GEVLUCHT. Uit Hamburgs dagen van rouw Er is zooveel geschreven over de treurige dagen, die Hamburg thans nagenoeg een jaar achter zich heeft, dat het haast overbodig schijnt, het aantal bijdragen daarover nog te vermeerderen. Intusschen stelt de schrijver van dit artikel zich geen wetenschappelijke verhandeling ten doel en heeft hij zich ook niet voorgenomen een allerverschrikkelijkst tafereel op te hangen, doch wenscht alleen de lotgevallen eener familie mede te deelen, welke zich in dien tijd genoodzaakt zag voor de gevreesde ziekte in het oosten de vlucht te nemen. Hamburg, het trotsche Hamburg, waarvan gezegd wordt, dat het er slechts vier dagen van een jaar zomer en de overige koud, nattig en vaak stormachtig weder is, scheen in Augustus van het vorige jaar deze eigenschappen op de meest afdoende wijze te willen logenstraffen, want reeds meer dan 8 dagen lang schitterde alles in de verzengende stralen der zon, en was er geen windzuchtje te bekennen geweest, dat een weinig verfrissching had kunnen aanbrengen. Deze zwoele atmosfeer lag onheilspellend over de reuzenstad en ik herinner mij duidelijk, dat mijn zuster den 20en van haar wandeling huiswaarts keerend, zeide : Het is een echte choleralucht, zoo gloeiend en droog. Den 2ien waren wij, trots deze atmosfeer met onzen uit Konstantinopel overgekomen broeder in de circus-Renz, en den 22en toen ik 's morgens in den tuin zat, hoorde ik zoo terloops mededeelen dat de cholera in de stad was uitgebroken. Het vreeselijke woord was gesproken, en gelijk het bij zulke berichten steeds het geval is, groeit bh; de verspreiding er van de beteekenis steeds meer en meer aan — reusachtig! Spoedig verhaalden voorbij komende vrienden van vele ziektegevallen, ook transporten verklaarden zij gezien te hebben. Toen mgn broeders kwamen eten, bevestigden zij de geruchten doch definitief zeker wisten zij ook niets. In angstige spanning zagen wij de Abendzeitung tegemoet. Wij doorliepen nauwkeurig de kolommen van het Fremdenblatt van cholera echter geen letter. Ook onze buren hadden in de Nach richten het woord cholera niet gezien. Deze omstandigheid stelde ons volkomen gerust. Intusschen, reeds den volgenden morgen, wisten andere bewoners onzer „Allee" mede te deelen, dat in de Uhlandstrasse, twintig gevallen van cholera waren voorgekomen, waaronder reeds eenige met doodelijken afloop. Doodsbleek van schrik zagen wij elkander aan. Een blad uit Berlijn bracht ons denze'fden dag reeds tamelijk verontrustende bijzonderheden. Enkele leden van de familie kwamen opgewonden thuis; zij hadden enkele transporten ontmoet. Een had in zijn betrekking zelfs gelegenheid gehad, een plotseling ziek geworden arbeider 60 druppels van het beroemde Petersburgschemengsel toe te dienen. Des avonds eindelijk stond in het Fr e rndenblatt het „geruststellende," maar daarom dubbel verontrustend bericht van het uitbreken der cholera. Men kon dus het feit niet langer goedschiks verzwijgen, dat de gevreesde gast, de cholera, in onze stad zijn intrek had genomen en dat heden officieel 80 gevallen van cholera waren aangegeven. Men stelle zich onze ontsteltenis voor. Als het Frem d e nbla 11 den eersten dag 80 ziektegevallen meldt, hoeveel moesten zich dan in werkelijkheid reeds hebben voorgedaan en hoe lang had de ziekte dan reeds in ons midden vertoefd ? Onze ouders waren reeds drie weken geleden met onze beide gehuwde zusters, waarvan een hare kinderen aan ons had toevertrouwd, naar de badplaats Niendorf vertrokken, ik telegrafeerde terstond aan de zwagers en aan de zusters, daar ik vooral voor de kleinen beangst was. Een zeer boosaardige diarrhée had in het begin der maand reeds vele kleine kinderen weggeraapt. Den 24en brachten de bladen reeds kolommen lange mededeelingen over voorzorgsmaatregelen. Onze meid had nog denzelfden morgen, het gevaar niet kennend, een groot glas Elbe-water