Eerste Blad. UIT BERLIJN. 28 Maarfü 1905. » ïferlijh, met1 den Keizer er ia of er nieï| *> zijn twee verschillende dingeni jv.-tk wil niet spreken van den menschenstroom, eoodra het Hof in hetl stedelijk Slot resi- S*«rt, dagelijks „Unter den Linden" ca in den £?iergartén staat ui* te kijken oom _S. M. bq, pfx wandelrit op te vangen, pruttelt als daarf® eene andere laan wordt gekozen dan men, ■"teende, £»n »dan toevallig.de gewenschte verfijning eens ergens anders te zien krijgt^ *sao- men dit het minst had verwacht. (Van onze Correspondente). . Dooh ook voor de echte Berlijners, die hiertoe Jll gewone omstandigheden geen voet verzeten, 't een groot onderscheid of het **of present is-, met al zijn representatie -dr akte, |pö zich min of meer over de geheele milijWre beambtenwereld uitstrekt, en speciaal *■ M. met zijne plotselinge invailen, die dami *?ch. altijd het middelpunt der publieke p&ben.-**e vormen. a Thans dobbert het' vorstelijk eoht'paar op Zuidelijker wateren. Er zijn voor het .oogenblik ©en haffees tan; oudje Ministers- loopen geen; ■govaar, door de dunheid (van hun gala. costuum, ttoodelijke kouvattingen op te doen, zooals wijten de arme Ba-ron Hammerstein; en Berlijn Jüoet zien hoe 't zich redt zonder de directe bevelen vaa zijn impulsieven opperheer. Strikt genomen, doet 't tot den geregelden; loop der Berlijnsche dingen minder af ,of Z. M. op honk, dan wel of de politie op haar post is. Er wordt in den vreemde om de Berlijnsche politie vaak gelachen. Ik heb daar nooit aan Meegedaan en tracht haar ook nooit i?e» ontduiken; want daartoe heb ik te seel respect ■gekregen voor den practischen zin harer maatregelen. Onlangs bewonderde ik dien weer bij ■gelegenheid van een brandje. '; 't Was vlak naast mij^ dat ia tic zeggen: id bet naasie huis. De onderste verdieping <ïer groote huurkazernen bevat gewoonlijk winkels (drie of vier naast »elkaar jn één huis)t terwijl de hoogere étages als particuliere ;wottingpn verhuurd wordem Ons huisnummer is 47. Op een avo»nd, tegen de schemering, zagen ■.Wij eensklaps de straat vol rook, sloten gauw öJle vensters en owtldiejkten, da). er in een map mufactuurwinkeltje in nummer 48, bij het opsteken van het gaslicht, brand ontstaan >vas. (Binnen enkele minuten stond daaj de heele boel in vlam; binnen enkels ver-dere meuten Was de brandweer er bij. Terwijl de wagens op ■de straat bleven staan, werden de eJ»angpn( naar de binnenplaats geleid^ cm vamdaar ,uit Werd' gemanoeuvreerd. ■ Toen ik 's avonds omstreeks negen uur pog even onze negentig trappen afdaalde, warem Üe wagens sinds lang verdwenen; maar binnen het uitgebrande winkeltje wajen nog een paar mannen in de weer. Uit d© gebroken vensters kwam een vuile brandlucht. Op straat stond één eenzame politie-agent de wacht te Jl°u- Öen bij een hoop smeulende wollen en katoenen goederen, waarop een aantal vrouwen, we. begeerige blikken en duidelijk uitgesproken wenschen wierpen, maar zonder het hart te hebben, er eene hand naar uit te» steken. Onder den indruk, dat de zaak aogi niet geheel was afgeloopen, vroeg ik dan bewaker, of gr g»een gevaaj meer was voor den nacht. Om hem te overtuigen, dat mijn vraag geen losse praafr jesmakerij was, voegde ik er mijn adresi bij. Niet onbeleefd, maar op »een toon yan volkomen afdoend ambtsbeêef, antwoordde de man: „Waruni würden die Bewohner von 47 nicht ruhig schlafem gehen, weil in 48 Feaier war?" Werkelijk vernam ii den