanslag werd, was volstrekt zoo gehaat niet onder de officieren ; hij toch was het, die, militarist gelijk bijna alle militairen, menigen bezuinigingsmaatregel, welken de Moraes wilde invoeren, tegenhield. Bij de begrafenis van den minister, op Zaterdag jl., bleek opnieuw, hoezeer het Braziliaansche volk de mi'itairo samenzweerders beoordeeld. Een aanzienlijke menigte woonde de uitvaaart bij en juichte den president toe, die achter het lijk liep. In de Kamer werd de aanslag op de Moraes scherp gegispt; alleen een officier en eenige ais revolotionnairen bekende afgevaardigden beschimpten den president, Het gevolg van bet gebeurde is geweest, dat de loge-partrj zich zelve beeft verzwakt; niet alleen is ze hatelijk geworden in de oogen des volks, maar ook vijf KamerledeD, die tot dusver de liberale oppositie steunden, hebben zich vol walg van haar afgescheiden en verklaard zich bij de regeeringspartg aan te sluiten. Over eenige dagen, den 15en dezer, is het acht jaar geleden, dat de oude keizer Dom Pedro op last van maarschalk Dtodoro da Ponseca aan boord van een naar Europa vertrekkend stoomschip gebracht en de republiek der Vereenigde Staten van Braziiië uitgeroepen werd. In al die jaren heeft men van den vooruitgang, die van den gewijzigden regeeringsvorm 't'gevolg moest zijn, bitter weinig bespeurd. Nooit heeft Brazilië zulk een tijdvak van aanhoudende troebelen gekend, en de aanslag op president Moraes en de dood van den Ministervan Oorlog, die thans, zoo kort na den moord van president Borda van Uruguay, gemeld worden, dragen er niet toe bij om de kans op een rustige verkiezingscampagne te vergrooten. Want in Maart 1898 treedt Prudente de Moraes af, en sedert lang worden verschillende candidaten voor het presidentschap der republiek genoemd. Naar 't schijnt zal de tegenwoordige president van den Staat Rio grande do Sul door de republikeinsche partij te Rio gesteund worden; maar in deze partij heerscht verdeeldheid, en president Moraes en zijn aanhangers hebben een poos lang gewerkt voor de candidatuur van Campos Salles, president van Sao Paulo, die echter kort geleden voor de candidatuur bedankt heeft, zoodat men nog niet weet tot wien de regeeringspartij zich nu zal wenden. Intusschen behoudt de president van Rio Grande do Sul dr. Julio de Castilhos, de meeste kans om gekozen te worden. Castilhos is een aanhanger van de positivitische leer, hij heeft in Rio Grande de constitutie reeds geheel naar de beginselen van de philosopische school van Montpellier ingericht. Met Castillhos' verkiezing tot president der Braziliaansche republiek zouden de denkbeelden van Auguste Comte zich dus nog wel sterker dan tot heden in Brazilië kunnen ontwikkelen. Een nieuwe burgeroorlog zou echter ook alle plannen voor de aanstaande presidentsverkiezing in duigen werpen. De Times verneemt uit Rio de Janeiro, dat president Moraes een proclamatie heeft uitgevaardigd, waarin hij den aanslag op zijn leven brandmerkt, en verklaart dat hij dientengevolge geen duimbreed zal afwijken van zijn grondwettelijke verplichtingen De president zegt. vast te vertrouwen dat met den steun van het volk het recht en de openbare orde gehandhaafd zullen worden. Te Rio is het rustig, maar sterke patrouilles doorkruisen de stad, en het garnizoen wordt onder de wapenen gehouden. De president heeft nog verteld, dat hij in den laatsten tijd veel brieven ontvangen heeft met bedreigingen tegen zijn leven. De regeeringscourant Debate schrijft de misdaad toe aan een samenzwering. De dader van den aanslag heet Mardelline Demello. Het is gebleken dat hij met Jacobijnen heeft omgegaan; verscheii den hunner zijn in hechtenis genomen. In Frankrijk blijft de zaak-Dreyfus aan de orde. Er is zelfs reeds inden ministerraad over gesproken. Ongetwijfeld mag het tijdstip om de zaak levendig te houden, goed gekozen worden geacht nu in den laatsten tijd eenige rechterlijke dwalingen aan 't licht kwamen. Daarmee is echter nog volstrekt niet gezegd, dat ook de krijgsraad dwaalde toen hij den exkapitein veroordeelde. De heer Scheurer-Kestaer staat intusschen niet alleen. O. a. eischt de heer Paul de Cassacnac een herziening van het proces met open deuren en zonder geheime stukken, wat met het oog op het delicate der quaestie wel moeilijk zal gaan. De heer Scheurer-Kestner heeft aan een vertegenwoordiger van den Figaro uitgelegd waarom hij geen gehoor geeft aan den aandrang der