INGEZONDEN STUKKEN. (Buiten verantwoordeljkheid der Redactie.) Geachte Redactie. Mag ik van uwe bekende gastvrijheid gebruik maken en voor onderstaande een plaats in uwe kolommen verzoeken ? Bij voorbaat mijn dank voor de plaatsing. Ik had dit ingezonden stuk klaargemaakt voer de courant van jl. Zondag, doch besloot te elfder ure het maar niet ter plaatsing op te zendea, de kwestie maar te laten ruiten en niet weder op te rakelen. Nu echter vas zekere zijde beweerd wordt, dat de heer D. op hst schrijven der vele (?) Bondsmancen niet meer durft antwoorden, meende ik het toch zijn nut kou hebben, mijn stukje alanog te doen plaateen en als mijas overtuiging in deze uit te spreken, dat hier geen kwestie is van niet meer durven, masr dat de heer D. verstandig handelt door op dergelijk geschrijf niet verder in te gaan. gjZooals men weet, vindt het geschrijf der vele (?) Bondsmancen zijn oorsprong in de twee artikels van de «Katholieke Werkman», geschreven door den heer Engels, welke artikels èn door den heer Deamarea èn door den WolE. beer Hordijk voorgesteld rijn, als ver overdreven wat aangaat ds Tilb. toestanden Tan den werkman. Elk onpartijdig beeordeelaar, die met de Tilburgsche tceatasden op de hoogte i", netlij hij is werkman of cietwerkman, moet toegeven dat de door des heer E. gegeven voorstelling van de toestanden van den werkman alhier, veel overdrevtn zijn en de heer E. geheel eenzijdig en niet onpartijdig is ingelicht. Met al faua geschrijf en het hekelen van den hoofdpresident, hebben de zich noemende cvele Bondsmancen» nog niets bewezen, noch tan voordeel* van het schrijven van den gereipeoteerden president Tan St. Joief te Enschede, noch voor kan eigen geschrijf. De vele (?) Bondsleden hebben er ook geen rekening mede gehouden, dat de heer Desmare» orer dese zaak heeft geschreven als president van het fabriek» werkersgi lde en niet als hoofdpresident van het Gildenbond. Ook wat betreft het behandelen der gedwongen winkelnering op de vergadering der uurwerkera. Dns als hoofdpresident kan hij daarvoor niet aansprakelijk gesteld worden. De vele (?) Bondsmannen, die ioo kleingeestig waren te Tallen over de door den heer D. gebezigde uitdrukking: cop zn kop krijgen», als zon deze uitdrukking onwelvoegslijk zijn, daar het woord hop volgens deze Bondsmannen aan een dier doet denken (hoe kiesch van deze weven, hé 1), vinden het niet onwelroegelijk den heer D. het woord csnert» naar het hoofd te slingeren. Zij schijnen echter ook zelve liefhebbers Tan csnert» te zijn, althans hun geschrijf raag gerust met den naam csnert» bestempeld worden. Daar de WelEerw. heer Hordijk, evenals de heer D. opkwam tegen het schrijven des heeren Engels, werd Z, E. de brillepoetser Tan Desmares genoemd. Zoo ook zal men mij nn wel de brillepoetser Tan D. noemen of omgekeerd D. de brillepoetser Tan mij. Dit schrijven geschiedt echter nit eigen overtuiging en niet om de partij Tan den heer D. op te nemen. Och deze kan wel tegen een klein stootje tegen. Groot kwaai wordt er gemaakt over gedwongen winkelnering. Is deze nu werkelijk »oo erg, ala beweerd wordt? Ik weet het, gedwongen winkelnering bestaat er, 't is w ,iar en 't is te betreuren. Maar bestaat zij wel zoo veelvuldig als gez°gd wordt ? Is hier geen overdrijving in het spel ? Van gedwongen winkelnering gesproken, m. i bestaat deze meer onder de ambachtslui dan onder de fabriekelui. Er zijn verschillende ambachtsbazen, die er een winkel bij houden en waar de knechts te winkel moeten gaan. Daar is gedwongen