volgenden morgen, oat niet alleen al de bewoners van 47, maar ook van 48 rustig geslapen hadden, zonder last van. brand- of waterschade. Alleen de eigenaars van een kruidenierswinkel, vlak naast het uitgebrand perceel, hadden eenige vaten suiker en een aantal 'balen koffie yan den» aangrenzemden tussch"»3ininu,ux moeten verwijdi»s-ren. Voor een deel is zulk leen toestand zonder twijfel te danken »aau den kasteelaahtig s»terken bouw dezer huizen (Vooral van de nieuwere, hier in het Westen der stad), en voor een ander deel aan de uitstekecude brandweer; maar stellig, pok voor een derde aan het ogtreden van. de politie, die» door haar prestige alle paniek' weet te vermijden. Zelfs toen verleden jaar, in het' „Deutsche Theater", midden onder eene voorstelling, ecu. har»de plof een de»el van het publiek naar buiten joeg, hernamen de overige toeschouwen rustig hunne p]aatsenv zoodra van politiewcge werd verkon<3jgdA dait er slechte een terst in. het plafond van den oorrkior gpkomen was. .Mem we»st, »dat de politie Beker van hare zaak is en men op haar vertrouwen kan. I Zoolang zij in zaken yan gewioht' ,zulk eein| vertrouwen-inboezemende macht representeert, mag» men waarlijk v/el door de vingers zien als zij hier en daar, bij .bijzondere gelegenheden, onnoodig ijverig is, — b. v. jaarlijks op 18 Ma»art in den Eriedrichshain, een gaar kransen opruimt^ die zij pvengoed kon laten liggjëa. Dezer dagen amuseetrde ik mij' op »een schilderijen-verkooping ia de kunstsaian vam Keller en Seiner. Dit établissement, in d© Potedamier Strasse, behoort sinds- een jaar of acht tot de belangd rijke factoren in het Berlijnsche kunstleven* In een rijmpje over de» hedendaagsch» Berlijnsche vrouwen heet 't: „In und Kiiche gefallt es jetat Keiner: Sic gehen vi-el lieiber iia;ch Keiler und Reiner"... Daa,r houden zo zioh dan op de hoogte vam het allermodernste in schilder- en beeldhouwkunst en vooral kunst^industrie. Rijke bruidsparen bestellen er hunne kamerinrichtingen en laten aan de kunstkenners der firma over, welke schilderijen in hun saion ca welke in hun eetkamer behooren te hangen. Soms worden er, op winteravonden, voordrachten gehouden over Jiocthactuelle" artistieke vraagstukken, waar de geabonneerden in gekleed toilet aan gToopj_es tusschen de nieuwste meubelen zitten; (menschen, die plotseling»! genoodzaakt worden de hun tot nog' toe vreemde kumst van gasten-ontvang cm te verstaan, gaan die daar leeren') Kortom, Keiler en Reiner speelt een heele rol ia het levem v»aa be». Berlijnsohe Westen. In de bovenlichtzaaj, waar gewoonlijk om de drie weken andere, maar altijd zeer moderne schilderijen hangen, waren csn paar v/eken geleden de wanden tydelijk vol oude kunst: Italiaansche, Nederlandsche, Eramsahe, ngpJsche, — samen ruim 120 stuks. Die zouden in loco openlijk Verkocht worden. Van een uitvoerigen geïllustreerdm catalogus kig een stapel exemplaren voor de greep. Daarin zag, ik, dat 't gokl eem Parijsche collectie van. Dr. Paul Mersoh, cm grootetndealsi afkomstig- uit de nalatenschap vam Prinses Mathilde Bonaparte. pp den bepaalden dag, was de somg 200 elegante zaal heeJemaalin een verkooplakaal herschapen. Een tachtigtal gewone stoelen stonden in rijen na»ast elkaar. Gegadigden van allerhande nationaliteiten ein in meer en minder gesoigneerde kleeding, zaten in de yer-< koopingslijsten hunne aanteekeningen te maken, odj min of meer rustig^ te wachten tot eei< st»ok hunner