bladen om de bewijzen die hij heeft voor de onschuld van Dreyfus meent te hebben te publiceeren. Hij heeft zijne stukken van overtuiging zoo spoedig mogelijk gesteld in handen van de regeering en acht het dus niet meer dan natuurlijk dat hij der regeering tijd laat om te overwegen wat haar te doen staat en als zij dat noodig acht het publiek in te lichten. Gabriel Monod, voorzitter van de école patique des hautes études, een der autoriteiten op het gebied van schriftkennis heeft aan het Journal des Débats een schrijven gericht, waarin hij beslist beweert, dat het briefje, op grond waarvan kapitein Dreyfus schuldig werd verklaard, niet door den kapitein is geschreven. Reeds sedert maanden heeft de heer Monod deze meening onder zich gehouden, daar hij zich niet geroepen achtte de zaak-Dreyfus weder aanhangig te maken. Thans, nu de quaestie aan de orde is, komt hij er mede voor den dag. Hij verklaart het briefje nauwkeurig vergeleken te hebben met andere geschriften van Dreyfus en het advies te hebben gevraagd van een anderen deskundige en beid»n zijn tot de slotsom gekomen, dat het briefje niet kon geschreven zijn door Dreyfus. „In de oogen van een onervaren of bevooroordeeld beschouwer, zegt hij, „mogen de beide schrifturen een zekere overeenkomst hebben, maar als men ze ontleedt, bemerkt men, dat alle onderdeden en het karakter zelf van de wijze van schrijven verschillen. Indien Dreyfus geschreven had met een verdraaide hand dan zou hij een lettersoort hebben gemaakt, die zeer veel verschilde van zijn eigen hand, en dan nog zou hij zich verraden hebben door zijn eigenaardigheden in enkele halen." Intusschen doet de Matin nog eens het verhaal van de gebeurtenissen, welke aan het proces zijn voorafgegaan 'en tot de veroordeeling van den exkapitein hebben geleid. In hoofdzaak komt dit verhaal op het volgende neer * Sedert maanden reeds had men bij den generalen staf langer of korter, soms zeer gewichtige stukken gemist. In het geheim werd door de hoogst geplaatste militairen een voorzichtig en streng onderzoek ingesteld naar deze „fuitee", toen eens het klad werd gevonden van een brief, waarin een lijstje werd opgegeven van documenten, die, „hierbij gaan", een over een nieuw soort kanon, een over de dekkingstroepen, en over de manoeuvres, een over hervorming in de artillerie en een over Madagascar. De brief eindigde : „Eeh stuk over het schieten bij de veld-artillerie kan ik u zeer moeilijk verschaffen. Het Ministerie van Oorlog heeft een bepaald getal er van verspreid onder de korpsenen de korpsen zijn alle verantwoordelijk voor hun exemplaar. leder officier, die het in zijn bezit heeft, moet het na de manoeuvres teruggeven. Zoo ik het u afgeef, moet ik het weer zeer spoedig terug ontvangen. Gij moet dan dadelijk er uit nemen, wat u nuttig voorkomt. Of wil ik het in extenso overschrijven, en u de kopie leveren ? Ik ga naar de manoeuvres. Hier was dus zondevr twijfel sprake van hoogverraad. Men meende in het handschrift aanleiding te kunnen vinden voor het vermoeden, dat kapitein Dreyfus, die toen in hoog aanzien stond, de schrijver zou wezen, en gen eraal Boisdreffre chef van den staf, ontbood den kapitein in zijn kabinet, na Cocheret chef de la Sureté, in het aangrenzende vertrek te hebben in. de gelegenheid gesteld, om het gesprek, dat gevoerd zou worden, geheel te volgen. De generaal gaf voor, dat hij een abces had aan den rechterduim, die in verband was gewikkeld, en verzocht den kapitein beleefd, voor hem een gewichtige, geheime, missieve te willen schrijven, die hij Üicteeren zou. Dreyfus was gaarne bereid en zette zich voor de schrijftafel van den generaal die het volgende dicteerde .* „Het is voor mij van het hoogste belang, mijnheer*, dat ik zoo spoedig mogelijk weder in het bezit kom van de geheime stukken die ik u voor mijn vertrek nsiar de manoeuvres heb toegezonden. Ik verzoek u dringend ze aan brenger dezes, die een vertrouwd persoon is, mede te geven. „Ik breng u in herinnering, dat ik u zond" en hier volgde een lijstje van dezelfde titels als genoemd werden in het gevonden klad van een brief, dat aan. Dreyfus werd toegeschreven. De volgorde was echter niet geheel dezelfde, juist om den kapitein niet op eetimaal maar langzaam te brengen onder den indruk van het onderzoek waaraan hij werd onderworpen. Reeds bij den derden titel „een nota over Madagascar" werd hij doodsbleek en begon hij te beven. Hij zag