Een onderhoud met Carnegie. In de _ Daily News" vinden wij een interview met den Amerikaanschen millionair Carnegie, den vrijgevigen millioenenschenker, die onlangs anderhalf milioen dollar aan onze Nederlandsche regeering ter beschikking stelde om er een Vredestempel, waardig verblijf voor het internationaal Hof van Arbitrage, te huisvesten. Carnegie, van geboorte een Schot, maar sedert lang Amerikaan geworden, wordt ons beschreven als een klein man, maar stevig ineen-gedrongen als een bonk van zijn eigen staal; zyn gezicht is klein, maar ook hard en bewegingloos als zijn kostelijk Pittsburgsch metaal. Het bieedejvoorboofd, de saam-geknepen lippen, de stoere dichtgeknepen hand — alles spreekt van een geweldigen wil. Maar de oogopslag vooral doet den man kennen; het oog is wel dat van een man, die menschen en toestanden beheerscbt. — „Waarover verlangt u te spreken ?" Het werd op Amerikaansche wijze gezegd, maar met een tongval, die meer dan half Schotsen was. — ..Over alles", luidde het antwoord van den interviewer; „van Dunfermline tot Stratford on Avon". Dit is dt plaats waar Carnegie zich een kasteel liet bouwen. Om te beginnen werd als eerste vraag gesteld : „Hoe staat bet met de Carnegie-Trust t" Het gelaat van Carnegie vertoonde een vaderlijken glimlach : „prachtig", zei hij, „prachtige. Toen sprong hij in eens over op een ander onderwerp — bet Rhodeslegaat om jOD.ge Amerikanen in Oxford te laten studeeren — en van daar op het Amerikanisme. „Toen Jord. Rosebery onlangs van een Amerikaansch feentrum sprak, vertelde ik hem, dat hij dat denkbeeld van mij had gestolen". Carnegie nam daarop een potlood ter hand, schetste een kaartje met, Washington als het middenpunt van de werelddeelen. „Kijk eens" zeide hij, terwijl hij met het potlood het aantal dagreizen opteekende. noodig om van verschillende punten dit middelpunt te bereiken, „het ligt dichter bij Canada en Australië — en het gaat nu vlugger, met een Duitsche stoomboot, om naar Washington te gaan van Londen dan van San Franciseo — dit is het werkelijk middelpunt van het Engelschsprekende ras en niet Londen. En hij zette zijn becijferingen vlug en accuraat voort. „Hoe kunt ge bijvoorbeeld hiermede concurreeren ? De Unie heeft 78,00 -,000 inwoners ; landverhuizers stroomen binnen — er zijn eiken ochtend 400 nieuwe gezichtjes, die de zon in de Ver. Staten begroeten. Van 18i)0 tot 1900 was de toename 15,000,003; van 1900 tot 1910 zal het 17,000,000 zijn Hoe was en hoe zal bij u de toeneming zijn?" Zonder op antwoord te wachten ging hij voort — „Gij telt nu 41,000,000 bewoners in Engeland. Van 1890 tot 1900 was er- een toename van 3,500,000. Wellicht neemt ze van 1900-1910 met evenveel toe, doch uw mate van toeneming moet spoedig gaan verminderen, want gij zit overvol en gij put uw steenkool en ijzer zeer spoedig uit. Daarbij verloort gij alleen in het laatste jaar 580,000 bewoners door landverhuizing en kregen wij er 684,000". Deze geduchte rekenkundige vervloeking was meer dan het Engelsche bloed van den interviewer kon verdragen. „Onze koloniën", stamelde hij, „u vergeet ons rijk" — en een potpourri van vaderlandsone liederen en brokstukken uit Chamberlains speeches warrelde bliksemsnel door zijn hoofd. „Uw koloniën ?", zeide. Carnegie. Laat eens kijken" — en bet potlood ging weer aan het werk. „Australië 5,000,00'"» „Canada -3.500,000 „Zuid-Afrika (blanken) 1,500,000 „Ben totaal van 11,000,000! voeg dat by uw