Een doop met hindernissen. Als de menschen wisten, hoeveel ongemak en hoeveel tranen zij door een enkele verkeerde daad berokkenen tot aan hunne verre, verre nakomelingen, aan rijken en armen, grijsaards en zuigelingen, voorwaar, zij zouden zich driemaal bedenken, eer zij aan de booze inblazingen van hun zondig hart gehoor gaven. De onlangs vermelde verdwijning van het onovertreffelijke, onvolprezen vervoermiddel te water, de zeemeermin, was zulk een wereldberoerende gebeurtenis. Hebben dan zelfs zuigelingen daarvan last ondervonden? vraagt men misschien. Ja, dat hebben ze niet alleen ondervonden, maar dat ondervinden ze nog dagelijks, tenminste in sommige deelen van Zeeland. Hieronder kan men lezen, waarin die last bestaat Spiegelt, spiegelt u dan, wie gij ook zijt! Tot juist begrip van wat ik ga zeggen, moet ik een beroep doen op de aardrijkskundige kennis mijner lezers. Ik kan het hun echter niet kwalijk nemen, als die kennis hen hier in den steek laat. Het betreft namelijk de bekendheid met de verschillende deelen en deeltjes, waaruit genoemde provincie bestaat. En nu moet ik 'eerlijk bekennen, dat het leeren en onthouden van al de namen dier stukjes en der watertjes, die ze omringen, zelfs mij, jongen Zeeuw, toen ik nog op de schoolbanken zat, menigmaal de nachtmerrie hebben bezorgd. Hoeveel te meer moet dat dan wel het geval wezen bij hen, die niet Zeeuwsch en „dus" niet zoo scherpzinnig zijn als wij. Tusschen haakjes gezegd, de zoogenaamde „nachtmerrie-' is weer een eigenaardig wezen, dat van huis uit Zeeuwsch is, en waarvan ik curieuse zaken hoop mede te deelen. Om op die stukken van Zeeland terug te komen: er bestaat een onmogelijk lapje grond zóó klein, dat men een sterk microscoop noodig heeft, om het te kunnen zien, en dat luistert naar den welluidendcn naam van Bastiaan de Langepolder, maar bij de inboorlingen alleen bekend is onder den scheldnaam van „het Plaatje". Hoe het aan zijn waren naam gekomen is, weet de geschiedenis van den tachtigjarigen oorlog ons te verhalen; hoe het ding zelf er gekomen is, begrijpt men, als men weet, wat aanslibbing is. Er zijn ongeleerden en hooggeleerden, die meenen, dat Zeeland in dé oudste tijden één groot stuk vastland is geweest, en dat het door tallooze doorbraken en overstroomingen zijn tegenwoordige gedaante heeft gekregen ; maar dat is totaal mis. In plaats van land zag men hier oudtijds niets dan één groot water, de Zonnezee of in het latijn „het Helium" genoemd, met enkele koppen, die erboven uitstaken. Langzamerhand zijn in die Zonnezee schorren ontstaan, die door de nijvere hand van den Zeeuw in vette kleigronden zijn veranderd. Zoo is het ook gegaan met het Plaatje, gelegen tusschen Walcheren en Zuid-Beveland Andere eilanden zijn door nieuwe schorren aan den buitenkant voordurend vergroot, maar dit is door verschillende oorzaken klein gebleven, misschien ook wel, doordat de polderwerkers bij het bedijken zooveel brandewijn hebben gedronken, 't Is immers bekend, dat een overmatig gebruik van dit „levenswater" kleinheid veroorzaakt. Hoe klein het echter ook moge zijn, men heeft er al die moeite en al dien brandewijn niet aan besteed, om het ongebruikt te laten. En zoo is het gekomen, dat eenige moedige boeren het besluit namen, om er hun vaste woonplaats te kiezen. Ja, moed hadden ze daar voor noodig; want men is er gestadig overgeleverd aan de woede der kokende, beukende en knagende golven. En bovendien bestond er in het begin geen ander middel om van het Plaatje in de overige bewoonde wereld te komen, dan per schuit. Later is er naar den kant van Zuid-Beveland