op van het papier en zijn oogen troffen de strakke, trotsche, toornige bikken van den generaal, die hem bevel gaf voort te gaan met schrijven. Dreyfus weigerde. „Wat is er kapitein ?" vroeg de generaal. Dreyfus mompelde eenige onverstaanbare woorden, 6n wierp den penhouder neer. Boisdreffre riep de chef de la Sureté en beval hem, Dreyfus te arresteeren. De ongelukkige stond, als versuft, voor de schrijftafel, bevende over al zijn leden, en op zijn voorhoofd parelde schrijft de Matin, het koude zweet als bij de misdadigers op het oogenblik van de doodstraf. De Gaulois, die dit verhaal overneemt, voegt er de verklaring aan toe van een der zeven rechters van Dreyfus, welke aldus luidt: „Ja, kameraad, — antwoordde hij aan een officier, die hem over de quaestie gesproken had — wij zijn in den krijgsraad niet altijd zeker van onze zaak. Het volle licht valt maar zelden op ernstige misdrijven als wij in de kamer der beraadslaging zijn. Bij het proces-Dreyfus twijfelden wij niet. Wij waren allen aanwezig, toen ons zekere documenten [dus niet één briefje] werden gebracht en volgens deze bewijsstukken is Dreyfus even zeker schuldig aan dat verraad als gij eraan onschuldig zjjt." Men herinnert zich, dat verleden week katoenspinners van Lancashire vierkant geweigerd hebben in de loonverlaging van 5 pet, door de fabrikanten aangekondigd, te berusten. Het bestuur van de vakvereening heeft nu echter besloten, de mannen voor te stellen om de zaak aan een scheidgerecht te onderwerpen- Zooals men weet hebben de patroons zich daartoe van den aanvang af bereid verklaard. Een vertegenwoordiger van de Japansche regeering heeft Maandag in de Bank of England 700.000 p st. in ontvangst genomen, welke som, ter voldoening van een der termijnen van de oorlogsschatting, door de Chineesche regeering bes-hikbaar gesteld was. Niemand heeft onder de tegenwoordige omstandigheden lust om voorzitter van het Oostenrijksche Huis van Afgevaardigden te worden: De Polenclub en de Katholieke Volkspartij hebben ten stelligste verklaard dat zij niemand voor het ambt beschikbaar stellen, en Kathrein heeft nog eens geseind dat hij niet herkozen wil worden. Keizer Wilhelm is Maandag teHirschberg aangekomen, om van daar uit de indertijd door overstroomingen geteisterde streek van Sileziö te bezoeken. De Keizer reed in een met vier paarden bespannen rijtuig, onder voortdurende toejuichingen der saamgestroomde en langs den geheelen weg geschaarde menigte over Seitorf, Arnsdorf en Bickicht naar Querseiffen. Hier en daar ging hij verschillende woningen binnen, 's Middags vertrok hij naar Groot-Strelitz in Boven -Sileziè1 om daar te gaan jagen. In Beieren is op het oogenblik veel gewrijf en geschrijf aan den gang over de door de regeering aan den Rentamtmann Burkart te Münehen gegeven ontslag, naar aanleiding van eene door dezen geschreven brochure, waarin hij het beheer der Beiejsche financiëen critiseerde en een hervorming aanbeval van de directe belastingen. De minister van financiën was hierover zoo gebelgd, dat hij den niets kwaads vermoedenden Rentamtmann op pensioen stelde. De Amtmann is hierdoor zwaar in zijn beurs gestraft; zijn jaarlijksch inkomen werd dank zij de rijkelijke tantièmes op 25,000 mark geschat, zijn pensioen bedraagt echter slechts 4000 of 5000 mark De Maszregeliiig wekt zooveel opzien, dat zijne brochure reeds geheel uitverkocht is, In een officieus artikel wordt Burkart's brochure als een tendentieus hatelijk maandschrift gebrandmerkt, ten doel hebbende om de tegenwoordige financieele administratie te schand te maken en „al hare organen van de hoogste tot de laagste deels als plichtvergeten, deels als onwetende lieden te doodverven." De minister zal er in de Kamer nog wel meer van moeten hooren. Intusschen moet hij verklaard hebben, dat de laatste daad van Burkart slechts de maat deed overloopen en hij, do minister, reeds vroeger andere grieven tegen hem had gehad. In Elzas-Lotharingen zijn bij de verkiezing van 24 afgevaardigden voor den Landesausschuss alle aftredende leden herkozen op één na; in Hagenau is alleen in plaats van een aanhanger der regeering een clericaal gekozen. De Rijksafgevaardigde Preisz werd ook bijna gekozen; hij kreeg evenveel stemmen als de candidaat der regeeringspartij, maar leed bn' de lotirg tusschen beiden de nederlaag, Er is dus door de laatste verkiezing zoo goed als geen verandering gekomen in de samenstelling