bedoeling, aam. de beurt zoai komen. Achter ia de zaad waa een kleine verhooging gebouwd, waarop, aan eem lange tejEed, een, vijftal mannen gezeten waren: de firmant Martin Keiler, die de „Auötion" leidde en zijne mede-belanghebbenden. Zij voordienen 15 pOt. op al wat er verkocht woedt- Stnk voor s*uk wearden de aangeboden nummetrs van den waad gehaald, op een ezel gezet* despooda romdgiegeven en... aangeprezen. „Tausend Mark sind angeboten'. Eurchtbar wenig für so ein interessante® Stüok " „Ein ganz erstklassisches Stück vom bettneffenden Meister, deutlich. monogïamnierU-." Van eenige Nedarlamdsche schSderijen tioteesrd© ik de prijzen:. Dirk Hals», Het Concert, Mk. 610; Willem Klaasz ïïcda, Ontbijttafel, Mk. 1310; Cornelis de Heem, Ontbijt-, Mk. 760; Jan de Heem, Stilteven, Mk. 4500; M. d'Hondecioeter, Lovend gevogelte, Mk. 1410; Nicolaas Koedijk, Hollandsch. binnenhuis, Mk. 556; Jacobus Koninck, Hollandsch landschaap, Mk. 3100; Jacob van Suysdael, Bergachtig landschap, Mk. 6700; Salomon v. K-uysdael, Landschap, Mk. 7000; Jan Steen, Docter en zieke> Mk. 3500; : Jan Steen, De vette Keuken en do magene Keaiken, samen Mk. 14000; David Teniers de jonge, Oude man, Mk. 1310; Davdd Teniers de jonge, Oude vrouw, Mk. 1310; David Teniers de jonge, Regelspelers, Mk. 3110; P. WonTOermaa, Bij den hoef smid, Mk. 550. G. C. --- Hoofdarbeid is hersenmedieijn. --- FEUILLETON. Ouder den Knoet. Rutheensche roman van SEMENE ZEMLAK. 23) De uren gingen voorbij... eindelijk kondigde het tweede hanengekraai den aanbrekenden morgen aan, en de spion, het oor gespannen, ving een geluid op. De hut van Yerina opende zich langzaam, twee menschelijke gedaanten verschenen op den drempel van het huis. De nacht verborg hun trekken voor de onderzoekende blikken van Worobetz; maar in de vormen, die zich tegen de duisternis af teekenden, kon hij zich niet vergissen: het was een man en een vrouw, hij was er zeker van. De vrouw was niemand anders dan Oliana, hij herkende haar goed aan baar gestalte en bewegingen, maar de man ? Wie was hij ? Hij zag hem op den rug, gebogen over het meisje en zacht met haar sprekende, heel zacht In dezen stormnacht meende hij een kus te hooren. hii boog zich voorover om beter te kunnen zien, beter te kunnen opvangen, en hij vernam de woorden van den onbekende, die het meisje antwoordde: „Neen, Oliana, kom niet naar d»sn Serednü- Horb, de sneeuw zou je bedelven. Ik heb alles wat ik noodig heb." I |De duivel der woede ontketende zich in de ziel van den ellendeling; maar de vrees hield hem aan den grond genageld. „Hij is het, hij is het 1" mompelde hij, „Iwan Korobka heeft hem gezien het is de waarheid. Bij den Serednü-Horb heeft hij hem gezien het kan geen ander zijn, nu weet ik alles." Hij zag Oliana den man geleiden tot het pad, dat zich verloor in de velden, die naast de hut lagen; hij zag haar terugkeeren en stilstaan, als om te luisteren naar de zich verwijderende schreden. Toen het meisje de hut binnenging, trad Youri uit den hoek, die hem had verborgen, en zijn knuppel met een dreigend gebaar zwaaiend, sprak hij met het sissend geluid van een slang: „Wacht, je zult zien wat ik kaul" Hij volgde nu den gewonen dorpsweg en, zich met moeite voortsleepead, kwam hij weer thuis. Binnenkomend, zag hij dat de oude vrouw Worobetz reeds op was en de soep voor het ontbijt gereed maakte. „Ben je daar eindelijk!" zeide zij, een onderzoekenden blik op haar natten en bibberenden zoon werpend. „Wat is er aan mii te zien?