De gloriën van het Nieuwe jaar Het is den mensch niet gegeven de toekomst te voorspellen. Ja zelfs wanneer hij bekende, maar toekomende zaken gaat bespreken, dan, zoo leert Sint Jacobus, dient hy, de zwakke, aldus te spreken. als God het wil en als wij het beleven. Dit vooropgezet en vastgehouden zijnde, mogen wy vooral drie personen aanwijzen, wier glorie onze harten in het aanstaande jaar zal verblijden. D,i crste is onze geëerbiedigde Ko ningin Wilhelmina, wier meerderjarigheid en inhuldiging nabij zijn. Hoe zal menigeen nog de geboorte, de komst dezer vorstin geheugen! Tot in de kerken toe werd het den volke bekend gemaakt namens zgn hoogbejaarden monarch, dat God, voorzoover menschelyks berekeningen reikten, Koningin Emma had uitverkoren, om, na her. verlies van vier zonen vau Koning Willem 111, toch nog het Oranjehuis een nieuwen telgteschen- Jjeo. Maar wat zoude deze telg zijn ? O, alle onderdanen van den ouden Koning konden hem immers niet=s toewenschen dan eenen zoon. En toen nu de Hemel het anders beschikte, en op 31 Aug. 1880 alom de mare weerklonk: een prinses is Nederland geboren, zeker, toen was er wel vreugde van den Dollard tot de Schelde, maar zelfs het geschut gaf met zyn vreugdeschoten toch een kleiner getal losbrandingen, dan het bij de geboorte van eenen prins zou gegeven hebben. En thans, nu er achttien jaren verloopen zijn, en de inhuldiging van het vorstenkind voor de deur staat, wat zeggen nu de Hollandsche harten?.. Thans zegt al, wat goed is in Nederland, dat God wijzer is dan de menschen. want een prios, een opwassend jongeling aan het Hof, zou lang niet die volksgunst, die dwepende genegenheid van heel de natie hebben verworven, welke ons prinsesje ten deel viel Bij een prins-troonopvolger zouden — zoo mogen wy' gerust gissen — uitlandlgheid, oefening in oorlogen van andere mogendheden, ja, de hemel weet weïke ongenoegitjke opvoedingszaken, schering en inslag zijn geweest. Voorts, wie zou na den dood van Koning Willem 111 in 1890 den tienjarigen knaap waarlijk tot vader hebben kunnen zyn ? Welnu, geheel anders bij de beminnelijke Wilhelmina. Als e^n liefelijk, eenvoudig meisje is zij eerst gedurende een tiental jaren de sterre geweest, die den ouderdom, den vaak smartelijken ouderdom van haren goedhartigen koninklijken vader heeft verblijd. Alsdan werd die vader bij zijn beroemd voorgeslacht vergaderd, maar het dochtertje had reeds kennis genoeg, om vaders goedheid en voorliefde nooit te vergeten. Zoo kwam er reeds ernst in dat hartje, ernst, droefenis en rouwe, tydens een leeftijd, die anders aan een hof dikwerf reeds lichtzinnig mag heeten. En de natuurlijke ganjj van zaken werd nu door Gods hand daarheen geleid, dat de halve weeze alle ontboezeming der kinderliefde, alle zucht tot aanhankelijkheid en vooral alle raadpleging voor de gevoelens van het ontluikend harte, voortaan overbracht op de ééne haar door God gelatene, op de goede en trouwe moeder, die vaders zijde en vaders sponde nooit had verlaten, en die nu in hare verbeven persoon zoowel vader als moeder scheen te wezen. Immers had het hooge rijksbestier ook al een voogdijraad ingesteld, voor vorstin Wilhelmina was en bleef moeder, en moeder alleen, heel hare overheid. Inderdaad, Nederland mag zich wel verheugen over de aanstaande inhuldiging! Wij krijgen nu als Koningin geen prinses, wier naam het meest bekend is als