van den Landesausschuss. De Duitschers te Sjanghai willen ter nagedachtenis van de met den Duitschen oorlogsbodem Iltus gebleven manschappen, aldaar op een mooi gelegen punt een gedenkteeken oprichten en hebben voor dit doel reeds een som van 10,000 mark ingezameld. De Keizer die van het plan heeft vernomen, stelt er veel belang in en op zijn wen sch heeft zich thans „een der bekendste, kunstenaars in het vaderland" bereid verklaard, het gedenkteeken om niet te vervaardigen. Keizer Wilhelm's geliefkoosde jochtpi.jp wordt ons als een waar kunsstuk beschreven, Het roer is van weichselhout, het mondstuk van hoorn, de kop van echt meerschuim met een te3nen vlechtwerk om hem ie beschermen. In het midden van den pijpekop is ter versiering een op een tak „pronkende" woerhaan aangebracht; het lijf van den vogel is vau zilver, kop en vleugels zijn van afgeslepen woerhaansteenen. In de maag van woerhanen vindt men namelijk vrij dikwijls kiezelsteentjes die door het maagzuur een bijzondere gladheid krijgen; zulke kiezels noemen de jagers woerhaansteenen. Door dezelfde steentjes wordt ook d'; W. gevormd, die op do pijp voorkomt. De Keizer gebruikt deze pijp bijzonder graag, omdat zij hem herinnert aan zijn meest geliefkoosde jachtsport en de steeDen van vogels atkomstig zijn die hij zelf heeft geschoten. LONDEN, 9 Nov. Aan het feestmaal van den nieuwen Lord Mayor in de Guild Hall heeft Lord Salisbury heden de gebruikelijke rede gehouden. Op Afrika wijzend, zeide hij, dat de onderhandelingen steeds vriendschappelijk met Frankrijk, Italië en Portugal worden voortgezet, maar nog lang kunnen duren. Engeland wil daarbij door strikte, rechtsbeginselen en de rijksbelangen geleid worden. Het wenscht niets onrechtmatig te verkrijgen. Het verlangt, dat de handel aan Niger, Nijl en Zambesi zijn loop neme. Wij willen goede buren zijn, zeide de minister, maar voelen ons toch genoopt te verklaren, dat, hoewel wij in het verleden toegevend zijn geweest, de betrachting van die eigenschap haar grenzen hebben kan en wij onze rechten niet overboord laten gooien. (Levendige bijval. Zijn rede vervolgende zeide Lord Salisbury .* Het Europeesche concert is een lichaam, dat alleen handelt als al zijn leden eenstemmig zijn. Het is dikwijls moeilijk die eenheid te verkrijgen, en gij kunt op geen regeering de verantwoordelijkheid leggen voor wat het concert niet heeft gedaan. De geschiedenis van het afgeloopen jaar is, dat wij Griekenland niet hebben kunnen beletten zich in den oorlog te begeven, maar met die ongelukkige uitzondering zijn wij er in geslaagd, den vrede in Europa te bewaren. Het is de roem van het Europeesch concert, de heropening te hebben belet van de Oostersche quaestie, die een Europeeschen oorlog had kunnen ontsteken. Als gij het gevaar bedenkt, dat de Slavische staten zich in een dergelijken oorlog hadden geworpen en als gij u herinnert hoe correct zij zich gedragen hebben, dan moet gij waardeeren wat de samenwerking der groote mogendheden voor den vrede heeft gedaan. Had het Europeesche concert niet bestaan, dan had geen andere macht iets beters kunnen uitrichten. Als de eene ©f andere mogendheid tegen den wil der anderen in tusschenbeide ware gekomen, dan was een Europeesche oorlog het eenige gevolg geweest. De eenige manier om te beletten dat de wedstrijd van de Europeesche volken in bewapening tot een wederzrjdsche vernieling leidt, is dat de mogendheden er geleidalijk toe worden gebracht, in alle geschillen, die zich kunnen voordoen, gezamenlijk te handelen en in vriendschappelijken geest, totdat zij eindigen in een internationaal verbond, dat voorgoed aan de wereld een tijdperk van voorspoedigen handel en voortdurenden vrede zal geven. --- BINNENLAND. TILBURG, 11 Nov. 1897. Het Mentana-feest in de Zouavcnbroedersehap „Fidei et Virtuti" te Tilburg. Naar oud gebruik herdacht de Ti'burgsche Z. Br. „Fidei et Virtuti" op den eersten Maandag na 3 November de roemrijke overwinning, in het jaar 1867 door de Pauselijke troepen op de Garribaldisten behaald. Des morgens te SP/s uur werd in de kerk der ÈE. Fraters eene plechtige H. Mis opgedragen voor de overleden oud-zouaven en leden der broederschap. Het bestuur, vele oud* zouaven, zoo van hier als van do omlig' gende gemeenten en een aantal gewone leden woonden de korkeljjko plechtigheid bjj. Na afloop der H. Mia begaven zich allen, voorafgegaan door het vaandel van „Fidei et