Stadsnieuws. Wij lezen in een blad te dezer stede de volgende curieuse correspondentie : „Ter voorkoming van misverstand zien wij ons verplicht mede te deelen, dat de Redactie Tan De Nederlander in geen enkel opzicht betrokken is bij de emigratie-plannen naar Zuid-Afrika. Wat wij dienaangaande hebben medegedeeld, geschiedde alleen, als Nieuwsblad. Wij moeten ons, voorloopig althans, van aanbeveling of afkeuring in deze ernstige aangelegenheid onthouden." Daar de corrector de taalfout liet staan en Nieuwsblad met een hoofdletter, dus als eigennaam, laat voorkomen, achten wij ons verplicht er op te wijzen, dat in het Nieuwsblad van 1 Januari nog een stuk werd opgenomen tegen de emigratie van landbouwers naar Zuid-Afrika. Door de eigenaardige speling met den naam zou misverstand kunnen ontstaan. Oplichter ij. Een eigenaardige, bepaald vindingrijke manier om op oneerlijke wijze aan de producten van het graan: brood of jenever te komen, oefent hier ter stede een man uit, welke rondloopt in de omgeving der stations en argelooze burgers slachtoffers maakt van zijn oneerlijke praktijken. Hij ziet er uit als een flink werkman, is gekleed in een blauwe krulduffel jas en dekt zijn hoofd met een pet waaraan een rechte klep. Mijnheer nadert u. doet zijn jas open, waar uit een der binnenzakken een duimstok steekt, houdt u vervolgens een handvol centen voor en begint met een verlegen glimlachje 't volgend gesprek : „Mijnheer èh, och zoudt u een timmerman niet aan 4 cents kunnen helpen. Ik moet naar Dordt en heb 4 cents tekort aan mijn reisgeld, 'k Zou m'n duimstok wel verkoopen, maar, och, ziet u etc. De aangesprokene heeft dan reeds zijn band in zijn portemonnaie om de vereischte 4 cent te offeren en geeft hem het geld, Heel beleefd en dankend verwijdert zich de timmerman naar het station ? O, neen, een eind verder treedt hij een anderen argelooze in den weg en zegt weder: Mijnheer, ik ben timmerman, enz. Men zij dus op zijn hoede! Ged. Staten van Zuid-Holland hebben benoemd tot leden en plaatsvervangende leden voor de commissiën van aanslag in de beroeps- en bedrijfsbelasting te dezer stede. le afd. tot lid den heer H. De Bic; tot plaats vervangend lid den heef A. Harte velt. 2e ufd 45 »d mr. J. G. Philippi, tot pi. lid den heer H W. Van Oordt H.W.A.Zn. De uitslag van den doorloopenden Bchietwedstrijd in December 1893, uitgeschreven door het korps koninklijke scherpschutters alhier, aft tand 225 meter, is als volgt: a. Wedstrijd voor buitengewone leden, staande, uit de «•"e hand, de heer A. H. Van der Most 18e mcd. »* P-, de heer H. Van Bree 11e mcd. 52 p. ;b. wedstrijd voor werkende leden, staande, uit ?e vrije hand, scherpsch. P. Andersen He mcd. ?« P- i liggend opgelegd, A. Gardenier 7e mcd. oz t>., J. Phihp, 2e mcd. 51. p. Het aantal verschoten patronen bedraagt: floor buitengewone leden 365, door werkende ?eden 415, door leerlingen H.B.S. 102, zijnde le zamen 882 patronen. ..9P 1 Januari 1894 zij in aanbouw «Jl de heeren Rijkeé & Co. te Katendrecht: Drie sioomhoppers, groot 325 M 3. laadruimte vs°.r rekening der Naamlooze Vennootschap »Werf Conrad" te Haarlem. Schroefstoomsctup „Danaë" ± 1500 tons voor rekening der Kon.Ned.Stoomb.-Mij.teAmsterdam.demachine ± 650 I.pdkr. is in aanbouw op het etablissement Feijenoord der Ned. Stoomb.-Mij. te Rot- Bn den heer B. Wilton te Rotterdam (Delftshaven) zijn gebouwd in 1893 : twee Biinsleepbooten met machines 300 I. pkr. ieder, een idem met machine 150 I. pkr. twee dubbele schroefbooten met machines 500 pkr. ieder. Bij de Ned. Stoomboot-Mij. te Rotterdam. Een P&ntserschip „Piet Hein." ,ïnd e afgeloopen week heef tzich (Vervolg.) 