Eerste Blad. bf i^ie zicJh tJlans °P het Nieuws-«, °t °bonneeren, ontvangen de nog *¦deze maand verschijnende Nummers Q&ATIS. V --- Stadsnieuws. "'steravond haalden drie persoen Qe aardigheid uit in elk bierhuis aan de ,e wat te drinken en zonder beta Bn,Weg,Weg te loopen. Een kastelein, die aan het Peitetje een einde wilde maken, riep de hulp Win. p?litie in- De agent Hartman, die hen hot inr«kenen, kreeg van een 'n schop tegen 1 onderlijf, die danig aankwam. Meerdere dei • kw*men daarna te hulp en brachten «ne schuldigen ,naar het betrokken bureau. an Londen werden hedenmorfe n alhier aangevoerd met bestemming naar 20t'garije 69 blokken zilver ter waarde van *• 10.600 (f 120,000). In een bierhuis op den Schie —op een heuvelachtig ter- Woo, ~7 00r den czaar aller Russen uit hunne lau.p en verdreven. Te voet hebben zij een fer, .- iooht volbracht. Zware wolken verhefeeM„ -boven hun hoofd." Reeds zijn zij tot de "?astvrij" oord genaderd, zien het eind van °otv 1S' bunkeren naar rust, doch onverwacht tot d-1.8?" zij het bei'icht. dat hun de toegang Een ï ontzegd is. Nu zijn zij radeloos, fc-im mer bezwiJkt biJna> een ander heft Staai.iPa^Ï7 gde handen omhoog, een derde Pain "Wezenloos" voor zich uit, terwijl de ia heen ?..eveneens »in het hart heeft:" „Waar Gisterochtend had ton twppde öiale een touwspinster >„ j. . tweede Van de firma HcSTÏÏ. iï&SttSSi degmI_cMne°tSelUk f É?"" *&**& 4 I Z r i?el'ake,n, }enS^o\go waarvan kwetst Pon hfhaamsde.el ernstig werd gedonr i' Geneeskundige hulP werd verleend «oor dr. R. c. Van Senus. SmtIS_-er,avond gaf de zangvereeni- Vop .• "K.'a»ngsch Zangkoor" hare eerste uitttet "B la- et SoCieteilsDel)ouw te Kralingen, C H medewerking van de heeren T tt; Breemer,(viool) en J. H. W. Möhle,(piano). Het societeitslokaal was overvol van belangstellenden, die zeker zeer voldaan huiswaarts keerden, want de uitvoering liet niets te wenschen over. Een woord van waardeering komt zeker in de eerste plaats toe aan den directeur, den heer M. M. Breemer, die in zoon korten Lijd eene zoo goed geslaagde uitvoering wist te- organiseeren. Niet minder lof verdienen de heeren C. H. Breemer en J. H. W.Möhle, die door hun prachtig viool- en pianospel het hunne er toe bijbrachten om dezen avond zoo uitstekend te doen slagen. Een 11-tal nummers werd ten gehoore gebracht, welke alle uitstekend van stapel liepen. Voor al N. 3. „Waldlied" (mit echo) van Ferd. Hiller, N.4 „Der Sohn der Haide" van Keler Bela (viool), N.5 „Still Ruht der Sec" van Pfeil en „Vertrouwen" van Fr. Abt (voor mannenquartet), N. 6 „Nederland en de Zee" van L. F. Brandts Buys, voor de pauze maakten werkelijk diepen indruk. Na de pauze werd met niet minder aandacht geluisterd naar „Sta pal" van J. A. Broekhuizen, (voor mannenkoor), het keurig vioolspel van „Variations Sérieuses" van Correlli en „Rondo" 7de Sonate van W. A. Mozart door den heer C. H. Breemer. N. 10 „In die Ferne" van J. W. Kalliwoda voor sopraan, viool en piano werd stormachtig toegejuicht, terwijl ten slotte „Zwervers Avondlied" van C. M. von Weber, de kroon op het werk zette. In één woord, de directeur verdient dat zijne vereeniging zooveel mogelijk gesteund wordt, ten einde het publiek meer zulke genoeglijke avonden te bezorgen. Door eenige ingezetenen te Kralingen is voor de wed. van den agent van politie C. Visser aldaar, een bedrag geteekend van ruim f 300. Een ingezetene te