gedronken. Hoeveel onheil de in het belang van den handel zeker zeer wijze geheimhouding der reeds lang hare offers vorderende ziekte aangericht heeft, is genoeg bekend. Had men de snelle verspreiding der ziekte kunnen voorzien, gewis zouden andere maatregelen genomen zijn. Nog laat in den avond werden de apotheken belegerd, en ook mij gelukte het, een flesch carbolwater, opium en Ricinus-olie machtig te worden. Cognac en rooden wijn hadden wij in huis. Op straat stonden bekenden in groepen geschaard [bijeen, om hun reeds zeer geschokte zenuwen door allerlei akelige berichten nog meer op te winden. Het was alsof iedereen bang was, alleen thuis te blijven. Wat de gemoederen het meest in beroering bracht, was de mededeeling, dat ieder geval van cholera door den geneesheer terstond officieel gemeld werd en de zieken dan onmiddellijk naar de voor hun ontvangst in gereedheid gebrachte ziekenhuizen werden vervoerd. Een wijze voorzichtigheidsmaatregel in het belang der menschheid, hartverscheurend echter voor de familie l Des nachts — ik had mij te bed gelegd, na het gansche arsenaal van flesschen gereed' te hebben gezet, waarmede ik den vijand te lijf wilde — hoor ik steunen en klagen en na angstig luisteren, in wilde vertwijfeling mijn naam roepen. Met het licht in mijn eene en opium en Ricinus-olie in de andere hand, loop ik de trap af en roep: — Wie is de ongelukkige ? waarop een gesteen uit de kamer van mijn jongsten broeder mijn oor bereikt. Binnen tien minuten ben ik een lijk, zeide de doodsbleeke jongen met een van angst vertrokken gelaat. Waar ik den moed van daan haalde, weet ik niet, ik betastte zijn met koud zweet bedekt voorhoofd, zijn ijskoude handen en ijlde naar mijn kamer terug, om de cognacflesch te halen. Ik goot een glas vol en liet mijn broeder, die dit oogenblik ook Asa foetida had gedronken, het leegdrinken; dan gaf ik hem nog2o druppels opium in en dekte hem met alles wat maar los en vast was, dekens, mantels, enz., warm toe. Na twintig minuten van angstig verbeiden verklaarde hij met matte stem, dat hij zich wat beter gevoelde. Deze aanval, die wel meer aan den angst, dan aan de commabacil moet worden toegeschreven, had mij en de andere broeders en zusters vreeselijk aangepakt. Wat, als het nu eens de Aziatische geweest was en men hem had weggehaald, zonder dat wij hem ooit weergezien hadden ? In al zijn vreeselijke klaarheid stond d.t beeld ons voor oogen. Mijn oudste broeder meende altijd nog maar: kalm afwachten. Doch toea nu de bladen uit Berlijn van 5—700 ziektegevallen begonnen melding te maken en ook het aantal dooden in dezelfde verhouding scheen toegenomen, keken wij elkander eens aan en riep ik onze meid toe: „Anna, pak den boel bij elkaar, binnen twee uur vertrekken wij !" De jongste broeder was zoo zwak, dat hij zici nauwelijks op de been kon houden; hij za» er jammerlijk uit en zeide herhaaldelijk : „Als we nu maar maken dat wij allen wegkomen." Daar was 't ook mij om te doen ; wij pakteii in allerijl en reden toen in twee rijtuigen weg, alles thuis in de grootste wanorde achterlatend. Onderweg ontmoetten wij voortdurend transporten. Op het Ltlbecker-station rook men niets anders dan verschillende ontsmettingsmiddelen en werd men letterlijk verdrongen door vluchtelingen. Toen wij een plaatsbiljet zouden nemen vroeg mijn broeder:— Waarheen ? — Natuurlijk naar Niendorf, antwoordde Nadat wij met het oog op het gevaar voor besmetting, in een waggon derde klasse hadden plaats genomen, liet mijn broeder een tot nu toe krampachtig in zijn arm verborgen gehou-J den dikbuikig voorwerp zien, dat bleek een met carbol gevulde champagneflesch te zijn. Hij besprenkelde den wagen en ons zóó overvloedig, dat de kleinen begonnen te weenen. Wanneer ik thans, na maanden, aan dit oogenblik terug denk, moet ik eigenlijk lachen. Gelijk een fanatiek priester der Kabbala zijn volgelingen door magische