een dam gelegd. Naar den Walcherschen kant doet men nog heden ten dage de reis met het apostolische vervoermiddel, d. w. z. de kousen en schoenen op den rug en verder blootsbcens over de slikken, als de ebbe heel laag is. Nu had eens een jonge boer, op het Plaatje woonachtig, het geluk, dat zijn huwelijk gezegend werd met een eersteling, een veelbelovend jongmensch, wiens eerste muzikale uitingen, helaas, overstemd werden door het geruisch der baren. Maar al leden ook deze pogingen van den jongen wereldburger, om van zich te doen spreken, voor een groot gedeelte schipbreuk, hij zou het op een andere manier beproeven. Toen hij een week of wat oud was, wilde hij tot eiken prijs gedoopt worden. Al woonde hij ook in een onvindbaar hoekje van de wereld, hij wilde en zou een eerlijken, door de kerk gewijden naam dragen. Zoo togen dan vader, moeder, baker en een gansche schaar van genoodigden naar de naastbijzijnde kerk. Nadat de plechtigheid van den doop was volbracht, keerde men in volle glorie huiswaarts, vervuld met de verheffende gedachte, dat een heugelijk feit was geschied, en met het niet minder verheffende denkbeeld, dat men bij het weelderige doopmaal eens ferm van leer zou trekken. Men komt aan den dam, die toegang geeft tot de bakermat van den held van den dag. Maar o hemel, in zijn verbijsterende oudervreugde had het gelukkige echtpaar niet aan de volle maan en den springvloed gedacht: de dam slaat tot kniehoogte onder water, De tocht te ondernemen met de twee wagens, waarop men is gekomen, is te gevaarlijk; paarden noch menschen kunnen zoo goed den dam onderscheiden, dat er geen mogelijkheid zou bestaan om met één wiel op de helling en met de gansche lading in het zilte nat terecht te komen. Wachten tot de ebbe is gekomen, gaat ook niet; dat kan nog een uur of vijf duren, want het water is nog altijd wassende. En vijf uren wachten op een doopmaal is wat al te veel gevergd van een Zeeuwsche maag, die zich reeds lang tevoren gespitst heeft op het smaken van de heerlijkste tafelgeneugte. Men bergt dus paarden en wagens in do schuur van een nabijwonenden boer. De mannelijke, sterkere helft van het gezelschap trekt schoenen en kousen uit, en ieder neemt één exemplaar van het vrouwelijk gedeelte op den arm. Ook de baker, die het kind draagt, wordt door een sterken boer getorst; hier ziet men dus een stellage van drie verdiepingen. De gansche karavaan gaat nu als m processie den ondergeloopen dam over en het heerlijke doopmaal tegemoet. Ach, hoe diep gevoelde men nu het gemis aan meerminnen en meermannen. Waren zij niet naar andere oorden verhuisd, dan was men van dezen natten en kouden tocht verschoond gebleven. Want in de goede dagen van weleer kwam altijd op het oogenblik, dat men ze juist behoefde een meermin of haar echtgenoot met bliksemsneldheid door de wildste baren aanschieten, om met voorbeeldelooze welwillendheid zich als vervoerder aan te bieden en den reiziger in zacht deinende beweging en met melodieuzen inaatslag harer vinvoeten te brengen, waarheen hij verkoos. Maar nu kan zelfs het wanhopige geschrei van een pasgedoopt zuigeling haar niet bewegen, de sluizen harer liefde weer voor den mensch te openen, al is die mensch de afstammeling van de zondaren van Wester-Schouwen in het vijftigste of honderdste lid. W. v. d. S. --- Sadi Carnot, de president der Fransche Republiek en Bismarck, de ex-kanselier van Duitschland, die beiden woedend zijn omdat de band tusschen Rusland en Duitschland immer nauwer wordt aangehaald — zonder hen. (De verloving tusschen den grootvorsttroonopvolger van Rusland en prinses