winkelnering. Miar wordt de gedwongen winkelnering »iet veelal ingevoerd door de werklieden zelf ? Moet men in plaats van aan gedwongen winkelnering niet veelal eerder denken aan den stroopkwast. Wanneer een meesterknecht, molenateller enz, thuis een café, of winkel heeft, is er dan al sprake van gedwongen winkelnering? Wanneer de werklieden niet genoodzaakt worden, maar uit eigen, vrije beweging daar naar den winkel of het café gaan, kan men dan spreken Tan gedwongen winkelrering ? Wat gebeurt veelal? Men gaat daar borrelen, of men gaat daar Teel naar den winkel, niet omdat men meet, neen, maar om goed met den meesterknecht of molensteller enz. te staan, om bet vriendje te worden, zooals men dat noemt, veelal om een Tilburgsche uitdrukking te gebruiken, om den strooppot uit te hangen. Zoo maken de werklieden zelve wat ze noemen gedwongen winkelnerirg. Zco kan het en zal het gebeuren, dat deze werklieden boven anderen soms in huu werk worden bevoordeeld. En dat noemt men dan gedwongen winkelnering. Men zal tooh moeten toegeven, dat de werklieden zelve de schuld er van zijn ca zij zelve op die wijie verplichtingen maken, die dan bestempeld werden met den naam van gedwongen winkelnering. Men zal zegger, omdat te voorkomen, moeaten de patroons aan de meeaterknechts verbieden thuis een winkel of café te houden, zooals dat te Helmond geschied is. Daar is veel voor te zeggen, maar daar staat toch ook tegenover; heeft een patroon wel het recht, om iemand te verbieden, dat zijne vrouw er thuis een winkel bij houdt, of de man zelve in zijne vrije uren er een bijzaakje bij doet, wanneer er zijn werk (Tan den patroon) niet onder lijdt? In hun laatste schriJTon'beginnen de vele (?) Bondsmannen over de gedwongen winkelnering zioh wat te matigen en zeggen, dat deze meer onder de wevera dan onder do overige fabriekswerken bestaat. Maar waarom gaan zij dan hun eigen bestuur voorbij? Stellen zij dan geen vertrouwen in hun eigen bestuur? Waarom in de vergadering dit onderwerp niet eens flink ter sprake gebracht en het bestuur er voor gespannen om dit;(e onderzoeken en te trachtengdit^envel nit den weg te ruimen. Daarmede zal men Terder komen dan met al dat achrijven in de courant. Wat betreft de arbeidaduur. Het is zeer begrijpelijk en aannemelijk, dat de uurwerken hierover met de »vastgeld- werkers c van meening verschillen. Het is ook zesr verklaarbaar dat tij niet zoo hard streven naar een korteren werkdag, maar er meer op gesteld zijn om langzamerhand te komen tot hooger loon en korteren werktijd. Ook zij weten zeer goed, dat ds 13-nrige werkdag te lang i«. Maar mees en de vele bondsmannen dat zij in de tegenwoordige omstandigheden den 10 uren werkdag, dien zij voorstaan, zoo maar in eens zullen kunnen doordrijven? En aangenomer, dat die eens werd ingevoerd. Wie waren dan de dnpe ? Wat kwam er dan terecht van de toch al niet hooge loonen der uurwerkers, als zij van dit loon nog eens 3 uur per dag, dus 18 nur per we';k moesten miss?n. Wart de vele (?) bondsmannen, die teen zoo goed op de hoogte willen zijn van de toestanden, zul en toch wel niet gelooven, dat, gesteld dat kortere werktijd werd ingeToerd, hek uurloon naar evenredigheid werd verhoogd. Het is dus zeer te billijken, d?t do uurwerkers meer gehecht zijn r.an hst zachtjes aan streven naar verhooging van lo:n en korteren arbeidsdag, zoodat bij minder werktijd het Icon ook niet minder wordt. Er wordt beweerd, dat de wevers en fabriekswerkers meer moeaten samenwerken. Zeker, het ia te betreuren, dat er tuaschen