teekens boeiend, zoo stond mijn lange bleeke broeder daar. In Lübeck stieten wij op de eerste hinderpalen. Hier trad onverwacht, een onzer zusters op ons toe en riep gebiedend: — Stijgt uit; stijgt uit; als ge naarNiendorf komt, vertrekken wij onmiddellijk! Haar kinderen nam zij toch bij zich. Wat zouden wij doen ? Onze bagage was naar Travermünde verzonden en wjj waren zelf veel te opgewonden om nog een ander reisdoel vast te stellen.Hetgeluktc mijnel broeder eindelijk, de ontstelde zuster gerui te stellen, door de verzekering, dat wij in d» eerste acht dagen een strenge quarantain» tegenover haar zouden in acht nemen. Te Niendorf vonden wij bij een rech). schapen meubelmaker een woning, d» ofschoon tamelijk duister, door ons betrokken werd daar wij blij moesten zijn, in 'tovervolle stadje nog een onderkomen te vinden. Nauwelijks hadden wij ons op onj gemak ingericht, of ook nu dreigde de cnol*ravrees ons weder te verdrijven. Andere b*# woners van het huis, een meer dan tachti» jaren oude consul met een dame van gezeV> schap en eene aanzienlijke koopmansfamilin uit Lübeck, dreigden den eigenaar van het huis in hun opgewondenheid het huis te zullen verlaten als wij bleven. Wij boden ook wel een verdachten aanblik, de bleeke broeder en wij met onze gezwollen oogleden. Nu werden wij in verhoor genomen, op de plechtige verzekering onzerzijds, dat wij met geen choleralijder in aanrak;ng waren gekomen, liep dit echter nog al goed voor ons af. Wij mochten blijven, maar nog dagen lang week men schuw voor ons uit, wat ik zeer goed plaatsen kon. Niendorf, het heerlijke plaatsje aan de Oostzee, was met Hamburgers gevuld, waarvan de meest en, evenals wij betrekkingen daar ginds hadden achtergelaten, wier lot allen in voortdurende zorg en spanning hield. Toen ik 's morgens o;> tiet telegraaf kantoor kwam, om een electrisciien groet naar Hamburg te zenden, vond ik het reeds tot in alle hoeken gevuld. Geen korte depêches maar geheele brieven van 150 woorden en meer, werden verzonden, zoodat ik de beide beambten beklaagde, wie feitelijk geen tijd overbleef om aan de eischen hunner maag te voldoen. Reeds hadden wij veertien dagen in Niendorf doorgebracht. De bladen berichtten van vele plaatsen, die zich tegen alles wat uit Hamburg kwam, hielden afgesloten; hier en daar was de gevreesde gast sporadisch verschenen; ook in Travemünde had men te middernacht, in alle stilte, een oud aan de cholera overleden mannetje aegraven en toen begonnen de bewoners vin Niendorp aan voorzorgsmaatregelen te denhen. Onze huisheer begon er 't eerst mede ook zij, zooals iedereen, „"«entredl i dom°P te merken, dat den pöioet knml ?een kille, bedompte lucht tei? te dmi eze heeft haal' ontstaan daar{, redetid(' ' dut de weinige, van buiten levattendp i rine on derhalve veel waterdamp iag,ere tem„ .ht, wj het aannemen van de Sa!te gront„ ftu.ur der karaer, haar waterge- A h' tapiH(lndeels verliest, waardoor demeu« 0r een ?;? ,c 1'1' beslaan. Deze worden hier?• nde voedingsbodem voor de {"Sttien, Znr°, X.an lagere, plantaardige orgart st in eerwi bacteriën, zwammen enz., welke t Q daar " Qonkere ruimte veel weliger tieren ytfeden. ' et zonlicht ongehinderd kan kÖ'. zooa?sh„et' die de duffe lucht voortbrengen ld ern«t; ?oe?zaam bekend is, onze gezond 00klndst'e bedreigen. i,eur Zulk-p ?Vreesde motten zoeken bij voors eieren t, ker gehouden plaatsen op, om »• °u al j:JeSgen in de zittingen der stoelen. £iet opWp!le schade, hierdoor teweeggebracht, kleding ,Pn tegen het voordeel, dat de be- ? meubels wat langer haar kleur d^rendeIdk°m4t..i10g> dat men gerustelijk ge»?? Paar ?r» Vd van het fel-te zonlicht dit »esnelle v" aags m&S afsluiten en zoo het Mogen «n chleten voldoende kan beletten. S»^ °nze dames dit ter harte nemen! --- Binnenland. 