bevolking thuis, en u krijgt slechts 53,000,000 blanken tegen onze 78,000,000!" „Maar wij beginnen pas!" „Neen, wij zijn het die beginnen. We hebben overvloed van land en nog niet geëxploiteerd, waar eens een groote bevolking zal leven. Uwe kolonies nemen niet toe. Australië schijnt vol — dit is een hulsel om een leeg binnenste. Zuid-Afrika is geen land voor een blanke en de politiek van uw regeering om daar emigratie aan te moedigen, vooral van vrouwen, is bijna een misdaad. Wat Canada betreft, vergelijk zijn groei in de negentiende eeuw met dien van de Ver. Staten ! Zijn eenige kans voor de toekomst is zijn lot met de Amerikanen te deelen". De interviewer zat paf. „Maar u gebruikt alleen maar cijfers, cijfers zijn niet alles — denk aan Florence en Athene!" Carnegie's gezichtsuitdrukking veranderde. De levendige bij-de-handte glimp verdween en over zijn trekken gleed een kalmer, beredeneerüer uitdrukking. „O! ja," zeide hij, rustiger sprekend. ?Als het land van geest - het land vanShakespeare Milton — brengen wij u alle hulde. Daar zal uw meerderheid steeds blijven bestaan. Wanneer wij hier komen, voelen wij ons als in een vriendelijke, rustige atmosfeer; we voelen dat het dat is, en niet Amerika, dat onzen Shakespeare heeft voortgebracht — onzen gemeenschappelijken koning. Maar en hier keek Carnegie weer met het oog, dat brandde als een van de vuren uit zijn hoogovens — „gij kunt u niet met ons meten in de industrie, en het zal beter zijn, dit toe te geven. Kijk naar onze markt — de markt van een vasteland! Uw koloniën maken tarieven tegen u en hebben feitelijk geen eigen industrie. Eerst hebt gij de wereld geleid, maar nu hebben wij uw plaats ingenomen." De interviewer wist niet beter dan een zenuwachtig gaapje achter een geneuried „Rule, Britannia" te verbergen. „Kijk naar de feiten", vervolgde Carnegie betoogend ; „we produceeren reeds meer staal dan de geheele wereld bijeen kan brengen. Wij produceeren meer katoenen goederen dan gij — eens de grootste katoenleveranciers ter wereld. Onze manufacturen zijn reeds drie maal zooveel waard als de uwe en onze uitvoeren zijn grooter." „Maar wij worden wakker", murmelde de journalist, en hij dacht aan Chamberlain. „Maar hoe kunt gij met ons concurreeren? De geheele opzet van onze groote industrie geeft ons een reusachtig voordeel Desnoods kunnen wij aan de aanvragen van de geheele wereld voldoen tot een prijs, waaraan gij niet kunt denken. Wij produceeren 600 locomotieven per week - meer dan gij in 1864, het hoogtepunt dezer Engelsche industrie. Maar wij willen nog meer zelfs voor ons eigen land. Door zooveel te produceeren, kunnen wij de prijzen verlagen en de wereld Voorzien van onzen overvloed." Men kwam zonder eenigen overgang opeen ander onderwerp. „En uwe bibliotheken "" „Toen ik nog een jongen was in Dumfermline", zeide hij, „leefde ik midden in de boeken en sprak over niets anders dan over boeken. Barrie in zijn „Window en Thrums" doet u een blik slaan in een Schotsche woning, maar dat is niet de werkelijkheid. De werkelijkheid is het spreken over hoogere dingen". Opnieuw verduisterden zijn oogen en 't was of de millionair in gedachte terugging naar het kleine huis uit zijn kindsheid in Dumfermline, waar de Schotsche wever zyn zoontje 't eerst de liefde Voor boeken inprentte. „O! Ik ben trotsch op mijn afstamming, dat ben ik", riep hij uit en hij kruiste zijn armen, terwijl hij half Verteederd, half met grappigen trots