* „Waar ben je den geheelen nacht geweest ? Je lijkt op een hond, die van een bruiloft terugkeert* „Het dooit", antwoordde de jongeman. „Ach zoo! Om naar Metlak te gaan heb je toch niet buiten geslapen, denk ik.* „Ik had zaken." „Dat verklaart mij niets de zaken. Waar ■was je vannacht?" „Komaan, gij wilt dat ik trouw, en gij wilt niet dat ik wat zie." „Wat? De meisjes?" „Zeker, de meisjes; voordat men trouwt moet men wat gezien hebben." „Als dat het is dan En wie is dat meisje, mijn zoon?" voegde de moeder er, iets zachter gestemd, bij. „Later, later, de tijd tot spreken is er nog njet. Sawka," sprak hij, zich tot den knaap wendende, die als hulp diende voor de oude vrouw, „gij moet de paarden goed voeden, en voor de slee spannen, an als wij ontbeten hebben vertrekken wij." „Waarheen?" vroeg de vrouw. Aan zooveel levendigheid was zij niet gewoon, het plan van dit vertrek verbaasde haar ten hoogste. „Naar het naastbijzijnde dorp," antwoordde Youri. „Het is toch geen marktdag?" „Zonder markt heb ik er zaken." Men ontbeet zwijgend. Youri was zichtbaar afgetrokken, hij antwoordde zelfs niet meer op de vragen zijner moeder. Toen alles gereed was, klom hij in zijn slede, die gevuld was met stroo en door Sawka vergezeld vertrok hij. Het vlek was niet ver, de tocht niet lang. Op het marktplein aangekomen, dat nu verlaten was, liet Worobetz zijn paarden stilstaan. „Je geeft haver aan de paarden," zei hij tot Sawka, „en je gaat hier niet vandaan." Hij zelf begaf zich in de vuile en bochtige stegen van de kleine Joodsche stad en hy hield niet stil, voordat hij voor een huis stond, dat het opschrift droeg: bureau van den Stanowoï Pristard. *) Bij het gezicht van dit huisje met vuile muren en ramen, dik met stof bedekt, verwrong een afzichtelijke lach zijn mond. „Eindelijk" sprak hij, „heeft hei nur der wrake voor mij geslagen." Youri boog onderdanig voor een der klerken, die op dat oogenblik op den drempel der deur verscheen. Met de muts in de hand, gebogen, vreesachtig, vroeg hij zijn hoogheid mijnheer de St»anowoi te mogen spreken. Men bracht hem op het bureau van deu commissaris. Het onderhoud duurde lang, de zaak waarover het handelde moest ernstig zijn. Toen Worobetz weer verscheen, straalde zijn gelaat van de vreugde der overwinning; uit eerbied voor den commissaris zette hij zijn muts niet weer op, voordat hij zich op straat bevond, en, eenmaal in zijn slede, vertrok hij in galop, *) Stanowoï Pristard: Commissaris van politie. in een boosaardig-sn lach uitbarstende. Sawka zag hem verbaasd aan. „Wat hebt gij?" vroeg hij. Youri bedwong zich. //Ach, zie je, ik had een oude Bchuld, nu ben ik tevreden, die betaald te hebben." „Een schuld?" herhaalde de jongen, hoe langer hoe verbaasder. „Maar gij zijt rijk." „De rijkdom doet er niets toe, men kan toch een schuld hebben. Vandaag heb ik er geen meer, en nu ben ik zoo gelukkig als een Czaar." --- BINNENLANDSCH NIEUWS. VAN 'T HAAGSCHE BINNENHOF. 