Kralingen heeft zijn paard en wagen beschikbaar gesteld aan de commissie, die het adres tegen de annexatie van Kralingen bij Rotterdam, bij de kiezers ter onderleekening aanbiedt. Giste ra vond 71/2 uur warenin een bierhuis op de Slaakkade eenige kolenwerkers, die weigerden hun gelag te betalen en bovendien den kastelein zoodanig mishandelden, dat hij een ernstige wond aan het hoofd bekwam. Bij de nadering der politie kozen de geweldenaars het hazenpad. Er wordt een onderzoek ingesteld. In de Wolle foppen straat ontstond gisteravond op een boyenwoning een begin van brand door het springen van een petroleumlamp. Buren bluschten het vuur met eigen middelen, zoodat de hulp der spuiten, die spoedig ter plaatse waren, niet meer vereischt werd. EenEngelschman, die vannacht aan boord van zijn in de Maas liggend schip wilde gaan, had het ongeluk te water te vallen. Op zijn hulpgeroep snelden twee agenten toe, die hem redden. Een dienstbode,die gisteravond met haar juffrouw in de Zevenhuissteeg woorden kreeg, werd naar aanleiding daarvan op straat gezet. De politie trok zich het lot van het meisje aan en daar zij een Duitsche bleek te zijn en geen geld had, werd zij heden over de grenzen gebracht. Burgemeester en Wethouders van Rotterdam, gezien de rapporten, betreffende den brand, die op den 17 Augustusjl. heeft plaats gehad in het pand aan de Schiestraat no. 5 alhier, doen to weten: dat aan de manschappen van de na te noemen brandspuiten premiën zijn toegekend, als: de eerste premie ad vijf en ze ven tig gulden,aan de manschappen der brandspuitno. 17, waarvan zijn, brandmeesters, de heeren: F. M. C Teulings, H. K. Veenendaal, P. Vermeijdeii Azn., brandspuitmeesters, de heeren: A. N. J. Creijghton, H. Van Dam, VV. Tieman. de tweede premie ad vijftig gulden,aan de manschappen der brandspuit 110. 16, waarvan zijn, brandmeesters, de heeren: D. A. Bjjdendijk, L. J. C. J. Van Ravesteijn, J. Lipjes; brandspuitmeesters, de heeren: M. Schravesande, C. M. Van der Linden, W. Boekestein. de derde premie ad vijf en twintig gulden, aan de manschappen der brandspuit 110.9, waarvan zijn, brandmeesters, de heeren: W. Anes, W. A. Van Hattem, C. J. C. Borleffs, brandspuitmeesters, de heeren: C. Van Zijl, J. Th. Van der Klaauw, J. A. Grootveld. wordende hiervan bij deze eervolle melding gemaakt, NJaar aanleiding van den afloop der veiling van de terreinen der voormalige Rotterdamsche Suikerraffinaderij wordt ons van bevoegde zijde, en zeer zeker terecht, de opmerking gemaakt, dat die aandeelhouders, die onder den indruk der door enkelen voorgespiegelde hooge waarde van de gebouwen, machinerieën en terreinen met geheele terzijdestelling van het voor Rotterdam zoo groote industrieele belang, voor liquidatie en verkoop stemden na een dergelijk provenu ongetwijfeld tot de overtuiging zijn gekomen of zullen komen, dat eene continuatie van de raffinaderij op den door de commissie voorgestelden voet voor hen zeker voordeeliger zou geweest zijn, althans hunne aandeelen eene meerdere waarde hadden behouden dan zii nu door een verkoop aan de gemeente blijken te bezitten. Het is dan ook zeer zeker te betreuren, dat naast een, om zoo te zoggen algemeen belang, dat op het spel stond, door velen hun eigen belang zóó over het hoofd werd gezien. Voor eene stad zoo gunstig -eiegen als Rotterdam schijnt dan ook vooral onder de tegenwoordige omstandigheden eene raffinaderij allo reden van bestaan te hebben, Misschien willen dan ook enkele invloedrijke personen nog wel stappen doen om Rotterdam in het bezit te stellen van eene naar alle eischen des tijds ingerichte suikerraffinaderij. Aan boord van het indeKatendrechtsche haven liggende stoomschip „Director Koppenhagen" bekwam een man gisteravond wonden aan armen en voeten, doordat hij tusschen een poar vaten beklemd was geraakt. Op het bure.