de weveraafdeeling en de fabriekswerkei safdeeling van den Qildenbond zoo weinig aamenwerking bestaat. Vanaf den beginne heeft men vaak tegenover elkander gestaan. Maar aan wie de schuld ? Wanneer de vele(?) bondsmannen meenen dat zij door hun geschrijf de misstanden zullen verbeteren, vrees ik dat zij weinig verder zullen komen. Overdrijving schaadt altijd. Hun geschrijf zal slechts strekken tot het strooien van tweedracht en in plaats van te trachten meer samenwerking te verkrijgen, tussohen wevers en de overige fabriekawerkers, zal men hen nog verder van elkaar brengen. Ten slotte nog dit. De schrijvers noemen zich vele bondsmannen, leden van St. Severus ? St. Severns telt 700 leden, hoe groot zou na wel het getal rijn ran deze vele leden van St. Severus ? Wia had kunnen denken dat er bij St. Severus vele waren, die het Latijn en Duitsch zoo goed meester zijn, dat zij ingezonden stukken schrijven met Latijntche en Duitsche uitdrukkingen I Het ia bekend dat er een heel klein greepje is, die het steeds op den hoofd-president gemunt hebben. Schuilen hier de VELE bondsmannen ? En wie stelt de ingezonden stukken ? Is dit soms ook een lid van St. Severus? Het is duidelijk uit welken hoek de wind waait. Maur een clubje van enkele personen hebben niet hst recht zich te nemen vele Bondsmannen. Dat zij zich noemen eerige, enkele of een paar Bondsmannen. Maar vele Bondsmannen zijn zij niet. Nu zal a. s. Zaterdag de toorn dezer Bondsmannen wel over mijn hoofd losbreken; ik heb echter hiermede mijn gevoelen over deze kwestie gezegd en zri met hen niet ia polemiek treden, t«nzij zij flink voor den dag konun en bewijzen, dat zij werkelijk zijn vele Bondsmannen, alsdan ben ik ook niet ongenegen mijn schrijven met mijn naam te onderteekenen. Eén Bondsman. Wij meenen dat deze zaak hiermede voldoende besproken is en Tan weerszijden toegelicht en sluiten het debat. (Bed.) --- FEUILLETON. Toch gestraft. EERSTE DEEL. 6.) —o— Neen, neen, gij- zult later niet. de minste miging (gevoelen om terug te kearen als ge Stockholm en vooral Parij's, Londen, Weenen en Petersburg hebt gezien en daar aan mijne zijde in do hoogste kringen verkeert, — gij', met al den aanleg voor eene vorstin!" Zij lachte voldaan, want deea taal tastte haar in haar zwak. Die gedachte, in de kringen der hooge aristocratie opname te vinden, daar een schitterende rol te spelen, deed haar ijdel hart van trotschen jubel popelen Zij' was overwonnen en — beloofde geheel zich te- onderwerpen aan zijnen wil. ..Pan Willen we ook met die Hamburgers niets meer te maken hebben," voer do graaf na een wijle voort; „het vermogen, dat u behoort, is zonder twijfel zeker vastgelegd?"- „Ik zal u de volmacht geven er met mijnen bankier pver te onderhandelen ....." „Goed! — dan zal ik het kapitaal in de Engelsche Bank beleggen, als ge daar niets tegen hebt, dierbare. Dat is de éenig zekere instelling; daar is het geld veiliger dan te huis in do beste brandkast. — Wat de papieren van waarde betreft, die behoudt ge zelf " „Dat zal zich alles wal vindan, als we maan eens getrouwd zijn!" lachte Rosa schelmachtig. „Als ik uwe vrouw ben, heb ik immers een vasten, onafzetbaren minister van financiën gevonden! — Laat nu dit ongelukkig kapittel gefloten 'zijn; laten we van vroolijker dingen praten, Adalbert; vertel me van Parfji3, van St. Petersburg, van de heerlijke feesten, die ge daar hebt bijgewoond, — dat is dames-kost!" Adalbert stcoktei het vuur op, wierp er nieuw vlammenvcedsel bij, en verhaalde in boeienden trant