'd>tKvol&cdag te AissterdanT! /? »Verp-*niriL"f^anuna der besten door omging tot veredeling van het Volksvermaak" te Amsterdam ter viering van den 31en Augustus te geven, is vastgesteld als volgt. Donderdag 31 Augustus op de terreinen achter het Rijksmuseum: Volksspelen om prijzen, onder leiding van gymnastiek-onderwijzers. Muziekuitvoering door de kapel der vereeniging „ïrou moet Blycken." Groote Luchtvaart, wedstrijd tusschen de luchtballons „La Belgique" bestuurd door den kapitein Aéronaut Adolf JDenys uit Brussel en „L'Eclair," bestuurd door onzen landgenoot, den luitenantamateur Willem 'M, J. Schippereijn. Opstijging 41/2 uur. Des middags 12 uur: Volksroeiwedstrijden op den Amstel, onder leiding der Aihsterdamsche Roei- en Zeilvereenigingen. Des avonds 8 uur: Watertocht met verlichte vaartuigen van de muziekkorpsen der Amsterdamsche schutterij, de stafmuziek van het, 7e regiment infanterie, de tamboers, pijpers hoornblazers en trompetters van de schutterij, de marine, de huzaren en de infanterie. De vloot vertrekt ongeveer acht uur uit het Westerdok langs de Prinsengracht. Aan de Noordermarkt, de Westermarkt, het Amstelveld en op den Amstel: Groote Militaire Eere- Taptoe met Bengaalsche verlichting. Bij aankomst op den Amstel: Luisterrijk Vuurwerk. — De heer P. Kersbergen te Delft heeft tegen 1 October a.s. eervol ontslag verkregen uit zijn betrekking van organist in de Nieuwe Kerk aldaar. Er zullen weinig organisten zijn, die, evenals de heer Kersbergen op zulk een langen diensttijd kunnen wijzen. Na gedurende eenjaar als organist in de Waalsche Kerk aldaar te zijn werkzaam geweest, werd hij met ingang van 1 Juli 133(1 benoemd tot zijn tegenwoordige functie, uit welke hij thans onder den druk van zijn hoogen leeftijd wenscht ontslagen te worden. — In de Kaapkolonie is het ontvluchten van gevangenen geen bijzonderheid. Verleden jaar ontsnapten er niet minder dan 220 veroordeelden 1 — Te Muiden is Dinsdagnacht de openbare school atgebrand. Wat er de schooljeugd wel gedacht zal hebben! — De oogst der paardeboonen op Walcheren, een gewas, dat daar welig tiert en veel verbouwd wordt, is ruimer dan andere jaren. Een eigenaardigheid is, dat men. daar die boonen met worlel en al uit den grond trekt, zooals met het vlas geschiedt; terwijl men ze elders in Zeeland met den sikkel snijdt en dus een stoppelveld overhoudt. — Te Utrecht zagen Woensdagmorgen een drietal mannen, die naar hun werk gingen, in de langs de Croeselaan loopende vaart het lijk van een man drijven, dat blijkbaar reeds in staat van ontbinding verkeerde. Nadat zij htt met veel moeite op het droge hadden gehaald, werd het door een hunner herkend als te zijn dat van den koffiehuisbediende H. v. d. V. in het Lijnpad aldaar woonachtig. Bij een ingesteld onderzoek kwam aan het licht, dat de man jl. Zondagmorgen op den gewonen tijd naar zijne betrekking was gegaan, en omstreeks middernacht, na zijn weekloon te hebben ontvangen, zich weder huiswaarts had begeven, waar hij echter niet is aangekomen. Daar v. d. V. op korten afstand van zijne woning werd gevischt, vermoedt men, dat hij door de duisternis misleid te water is geloopen en, niet kunnende zwemmen, jammerlijk is verdronken. V. d. V., die een oppassend man was, laat eene jeugdige vrouw en twee kindertjes onverzorgd achter. — Gistermiddag was'een jongen in de Haven te Maassluis aan het visschen. Hij gleed onderuit en.... de v,SSchen hadden hem haast te pakken. Door din sluiswachter Wielaard werd hij op het dr'jgg gehaald en kwam alzoo met den schrik en een nat pak vrij. — De bh' benadering vastgestelde totale ontvangsten van de maand Juli jl. der Maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen, bedragen f 1.657.021.15. — Tiendquaeslie! Te Breda is eene vergadering gehouden van landbouwers en hoveniers uit die stad en omstreken, welke vrij druk was bezocht. Besloten werd tot het oprichten eener „Vereeniging tot afschaffing der tienden", waarbn" zich ongeveer 40 landbouwers als leden