29 Maart '05. Twee v»an de drie voor heden aan de orde gestelde inierpellatün zijn door de Tweede Kamer afgedaan. Met die van den Heer Röell, over het wetsontwerp betrefiende varhooging van den Accijns op het gedistilleerd, liep 't nog al vlug af. De Heer Röell wees er op, hoe onzekerheid op dit gebied voor den handel nadeelig werkt, tot, speculatie prikkelt en buitenlandschen invoer aanwakkert en bovendien voor de schatkist verkeerd is. Want men moet zeker wezen van de middelen, die noodig zijn; het achter de hand houden van nieuwe middelen verleidt lichtelijk tot opdrijving van uitgaven. In tusschen, door het verband dat de Min. van Ein. had gelegd, als onverbreekbaar, tusschen deze accijnsverhooging en de heffing van opcenten op vermogensen bedrijf sbelasting moest, wilde er voor dit jaar nog iets van komen, de behandeling spoedig volgen, wijl de laatste belastingen van 1 Mei beginnen te werken. Maar was de verhooging noodig? Spr. ontkende dit; de uitkomsten van den dienst van 1904 en van de eerste maanden van 1905 waren van dien aard, dat het tekort van 1904 is verdwenen en voor 1905 niet op een deficit behoeft te worden gerekend, zelfs zonder daarbij op de successie-belasting voor hooger bedrag dan over 't overig jaar te rekenen. Spr. vertrouwde dus, dat de Min. machtiging van de Koningin zou vrag»an om 't aanhangig ontwerp in te trekken. Maar de Minister van Financiën, de Heer Harte van Teoklenburg, was 't met den spr. niet eens; even goed als hij bij de millioenen-rede verplicht was nieuwe middelen aan te wijzen, scheen versterking der middelen nög noodig. Wel was 't tekort van 1904 gedaald, maar het accrès was minder dan in vorige jaren en voor 1905 waren de vooruitzichten nog ongunstiger. Tegenover ƒ725,000 minder uitgaven voor de leening over 1905 stonden verschillende verhoogingen van uitgaven, reeds voorgesteld of nog in te dienen, waardoor het tekort met % millioen stijgen en tot 4 millioen klimmen zou. Al waren er dus moeilijkheden voor • belanghebbenden, de Min., die in de eerste plaats op de belangen der Sohaikist te letten had, kon 't ontwerp dus niet intrekken. Maar de Min. ontkende, dat het ontwerp aanleiding gaf tot speculatie; de indus»trie was er volstrekt niet tegen opgekomen. En wat 't verband met de opcenten op vermogens- en bedrijfsbelasting betreft — zeker had de Reg. dat in zoover gelegd, dat zij de belastingverhooging niet eenzijdig wenschte te doen drukken; maar onverbreekbaar is die band niet. Uit een practisch oogpunt had hij 't opcentenvoorstel niet weder ingediend, omdat het weinig opbrengen kan, voor slechts één jaar geldt en theoretisch van groote beteekenis is, dus langer tijd zou vorderen, dan waarover de Kamer heeft te beschikken. Om nu ook de Accijns wet te laten liggen was geen reden; beter een half ei dan een ledige dop. De Min. zou zeer ingenomen zijn met de behandeling en aanneming van de aooijns-verhooging. Niet alleen de Heer Bödl hield intusscben 't onverbreekbaar verband tusschen de voorstellen nopens accijns en opcenten vol; maar ook de heeren Kolkman en Heemskerk schaarden zich aan zijne zijde; het complex bestond en was niet los te maken. Al wil de Min. hebben wat hij krijgen kan, de Kam«r zou, meende ook de Heer Kolkman, geen accijns-verhooging toestaan zonder gelijktijdige opeenten-heffing. Maar was 't noodig 1 Spr. berekende, dat, ook bij een toeneming der uitgaven met Vi millioen, wij het veilig kunen wagen zonder middelen-versterking. De Minister is niet gedwongen, maar als de middelen ruim blijven vloeien, dan trekke hij 't ontwerp in. En de Heer Heemskerk meende, dat intrekking of niet-behandeling gelgk stond. Kans van slagen had 't ontwerp zeker niet; de Minister zal 't dus laten liggen en bij de financieele regeling van 1905 staat iaën dan va voor hetzelfde geval als in 1904. Toch hield de Minister vol. O, hij wist 't wel, dat