opkeek. „Ik ben trotsch op den Schotsen bibliotheek-schenkender wever, die de eerste boeken aan Dumfermline schonk van zijn spaarpenningen" — de boeken die zijn zoon tot een bibliotheek deed aangroeien. Toen kWam het vertrek naar Amerika, de lange werkdagen in de Pittsburgsche fabriek, de nog langere avonduren thuis zonder boeken. „Toen leerde ik wat het zeggen wil, zonder boeken te zijn, en heb ik de gelofte afgelegd, dat, zooveel ik zulks kon verhinderen, anderen er niet zonder zouden bljjven. Ik ben geen philanthroop", zeide hij met een kracht en geestdrift die bijna hartstocht werden. „Ik heb een vermogen te beheeren en ik behandel een bussmess op sakentnanier." En welk een vermogen! 50,000 p.st. per week, minstens 2.400,000 p st. per jaar, het inkomen van een klein koninkrijk. En daarop, in elke trekken, schetste Carnegie het leven dat een man van zijn slag leidt. „Ik ontvang 200 brieven per dag over bibliotheken en ik beantwoord ze alle. De aanvragen komen van alle deelen der wereld. Het eerst gaf ik er aan Amerika, aan Pittsburg, aan Philadelphia, aan New-York en toen aan Schotland en nu aan Engeland. Ik geef ze, maar op zekere voorwaarden. Ik eisch dat de menschen zelven ook zullen geven. Er bestaat een Library Act en zij moeten de penny belasting opbrengen, die de wet voorschrijft. Dat is alles wat ik vraag, al het overige, plaats, schikkingen, keus der boeken, laat ik aan hen over." Het gesprek nam een andere wending. De interviewer stelde hem een vraag in verband met zijn millionairs-levens-opvatting. „Ik houd er op dat punt een bepaalde levensbeschouwing op na, mijn gospel of wealth", d. w. z. dat wanneer iemand zóö rijk is, hij uit moet geven, na eerst gezorgd te hebben voor degenen die het naaste tot hem staan, en genoeg overhoudende om de zaak in stand te houden die hem rijk maakte." „In Engeland," merkte de journalist bescheiden op „houden wij er van een familie te stichten." „Ja, dat zit hier in de lucht. Maar het is de reden van uw zwakheid. Hier wordt iemands positie bepaald door hetgeen zijn vader of zijn grootvader was — in Amerika is iemand voor zich zelf aansprakelijk. Ga eens na ! Aan den eenen kant een land, welks president zijn kinderen naar de openbare school zendt, welks president nooit gekozen werd om rijkdom of geboorte; aan den anderen kant een land tot in zijn nieren geregeerd door kasten!" Cargnegie, met een snel gebaar — gebaar — een gesprek met hem is een onafgebroken handeling — hield zijn rechterhand boven de linker. „Uwe maatschappij doet aldus: ledere klasse heeft er een boven zich vastge haakt en een beneden zich, waarop zii trapt." En hij sloeg met de eene hand op de andere „In Amerika gaat de zoon van den putjesschepper, wanneer hij meer waard is dan de zoon van den milionair, naar boven. Hij regeert, h_ is de ecbte Koning, bij is de man dien de meisjes achterna loopen en niemand bekommert zich om zijn geboorte. Hier" — hij wierp een vluggen, ondeugenden blik in de richting van zijn ondervrager — „hier hebt gij een hertog liet hoofd van een onderneming; hij raakt in den dut en njemand, uitgezonderd een andere hertog, durft hem wakker te maken of hem de waarheid zeggen ! En dan verbaast gij u wanneer uwe regeeringen en uw maatschappijen over den kop gaan!" „Maar uw mooi-doende New-Yorkers, uw vereuropeeschte rijken ?" „Die tellen niet mee, we lachen om hen, we geven hun niets te doen ; maar gij zoudt ze aan het hoofd plaatsen van