-u aan de Nassaukade werd hij door dr. Daubanton verbonden en daarna per vigilante mar zijn huis gebracht. De behanger J. 11. v. d. VV., die gisteren als van cholera verdacht, in het hulpziekenhuis aan de I inker-Rottekade werd opgenomen, is gis'e iraddag 31/2 uur aldaar overleden, doch nkt a ei cholera. Hedenmiddag viel op de Korte Hoogstraat een kist van een handwagen,die door een sleeperswagen werd aangereden. De bestuurder van den handwagen werd door de kist getroffen en aan armen en beeuen verwond. Hedenmiddag 12 uur geraak te op de Glashaven een wijnkoopersknecht met de rechterhand tusschen vaten wijn beklemd en kwetste 2 vingers, die in het Ziekenhuis verbonden werden. De politie u e ï.'pS a_sauka.de verbaliseerde gisteravond een paar sleepers, die in de Van der Takstraat hun paarden lieten draven, niettegenstaande een agent het hun verboden had. De politie te Feijenoord maakt e gisteravond proces-verbaal op tegen twee baldadige jongens, die in de Roseslraat een juffrouw de kleederen en het gelaat met wagensmeer bestreken hadden. De directeur van het Postkantoor te Rotterdam, deelt het publiek mede, dat de lijsten bevattende de bijzonderheden van de Wintel-dienstregeling, vanaf Maandag 1 October op zijn kantoor en op de bijkantoren verkrijgbaar zijn, tegen betaling van 10 cents. Diefstalkroniek. _ — lemand, die gisteravond een bierhuis in de Aert van Nesstraat bezocht, geraakte daar op een onverklaarbare wijze 1 bankbiljet van f3OO, 1 van f2OO, een van f4O en 1 van f 25 kwijt. Bij de politie in de Witte de Withstraat is opgaaf van deze vermissing gedaan. De politie der 2e afdeeliug maakte gisteravond proces-verbaal op tegen een man, die uit een pand aan de Meuwehaven een parapi uiestandaard had ontvreemd. De politie te Feijenoord arresteerde vannacht een vrouw, die zich aan diefstal van lombardbriefjes en een gouden lorgnet had schuldig gemaakt. In verband met den gepleegden diefstal in pand No. 77 aan de Aert van Nesstraat, zijn door de politie der 4e afdeeling gearresteerd J. D. (een vrouw) en A. v. d. P. (een man). Van het hofje Lammetjegroen, aandenßinnenweg, is vannacht een wasch gestolen. De politie der 4e afdeeling is hiermede in kennis gesteld. Als vermist is op het politiebureau in do Witte de Withslraat (4e afdeeling) aangegeven een bakwagen, grijs geverfd en genummerd 1523. Vanmorgen is in de Van Meekerenstraat, ten nadeele van een wagenverhuurder, ten geel geoliede bakwagen ontvreemd, vermoedelijk door 2 jongens van 13 en 14- jaar. Ook in de Breedesfraat is een dergelijk voertuig gestolen. Op het politiebureau der 4e afdeeling zijn als vermist aangegeven: een zilveren damesremontoir met gouden wijzers en nikkelen ketting ; eenig bedden- en ondergoed, 2 lederen broeken en een dito vest. Een bewoonster van de Kievitstraat wilde vanmorgen haar wasch afnemen, maar dat was niet meer noodig; al te gedienstige geesten hadden het vannacht reeds voor haar gedaan. Agenten van politie bluschtcn vannacht