Virtuti", naar de zaal der vereeniging, waar de jaarljjksche algemeene vergadering werd gehouden. De voorzitter, de heer P. Scheefhals, wees in korte maar gloedvolle woorden op de beteekenis van het jaarfeest» heette allen welkom en deelde de punten mede, welke volgens het reglement moesten behandeld worden. Hij verzocht den penningmeester, den heer Hubert Klorkx, verslag te willen uitbrengen over de ontvangsten en uitgaven van het afgeloopen jaar. Uit dit verslag bleek den gunstigen finantioelen toestand der broederschap; de rekening over het afgeloopen jaar sluitende, ondanks aflossing van eenige aandeelen en aankoop van nieuwe meubelen, met een batig saldo van f 350. De voorzitter bracht een welverdiend woord van lof aan den heer Klerkx, voor de uitmuntende wijze waarop door dezen de finantiën der vereeniging worden beheerd en door een daverend applaus toonden de aanwezigen in te stemmen met den wensch van den voorzitter: dat de heer Klerkx nog lange jaren het penningmeesterschap zou mogen waarnemen. Ook het liefdewerk „oud-papier", hoewel het dit jaar door de lage papierprijzen minder heeft kunnen afwerpen voor het schoone doel dat daarmede wordt beoogd, blijkt nog altijd van grooten omvang en verdient alleen reeds daarom iv alle opzichten door de in- Eezetenen te worden gesteund, omdat et gelegenheid geeft tot werkverschaffing aan een paar hulpbehoevende stadgenooten. Sedert de oprichting werden 600.350 kilo's aan het boofd-oomité te Amsterdam gezonden. De heer P. Scheefhals deelde daarna mede dat volgens bet reglement jaarlijks op de algemeene vergadering het bestuur moet worden vernieuwd. Zoo als sommige leden misschien reeds wisten, had hij besloten zgn presidium nrêr te leggen. De reden, welke hem bad genoopt dit besluit to nemen, was vooral hierin gelegen, dat er leden zijn, die inbreuk maken op het reglement, en des avonds wanseer de sociëteit gesloten moet zijn en er niet meer getapt raag worden, tegen den wil van het bestuur binnen dringen en den kastelein als het ware dwingen om nog drank te verstrekken. De Zouavenbroederschap is eene katholieke vereeniging, waar op gewone avonden na elf uur niet meer mag worden getapt, Hjj heeft gedurende de vele jaren dat hij president was altijd het reglement gehandhaafd, nu hjj dit niet meer kan, legt hij het presidium neder. De mededeeling van den voorzitter maakte blijkbaar een pijnlijken indruk op de vergadering. De beer A. v. d. Bosch was de tolk van alle aanwezigen toen hij den heer Scheefhals het leedwezen te kennen gaf, dat diens besluit op de leden had gemaakt. Terecht noemde hjj den heer Scheefhals voor de vereeniging onmisbaar en beschouwde h'j diens aftreden ais een ramp voor de Zonavenbroederschap. Hij sprak den wensch oit, namens allen, dat de voorzitter op zjjn besluit zou terugkomen, en nog vele jaren aan het hoofd zou blijven van de vereeniging. Het langdurig applaus en de kreten : „leve Piet Scheefhals 1 leve de president !'' welke door de zaal klonken, zollen den voorzitter wel de overtuiging hebben geschonken, dat het aller verlangen is dat hij, onder wiens bestuur de Zonavenbroederschap „Fidei et Virtuti" is geworden wat zij thans is, als president zal aanblijven. De eere-voorzitter, de heer Antoino Arts, stemt volkomen in met de woorden door den heer Van den Bosch gesproken. Het besluit van den heer Scheefhals diep betreurende, meent bij er op te mogen wijzen, dat het bezwaar van den voorzitter door strenge toepassing van het reglement gemakkelijk te overwinnen is. In ieder geval gaat het niet aan om in deze vergadering over te gaan tot de keuze van een president. Men staat hier niet voor eene periodieke aftreding, maar voor een buitengewoon geval. Hij hoopt dat de heer Scheefhals zal zwichten voor het algemeen verlangen, en op zijn besluit terugkomen, en stellig verwacht bij dat de heer S. voorloopig het presidium zal bljjven waarnemen om bet groote belang dat er voor de Broederschap in gelegen is dat aan bet hoofd ier vereeniging staat iemand die de geschiktheid bezit om het voorzitterschap waar te nemen. De heer Scheefhals verklaart zich bereid om aan het verlangen te voldoen en zal dan voorloopig nog gedurende zes maanden als voorzitter aanblijven. (Stormachtig applaus ) Des avonds had de gewone jaarlijk- Bche feestviering plaats. Het programma bestond uit eenige degoljjko koornummers der liedertafol „St. Caecilia'', waarvan er, jammer genoeg, een