uw eigen regeeringsdepartementen en uw spoorwegen". „Maar zoudt gij dat niet doen met uw millionairzoons ?" „Neen, er kan in Amerika geen hereditaire regeeringsklasse zijn. Groote fortuinen worden gemaakt, maar na enkele geslachten worden zij weder verdeeld. De ongeschikten zinken naar omlaag, waar hun plaats is. Behandel uw luie rijken zooals wij onzen „smart set" behandelen en uw geschikte jonge mannen behoeven niet naar Amerika te emigreeren ten einde een loopbaan te vinden." En met deze laatste liefelijkheid aan Engeland maakte Carnegie een einde aan het gesprek om naar Skiboe Castle, zijn geliefkoosde verblijfplaats in Schotland te vertrekken, waar hij het schenken van bibliotheken afwisselt met zalmvischpartijen. (Hbl.) --- FEUILLETON. Eene lersche Familiegerei liedenis. 2) Doch maar al te spoedig werd zij aan dien hemel ontrukt, een woord van lady Humphrey ¦— en Hester verzonk opnieuw in de lage sfeer. De berookte stad nam haar op en ,1e deur van het onzindelijke- huis sloot ach achter haar. De sombere tuin, die ruwe medeleerlingen, de havelooze kleeding, de scheefgeloopen schoenen, de scherpe berispingen en de onverdiende 'kastijdingen, de geheele akeligheil van ontberingen en de eentonigheid van het leven in een goedkoope kostschool was weder haar lot, krijschende stemmen in plaats van het gezang der 'nachtegalen, welig tierend onkruid in plaats Van fraai aangelegde bloembedden en een slaaföche gehoorzaamheid volgen op de onbeperkte vrijheid der gedachten en bewegingen. In de eerste jaren gaf zich de droefheid van het kind lucht door tranen en als die heftige gemoedsbeweging over was, zocht het naar de manier der kinderen haar vermaak in de [bescheidene verstrooiingen, die zich haar aanboden. Te>en Hester echter ouder werd, trof deze plotselinge wisseling tusschen voornaam, en gering haar steeds pijnlijker. Een ongewone kracht om te lijnen ontwikkelde zich in haar: het samenleven met de onbeschaafde medeleerlingen werd haar onverdraaglijker, de tranen nochthans zeldzamer. Ernstige_ zorg begon bij haar e>p te komen en haar jong laven te verbitteren — do zorg van niet te weten, welk standpunt zij in de wereld zou innemen. Dat lady Humphrey haar niet beminde, had zij ginds lang bespeurd; even zoomin was het haar verborgen gebleven, dat het van de oogenblik'kelbke luim dar dame aihing, ot zijl liet tooveraofetige paleis haar tehuis mocht noemen of niet. I 11. Toen Hester twaalt jaar oud geworden was, stond _'. tamelijk hoog ia de gunst vau lady Humphrey. Da- vorderingen, éie zij in het leeren had gemaakt, bemoedigden hare beschermster en deze zond Ihlaar naar een betere school. De dankbaarheid van het meisje uitte zich in verdubbelden vlijt. Haa,r grootste eerzucht bestond daarin, een prijs, een fraai boek of eene onderscheiding te verwerven. Lady Humphrey zou zich stellig daarover verheugen, hoopte ziji, al liet zij' het ook uitwendig niet blijken en wellicht bemoedigend zeggen: „Hester, gijl zult u toch later nuttig kunnen maken." Zulk een woord alleen ware voldoende gewreest, om het meisje een genoeglijken vacantietijd te bereiden. * * * Pen eersten dag der vacantie vau Jat jaar kwam Hester, de beide armen miet prijzen beladen, bij lady Humphrey binnenstormen. Ziji kon van xenuwachtigheid geen woord over de lippen brengen en wierp sprakeloos al hare schatten in den schoot der dame. „Bedaar, kind, bedaar," vermaande deze. „Zulk een onstuimigheid is zeer ongepast. Neem