reizigster, geleerde of amazote, reen, ons land ontvangt datgene, wat het boven alles behoeft : een engel des huisgezios, een Koningin met een hart vol liefde, goedheid en huiselijke deugden, een Koningin, vol van die eigenschappen, welke in de openbaring van God zelven het beginsel aller wijsheid heeten. En met haar, met de hooggevierde Koningin, treedt onmiddellijk als tweede glorie op, de geëerbiedigde Regentes. Wat er ook somtijds gebazeld is over het slechte gedrag aan sommige hoven, hoezeer het hart der onderdanen, bij wangedrag van 1 oningen en koninginnen, verontschuldiging zoekt in de weelde, welke de hoogere standen omringt, Koningin Emma staat daar in haar hooge vrouweneer als een predikster Gods, die alle goedpraten van verkeerdheden te niet doet en te schande maakt. Voorzeker, het was, nu omstreeks twintig jaren geleden, der jeugdige prinses vaa Waldeck-Pyrmont zoo gemakkelijk niet een nieuw vaderland te aanvaarden, haren reeds bejaarden gemaal onder een vreemd volk te gaan volgen, de taal van dat volk nog op volwassen leeftijd te leeren, zich bij een ras, zoo koel van karakter als het Hollandsche is, in ie burgeren. Toch heeft Koningin Emma dat, alles gedaan en veel meer nog. Niet haar bleef Duitschland of Waldeck de aanhoudende toevlucht; niet haar gingen ouders boven echtgenoot; niet haar was de moeiel ijkheid van net vreemde eene reden tot misnoegdheid of halve aansluiting. Neen, do waarheid en de volle waarheid is, dat, als de zwaarbezochte Koning Willem de Derde, na een vry treurig leven nog een genoeglijken avondstond op dat leven heeft zien neerdalen, een avond van patriarchaal geluk gedurende een tiental jaren, Zijne Majesteit zulks, naast God, alleen aan Koningin Emma heeft te danken gehad. Het rouwkleed, bij den dood van haren gemaal gedragen, was voor niemands oog een zaak van vorm alleen. O, hoe vele gevoelszaken laten zich niet openlijk bespreken! En na d-t droeve verscheiden des Konings is de roemruchte vorstin in even grooti mate Neerlands hope en toeverlaat geweest, a's ooit de beste Oranjevoist zulks was. In haar persoon'ijk leven onberispelijk en menschlievend, in haar moederlijken plicht onvermoeid en voorbeeldig, in haar staatkundiglevenmannelijk-verstandig en bekwaam, eindelijk in haar godsdienstig leven meer dan gewoon vroom, staat Koningin-Regentes Emma voor altoos in de geschiedenis der volken als een dier aangename verschijningen, welke eene Maria Theresi» of eene Loiuse van Pruisen boden. Nauwelijks leest men een deel der beproevingen van zu'k" aich «Tou^^r, nf het wnnrd der bewondering stijgt naar de lippen : „Zulke vrouwen zyn waarlijk de moeders der volken geweest, haar voorbeeld gaat boven alle wetgevingen I" Wij voor ons koesteren dan ook de hope, dat, waar Koningin Wilhelroina's huldiging officieel de Regentesse van hiie waardigheid ontslaat, Neerlands yolk toch aan die Regentesse de aloude liefde en dankbaarheid zal blijven toedragen en daarvan de passende blijken zal geven. Eu de derde glorie van het nieuwe jaar zal, naar wij hopen, onze H. Vader Paus Leo XITI wezen. Is de hooge leeftij 1 van dezen opperherder van 's Heeren Kerk voor ons hart reeds een altoosdurende jubel, die jubel gaat nieuwe lofliederen zingen by de herinnering, dat op den laatsten December van het jaar 1837 de ge)i°fde Paus het H. Priesterschap ontving, en hij dus in het jaar 1898 het