aansloten. Doel is : elkander in zake de tienden te steunen en eenzelfde gedragslijn te volgen, na ingewonnen rechtskundig advies. — Voor het schoonmaken van lampen of kannen, waarin petroleum bewaard is en welke men voor een ander doel wil bestemmen, wordt hel omspoelen met kalkwater (een weinig gebluschte kalk, in water opgelost) aangeraden. — De prijs van klaverhooi in Groningen is plotseling van f 15 tot f2O per 1000 kilo gedaald. Men besteedt thans f3O a f 35, --- Tweede Blad. Bet kanaal door de landengte van Corinthe. «iet aantal doorgegraven landengten is weer naa e®n vermeerderd. Van de Algaeïsche Zee Vrij Golf van Corinthe is de weg thans •bind I°0r de sc'lePen> dwars door die rotsige rinth °k' fen t>eroemden Isthonus van Cosche *nans nu eindelijk, na ontelbare vergeefme e Pogingen, het kanaal gereed is, erkent het i et e^SennJk te laat is gekomen, dat reldhn in tegonwoordigen stand van den weïiin t* •• reeds met nieer van groot nut kan schèn voor net kustverkeer met kleine ?inthPdoorsravinS van de landengte van Conlusip Was in de verre oudheid de droom en die hptVan Vele elkaar opvolgende heerschers, *et> t onmetelijk nut inzagen van een veiligen «neL ussche" wat thans Morea heet en Roeon h! m-o^^ klei"e. gebrekkige schepen, die Üepe Muldellandscbe Zee het grootste gevaar IW?S .eeuvven *oor onze jaartelling was het eerif" ,'"' de tira" van Corinthe, die een Jl Plan maakte tot doorgraving. Na hem gtoen het Alexander de Groote, Julius Caesa? Cahgula en Nero, die het werk ter hand namen WerdPnnet "let meei-Sovolg.Bijdedoorgravhig SSfe iKreLwl™ Werk &ÏÏ? Plannen geweest om L» ««gansenereeks hengen DpZf» werk tot sta«d *e •nrul'der tiwf 6n I(?dden tot niets door de lelijk, t,S cvevnnn gebrek aan Seld' tot ein*kerè w Tolt?0'«n van het Suezkanaal, Cessie vmTiilfaaiSch,e giraal Turz een con- vu Kreeg en de doorgraving voleindigde. S?« de heuvels zijn onbegroeid. --- Rechtzaken. Huisvredebreuk, landlooperij en bedelarij. Voor de rechtbank te Arnhem stond terecht H. H. R., 44 j., zonder vaste woonplaats, die in het laatst van Juli zonder middel van bestaan rondzwervende, bij een paar bewoners van den Eusebius-buitensingel aldaar zoogenaamd met negotie binnendrong en zich op bevel van de bewoners niet wilde verwijderen. Een hunner bracht hij zelfs een zoodanigen slag in het aangezicht toe, dat een hevige neusbloeding volgde. Tegen beklaagde, die reeds meermalen veroordeeld werd, werd wegens huisvredebreuk en landlooperij en bedelarij geëischt eene gevangenisstraf van 8 maanden, 12 dagen hechtenis en opzending naar een Rijkswerkinrichting voor den tijd van twee jaren. --- Oplichting. Wegens het bewegen tot afgifte van eene partij wijn zonder die te betalen, werd de 25--jarige koopman W. K. Ruevekamp door de Rechtbank te Rotterdam veroordeeld tot drie jaren gevangenisstraf. Tegen dit vonnis ontwikkelde gisteren mr. James Van Raalte uit Rotterdam voor het gerechtshof te 's Gravenhage eenige grieven. Ten onrechte had zijns inziens de rechtbank den beklaagde als een der gevaarlijkste personen voor den handel beschouwd en tot de maximum-straf veroordeeld. Voorts betwijfelde pleiter of de Nederlandsche wet wel op bekl. van toepassing is, omdat het feit te Napels gepleegd en — zooals het is gepleegd — volgens de Italiaansche wet niet strafbaar is.Hij bestreed ook de qualificatie als zou het feit zijn gepleegd te zamen en in vereeniging. Het bewegen tot algifte achtte pi. niet bewezen, omdat het aanbod om te leveren is voorafgegaan aan de aanvrage om levering. De leverancier had hier blijken gegeven van t e goede trouw en had verzuimd die maatregelen te nemen, welke voorzichtigheidshalve noodig waren ; hij kon daarom niet op bescherming door de wet aanspraak maken. Het Openb. Min. achtte in deze eene zware straf hoogst wenschelijk, teven als afschrikkend voorbeeld. Overigens trad het in eene uitvoerige wederlegging