van al den glans en al de pracht, die op der menschheid hoogten de zinnen verrukken, het oog bekoren, het oor stresten, het gevoel betcovoren; van den rijkdom en de weelde, die de 'tegenstelling met des leven duistere diepten s;co schril te voorschijn neppen. Hij was een virtuoos in het schilderen van schitterende zaken, — en Rosa luisterde met ingehouden adem, 'zich wiegend in betooverende droomen, welke na korten tijd tot werkelijkheid zouden worden en hare stoutste wenschen vervullen. O, ijdel vrouwenhart! Zij had wel uren lang willen toeluisteren ©n was bijna boos op de klok, tioem deze den soupertijd aanwees, en een bediende berichtte', dat alles gereed stond. Be graaf bood haar den arm. Aan tafel was rij' opgeruimder dan ooit — en hoorde', wat haar anders zelden gebeurde', zelfs met geduld de lange, geestdriftiga verhalen van madame Bomer aan, die naar het concert was geweest en door de Wagnermuziek totaal betooverd geworden. Anders haatte Rosa Rodenburg de muziek en vond Wagner onuitstaanbaar! Hoogstens speelde zij' een walsje op een prachtige Parijsehe vleugel[pEano, welke door madame Bomer dag aan dag werd bearbeid, zoodat men medelijden rnjet het instrument zou krijgen, — eene drukte, die haast „dierenplagerij kon genoemd worden, zooals mevrouw Rosa beweerde. Als zoon vleugel eens niet een noodzakelijk meubel in een deftig huis ware! I Graaf Adalbert stond met- de „madamle," zaoals juffrouw Bomer door het dienstperaeiaeeli genoemd werd, op den besten voet, daar deze niet anders wist dan, dat ziji mee ging naar Zweden of als meesteres-plaatsvervangster op da villa zou blijven. De madame verwonderde) zich zeer over de bespoediging van den huwelijksdatum; doch de graaf stelde haar door eene breede, heldere verklaring gerust en tevreden; rij had niet het geringste vermoeden van de radicale plannen van den „beminnenswaardigsta aller aristocraten," zooals ziji hem steeds vol geestdrift betitelde, alhoewel zij" hare vrouwelijke natuur niet verloochende en zich in stiltci trtrgerde over de verblindheid van den edelman, die zulk eene' ijdele, domirnle gans tot gravin wilde verheffen. De mannenwereld is in dit opzicht onverbeterlijk en leert nimmer den schijn van het zijn te onderscheiden! Zóo dacht madame Bomer ook heden-avönd, toen zij het bruidspaar beschouwde en zich niet \vist te verweren tegen een licht gevoel van tnjijd. Ztj was immers zelve ook nog hupsen genoeg, lom op levensgeluk aanspraak te mogen maken! Heur zachte vergeet-mij-niet-oogen vertaalden het weegevoel overduidelijk, dat dezer arme in de huwelrj'ksloterij, als zoovele duizenden, een naatje was gevallen! Graaf Adalbert nam eindelijk afscheid van da dames, om zich in da equipage zijner bruid naar zijn hotel te laten rijden. iDiaar buiten ruischte de regen nog altijd eentonig ineder, maar in de straten der groote stad was het stil geworden. Die graaf legde zich behagelijk in de zachte kussens achter in het rijtuig en veegde met zijn fijnen zakdoek met koortsachtigen haast langs hst voorhcpfd. „Bah! bah!" mompelde hij- eindelijk, toen het deftige rijtuig voor het hotel stil hield en hij; snel er uitspringend, door den portier onderdanig begroet, binnentrad. iße loude notaris van het Huis Rodenburg, die vroeger de firma in alle rechtsaangelegenheden trouw bediend had en voor den chef een beproefde 'vriend was geweest, zat weiiniga dagen voor de echtverbintenis der jonge weduwe bij' den bankier Gotthardt, die in groote opgewiondenhecd in zijn kantoor op en neder liep. „Ik zeg n, mijn beste Willing! de geschiedenis komt mijl spaansch voor, heel spaansch!" riep de bankier uit, terwijl de notaris peinzend op 'zijne snuifdoos trommelde;. —¦ „Onze overleden vriend Rodenburg heeft, op zijn zachtst uitgedrukt, onverantwoordelijk gehandeld, toen hij deze lichtzinnige dame tot universeeiDerfgename benoemde', en ik begrijp het op dit oogenblik nog niet, hoe gijl als rechtsgeleerde en notaris zulk een testament kondet maken." Notaris Willing wiegde langzaam het grijze hoofd. 