dö hoeken weg. Ik ben tevreden, met je en heb cok niets anders verwacht." Hester had ook van haren kant niets anders verwacht, noch thans verlangde haar hart naar meer. Zij' viel op de knieën en smeekte onder heete tranen: „Mevrouw, kondet gij mij toch een weinig liefhebben, slechts een weinig?" Sidderend over hare koenheid bleef zij! geknield liggen. „Hester," antwoordde lady Humphrey op haren ij'zigsten toon, „maak ja niet belachelijk! Hoe kom je aan zulke dwaze grillen? Geef ik je niet alles wat je slechts verlangen kunt: voedsel, kleeding — alles? Op miijne kosten stuur ik je ook naar eene kostschool, want je hebt over geen penning eigendom te beschikken." „Ja," stamelde Hestor nauw hoorbaar. Het hartstochtelijk snikken verstomde eensklaps en het werd doodstil in het vertrek. „Je moet je niet verbeelden, dat het je leven lang zoo gaan zal. Geniet het je aangeboden,?, zoolang het je gegeven wordt, in plaats van als een dwaas kind naar dingen te verlangen, die je niet toekomen." ( „Ja." Ditmaal klonk het reeds beslister van de lippen des kinds. „Dan nog iets, onthoud het," ging el e oude: dame voort, voldaan over den indruk, dien hare mejedeeling gemaakt had, „menschen, die steedia om liefde bedelen, worden op lateren leeftijd meestentijds uitgelachen. Ziezoo, neem die dingen weg, mijn kind. Ga en wasch je gezicht af." Hester nam al die met zooveel inspanning verworven prijzen en sloot ze in een diepe lade weg. Uiterlijk bedaard keerde zij in het salon terug en nooit Werd, dit onderwerp' weder aangeroerd. Met Hester had echter van dezen dag af een geheele verandering plaats gevonden. Na verloop van drie dagen trad dij op een morgen 'bij' lady Humphrey binnen en zeide eerbiedig maar vast: „Zou u wel zoo goed willen zijn. mijl te zeggen, wat er uit mij worden zal, als ik volwassen ben?" De dame dacht eenige minuten na; dan antwoordde zij': „Je zal je eigen brood moeten verdienen." „Mag ik vragen op welke wijze, myladiy?" „Als gouvernante misschien, indien irijine middelen mlij veroorloven u zoo lang op; school te laten, anders als modenaaieter of zoo iets." Hesters hoofdje zonk diep voorover en zonder verder iets te zeggen nam zij! haar gewone plaatsje in de vensternis in. Hare blikken zwierven door het voorname vertrek en onwillekeurig tastte haar hand naar het paarlen halssnoer, dat zij' droeg. Langzaam maakte ziij het los. Glinsterend lag het kcstbare kleinood wel een uur lang in haar schoot. Eindelijk stond zijl op en trad. met het snoer in de hand, op lady Humphrey toe. „Ik zou dit sieraad liever niet langer dragen," zeide zij. . „Wat is dat nu weer voor een inval,, dwaas schepsel!" riep de dame boos uit. „Je zal het dragen, omdat het miji genoegen doet. Doe het terstond weder om." Het meisje gehoorzaamde én bleef stil staan, ala had zij' mag niet alles gezegd. Lady Humphrey ging voort met schrijven, zij: scheen het kind vergeten te hebben. „Mylady, mag ik u verzoeken miji morgen weer naar de school terug te sturen." „H0ez00?.... Nu reeds!" Verstoord keek de dame op. „Wat moet dat beteekenen?" „Zoo u er niets tsgen heeft, zou ik liever gouvernante worden." * „Je zal dat doen en dat worden, wat ik je beveel. Om terstond te beginnen: verlaat oogenblikkelijik de kamer!" Stil verwijderde Hester zich en begaf zicfa vaar de scnildergalerij. Voor de beeltenis van haar geliefde Maria Stuart barstte 2^l in bittere tranen uit. Na dit voorval maakte Hester nog aanmerkelijker