tweetal, door de afwezigheid van eenige zangers, niet konden worden uitgevoerd. In de eerste afdeeling zong de heer Bernard Mntsaerts, wiens welwillende medewerking op dit Mentana-feest door bet bestuur en de leden op hoogen prijs werd gesteld, de Tonor aria aus der Schöpfung van Haydn en de Aria des Max aus der Freiachtitz; beide nummers werden keurig gezongen en luide toegejuicht. Vóór het laatste nummer dezer Afdeeling : „Hulde aan Z. H Leo XIIP' gaf de voorzitter het woord aan den neer A. Arts, die nagenoeg de * olgende toespraak hield: Mijne Heeren, wapenmakkere en vrienden. Het feest, dat wij jaarlijks vieren op dezen dag, teekent in zijn geheeten omvang het beginsel, dat aan de oprichting en hot voortbestaan onzer vereeniging ten grondslag ligt; het beginsel der vrijwillige en belangelooze verdediging van de wereldlijke Souvereiniteit des Pausen. Het is daarom sedert do overweldiging ¦rsn den Kerkelijken S(»at in de Tilb. Zouaven Broederschap „Fidei et Virtuti»' bg de herdenking van den glorievollen Mentana^dag gebruikelijk, dat op dezen feestavond hier wordt gesproken een "oord van eerbiedige hulde jegens Hem, die de drager is der driekroon; dat door ons telken jare wordt vernieuwd het protest tegen den met geweld gepleegden statenroof, waardoor de Koning yan Rome geworden i s een vreemdeling in de Eeuwige Stad, een balling ïn zijn rijk, een gevangene in zijn Paleis. Viel mij als eere-voorzitter meermalen het voorrecht ten deel, deze gevoelens hier te mogen vertolken en heb ik mij altijd gaarne van die taak gekweten, ditmaal gevoel ik mij meer dan ooit te voren gedrongen eenige woorden tot u te richten, omdat mjj daardoor de gelegenheid wordt gegeven een op mij rustenden pliebt, jegens de leden onzer Broederschap, te kunnen vervullen. Ik Qeb hier namelijk nog verslag nit te brengen over mijn wedervaren te Rome met betrekking tot het adres, dat door mjj, namens bestuur en leden, op 13 Juni jl. aan Z. H. den Paus is aangeboden. Toen ik op den 24 Mei in de Eeuwige Stad aankwam, heerschte daar een "Oo buitengewone drukte als de Romeinen sedert het jaar 1870 niet meer hadden gekend. Reeds bevonden zich meer dan 100.000 geloovigen van alle deelen der &arde te Rome om de groote feesten bij te wonen der canonisatie van de B-H. Antonius Maria Zaccaria en Petrus Fourier — en nog brachten voortdurend de treinen duizenden vreemdelingen naar de hoofdstad van het Christendom. Alle hotels waren bezet; in restaurants en koffiehuizen kon men slechts met moeite een plaatsje bemaohtigen; trams en omnibussen waren voor het personenvervoer ontoereikend en nauwewelijks kwam een huurrijtoig leeg of het werd door velen bestormd; kardinalen, bisschoppen, prelaten, prinsen, gezanten, hooggeplaatste personen, priesters en leeken, Romeinen en vreemdelingen, dames en heeren, alles bewoog zich van en naar hetVaticaan, waar reeds 80 000 toegangsbiljeften voor de St. Pieter waren afgegeven en de aanvrage nog altijd bleef aanhouden. Naar gelang het aantal der sollicitanten grooter werd, werd het ook moeilijker om toegang te verkrijgen tot een der grootwaardigheidsbokleeders in het paleis, die, begrjjpende dat het onmogelijk was om aan aller verlangen te kunnen voldoen, liever dan een weigerend antwoord te geven, er de voorkeur aan gaven onzichtbaar te worden. Het verkrijgen van eene audiëntie bjj Z. H. den Paos was onder deze omdigheden onmogelijk. Bovendien werd door den H. Vader de laatste dagen vóór en de eerste dagen na de heiligverklaring, aan niemand audiëntie verleend. Geduld en nogmaals geduld moest geoefend worden. Niettemin was het mij gelukt met een aanbeveling van een irvloodrijk Zonaven-vriend in het Vaticaan, mijn opwachting to kunnen maken bij Z. E. den Maestro di Camera van Z. H. un van dezen de toezegging to vorkrijgen dat mij vóór mijn vertrek uit Rome de gelegenheid zou worden gegeven den H. Vader het adres der Tilb. Zonavenbroederschap te kunnen aanbieden. Werkelijk ontving ik op Zaterdagmiddag 12 Juni een schreven van genoemden prelaat, waarin mij de gunst werd bekend gemaaH den volgenden morgen te acht uur de H Mis te kunnen bijwonen, welke door Z. H. zou worden opgedragen in zijne particuliere kapel, en tevens dat ik na de H. Mis bjj den H. Vader zou worden toegelaten. Mjjne vrienden, U het gevoel te beschrijven dat mij bezielde, toen ik den volgenden morgen lag geknield in de kleine kapel, en door Leo XIII de