diamanten jubeljaar van zijn priesterschap mag doorieven- Al verlangde de H. Vader ditmaal op den laats'en December geen wereldfeest, voor zynen zoo wakkeren geest zal toch het eerste jaar des priesterschaps van 1838 hem wel telkens opbeuren en verblijden. In Februari toch van dat jaar, toon Joachim Pecci als pauselijk delegaat naar Benevento was gezonden, begon die kordate levensstrijd teg^n al wat bedorven was, welke later altoos de karaktertrek vau Paus Leo is gebleven. Van den koning van Napels lokte hij strengo bevelen uit tegen woeste roovers; voor de armen en beroofden was hij een vader, maar voor sommige edelen, die het, krachtig optreden van den delegaat afkeurden en de kasteelen der roovers wilden redden, kende Joachim Pecci reeds toen geen genaie. Vandaar dat, teen een dier landsgrooten hem bedreigde, den Paus zyn ontslag als delegaat te zullen verzoeken, de jeugdige priester onverschrokken antwoordde: „Gij kunt dat doen, mijnheer de markies, maar alvorens naar Rome te gaan, zult ge, om de reeds bedreven fouten, eerst hier drie maanden in gevangenschap doorbrengen op water en brood." Welnu, ook voor dezen strijder Gods en verlosser der bedrukten dezelfde eer, die wy zoo blyde aan vrome Christen-koninginnen geven 1 De tijden zijn boos, en de wereld is bedorven, maaide beheerschers der tijden zijn heilig, en hun rijk zal dat der wereld te boven gaan. --- BUITENLAND. Zaak Dreyfus. Er wai natuurlijk veel belangstelling in Esterhazy's proces, Dinsdagochtend negen uur, maar het consigne was streng. Onder de aanwezigen merkte men op: den afgevaardigden JaurèS; Bernard, raadsheer in het hof van cassatie, Mevrouw Alfred Dreyfus Mathieu Dreyfus, meester Demange en meester Laborie. Dezeadvocat n verzochten, voordat de namen werden afgelezen, voor hun cliënten verlof om de zittingen te mogen bijwonen, maar dit werd geweigerd. Esterhazy, lang, kaalhooflig, met een afhangenden zwarten knevel, zag er vry kalm uit. Overste Picquart trok zeer de aandacht in zyn blauwe uniform van Algeiijnsch tirailleur; hij is een lange slanke man met een flink uiterlijk. Zoodra de namer der getuigen waren afgelezen, verlangde de regeeringscommissaris dat ter wille van de veiligheid der landsverdediging de beraadslagingen met gesloten deuren zouden plaats hebben. Meester Tézenas Esterhazy's advocaat, verzette zich daar niet tegen („tot algemeene verbazing" voegt het verslag er bii). De krijgsraad n/m zooals men weet na een geheime beraadslaciog van anderhalf uur, met 5 tegen twee stemmen het besluit, dat de beraadslagingen openbaar zul'en zyn, zoolang het belang der landsverdediging daarmede niet in strijd is. Kwart over tweeën nam het verhoor van Majoor Esterhazj een aanvang Wij stippen daaruit het volgende aan. Hebt gij niet nagegaan hoe de (gesluierde) dame aan haar inlichtingen kwam ? vroeg de President. De beklaagde antwoordde dat dit hem belet werd door de bende geheime spionnen die hem nooit, verliet. Hij had vier malen een onderhoud gehad met de dame. „Het is toch wel vreemd merkte de President op, dat gij vier samenkomsten hebt aangenomen met die perscon, zonder er om te geven wie zy was." Esterhazy antwoordde: „Ik heb die geheimzinnigheid zoo geëerbiedigd, dat ik zelf^ nu nog niet tracht te weten te komen wie zij is. Zij heef; my een hoogst belangrijk stuk verschaft dat ik aan den minister van oorlog ter hand heb