8-^y bad nooit met iemand anders ge- OUri° aIS met haar vader en met een harM knecnt en een oude meid, die zij betrr.6?' Ondanks deze afzondering werd toen 61 *e toch benijd in den omtrek, want tiQot ist hoe rijk haar vader was. en wander ~i,oöniQic voorbijging, zeide men on_ sigaar: te zal&h I? er een die eenmaal geen moeiden. aebben om een echtgenoot te vin-01; te betii6 met haar trouwt, zal ook niet Delgen zijn. druij hi Was PréfaiUes nog niet zoo Zomers ,f°?ht als tegenwoordig, nu er 's eetrokkß^Izlnden badgasten komen, aande geur hb oor de zuiverheid der lucht, toing (jer ®r Pijnboomen en de ultwaseyoor zwab-i 6n' die zo° versterkend is In «et bauw en terir>gachtige gestellen, eenige S!oen kwamen er hoogstens tantes ™*nQ uit de omstreken van Het zonrtL-ouëron oI van Maohecoul haar vader ?ing, bestaan van Joënnic en Menschenru£ rf,-«US aUeen bekend aan de £ca hadnoi ooïLSlre?k en niemand van 11llll zagen tronw!n«a 2 h+et meisie gedacht. ?WwerdP?mB duat zii te strenS bejfflgelooviae v?^enhadte PréfaiUes een den mS VOor den ander Yvon t»aca -«verigen bek steelebinaan°°k Jll-6* aan te denken het **are p0C0Wr?*£*» tongen. Nooit werd de - P°ort geopend om een bezoeker ol een vriend binnen te laten. De leveranciers waren nooit voorbij de woning geweest, waar de oude bediende sliep, die portier en tevens tuinman was. Niets van hetgeen er daar binnen in Kerr Joënnic voorviel, kwam ooit buiten die gesloten deuren, en daarom ging men allerlei geheimen vermoeden en legendes verzinnen die in het land de ronde deden en het huis den somberen bijnaam gaven van Duivelskasteel of Spookhuis, waaronder het meer bekend was dan onder zijn oorspronkelijken naam door den eigenaar er aan gegeven.Om meer zekerheid te hebben dat Joënnic geen gemeenschap zou houden met de buitenwereld,zelfs niet door teekens, zagen haar vensters op de zee uit en wanneer zij naar buiten keek had zij slechts de onmetelijke watervlakte voor zich en kon zij aan alle kanten den gezichteinder zien. In dien tijd, en wel lang voordat het seizoen was begonnen, in de eerste dagen van Mei bij prachtig weder, met een onbewolkte lucht en een kalme zee, kwam te Préfailles een Parijzenaar aan van omstreeks dertig jaren, die door den dokter tot herstel van gezondheid hierheen was gezonden, Hij heette Hector Sichel de Mauvrat was van hooge geboorte, verwant aan adellijke families, maar deze hadden sedert lang alle verstandhouding met hem afgebroken. Op jeugdigen leeftijd had hij zijn vader en zijn moeder verloren en leefde nu alleen onafhankelijk, vrij. Op zijn vijf-entwintigste jaar had hij reeds den laatsten sou verteerd van het vermogen, dat zijn ouders hem hadden nagelaten en sedert leefde hij, zonder dat men wist waavan. Hij speelde op de clubs, speculeerde aan de beurs, wedde bij de wedrennen, was in twee of drie twijfelachtige financieele zaken gemengd, had voor-en tegenspoed maar door wonderen van behendigheid had hij zich tot dusver altijd staande weten te houden. Echter, gelijk een koorddanser, op zijn gespannen draad, was hij nog altijd verplicht de oogen open te houden, de zenuwen inte spannen, niets aan het toeval over te laten, on bij dat spel geraakt men spoedig uitgeput. Met een hoogst zwakke gezondheid kwam hij te PréfaiUes aan, vermoeid, afgemat, met zijn geheele vermogen, eenige bankbiljetten van duizend francs in den zak, zijn bronnen waren opgedroogd,want met de gezondheid verdween ook het geluk. Hij was te zenuwachtig om kalm te spelen en hij betrapte zich op grove fouten. De zaken waarin hij betrokken was, stonden ook wankelend, en hetjwas een wonder, dat hij nog buiten moeielijkheden