hij vooral in een jaar als dit — een verkiezingsjaar ! — h beau róle niet had met een voorstel tot belastingverhooging, maar hij wilde de solide politiek van zijn voorgangers niet verlaten. Hij moest zijn plicht doen en zelfs bij groote kans van verwerping, om welke redenen dan ook, voorstellen het tekort te dekken. Hij dacht dus niet aan intrekking. Verder gevolg, een motie of voorstel om het ontwerp aaa de orde te stellen (om een uitspraak uit te lokken) had de interpellatie niet; zij eindigde met de gebruikelijke dankbetuiging als — een storm in een glas water. Anders was 't met de Interpellatie van den Heer Marchant over de Aaser-quaestie, welke de Kamer, te 10^" uur »aangevangen, tot half 5 bezighield en die niet één motie, maai twee uitlokte. De Heer Marchant gaf slechts een korte inleiding: gelukwensch aan den herstelden Min., uiting van den wensch dat hij de bij velen ontstane ongerustheid over den geest bij ons officier-korps zou kunnen wegnemen. Want, ook na 's Min. Nota aaa de Eerste Kamer over de Asser-quaestie was spr. niet gerust. Over de redenen voor de ontbinding van de luitanantsdebating-club te Assen, wilde hij interpelleeren. De Min. heeft reeds gezegd dat er geen grond hoegenaamd, geen recht dus toe was. Daarom (bepaalde zich spr. nu tot de volgende vragen : ; la Is er verband tusschen de redenen yan de 'overplaatsing en vooir de intrekking van de aanwijzing tot leeraar aan den Hóofdcursus? Welke waren die laatste redeaen. 20. Is luitenant Reitsma door den Minister gehoord, of ging de Ministe»r alleen af op de rapporten van den Generaal en den kolonel? 30. Is er bewijs voor het door den Generaal aaagenomen opzet om vertrouwelijke zaken aaa minderen te doen kennen? 40. Is er bewijs, »dat luitenant Reitsma's ptrestöge is» geschaad? 60. Welke vragen deed de Generaal aaiu Reitsma en wat was het antwoord? 60. W»aarom is Reitsma niet gestraft? 7a. Is de verhouding vaa Reitsma, tot het lispuut-gezelschap noch door den kolonel, noch door den Generaal in Reitsma's debet geboekt? 80. Welke bezwaren tegen Reitsma zijn na het onderzoek bij den Minister blijven bestaan? 90. Welke bevelen heeft de Minister gegeyen? Wanneer heeft hij. die »gegeven? 100. Wordt het verzoek van de commissie uit het' dispuut-gezel schap,, om dea .Generaal te spreken, ingewilligd? Al deze vragen werden slechts met een kort woojd toegelicht. Het eigenlijk debat begon eerst na 's Ministers antwoord. De Minister van Oorlog, de Heer Bergansius, wiens stem wel wat in kracht verloren heeft, zoodat hij op de tribune soms zeer moeilijk verstaanbaar was, begon met den interpeüant te danken voor den gelukwensch met zijn herstel. En daarna gaf hij te kennen dat er tusschen de niet benoeming tot leeraar (in Sept.) en de verplaatsing in Eebr. geenerlei verband bestond. Er waren geruimen tijd geleden twee voordrachten opgemaakt voor eventueele parallel-klassen bij de Krijgsschool; op de tweede stond luit. Reitsma. Toen de benoeming moest plaats hebben, werd nader rapport gevraagd en de regiments-commandant oordeelde hem, met alle goede qualiteiten overigens, niet geschikt voor leeraar. Een ander werd dus benoemd. De Min. heeft noch den luit., noch anderen — behalve toevallig den regiments-commandant die voor andere zaken een bespreking met hem had — over 't geval-Reitsma gesproken. Toch was de Min. niet enkel op rapporten, maar ook op de Nota van verweer afgegaian. De Min. betreurde