1 „Vriend Rodenburg was geleerd genoeg om zelf zulk een document te' kunnen vervaardigen" antwoordde hij kalm; „ik hab er verdei* niets 'mee ie doen gehad dan het testament do wettige geldigheid te geven. Ge zult me wel willen gelooven, als ik u verzeker, dat ik het Rodenburg niet heb laten, ontbreken aan bedenkelijke opmerkingen; doch wanneer de onzaligste aller hartstochten den ouderdom aanpakt, dan is alle redeneering daaraan verloren!" „Het is vreeselijk, dat de- zaak zulk een loop neemt! Deze jeugdige vrouw, die een voogd behoefde treedt op, alsof zij- het verstand verlor en 'heeft! Wie is die deftige, rijke graaf, wien rij thans niet alleen het geheele vermogen van Rodenburg vermaken, maar ook den laatsten penning uitleveren wil? —¦ Zijl was hedetn-morgen bij' mij', omidat ik al de eischen van harem verloofde niet onderdanig wilde inwilligen, en brutaliseerde mij' in die mate, dat ik op het punt stond haar de deur te wiJKen!" !D'o 'notaris nam behoedzaam een snuifje en streek *zich vervolgens door de dunne grijte haren. „Wiji moeten de zeilen strijken, vriend! De jonge vrouw is in haar souverein recht! — Ik heb haar een bezoek gebracht op de1 villa en mijne bedenkingen openhartig medegedeeld omtrent haar testament. Ziji verwees mliji to(3t fierheid naar de-grootmoedigheid van den graaf, die haar al zijne goederen in Zweden vermaakt had,,— jammer, dat dia miijnheer geen Spanjaard es! öooh, mijn waarde vriend Gotthardt, laten we ons niet te zeer om het lot dezer vrouw bekommeren; misschien gaat de Zweediseha graaf de rol der nemesis vervullen! iDje wijze gravin in spe gaat baar geheele vermogen uitleveren, — het testament was zelfs overbodig igeweest!" voegde de notaris er met een lachje bijl „Zoo geheel overbodig tach niet," merktei de bankier pp; „graaf Altprf — de naam klinkt niet eens Zweedsch — schijnt mij een geslepen gast te zijn; hij: maakt grooten haast met het huwelijk -en dringt ontzettend aan op kapitaliseiering van de vaste goederen; hiji houdt van klinkende munt! En — wat wij! voor den verstooten zoon, vbior Pelix Rodenburg, hebben gereserveerd, — als de Zweed daar eens lont van ruikt?" „Maar blijft hiji wel met ziïjta. handjes af!" riep de notaris heftig uit. „(D|at blijft wettig voor Felix gereserveerd, ook dei firma oiver zee, ta Bahia! Be dwaze vrouw heeft heit. recht hare rechten Ban den beminden graaf of! avonturier over 'te leveren; maar verder strekt' de Zweed zijne handen niet nit, daar geef; ik u de mijne op!" „Ik ben werkelijk blij, sprak de bankier, „dat die indringer of groote heer geen vat op oma kan krijgen; gij' weet even goed als ik, hoe de beste bedoelingen ten slotte dikwijls verdraaid en als bedrog en schurkeriji aangemerkt worden Toch had ik wal lust, eens een bezoek te brengen aan den Zweedschen consul en nader Ta dnformeeren naar zijnen landsman." „Onnoodig, mijn waarde! Re consul trekt de schouders op en vertelt u van eene rijke familie Altorf, welke uit Duitschland stamt en thans op den laatsten spruit na, die lang in da .wejneld heeft omgereisd, moet zijin uitgestorven. Deze laatste van den stam moet schrikbarend rijk en bezitter van onmetelijke goederen in Finland of Lapland zijn. Zooveel tot uwe opheldering, vriend Gotthardt." „Zoo, zoo, hebt gijl den consul reeds in 'ü verhoor gehad?" bromde de bankier. „Nu, mijt nentwegc mag de ijdele vrouw ate gravin zich in Lapland gaan inkwartieren!" „Zoo js het! — Ver-dar, ga uwen gang!" —¦ Dia 'notaris reikte' zijnen vriend de hand en ging. Het weder was in de laat-stei dagen opgeklaard. 