was gebleven. Dus er bleef hem niets over, geen hoop meer. Op den boulevard was zijn overwicht van fortuinlijk man, geluksvogel, verdwenen, toen men hem zoo met bleeke wangen, vervallen en treurig zag, in een toestand van zenuwachtigheid die bewees, dat hij zijn lichamelijk en zedelijk evenwicht had verloren. Men begreep dat het met hem gedaan was, dat hij zijn einde naderde en in tegenspoed heeft men geen vrienden. In plaats van de hand naar den vallende uit te strekken om hem te steunen, wendt men zich van hem af en laat hem vallen, zoo men zijn val al niet door boosaardigheid of laster verhaast. Hector wist dat alles. Hij maakte zich geen illusie over hst lot dat hem wachtte. Reeds had hij uit den mond zijner vrienden woorden hooren mompelen, die als voorboden van den naderenden val beschouwd konden worden, woorden als: — Die arme Sichel de Mauvrat, het is met hem gedaan. Toen, daar hij niet midden op den boulevard wilde eindigen, was hij een dokter, een zijner vrienden, gaan raadplegen en had hem zijn toestand bloot gelegd, hem gesproken over zijn overspannen zenuwgestel, over de droefgeestigheid die hem somtijds overviel, de slapeloosheid waaraan hij leed, de zwaarmoedigheid, die hij niet wist waaraan toe te schrijven, die hij vreesde nooit te boven te zullen komen, en die de gedachte aan zelfmoord meer dan eens bij hem deed opkomen. De dokter, oud geworden in de practijk en bekend met de kwalen van Parijs, hoorde hem glimlachend aan en klopte hem vervolgens op den schouder: — Tien jaren op den boulevard gaan u ook niet in de kleeren zitten. Het wordt tijd er eens een eind aan te maken en de wei in te gaan. — De wel in? — Naar buiten te gaan om wat uit te rusten en versche lucht te scheppen. — Maar dokter, zeide de losbol, dat doe ik alle jaren. ; — Waarheen ? Naar Dieppe ? Naar Trouville? ln het seizoen van de wedrennen en dan brengt ge uw dagen en nachten in hst Casino aan de speeltafel door. Dat is geen buitenleven, mijn vriend, dat is het Parijsche leven in een andere omgeving verplaatst, anders niet. Neen,gij moet ergens heengaan waar men niet speelt, waar gij geen enkelen kennis zult zien, waar gij alleen zult wandelen in de vrije lucht, aan uw eigen gedachten overgeleverd. — Maar dan sterf ik van verveling. De dokter schudde het hoofd. — Geloof dat niet. — Zulk een verandering! — Dat is juist noodig, een geheele verandering. O! als ge eens kondt gaan trouwen! Hector de Mauvrat sprong verschrikt in zijn stoel op. — Trouwen! — Zeker, dat zou zoo dom niet zijn. — En met wie ? — Met een lief, jong vrouwtje, dat u zou koesteren en verzorgen. — Maar ik ben niet meer dan een oud wrak, dokter. — Wanneer ge zes maanden kalm leeft zult ge geheel hersteld zijn. — En dan, zonder een sou. — Met uw naam kan men wel een rijk huwelijk doen. — Neen, neen, in mijn toestand is het huwelijk een hersenschim. — Een hersenschim, die zeer gemakkelijk verwezenlijkt kan worden, maar daar kunnen wij later wel eens over spreken, voor het oogenblik moet gij genezen en daarom moet ge morgen reeds vertrekken. — Morgen? — Morgen vroeg, ik sta u geen dag uitstel toe, Het weer is schoon, het begint warm te worden. — En waar zal ik he engaan ? — Naar PréfaiUes. — Naar PréfaiUes? Waar duivel ligt dat? — In Bretagne, nabij den mond van de Loire. Een landtong, aan aUe kanten door water omgeven, Er is daar een ijzerhoudende bron, waaruit gij eiken morgen alvorens iets gebruikt te hebben, twee glazen water moet gaan drinken en vervolgens drinkt gij het bij het diner in uw wijn. Ook moet gij vroeg opstaan, veel loopen, het land is schoon, eenigszins woest, heuvels, rotsen, bosch