vorderingen op school en mien liet er haar ongestoord nog een vol jaar. Toen had lady Humphrey haar noodig en deed haar derhalve naar Hampton-Court terugkomen. De lady ontving haar met grootere beminnelüjkheidi dan ooit te voren. „Mijn zoon," zeide zij tegen de verbaasde Hester, „zit beneden in een donkere, geheel van het daglicht afgesloten kamer. Zijn oogen zijn hevig ontstoken en dé dokter heeft hem het gebruik daarvan ten strengste verboden. Je moet hem voorlezen, mlèt hemi praten, heroJ den tijd helpen korten." Hester beloofde haar best te zullen doem Daarop voerde men haar naar den jonkman. De arme Pierce lag met het hoofd geheel verbonden op de sofa. Van sïijin gelaat was niets zichtbaar dan den mond, die door een langen zwarten knevel bedekt was. Hester zag zich verplicht hem mede te deelen, Wat nileh haar opgedragen had, daar lady Humphrey boven bij! den dokter gebleven was. < „Met uw verlof, master Humphrey," begon Hester verlegen, „ik ben gekomen om imat u te praten." De mond onder het verband vertrok zich tot een gullen lach. „Waariffe? Dat is mooi. Het begin is al veelbelovend. Wie ziijit gijl dan eigenlijk, als ik vragen mag?" . 1 „Ik ben Hester; men heeft miji vandfe school teruggehaald." „Z00...... die kleine Hester! Nu, zien kan ik je iniet, zooals Je weet, maar kom nader, Wij' willen elkander toch de hand geven,. lief kind. Welk een f'ijin, zacht pootje De behandeling dóe mij hier ten deel valt, is niet van zeer.zachten aard, dat kan ik je verzekeren. Niemand hier in huis beeft er slag van met zieken oun te gaan. Van jheden af zal jij mij' het verband aanleggen, wil je?" „0 zeker, zeer graag," Hester en de jongeheer sloten weldra innige vriendisehap. Zij las hem in slaap, of praatte met hem, al naar hij het 't liefste had. In alles gedroeg zij zich tegenover den grooten Pierce Huimphrey als een bezorgde moeder, en deze kreeg zijn trouwe verpleegster met den dag meer lief. „Je houdt zeker veel van mijl, niet waar, Hester?" vroeg liiji haar eens. „Waarom denkt gij dat?" luidde het verwon- „Waarom? Wei, omdat je sdeeds zoo onvermoeid voor -miji in de weer bent," zeide de officier. „Beken het maar, dat je me liefhebt." derde antwoord. „Ik heib u zoo lief als het mij mogelijk is," klonk het afgemeten antwoord. De jonkman beet zich op de lipjpfön en kleurde vluchtig. Het antwoord was niet naar zijn verwachting uitgevallen. „Nu, wat heb je dan op mlij aan te merken? Ben ik niet een knapjpte kerel." „Ja, gijl zijt een schoone man," erkende Hester ernstig. Hij kleurde opnieuw, dezen keer van bevredigde rijldelheid. „Ben ik niet een goed kameraad en je recht dankbaar voor all de moeite, die je je voor mijl geeft?" I - „O ja!" stemde zij! haastig toe. „Maar wat heb je dan op miji aan te merken, kleine ?" „Miji.... mij dunkt " stotterde Hester verlegen. „Ja, jij vloekt te veel over uwe pijnen en schimpt steeds op den dokter, die1 u toch zoo gaarne helpen zou. Ook tegenover lady Humiphrey zoudt gijl niet zoo 'barsch mogen zijn als gijl -het altijd zijt" i „Bij! den hemel!" lachte de jonkman luide. „Wat fan je. mooie zedepreeken houden, kleine. Nu, ik zal müjh manieren -trachten te verbeteren. Genoegzame redlen, om §«>mtij!ds barsch te wezen heb ik in alle gevallen. Wil ik ze je openbaren ?" „Wat hindtert u dan?" vroeg zij deelnemend. „0! een omzettend leed!" verzekerde hiji met goed gehuichelde vertwijfeling. „Verbeeld je, ik heb een massa, schulden en geen rooden