'De zon straalde zacht van den Novemfoerhemel op de in den winterslaap verzinkende aarde neder en verlichtte' mat haren bleekert schijn de rusteloos bezige menschhe-id, welke daar werkt -en woelt en worstelt om 't bestaan. , IDe oude notaris trad peinzend verder on was brjna tegen een vierkante figuur van een man aangerand, 'die zich met den hoed in de hand voor hem plaatste. „Vergeef me," klonk zijne' basstem, „ik was reeds 'aan uw kantoor en ben blrji u hier nog ta ontmoeten." „Goeden morgen, mijbheer Möller! — Waf; hebt ge voor goed nieuws? .Gij! wilt toch uw testament nog niet maken?" „Neem, notaris! er is heel wat anders los! Gij kant mijne vrouw! Waar ziji hare zinnen pp heeft gezet, dat moet ook gebeuren, het moge buigen of breken!" „Zeker, uwe vrouw is resoluut, zegt de notaris lachend, „maar anders braaf en doodgoed.', „IDiat zou ik meenen, notaris, een bovenste! beste! Nu, wat ik zeggen wilde', zij' wil eert vreemd kind als haar eigen aannemen — adopteeren of hoe het mag heeten! — 't is mif wel niet recht naar de muts, maar hoe zal ik tegen dein stroom opvaren; ik moet jnlaar met den wind mee! (Wordt vervolgd.) I --- INHOUD van het ZONDAGSBLAD. VAN DE NIEUWE TILBURGSCHE COURANT. NIEUWE TILBURGSCHE COURANT Tilburgsch Dagblad. Quo Vadis ? Historische roman uit de dagen van Nero. (81.) Billijk geleverd. Snuiven. Yronwenkracht. Voor de Kleinen. (Prijsraadsels.) --- BEKENDMAKING. Burgemeester en Wethouders roepen bij! deze op den verlofganger der lichting 1900 van het 6a Regiment Infanterie Antonius de RuijI- ter bijwoning van heit onderzoek van verlofgangeris, te houden op Maandag den 24 November a. s. te 11 uur Amsterdampche tijd, ten Raadhuize. \ Genoemd© verlofganger is gehouden aldaar t© verschijnen, gekleed in uniform en voorzien van 'de militaire Meeding- en uitrustingstukken hem bij' bestek met groot verlof mtedegegeven en zakboekje. ! Tilburg 8 November 1902. Burgemeester en Wethouders voornoemd MUTSAERS D© Secretaris F. VAN DER MARCK. --- BEKENDMAKING. Burgemeester en Wethouders der gemeente Tilburg (brengen ter kennis dat door hen vergunning is verleend aan J. Haans, tot het oprichten eener broodbakkeriji, aan de Nieuwe Loven-straat op perceel Sectie' B nummer 2653,. Tilburg 5 November 1902. Burgemeester en Wethouders voornoemd MUTSAERS De Secretaris F. VAN DE|R MARCK. --- Burgerlijke Stand der Gemeente Tilburg van 31 Oct. tot 7 Nov. GEHUWD: Jan C. Wouters 40 j en Johannes Stamps 25 j. — Joannes B Schepene 26 j. en Joanna M. S. van Oudheusden 26 j. — Joannes J. de Kok 19 j. en Catharua M. Jansaens 20 j. — Gerardus J. Goossens 21 j. en Wilhelmina Bosaaers 19 j. —Lam- H. J. Melis 22 j en Petronella Brokken 22 j. — Peter Mommers 27 j. ca Maria Snelders 28 j. — Franciscus van Vugt 29 j. en Wilhelmina M. de Roes 30 j. GEBOREN: Jacoba C. d. van Antonius G. van Grinsven en Cornelia van Eeers — Bernardus G. z. van Johannes F. J. van Diessen en Johanna M. Poos, Elisabeth M. C. d. van Johannea C. M. Verhef en Maria J. Kunen — Adriana P J. d. van Petrus H. Leijten en Adriana Hobbelen — Philomena J. d. van Cornelis Ligtvoet en Maria van Rooij — Herraanua H. z. van Sybrand Bovenkamp en Hendrica H. Donkervoet — Arnoldus J z. van Cornelius van Raak en Adriara C. Op de Beek — Joannes C. z. van Wilhelmus J. Prouwers en Fr.:-derica W. Schreuder — Hubertus A. J. z. van Antonius van Dijk en Maria A. Mutaaers — Norbertus J. L. z. Van Adrianus N. Verbissen en Augustina M. Petit — Leonie W J. z. van Alphocsus G. A. Smulders en Anna J. van Hugte — Joannes F. A. z. van Antonius Hultermans en Maria C. van Miert — Aloyeiu» J. z. van Joannes A. Moeskops en Helena P. M. de Bruin — Rosalina M. A. J. d. Tan Gerhardus B. Driessen on Barbara R. de Jong — Hnbertas C. P. i. Tas Adriaans Smits en Maria C. Tan Loon - Franciscus G. z. Tas Petrus J. Leijten en Maria Tan der Heijden Joannes C. P. z. Tas Petrus Frouchart en Joanna M. Tan Spaendonk — Anna M. A. d. Tan Cornelis F. Bertens en Maria A. vas Onsenoort — Antonia J. O. d. Tan Franciscus O. Tuerlings en Cornelia Meijers — Leonardus C. C. z. ran Frederik J. Lover en Joanna M. Verhoe Ten — Joannes G. H. M. z. Tan Christiaan Franken en Elisabeth C Diels — Anna P. M. d. van Josephus Jacobs en Cornelia Bergmans — Elisabeth J. M. d. van Joannes C. van Son en Hortensia J. M. Teurlings — Joanna P. A. d. van Cornelis F. Tan Dongen en Johanna M, Dusée — Josephina M. R. d. Tan Petrus J. J. Tan Riel en Joannes C. Reijns — Matheua N. A. z. Tan Cornelis Colsters en Adriana Tan Hommeien — Aloyaius A. M. z. van Jan B. H. Hamers en;Elisabeth J. Tan der Sanden — Anna P. d. van Cornelus Delien en Antonia M. Moonen — Catharina P. M. d. v. Andreas J. Schollen en Maria E. Weterings — Johanna C. T. d. van Antonius de Kok en Maria A. van Gorp — Helena H. W. d. van Martinus Stratman en Maria Wittebol •— Adrianus L. H. I. *. Tad Petrus L. Ooms en Joanna M. J, Broeken — Wilhelmina J. M. i. van Johannea O de Beer en Hendrika Hendriks. OVERLEDEN: Johanna O Becx echtg. van Eduardus A Ditvoorst 65 j. - Johanna Jansen 65 j — Henricus J. A. van de Vrande 2 j, — Martinus J. D. van den Driea 21 d. — Ho-ricue P. GiosEecs 3 m. — Cornflie N. Janssen ecblg. van Maria F. van Woerkom 28 j — Adrianus J. Haans 17 m — Adrianus 11. de Bruin 17 d. — Gerardus P. Leijten echtg. van Maria G. Janssen 28 j. — Francis van der Mierden wedn. van Cornelia Antonis 81 j. — Cornelia A. Otten 5 j. lVrua A van den Brekel 6j. — Maria 80l .70 j — Maria E. van de Wetering 16 d. — Hubertus L. J. Jongtn 11 j. — Adriaan van de Laar, echtg. van Josephina van Broekhoven 42 j — Maria Schuurmana, echtg. van Adriaan Vermeer 54 j. — Bernardus G. H. Mutaaers, echtg. van Maria Anna W. Verschure 49 j. — Antonius Bogers, échfg. van Catharina van Lil 62 j. — Petrus C. M. Smulders 6 j. --- WISSELKOERSEN. Rotterdam, 7 Nov. Diac. Per m. Ko t. Londen... 4 p.st. i 1200 f 12,1 Pai«B ...3 , Frs. 100 -47,80 48 22>;* Antw.&Brus.3 , „ 100 47,70 48,12'/, Buit.Bankpl. 4 „ RM. 100 58,70 59,£0 --- PRIJZEN VAN COUPONS AMSTERDAM, 7 Nov. Metall. pap er per fi. ïl . ¦21,171/, , ziiv. Jan. > , 21 . . ,21,20 Big'-lache „ p. tl 1130 , mtt affU*vit . . . B 11,90 Pm tugeeach* F¦¦«r.Kha , .'¦: 4?.65 Belgische. * . 47,60 D;/Braea la K.iofegm. ... ï8 70 Ha üburg-Bussea ... , \ \%\ Riek ¦ ik goud Roebel . , , m 1,90 > , zilver .... „ ï^o*/, , , papier .... , , 125 Poolsche per zilver ...... „ 150 Spaanscho buitenl. in franc, per Juli „ 47,65 „ binnenl in piasters . . , 1,60 Amerikaansche goud dollar . . „ 2,47 Mexicaansche dollar . , , 0,92 ---