en struiken, men verveelt zich zoo spoedig niet wanneer men een weinig gevoel voor het schoone en poëzie in zich heeft. — Nu nog mooier. Poëzie heb ik volstrekt niet. — Dat zal wel komen. — Ik betwijfel het — Hoe dan ook, ik ken geen ander geneesmlddeL Zelfs al moest si sterven van verveling, hetgeen maar denkbeeldig is, dan moest gij toch daarheen gaan, want hier zoudt gij zeker sterven aan overvloed van vermaak en wel binnen zeer korten tijd. Met deze woorden stond hij op, om zijn bezoeker te doen begrijpen dat hij heen moest gaan, want de wachtkamer zat vol patiënten, die den dokter kwamen raadplegen. — 't Is goed, zeide Hector de Mauvrat, ik zal gaan. — En morgen, ge weet het — Morgen. De beide mannen drukten elkaar de hand en Hector ging naar huis om zijn toebereidselen te maken. Ziedaar hoe de Parijzenaar Hector Sichel de Mauvrat, met een verwoeste gezondheid en zonder vermogen op een BCboonen Meidag te PréfaiUes aankwam. Ondanks zijn zwakke gestel, liep hij nog lier rechtop en had een sierlijke houding. Hij was groot van gestalte met een bleek, regelmatig schoon gelaat, zwart haar, zwarten puntbaard en knevel. Met dit alles kon hij aanspraak maken op een gunstig voorkomen en een indrukwekkende verschijning. Sedert zijn aankomst te PréfaiUes, had Jlector de Mauvrat, zooals hem was voorgeschreven, het land doorgewandeld, en weldra hetzonderlinge gebouw opgemerkt waar Yvon Kernader en zijn dochter woonden. Een geheelen namiddag dwaalde hij in den omtrek er van rond, verwonderd en nieuwsgierig, zonder een sterveling gezien te hebben, zonder zelfs te weten of het huis bewoond was of ledig BtondJHoewel,hij had vensters geopend gezien en achter de muren het geblaf van honden gehoord, het moest dus wel bewoond zijn. Hij keerde naar PréfaiUes terug, zijn belangstelling was in hooge mate opgewekt en hij vroeg inlichtingen aan de juffrouw die hem een gestoffeerde kamer had verhuurd. — O! ja, zeide deze, gij bedoelt het Duivelskasteel. Hector de Mauvrat zag haar verbaasd en ongeloovig aan. — Het Duivelskasteel ? — Ja, zoo noemt men het hiers. — Mijn hemel, waarom? 't Is waar, wij zijn in Bretagne, dat vergat ik. — Het schijnt dat men er 's winters ketenen heeft hooren rammelen. — Dwaasheid! — Men zegt het. Ik heb het nooit gehoord, maar ik kom daar weinig en voor niets 's nachts. — Is het onbewoond ? — Volstrekt niet. — Wie woont er dan? — Een oude millionair, vader Yvon Kernader,een menschenhater, die zelfs een arme een korst brood zou weigeren. — Heeft hij honden ? — Groote honden, die den nieuwsgierige, die het waagde over den muur te klimmen, zouden verscheuren, want er wordt nooit iemand in het kasteel toegelaten. — Die honden zullen aan den ketting liggen en van daar dat gerammel van ketenen, dat men zegt gehoord te hebben. — Dat kan ook zijn. Zooveel is zeker, dat niemand weet wat er daarbinnen voor valt. De oude woont er met zijn dochter. — Heeft hij een dochter? — Een meisje van omstreeks zeventien jaar. Dat zou een mooie partij zijn, Men beweert dat de vader millionair is, en hij verteert niets. — Is zij schoon? — Dat weet men niet. — Wat weet men dat niet? — Neen, want niemand heeft haar ooit gezien. — Gaat zij dan nooit uit? — Alleen 's Zondags, naar de kerk. — Dan kan men haar toch zien. — Onmogelijk, haar gelaat is altijd door een sluier gedekt. — Waarom? — Ook dat weet niemand, het zal een denkbeeld van den oude zijn. — Zij zal zich daar wel vermaken, dat arme kind. — Men zegt dat zij wegkwijnt van droefheid en verveling. Men heeft alleen kunnen zien dat zij prachtig haar heeft, het is als goud. De belangstelling van Hector de Mauvrat was door de