Alix van Hessen, is een nieuwe schakel in de keten.) --- Buitenlandsch Overzicht. Binnen het vierde eener eeuw heeft een liberaal bestuur zich gereed gemaakt, om in een tweede deel van het Vereenigd Koninkrijk van Groot-Briftannie en lerland de kerk van den staat te scheiden, terwijl in Schotland hetzelfde binnen een niet al te verwijderd tijdstip zal plaat- hebben. Tv _gs 3 begon GladütOllC door opheffing der staatskerk in lerland de reeks der groote organieke hervormingen, waardoor hij het zuster-eiland hoopte te verzoenen. Heden is het de Anglikaansche kerk in Wales, die door het ontwerp van den minister Asquith bedreigd wordt, morgen, wanneer de liberalen aan het bestuur blijven, zal het de presbyteriaansche kerk in Schotland zijn, volgens de formule verklaringen van lord Rosebery. Dat zulk een maatregelwenschelijk is, zal ieder, die niet bij de zaak betrokken en dus in staat is een onbevangen oordeel te vellen, toestemmen. In ons land genieten alle kerkgenootschappen, die in ISI4 officieel erkend waren, gelijke rechten : zoowel de rabbijn als de pastoor, de remonstrantsche als de hervormde predikant wordt ten deelc dooiden staat bezoldigd. De Staat vraagt niet, wie d e waarheid heeft, hij houdt zich aan de bepaling der grondwet, dat aan alle kerkgenootschappen in het Rijk gelijke bescherming verleend wordt. In Groot-Brittannië is dat anders; de souverein is de verdediger van het geloof, het opperhoofd der kerk ; de nationale kerk In Engeland en Wales is tot nog toe de episcopaalsche kerk, in Schotland de presbyteriaansche. Het is niet do verdraagzaamheid, die beide kerken heeft doen erkennen als staatskerk; het toeval, dat in 1603 de kroon van Engeland plaatste op het hoofd van een zoon van de ongelukkige Maria Stuart, op het hoofd van Jacobus, koning van Schotland, verklaart het verschil. De voorvechters der high Church hebben menigmaal hun misnoegen te kennen gegeven over de gewoonte van koningin Victoria, om eens per jaar het heilig avondmaal te ontvangen uit de handen van den presbyteriaanschen predikant van de parochie Crathie, bij Balmoral in de Hooglanden gelegen. Hetgeen de liberalen er toe doet overgaan, om een scheiding van kerk en staat te bewerken, is de onrechtvaardigheid, dat aan slechts één kerk hulp van staatswege verleend wordt, dat allen dus bijdragen, om die kerk in stand te houden, ook zij, die zich met haar leer niet kunnen vereenigen, terwijl dezen bovendienhun eigen kerken hebben te onderhouden. In lerland was het schandaal het grootst. Op een bevolking van vijf millioen bewoners, telde het protestantisme nog geen millioen aanhangers en van deze kleine minderheid behoorden slechts 3 a 400000 tot de Anglikaansche kerk, welke dus al de politieke, financieele en moreele voordcelen genoten, aan deze instelling verbonden. Van rechtvaardigheid en verzoening ten opzichte van het lersche volk kan geen sprake zijn, zoolang dit monument van zijn geestelijke slavernij bestond. Gladstone heeft de onsterfelijke verdienste verworven, de hand te slaan aan de heilige ark van de Angel-Saksische heerschappij in lerland. Om dezelfde redenen, vallen zijn opvolgers de staatskerk in Wales aan. In dat vorstendom vormen de dissenters verreweg meerderheid der bevolking, tot de Anglikaansche kerk behooren slechts de bevoorrechte klassen, die niet eens de taal des lands spreken. Deze zaak is echter niet zoo gemakkelijk te regelen als die der Episcopaalsche kerk in lerland, die een afzonderlijk lichaam vormde, met een afzonderlijke hiërarchie. In Wales bestaat geen afzonderlijke kerk; er zijn eenigo Anglikaansche