H. Handeling zag verrichten, gaat mijne krachten te boven. Twee weken te voren, was ik getuige geweest van den triorofante'jjken intocht van Christus' Plaatsbekleder in de St. Pieter, to midden van een zoo enorme menschenmassa als rooit te voren dezen reusachtigen tempel had gevuld. Het was een geweldig oogenblik, toen j de Paus, gezeten op de Sedia, begroet door het geschal der zilveren bazuinen, werd gedragen door de geheele lengte der kerk, van den ingang naar den troon, welke voor het altaar van Petrus' Stoel was'opgericht, gehuldigd door dut zenden en duizenden die Hem toewaifden met hunne zakdoeken, omdat elke andere toejuichirg, elk applaus, elke kreet, ten strengste was verboden ter voorkoming van ongelukken; het was een aangrijpend schouwspel toen Leo XIII met den glimlach voi goedheid en den bezielenden blik, rechts en links de neerknielende menigte zegenend, daar word voortgedragen. Nooit zal ik het oogenblik vergeten waarop na de Heiligverklaring toen de Paus de Kerk ging verlaten, de menigte zich niet langer kon bedwingen en ondanks het verbod, losbarstte in een eindeloos gejubel dat de gewelven van de basiliek deed dreunen. En nogthans was mijne ontroering grooter, toen ik in die kleine kapel, waarin de morgenzon hare eerste stralen wierp, den grijzen Opperpriester, eenigszins gebukt door den last der jaren, maar als omgeven van den stralenglans van het Pausschap, in mijne onmiddellijke nabijheid met bevende handen het hoogheilig Offer zag opheffen en met nederige, gevoelvolle stem het Domme non sum dignus hoorde uitspreken. Toen kwam mij het woord in do gedachte van den grootsten dagbladschrijver onzer eeuw: Deze is Petrus, die niet sterft. Ik begreep de beteekenis vau dat woord van Louis Veuillot, ik begreep dat ik mij bevond in tegenwoordigheid van den Erfgenaam der Apostelen, den Herder aller herders, den Vader der vorsten en koningen, den Stedehouder Onzes Heeren. Met deze gedachte knielde ik na de H. Mis neder voor Leo XIII om hem het adres der Tilburgsche Zonavenbroederschap te overhandigen. Toen Hjj het adres en de handteekeningen een oogenblik had beschouwd, verzocht mij de H. Vader bet to willen voorlezen. Met eenige ontroering voldeed ik aan dit verlangen en toen ik de laatste woorden van het adres had uitgesproken: Tten einde in die gevoelens van gehechtheid aan den H. Stoel te blyven volharden, smeeken zij U H. nederig om den Apost. Zegen,1' antwoordde de Paus; „Maar zeker schenken WJJ dien van ganscher harte" en nadat de H. Vader mü vervolgens eenige inlicntin gen gevraagd had over onze broederschap sprak Leo XIII * „de gehechtheid en de trouw der Hollanders zijn ons bekend nit de dagen van Pio Nono. Zeg aan uwe wapenmakkers en aan de leden uwer Broederschap, dat de H. Vader hen allen uit geheel zjjn hart Zijnen Apostoliscben Zegen schenkt. (Langdurige toejuiching.) M. H. en Vr. Aan deze woorden van onzen beminden Paus Leo zal ik wel niets behoeven toe te voegen; tegenover dit nienwe bewijs zijner vaderlijke welwillendheid is iedere verdere opwekking tot dankbare hulde mijnerzijds overbodig. Ik besluit daarom met in herinnering te brengen het profetische woord, bij het aanschouwen van den trenrigen toestand, waarin zich ook in die dagen de Kerk en haar Opperhoofd bevonden, gesproken door den H. Bernardus tot den keizer Coenraad von Hohenstaufen : „Ik weet niet wat uwe raadslieden en de vorsten uwer staten over deze zaak zeggen, maar ik wil niet verzwijgen wat ik denk. Meermalen heeft de Kerk, vanaf hare geboorte tot in onze dagen, zware beproevingen doorstaan, maar altijd werd zij verlost. Wees er zeker van, o vorst, dat God heden zoo min als voorheen zal toelaten, dat de menigte der kwaadwilligen beschikken kan over het lot der rechtvaardigen. De hand van God is nog niet machteloos om redding te brengen. Hij zal in onze dogen, zooals voorheen, de Kerk bevrijden, Hg, die haar met Zjjn bloed heeft gekocht, Hij, die haar Zijnen geest heeft geschonken, Hjj, die haren luister heeft verhoogd door hemelsoho gaven en het niet beeft versmaad, haar aardsobe goederen te schenken. Ja, Hij zal haar vry maken". Vol vertrouwen op dit woord, gesterkt door den zegen van het Opperhoofd der Kerk, blijven wij vasthouden aan het recht, blijven wjj pal staan voor het beginsel der wereldlijke souvereiniteit, brengen wij hulde aan Loo XIII, Paus en Koning! De toespraak van den heer Art 8 werd geestdriftig