met emmers water een schoorsteenbrand, die op no. 141 aan de Leuvehaven ontstaan was. Aangekomen op heden aan de Rotterdamsche vischmarkt de schokkers Z.W. I, M.A. 125 en aangevoerd van hier en elders 168 manden, 13 kisten. De prijzen waren voor groote Enselsche schol 72' cent tot f 1, middelsoort 41" tot 52 cent, ktein 25 tot 31 cent, groote Duitsche schol 39 tot 55 cent, klein 15 tot 24 cent, kleine tongen 16 tot 29 cent, kabeljauw 50 tot 80 cent, schelvisch 10 tot 26 cent, alles per stuk, stortschol f 3 tot f 6.20, knorhauen f 4 tot f 4.80, alles per mand, stortschol per punt f 2 tot f 3.20. Heden werden aan 't Kralingsche Veer ter markt aangevoerd 50 zomerzalmen ; prijs f 1.30 a f 2 per 5 ons. Nog werden aangevoerd 4 winterzalmen prijs f 2.40 a f 3 per 5 ons. Heden werden te Ammerstol aan den afslag verkocht 3 zomerzalmen, wegende van 10 tot 21 h. k„ prijs per h. k. f 1.45 tot f 1.60. --- Feuilleton Een Familiedrama. \. . (Vervolg.) 0n nu vrii OP den bruidegom aanzet rio Zljn m°ordend schot zou zich dat n, vreu§deschoten vermengen, zooeen n„en alleen aan een ongeluk, aan van ~,voorzichtigheid zou denken, waar- Yrorde bedri-ver niet ontdekt kon 60gedachte kwam eensklaps bij Lau- Ma/MJean hier? *e_-oMüo°dsbleek gelaat keek zij hal ver- e6nskia.e Stoep der kerk' overal rond en 6eu vim3 \lel haar 00g °P een boomstam, dicht J- !gtal meters verder, die door Daaj s stmikgewas werd omringd. Seb?Sa«lf zag ziiniet'maar tusschen het gfweer glm9terde de tromp vaneen eSroet_ln niöt °m het bruidsPaar te öi6tö 7«WaPen was niet onschadelijk en °tti 'cvi. i de anderen, omhoog gericht aah htJn Mn voorsPoed toe te wenschen Deh„ le de Prester zou vereenigen. 6e aan pu an datgeweer legde op Geor°ötdft„V Ieni el &eestesoog van Laurence ,QökeW. atlgs die tromP het zwarte, t6ed tt„, °,°s van Jean Bartoli. die geal de.» d den kDgel toe te zenden, die 'Bttiarun vreu£de en uitgelatenheid in Wanfr, zou doen overgaan. Lau?en d d hat gözieu- -— Waai alleen. ,>aa._£h«a?£*te dio man in hinderlaag? scholil ik op een nieuw salvo, om "«oot daaronder te mengen. Reeds waren de geweren nogmaals geladen. Reeda legden de Jongelieden opnieuw aan. Nog een seconde, en de vreugde zou door een jammerkreet worden afgebroken, nog een seconde en het noodlottige schot zou knallen gelijk met het salvo der feestvierenden en George d'Héribaud zou, door den kogel van zijn medeminnaar in het hart getroffen, dood nederstorten aan de voeten van zijn jonge vrouw. Nog een seconde en het zou te laat zijn. Laurence plaatste zich met een snelle, vlugge beweging tusschen George en het dreigende wapen, zoodat zij het lichaam van haar echtgenoot thans tot schild verstrekte, terwijl zij een blik wierp naar het boschje, een blik, dien zij zeker wist dat door den onzichtbaren schutter zou worden opgevangen . In dien blik was geen toorn of verwijt te lezen, slechts een diepe smart en een onmetelijk medelijden. Hij, dien zij als een broeder beminde, stond op het punt den mau te dooden, wien zij met lichaam en ziel toebehoorde. Dat wilde zij niet, maar evenmin wilde zij Jean verraden, liever bood zij hem haar eigen leven,en verwachtte werkelijk, het schot van haar pleegbroeder in het hart te voelen dringen. Maar zij bedroog zich. De vreugdeschoten knalden, het hoerahgeroep dreunde door de lucht, maar er gebeurde niets dat de vreugde verstoorde. Ongedeerd beklom zij de stoep. Toen zij op