bisdommen, die tot het aartsbisdom Canterbury behooren. Daardoor gevoelthetgansche Anglikanismezich bedreigd. Het verklaart zich solidair met de broederen in Wales, zoodat men een hardnekkigen strijd kan verwachten, en hardnekkiger, daar de regeering, hoewel rekening houdende met de verkregen rechten, thans niet, als Gladstone in 1869, de reorganisatie onder een onafhankelijken vorm begunstigt van de kerk, die zij van den staat scheidt, maar te haren voordeelc, ten voordeele ook der graafschappen en der gemeenten, de roerende en onroerende goederen der instelling aan zich trekt. De eerste lezing van het ontwerp is in het Lagerhuis zonder discussie goedgekeurd, doch later komt eerst de beslissende slag. In Duitschland is een 3 pCt.'s leening van 160 millioen mark ten behoeve van het Rijk uitgeschreven: 400 millioen mark zijn aangeboden. Dat schijnt een succes, wanneer men slechts let op de cijfers; het schijnt echter een mislukking, wanneer men bedenkt, dat terzelfder tijd voor een leening van 200 millioen francs, door de stad Parijs uitgeschreven en rentende 21/2 pCt, 17,000 millioen aangeboden werden.De nieuwe rijksleening brengt, wanneer men de koers van uitgifte in aanmerking neemt, 3.421 pCt. op. Dat is een hooge rente, vergeleken bij die van buitenlandsche leerlingen. De Fransche 3 pCt.'s rente heeft herhaaldelijk a pari gestaan, soms hooger. Thans staat ze 99y3 pCt., Engelsche consols, 23/4 pCt. gevende.staau boven pari, evenals de Belgische 3 pCt.'s leeningen. Moeten niet de agrariërs, schrijft de Voss. Ztg., uit deze lage rente leeren, hoe verkeerd het is, slechts van de daling der pachtprijzen te spreken, terwijl de kapitaalrente toch in nog hooger mate gedaald is ? Stellen we, dat een menschenleeftijd geleden een grootgrondbezitter den oudste zijner beide zonen zijn goed vrij van schulden nagelaten, en den jongsten zoon de waarde van het goed in klinkende munt uitbetaald heeft. leder der zonen had nu een vermogen van een half millioen; de een behield en exploiteerde het goed, de ander kocht effecten, die tegen vijf percent rente en meer opbrachten. Hoe zijn de verhoudingen sedert geworden? De oudste zoon, die thans met den heer von Plötz over den nood van den landbouw jammert, denkt er niet aan zijn bezitting voor een millioen of zelfs voor anderhalf millioen te verkoopen, want zijn goed is zeer in waarde gestegen, vooral door verandering der cultuur en door het gemakkelijker verkeer, tengevolge van de spoorwegen. Het inkomen van den goedbezitter is verdubbeld en verdrievoudigd.Zijn broer echter, die zijn effecten behield, heeft in een vermindering der rente moeten toestemmen ; met 'ó\k pCt. moet hij thans tevreden zijn. Hij heeft dus bijna een derde van zijn inkomen verloren, zonder dat zijn vermogen grooter geworden is, want in beide gevallen laten wij eventueele besparingen buiten beschouwing. En nu wil de jonker, zegt het bovengenoemde blad, zelfs tegenover den koers der laatste rijkslcening, niet toegeven, dat de grootgrondbezitter zich, als iedere kapitalist, met een geringere rente moet tevreden stellen ? Nu heeft de eene broer de helft van zijn vermogen aan den anderen broer geleend. Vroeger ontving hij 5 pCt. rente van zijn hypotheek, thans moet hij zich met SVs pCt. tevreden stellen. De grootgrondbezitter bespaart dus IVs pCt. rente op de hypotheken, die hij heeft moeten nemen. Terwijl dus de toestand van den grootgrondbezitter niet onbeduidend verbeterd is, is die van de effectenbezitters belangrijk minder geworden. Van _ dat alles willen de agrariërs niets weten. Zij blijven er bij, dat het rijk hun, en