evenwel, dat de luit. vóór of na zijn ziekte niet op een zijner audiöaties was gekomen. Misschien had de za»a& dan voor allen beter geloopen dan nu hij instede van bij den Min. Dij anderen ging aankloppen. Van opzet is in de stukken geen sprake, wel van ondoordacht handelen met het geven van Banctie aan een artikel vol onjuistheden. Absoluut bewijs van schade in prestige is niet te leveren — maar 't ligt in het algemeen voor de hand. De vragen, door den Generaal gesteld, zijn, waar 't een gewoon onderhoud gold, door geen secretaris aangeteekend. En waarom de luitenant niet is gestraft ? Moet de Min. dat ook al verantwoorden ? Als hij wèl gestraft ware, kon hij de vraag begrijpen, maar nu — waar gaan wij heen op die wijze? Toch merkte de Min. op dat er gevallen zijn (en zoo was 't hier), dat er wel aanleiding is om iemand over zijn daden te onderhouden, niet om hem er ook voor te straffen. Vragen 7 en 8 zou de Min. met het oog op 't geheim der conduite-staten niet openlijk beantwoorden ; luit. Reitsma is volkomen op de hoogte. In een vertrouwelijk schrijven had de Min. den inspecteur zijn zienswijze verder medegedeeld, gewezen op 't recht van vereeniging en ontbinding van de club afgekeurd ; men had 't bestuur ter verantwoording kunnen roepen. Meer wilde de Min. ook over dit punt liever niet zeggen. En ten laatste: de generaal had —en terecht —- besloten voorloopig de debatingclub-commissie niet te ontvangen. Het scheen beter er eenigen tijd overheen te laten gaan. Verre van bevredigd, dankte de Heer Marchant den Min. toch voor zijn bescheid. Hij stelde voorop, dat 't hem volkomen onverschillig is of luit. Reitsma te Assen of te Doesburg is, of hij zijn verdediging mondeling of schriftelijk heeft voorgedragen, of wat meer vanpersoonlijk belang in deze is. Het was hem te doen om 't recht, ook voor den officier in Nederland, om vrij van gedachten te mogen wisselen, zonder vrees voor inmenging van zijn commandant. Dat was een groot belang. En nu hult de Min. zich in een waas van geheimzinnigheid omtrent punten, waarover hij verkeerd schijnt ingelicht. De verhouding van luit. R. tot 't dispuut-gezelschap, niet 't schrijven in het Handelsblad was de oorzaak der verplaatsing en niet-benoeming tot leeraar. De uitlat.ngen van den generaal overdedebatingclub, over den Mii. Gids eh overste Graafiand, die als spreker was uitgenoodigd, bewijzen het verband van een en ander, en terwijl de regiments-commandant het onhandig stuk ia 't Hol. van 7 Dec. geen oorzaak vond om te straffen, greep de generaal dat aau om den leider der debatingclub te verplaatsen. Dat was zijn bevoegdheid, mits om dienstbelangen, niet als straf, waartegen de gestrafte dan zelfs niet in verzet kan komen. Of was 't gevaar voor schrijven minder te Doesburg 1 Leest men daar 't Handelsblad niet? Zijn daar niet minder hoofofficieren en kapiteins om toezicht te houden dan te Assen? Men sprak van Reitsma's prestige. En dat deed een generaal, die voor 't front der troepen tegen de officieren uitvaart en een kolonel die de risee is, sedert weken, van 't geheele land. Spreker meende dat iv het schrijven in een courant alléén de oorzaak seluiildo vau het rre. pleegde onrecht en hij meende de Kamer daarover uitspraak te moeten laten doen. Men lach te ter Becüterzijde, vooral de Hoer Lohman. -\'a, dan moesten die heeren er maar tegen stemmen; maar spreker achtte zich verplicht tot 't voorstellen van de volgende ---