van de voorgedragen verdediging en eischte ten slotte bevestiging van het veroordeelend vonnis. --- Een gevaarlyk klaverblad. In den morgen van 29 Juni werd ingebroken in het huisje van den timmerman Van V. op het buitengoed „Vollenhove" bij Zeist. Aangifte bij de politie volgde en nog in den middag van denzelfden dag werden aan het station Weesperpoort te Amsterdam drie havelooze personen aangehouden, die met den trein uit Zeist kwamen en op deze mannen vond de politieagent Van der Velden bij fouilleering grootendeels al het geld en de kostbaarheden, die te De Bilt waren ontvreemd. Deze drie personen waren de 21-jarige kleermaker Willem K., de vergulder HendricusF. en de 16-jarige Hendrik B. en dat men de hand op de ware dieven gelegd had, bleek toen verschillende personen kwamen verklaren, dat zij hen in den bedoelden morgen nabij „Vollenhove" hadden gezien. Zoo stonden zh" voor de rechtbank terecht en ontkenden dan ook niet. Door werkloosheid gedwongen, waren zij van Amsterdam naar Amersfoort geloopen om vandaar naar Utrecht te gaan en werk te zoeken. Zij hadden honger en wilden aan de timmermanswoning op „Vollenhove" brood vragen. Deze woning was echter gesloten en een klein meisje in de nabijheid deelde hun mede, dat er niemand thuis was. Toen hebben zij met een bijl eenige ruiten verbrijzeld, zijn naar binnen geklommen en hebben uit een paar kasten geld en sieraden weggenomen, waarna zij naar Zeist zijn geloopen en vandaar met den trein naar Amsterdam gegaan, waar zij onmiddellijk werden gearresteerd. Het O. M., waargenomen door mr. De Ridder, noemde het een onbeschaamd, stout stuk om op klaarlichten dag een dergelijke inbraak te plegen. De beklaagden zijn gevaarlijke lieden ; de derde, hoewel ternauwernood 16 jaar oud, is ook schuldig aan den diefstal bij prof. Francken in de Maliebaan en aan dien op den Leidschen weg, waarvoor hij (weldra zal terecht staan. Spr. brengt een woord van hulde aan den inspecteur van politie Wielheesente Zeist, door wiens tactvol optreden de daders nog denzelfden dag zijn aangehouden in het bezit van het ontvreemde. Het wettig en overtuigend bewijs is volkomen geleverd en het O. M. eischt tegen elk der beklaagden drie jaren gevangenisstraf. De toegevoegde verdediger, mr. • Nauta, noemde zijn taak een ondankbare, daar ook hij moest erkennen, dat het bewijs volledig geleverd was. Hem restte dus niets dan de beklaagden in de clementie der rechtbank aan te bevelen. ' --- Een onnatuurlijke daad. Te Caën, in Frankrijk, is onlangs voor het hof een misdaad gevonnist, zoo afschuwelijk als gelukkig slechts zelden voorkomt. Den 20en October werd den echtelieden Morie een kind geboren, dat hun, die als daglooners leven moesten, een ondragelijken last toescheen. Tot den leeftijd van 7 jaren besteedde men het kind uit bij menschen, die men een klein kostgeld betaalde. Maar dat begon de ouders te vervelen en zij vormden het plan hun kind te dooden. In den nacht van 8 November zou de misdaad worden ten uitvoer gelegd. De moeder ging de kleine afhalen mj haar verpleegers en ontmoette op het vastgestelde uur den vader bij het station Isigny. Niet ver vandaar bevindt zich, bijna geheel verborgen onder hoog gras en het dicht gebladerte der oude hoornen, een poel, een natuurlijke vijver met stilstaand water. Zonder het minste wantrouwen liet zich het kind daarheen geleiden door de ouders, die het elk aan een hand hielden ... Plotseling stootten zij tegelijk het meisje in bet water... Een oogenblik bleef nog haar jurk vasthaken aan een knoesti^en wortel, maar de vader haastte zich het kleed los te maken en toen verdween het kind in de diepte. Het kwam niet weer boven. Eerst 2 maanden later werd deze afschuwelijke daad ontdekt en de beide ecbtgenooten, die volledige bekentenissen hebben afgelegd, zijn thans veroordeeld, de vader ter dood, de moeder tot levenslangen dwangarbeid. ---