hun alleen, do rente moet waarborgen, en dat de wetgevende macht zich in den dienst van speculanten en kapi- Ml „ , talisten gesteld en den landbouw op snoode wijze verwaarloosd en geëxploiteerd heeft. $ In Frankrijk begint het ministerie Casimir- Perier to wankelen, zonder dat men eigenlijk weet, vanwaar de stooten komen. Perier, Raynal, Burdeau en Spulier zijn nog juist dezelfden van vóór vier maanden, toen ze als energieke lui geroemd werden; ze hebben in het Parlement nog geen nederlaag geleden en hebben flink geregeerd. Misschien ligt echter de steen des aanstoots inde vermetelheid van Burdeau, die een billijker verdeeling der belastingen tracht te bewerken, en misschien zijn de vijandelijke manifestaties, waarmee de ministers Perier, Burdeau en Marty te Lyon ontvangen zijn — ze hebben daar Zaterdag de tentoonstelling geopend —slechts de echo van de ongewone houding van het ministerie in de kerkelijke politiek. Ongewoon is deze houding slechts in zoover, als tot nog toe geen ministerie in Frankrijk den moed der gematigdheid gehad heeft, door den minister Spulier bij zijn verkondiging van zijn „nieuwen geest" aan den dag gelegd. Zóó ongewoon was deze houding, dat men dadelijk van zwakte en wankelmoedigheid begon te spreken, toen de regeering krachtig optrad tegen den aartsbisschop van Lyon, Couillé, die in zake de comptabiliteitswet der kerkfabrieken, zijn geestelijkheid voorschreef: „Bekommert u niet om die wet, maar bewerkt u administratie, zooals ge tot nog toe gedaan hebt." Natuurlijk heeft het ministerie zich door de bestraffing van genoemden priester een tal van vijanden gemaakt bij lieden, welke, nadat er van verzoening gesproken is, niet begrijpen kunnen, dat de regeering doortast bij ongehoorzaamheid. Voeg daarbij den tegenstand der rijken tegen een rechtvaardige verdeeling der belastingen, de intrigues, die op een ministerieelen zetel belusten eeuwig spinnen tegen de bestaande regeering en men zal overtuigd zijn, dat niel alleen bekwaamheid en karakter, maar ook geluk noodig zijn, om dit ministerie een lang leven te doen genieten, * De verhouding tusschen Bulgarije en Turkije is thans zoo gunstig mogelijk. Langzamerhand zijn alle geschilpunten tusschen beide landen opgelost en wel meestal door het persoonlijk initiatief van den sultan. Deze heeft de kroon op zijn werk gezet door den Bulgaren nog twee bisdommen in Macedonië toe te staan en door hun te veroorloven scholen Ie openen op denzelfden voet als de Grieken. Hoewei de beheerscher dergeloovigen ongetwijfeld hierbij voor een deel de uitspraak volgt van zijn edelmoedig hart, zal toch ook de politiek wel niet zonder invoed gebleven zijn op zijn beslissingen : suzerein en vazal zijn innig overtuigd, dat hun belang medebrengt de vriendschapsbanden nauwer toe te halen, daar Bulgarije geworden is een der bolwerken van het Ottoinaansche rijk; de vijanden en de vrienden van den eenen staat, zijn de vijanden en de vrienden van den anderen. Griekenland en Servië zien met leede oogen den invloed van Bulgarije in Macedonië, de kampplaats van do drie naijverige rassen, toenemen, maar beide landen hebben voor het oogenblik met groote moeielijkheden te worstelen, die zeker inden eersten tijd niet overwonnen zullen worden, zoodat ze, althans vooreerst, machteloos zullen moeten toezien, hoe het flink bestuurde, eendrachtige Bulgarije, zich meer en meer doet gelden. * De minderheid van de leden van de Engelsche koninklijke commissie van enquête naar de voorwaarden van den arbeid, de aanhangers vau het neo-trade-unionisme, hebben een afzonderlijk rapport uitgebracht, waarin