den drempel der kerk, een blik wierp naar het dreigende boschje, was de blinkende geweertromp tusschen het groen verdwenen. Zij trad binnen, geleund op den arm van George, de priester giug hun voor naar het altaar, het orgel speelde, een kinderkoor klonk door het kerkruim en de gasten traden eerbiedig binnen en zetten zich achter het bruidspaar. Laurence Christiani en George d'Héribaud werden door den priester als echtgenooten gezegend en nu was de band gelegd, die slechts door den dood verbroken kon worden, door den dood, die zich daareven nog zoo dreigend had vertoond en die wellicht straks, bij het verlaten der kerk, nog dreigender zou terugkeeren. De mis liep ten einde en de bruidstoet verliet de kerk. Thans volgde nog een oude gewoonte, die dagteekent van vele eeuwen herwaarts, maar door het Corsikaansche landvolk nog trouw in eere wordt gehouden. Voor de pomp op het marktplein bleef Laurence staan, doopte haar hand in het frissche water en maakte het teeken des kruises. Vervolgens liet zij het water in het marmeren bassin uitdruppelen en sprak daarbij het volgende gebed uit: .Hemelsche vader, beveel dat dit water mij- zal reinigen en mijn zonden zal meevoeren naar de zee, opdat ik onbesmet het huis van mijn echtgenoot zal betreden." Terwijl zij sprak, waren allen om haar neergeknield en toen het gebed was uitgesproken, sloeg men den weg in naar het huis van Christiani. De jongelieden losten weder hun geweerschoten, terwijl de anderen halfluid en eentonig ernstige liedjes zongen. Voor het huis van Christiani was een hek geplaatst en Laurence mocht daar niet alleen doorgaan, anders zou zij ongeluk over het huis brengen. Zij nam den arm van den oudsten gast en deed zich door hem vergezellen, dat zou alle ongelukken afweren. Tegelijkertijd strooide men rijst en koren voor haar voeten, dat op Corsika geldt als het symbool der huiselijke deugden. Nu was zij op den drempel van het huis. Ben laatste plechtigheid moest nog volbracht worden. Laurence zou, in een mandje met bloemen den sleutel der bruidskamer ontvangen en dien aan haar echtgenoot overhandigen. Eensklaps naderde er een Jonge man, hij liep langzaam, wankelde bij elke schrede en zijn gelaat was doodsbleek. Het was Jean Bartoli. Niemand had hem gezien tot op dit oogenblik en zijn lijdend voorkomen, zijn in het oog loopende ontroering, wekte de algemeene verbazing op. Hij droeg een mandje met zooeven geplukte rozen, die, van haar doornen ontdaan, in het vochtige mos gestoken waren en te midden daarvan lag de bewuste sleutel. Bevend bleef hij staan voor Laurence, die even diep geroerd was als hij. Hij boog de knie, bood haar het mandje aan en toen zij zich tot hem boog om het in ontvangst te nemen, fluisterde hij zoo zacht, dat het alleen voor haar verstaanbaar was: — Vergiffenis, vergiffenis. Het hart der jonge vrouw was tot berstens toe vol, zij hief haar pleegbroeder op, drukte hem aan haar hart en terwijl ?.