gesteld, een dag na de openbare beschuldiging, door Mathieu Dreyfus tegen mij geuit. — De veiligheidsdienst is er niet in geslaagd, de koetsiers te vinden, die u gebracht hebben naar de plaatsen waar gij de vier samenkomsten met de dame gehad hebt. — Ik houd vol wat ik gezegd heb, ik verklaar dat ik onschuldig ben.... — Mathieu Dreyfus zegt datgiuw schrift veranderd hebt na de openbaarmaking van het borderel. — Dat ontken ik ten stelligste. Wat het reglement op de schietoefeningen betreft ik heb die oefeningen pas in Augustus bijgewoond, en heb er dus niet uitvoerig over kunnen scbryven in April. In mijn regiment was ik met de mobilisatie belast, maar pas in September '94, wat de inlichtingen over de dekkingstroepen aangaat, alleen een officier die op het ministerie werkte, kon ze verschaffen. Wat den veldtocht in Madagaskar betreft, het plan van die expeditie kon ik niet geven. Zoo men zegt ip mot zichtbaar genoegen gevolgd. Die gedeelten in den door mevrouw Pauwol«-Van Bieno als Peternel en den heer Claus als Thomasvaer voorgedragen Niouwjaarswengch, welke pene hnlrto bevatten «an Hare M«j n'<-i'rn, wi'rdrn i'oo- h. t pnMit>k niet buitengewone geestdrift tors:< juioht, een enthousiasme dat het karakt«r »armara van een ware ova io van beide Vorßtinnen. Bij de herinnering aan den spontanen jnichkrect ?Lnve de Koningin", tijdt-n» de opeuingsxitting der Staten-Genrraal, word vooral zior wurm en langdurig geapplaudisseerd en niet minder bij den door mevr. Pauwels-Van Biene-met veol gevoel voorgodrag» n heil wensch op Hare Majesteiten, waarbij aan Koningin Wilhelmina kracht wordt toegowenscht om haar zwara plichten to betrachten bjj do aanvaarding van het bewind en hulde werd toegebracht aan de Moeder- Vorstin voor de wijze, waarop zij do leidsvrouw der Koningin was tot aan het hoogst gewichtig jinr. * * * o?er dezo voorstelling schrijft een correspondent aan de lelegraaf: De Koninginnen hobhen hedenavond kennis gemakt met Thomasvner en Pieternel, voorgesteld door d^n heer Clans en mevr. Pauwels, met Kreü» en Elcje in de gedaante van- den ho;r Kreeft en nuj. Do Vries. H.H. M.M. hebbon ThomasvAer o«. hooren zeggen : Piet, trouwe Piet, ik beu bekeurd ! Thomas die nooit, nog van zijn levon Zich noar den rechter moest, begeven, Wiens hoereneer, eteeds onbovlekt Het dorp ten voorbeeld heit gestrekt, Moet op zijn leeftijd eompareeron Vóór al die stroevo strafwet-heeren. En op do vraag van Pieternel: Maar beste vaer, waarom is dat ? antwoordt h«ar gemaal: Ik reed op het. verkeerde pad In 't Haagsche Bosch. Dat is'n toet I Haar ken do duu»el on z'n moer Zijn weg niet vinden. Sakkerloo*, Je ergert je d*ar vierkant dood, Wat dat voor Janboel is weet Joost Weet ik nou vt\n : pad Zuidoost, Of van 't verlengdo van een snjjlijn, Of van een as? Ik mocht nog blij zijn Zoo zei dio dekselsche agent: — 't Kost (Veorste maal matr 50 cent! En zoo voorts. Thomasraor heeft voor zyn trouwe gade ern fleschje Eau de la Haye meegebracht, en als Pieterrei hem vraagt of hij voor dat „Stinkend drab" nog wat beeft betaald, zegt Thomas vaer: Geen cent, geert rooie halve duit Je haalt 't 7Óó do grachten uit, Je gaat maar liggen aan don kaï.t Met flesschen, kruiken, in je hand, En f-chept maar raak. Datisnoupnur Belorfdheid van het stadsbestuur', Dat, zegt men, een eontractje sloot Met twee odeurfabiieken, bloot Om vreemdelingen op te wokken, Den