er op aangedrongen wordt de macht van den democratischen staat aan te wenden, om zooveel mogelijk staatsondernemingen in de plaats van particuliere ondernemingen te stellen en daar, waar deze verandering niet uitvoerbaar is, alle industrieele ondernemingen tot in bijzonderheden te reglementeeren, zoodat iederen werkman het werkelijk genot verzekerd wordt van zijn burgerschap. Hiertoe wordt het volgende aanbevolen: Het uitvoeren door staat en gemeente van die werken, welke een zekere winst beloven; het aannemen door den staat van den werkdag van acht uur ; van de voorwaarden, door de trade-unions vastgesteld in het belang van den arbeid ; van een minimumloon, dat den werkman de mogelijkheid verleent te kunnen bestaan; uitbreiding van de fabriekswetgeving tot alle handenarbeiders en strenge handhaving daarvan, zoodat de huisindustrie ontmoedigd en het sweatingsysteem onmogelijk gemaakt worde ; een wettelijke invoering van den werkdag van acht uur voor alle handenarbeiders; een grondige studie van de quaestie der werkloosheid met uitgebreide proefnemingen ; een voldoende hulp van staatswege, om allen een gezonde huisvesting te verleenen en een rustigen ouden dag te bezorgen. --- XX. Denise Morel. In de volgende dagen was de oude meid aan een hevige onrust ten prooi. Hoewel zij flink bleef werken, en behoefte aan rust had, bracht zij slapelooze nachten door. Allerlei benauwde droomen kwelden haar Zij had meer dan eens een valschen blik opgevangen, dien Joseph Rabiot op haar gericht hield, en bleef onder den indruk van een onbestemde vrees. Zij had een angstig voorgevoel, dat zij niet van zich kon zetten. Tevergeefs beproefde zij aan haar gedachten een anderen loop te geven, en afleiding te zoeken in haar werk. — Het is, of mij een groot onheil boven het hoofd hangt, sprak zij bij zich zelve. Zij had heel goed begrepen, dat de naam van Paul Joramie met opzet in haar tegenwoordigheid was uitgesproken geworden. Men had haar op een soort van proef gesteld. Nu wisten haar meesteres en de Parijsche neef, dat zij Clara Guérin was. Daarenboven kenden zij haar. verleden; maar zij kon nog altoos maar niet gissen met welke bedoeling zij handelden en wat zij in het schild voerden. Zij bleef altoos afgetrokken, in haar gedachten verdiept. Op zijn best sprak zij thans tot Denise een enkel woordje oï antwoordde haar. — Men zou zeggen, dat zij iets tegen mij heeft, dacht de jonge dienstbode. En toch heb ik haar niets gedaan. En dat maakte haar verdrietig en deed haar soms de tranen in de oogen komen. Van den kant der meesteres bleef alles bij het oude. Gervalse behandelde Beau- Soupir met welwillendheid. Men zou zells een vermeerdering van vriendelijkheid en zachtheid hebben kunnen waarnemen, maar Beau-Soupir wist, wat zij van dio schijnvertooning van vriendschap te denken had. Met de bewoners der hoeve en degenen die er kwamen, was het ©en ander geval. Deze vonden, dat Beau-Soupir niet als een meid, maar eer als een lid der familie werd bejegend. De pastoor van Ninville onder anderen, die van tijd tot tijd op Grandval een bezoek bracht, was er zeer mee ingenomen. Op zekeren avond, na den geheelen dag veel somberder en droefgeestiger dan gewoonlijk geweest te zijn, zei de oude meid tot Denise : — Ik moet eens wat met u praten. Misschien zal ik u een boel te zeggen hebben. — O, dus zijt ge niet boos op mij ? antwoordde zij heel verheugd. — En waarom zou ik boos op u geweest zijn, best kind? — Weet ik het! Ge spraakt niet meer tegen mij, 6n dat maakte mij verdrietig. (Wordt vervolgd), --- Abonnementen worden dagelijks aangenomen. ---