\\ hem op het voorhoofd kuste, mompelde zij aan zijn oor, eveneens voor hem alleen verstaanbaar: — Ik vergeef u, gij hadt mij kunnen dooden, en ik zou met een woord van vergiffenis voor uop de lippen gestorven zijn. Jean maakte zich los uit haar omhelzing, zijn gelaat stond minder wanhopig, zijn oogen schitterden niet meer met zulk een somberen glans. Het was haar vergiffenis, die hij begeerde en zij had hem die geschonken. Laurence trad nu het huis binnen, maar Jean verdween weer even plotseling al 3 hij gekomen was. Men zag hem den geheelen dag niet weer. --- CORRESPONDENTIE. _ H. H. L. R., alhier. Ook anderen beklaagden zich over het laat verschijnen van het Nieuwsb 1 a d, dat veroorzaakt wordt, doordat de oplage in den laatsten tijd weder buitengewoon gestegen is. Het R o tt e r damsch Nieuwsblad verheugt zich in de aangename, doch kostbare positie, dat het in 1894 na het N i e u ws van den Dag de grootste papierverbruiker in Nederland is en dit niettegenstaande het papier moeielijk nog lichter gebruikt kan worden. De bezorging laat voornamelijk te wenschen over, wanneer meer dan anderhalf blad wordt gegeven, daar dan ...aie _i_eh__) worden gesteld aan de drukkerij, die eerst alles weder op tijd zal kunnen afleveren, wanneer de tweede dubbele rotatieimichine in werking gesteld zal wezen. Met de constructie van een dergelijk machtig werktuig gaan echter ruim zes maanden heen. — Wie kan v. A. helpen aan een probaat middel om petroleumvlekken uit papier te maken ? — D. v. d. B. verzoekt mededeeling, dat het onwaar is, dat hij ongenoegen heeft met zijne vrouw, alleen als zij onbekwaam aan de waschkuip staat, ook heeft hij het land niet aan zijn zoon. --- Publieke Verkoopingen. In het Notarishuis aan de Geldersche Kade te Rotterdam, DONDERDAG 27 SEPTEMBER. Pand, Tuin, Loods en Erve, Zz. Noordmolenstraat no. 58, trekg. f 5500. Pand, Tuin, Loods en Erve, Zz. Noordmolenstraat no. 60, trekg. f 5500. Pand, Tuin, Loods en Erve, Zz. Noordmolenstraat no. 62, trekg. f 5500. Te zamen voor f 16.510 verkocht. Pand en Open Grond, Hillcdijk no. 3G te Hillesluis, trekg. f 3450. Voor f 3400 verkocht. Dubbel Pand, Open Plaats en Erve, Nz. Vredenoordstraat nabij de Schouteustraat no. 9, trekg. f 6700. Daarop verkocht. Pand en Erve, aan den hoek van de Vredenoordstraat no. 11 en de Schoutenstraat no. 68, trekg. f 7700. Daarop verkocht. Pand, Open Plaats en Erve, Oz. Schoutenstraat no. 66, trekg. f 3400. Daarop verkee it. :Papd, Open Plaats en Erve, Oz. Schoutenstraat no 64, trekg. f 3500. Daarop verkocht. Dubbel Pand, Open Plaatsen en Erve. Oz. uourernestraat no. 88 en 90, trekg. fO3OO. \ oor 1 6370 verkocht. Pand bestaande in 12 Huisjes, Open Plaat- ?CMnU tT"'1-'' 0z" Uouvernestrautno. 92, trekg. 140,>0. Daarop verkocht. _ De Rolterdamsche Suikerraffinaderij, best in licerenhiiis, Arbeiderswoni, gebouwen. Werkplaatsen, Entrepóts, Loodsen Open ferreinen, Water,Machinèrie.n en Erven Westzeedijk No. 490, trekg. fi7ü,9i2. Voor f 221,912 verkocht. Pand, Tuin en Erve. Mauritswee 34, trek« den geest des tijds, net eu ga+.lkooi. OVERLEDEN: M. C. W. Klunk, jd. 8 ui. — W. _ jd. 22 va. — H. Üogjen, m.v. J. Broeien, (.'.ij. — A. De Werk, jd. 2 m. — D. Klooi, jm.7m. — J. H. Briuckman, wedn. JI. nes-ei«ars,B2j. — J. B. G. De Bok, jm. 30 j. - P. L.v.Vliet, jd. 16 in. — C Quak, wedn. L. Herrewijnen, 65 j. — J. M. v. der Sluijs. jm. 13 va. Rouwbrieven en Rouwkaarten worden gedrukt ter drukkerij van hel N ieu wsblad. Op verlangen mede geadresseerd bezorgd en gepost. Abonnementen worden dagelijks aangenomen. --- XV. Veroordeeld te leven. Na het huwelijk van Laurence keerde Jean naar Parijs terug, volbracht daar zijn laatste studiejaar en vêrwieri een diploma als ingenieur bij het mijn wezen. Hij kwam weer te Zicavo. Laurence was daar niet meer, zij waa met haar echtgenoot naar frankrijk vertrokken, waar deze tot