toofrejaichr. In de tweede Afdeeling zong de heer B. MutsaertB: „Lente" van v. d. Linden eu zjjn lievelingslied „Puisque Mai teut en flfturs." Eon langdurig applaus beloonde den zanger voor zijne schoone voordracht. Afwisseling in het program werd gebracht door den heer F. Scholberg, die o. a. Ep zeer verdienstelijke w\jze een „Air varié voor viool met pianoaccompagnement" ten geboore bracht, en door de heeren dilettanten, die eenige comische voordrachten ten beste gaven en daarmede veel succes badden. In do beste orde liep de viering van den 30ste verjaardag van de overwinning van Montana ten einde. De heer Jos F. X C. A. Jansen alhier is benoemd tot plaatsvervangend lid in de commissie van aanslag voor de bedrijfsbelasting en zulks in de plaatg van den heer J. G. A. Moonen, die de benoeming niet heeft aangenomen. Van het Biljartconconrg, gehouden ten koffiehuize van den heer Jacques van Hest alhier, was de uitslag als volgt: Eerste prijs f5O de heer F. Ooms met 59 caramboles in 10 series, eerst van den rooden bal. Tweede prijs f2O de heer G. v. Dal, met 57 caramboles in 10 series, eerst van den rooden bal. Eerste punten-prjjs in 15 stooten de heer F. Ooms f3O met 38 punten. Tweede, de heer G, vau Dal f2O met 38 punten, Derde, de heer B. van Riel flO met 37 punten. Eerste maakballen, prijs in 15 stooten de heer B. van Riel f3O met 3 ballen. Tweede, de heer F, Ooms f2O met 8 ballen. Derde, de heer G. van Dal. Bij de keuring vau springstieren door de afdeeling Tilburg van de Noord-Brab. Maatschappij van Landbouw alhier gehouden, werd de Iste premie behaald door de stieren van A. Verhoeven en A. van der Meys; de 2e door dien van A. Verhoeven, de 3e door dien van A. van der Meys; de 4e door dien van C. Vermeulen en P. de Jonge, Keurmeesters waren J. de Brouwer, C. Sebregts en Ant. Kolen. De keuring van de lotelingen zal alhier plaate hebben op 21 December voor do 1c tingsnummers 1 tot en met 125; op 22 December van 126 tot en met 250 en op 23 December van 251 tot en met het laatste nummer. Op 24 December voor Berkel en Oisterwijk, Loon op Zand, Udenhont, Vrijhoeve-Cappel, Sprang en Moergestel. Op 27 December voor Bnardwijk, Besoyen, Capelle, Waalwijk, Goirle, Hilvarenbeek en Diessen, telkens te 10i/3 nur. Aanstaanden Woensdag zal te Zwolle het monument worden onthuld aldaar opgericht ter eere van Thomas a Kempis. Na de onthulling zal een oorkonde onderteekend worden door Z. D. H. den Aartsbisschop en de leden der Commissie, bestaande uit de hoogeerw. heeren: L. B. Mulder, kan. deken en pastoor te Wolvega, voorzitter; B- van den Berg te Deventer, secret., (overleden); B F. Mulder te Dalfsen, (mede reeds overleden); W. F. Weitjens to Joure, penningmeester; G. J. J. Kerstens te Workum; V. A. Balen te Zwolle; H. F. Schoenmaker te Arnhem en T. J. Weitjens te Latrop. Gelijk reeds onlangs in herinnering is, gebracht, is door de commissie indertijd eene prijsvraag uitgeschreven voor het plan voor een monument, waarbij bekroond is geworden de heer W. Mengelberg te Utrecht. De juryleden, die mede de oorkonde zullen onderteekenen zijn: de heeren Dr. H.A.M. Schaepman te Driebergen, voorz ; dr, P. J. H. Ouypers te Amsterdam; Ad. Delvigne te Brussel, G. W. Van Heukelum te Jutfaas, Nic Molenaar te 's-Gravenhage; Jhr. mr. Victor De Stuers te 's-Gravenhage en W. B. G. Molkenboer te Amsterdam, secretaris. Te Oudenbosch werden in don laatsten tjjd bjj de ledea van den gemeenteraad om de beurt de ruiten ingeworpen. Gisterenavond was dit het geval by bet nieuw gekozen raadslid, den heer P. van der Bom, doch hier werd de dader, de knecht van den burgemeester, op heeterdaad betrapt en aan de rijkspolitie overgeleverd. De burgemeester heeft dezen zonderlingen knecht dadelijk ontslagen. In tegenwoordigheid van den minister van Koloniën had Maandagochtend te Utrecht de beproeving plaats van een grond-nitgravings-machine (excavateur), aan de fabriek der heeren Gebrs. Smuli ders. Deze maobine is bestemd tot uitgraving van grond in de Solo-vallei, waarvoor een aantal zulke werktuigen noodig zyn. Indertijd is aan vier fabrieken hier te lande de vervaardiging van elk twee zulke machines opgedragen, in concurrentie, en toen bij beproeving, onder toezicht van den ingenieur Pierson, de twee van de Dtrechtsche Ijzergieterij (firma A. F. Smulders) het best voldeden, werd aan haar de vervaardiging | der overige opgedragen. Thans stond e» weer een gereed op e