Haag tot r< i«doel te doen strekken En om meteen d<» stedelingen Tot blijven in hnn stad te dwingen, Van do Scheveningsche haven in spe' weet Thoroasvter te vertellen : Een haven, kind, en Scheveningen Kijk, beste vrouw, dat zijn twee dingen, Die le"?n non als kat en hond, Die zaak wordt eer niet recht gezond Voor al de Staten van Euroop', Met ons bezegelen een koop, Dat, welke strijd ook moog ontbranden Ze nooit op Schev'ning zullen landen ! Men zogt. nu staat de zaak wel goed Maar., 'k moet oerßt de haven zien, [mijn snoet. Ge ziet, dat de samensteller die zich bescheidenlijk slechts Nardus noemt, 't wel met zoon wensch weet te bedisselen, ook als Pieternel die do Kamersopening heeft bijgewoond, zegt: O, dat moment vergeet Ik nooit Toen daar die kreet zioh herft ontplooid Uit aller borst en één van zin Van : Leve onze Koningin '. Of dat hedenavond ook weerklank vond, en al wat er verder volgde naar aanleiding vai deze nitint ? Mooie he. tootrirgon Eenmaal was het gr juich »,oo sterk dat de Koningin, hoewel niet of. ficieol aanwezig, zich gedrongen gevoelde roet ren lichto neiging te danken. Ook bij do traditioneelo toespraak in wenschvorm : Regeer gelukkig, in God's hand Hij schenk' U de vereischte krachten Uw zware plichten te betrachten Tot heil van Volk en Vaderland! Leger on Janmaat wordon in den wensch niet vorgetcn, dio een hoogst aangonamen indruk maaktr, ook toen herdacht werd wat. do Regentes is nis moedor en als Hoofd van Staat. Dit was do derde avond van Kloris en Roosje, rn door do komst der Koninginnen zeker de beste vsn do drie. De koninginnen blevtn na het vallpn van het scherm, mede applaudisseerend en gingen eerst heen nadat de spelen waren teruggeroepen. Een ernstige waarschuwing. De „Hollander" schrijft: „Er dreigt een gevaar, Welk ? Dit, dat zeer velen, die verleden jaar op de kiezerslijst kwamen, er nu niet op zullen komen. Daarom zjj dit woord van waarschuwing gericht tot al onze kiesverenigingen. Wat toch is de zaak? Art. 10 der kieswet bepaalt, dat de aanslag in eenige belasting moet zijn betaald vóór 1 Februari. Na spreekt art. 1 wel van vóór 1 Maart, maar zij, dio hun aanslag in de maand Februari betalen, moeten het bewijs van die betaling aan den Burgemeester overleggen. Dit laatste nu zal voor de meesten wel oen heet hangijzer zijn ; daar komt dan toch niets van. Alzoo : voor 1 Februari moet ieder zp'n belasting hebben betaald; ander* kojit hij niet op de kiezerslijst. Verleden jaar was daaraan voor hen die bun bolasting geregeld betalen, niet veel bezwaar verbonden. Imtno, s — da bedrijfsbelasting Ipopt van Mei lot Me» en die was al lang geleden betaald j evenzoo de porsoneele belasting. Thans echter staat het met do personeele belasting anders. Het nienwe personeel loopt van 1 Jannari tot 31 December. En dio belasting moot voor 1 Februari betaald zgn. Bekend is het dat de aanslagbiljetten laat zijn verzonden, zoodat veilig kan worden aangenomen, dat thans slechts de helft van de aangeslagenen hun geheelen aanslag zal hebben betaald. De andere helft heeft dat nog niet gedaan; en zelfs is — althans in den Haag — nog geoo „waarschuwing" rondgezonden. Wij dringen er das ton ernstigste op . aan, dat een ieder zyn aanslag in het nienwe Personeel zoo spoedig mogeljjk geheel aanzuivert; in ieder getal roor 1 Februari. Anders komt men niet op de kiezerslijst. Zegt het voort !.... ---