rijksli.gcni.ur te Mende was benoemd Niettemin was het leven hem ondraaglijk te midden van alles wat bern herinnerde aan zijn hopelooze. teleurgestelde liefde en met vreugde aanvaarde nij een betrekking in een kolenmijn te Sardaigae en vertrok daarheen. Vergeten kon hij echter niet, hoeveel moeite hij er ook toe aanwendde. Eens meende hij, dat zijn pogingen zouden slagen. Hij ontmoette een meisje te Sardalgne, vond haar schoon, deed zich geweld aan haar te beminnen en daar zij zijn genegenheid — want meer gevoelde hij niet voor haar — met warme, oprechte liefde beantwoordde, liet hij zich weldra met haar in den echt verbinden. Helaas, de herinnering aan Laurence plaatste zich reeds den dag na de bruiloft tusschen hem en zijn vrouw, zijn lichaam behoorde haar slechts toe, zijn ziel was onafgebroken bij die andere, bij de vrouw van George d' Héribaud. Dubbel rampzalig gevoelde MJ zich thans, daar hij het zich als een laagheid aanrekende, aan Laurence te denken en toen zijn echtgenoote, een Jaar na het huwelijk, stierl bij de geboorte van haar zoon, was het hem bijna niet mogelijk een traan aan haar nagedachtenis te wijden. Dit kind echter bond hem aan bet leven, al was het ook de zoon eener vrouw, die hij nooit bemind had. Hij ontving den naam van Philippe. Nog twee jaren verliepen er, gedurende welke Philippe werd grootgebracht in de hut van moeder Ccecilia in het bergachtige Incudine en de vader leefde en leed, met de herinnering aan zijn eerste, zijn eenige, onvergetelijke liefde. Sardaigne was te dicht bij Frankrijk. Jean besloot den Oceaan tusschen zich en Laurence te stellen. Hoe verder hij van haar vluchtte, hoe grooter de afstand was, die ben scheidde, des te gemakkelijker zou het hem vallen haar te vergeten, meende hij. Men bood hem een schitterende betrekking aan in Amerika, maar omstreeks dit tijdstip brak de oorlog met Pruisen uit. Hij nam dienst, volbracht dapper én getrouw zijn plicht en ontving het kruis van eer op het slagveld van Saint-Privat. Na den oorlog in Sardaigne teruggekeerd, knoopte hij de onderhandelingen met Amerika weer aan, de gelegenheid om daar geplaatst te worden, deed zich weer voor en ditmaal nam hij haar met vreugde te baat. Men was in Maart 1872. Hij ging naar zijn moeder, deelde haar zijn besluit mede en zeide haar, dat zij zijn zoon tot het vertrek gereed moest maken en dat hij hem over eenige dagen zou komen afhalen. Daarop schreef hij den volgenden brief naar Mende, aan mevrouw Laurence d'Héribaud : „Ik heb getracht te vergeten en u niet meer te beminnen, het was mii niet mogelijk. Ik bezit noch uw moed, nocb uw Standvastigheid. Ik zal Sardaigne verlaten, waar het leven mij even ondraaglijk is als in uw onmiddellijke nabijheid. Ik ga naar Amerika om nooit meer in Frankrijk terug te keeren, maar alvorens mij te verwijderen, zij het mi] voor het minst vergund, u nog eens, voor het laatst te zien." Deze brie! maakte Laurence zeer treurig en vervulde haar van de grootste ongerustheid. Het stilzwijgen van haar pleegbroeder deed haar gelooven, vooral in de laatste jaren, dat hij zich had getroost, dat hij niet meer leed, dat zijn droevige herinneringen hem eindelijk niet meer kwelden. Zij had vernomen, dat hij gehuwd was, dat hij een zoon had en tot zichzelf gezegd: — Hij zal mij nu zeker wel vergeten hebben, de titd heelt zijn wonden geheeld,, zijn hartstochten bekoeld,hij zal zich niet meer de Laurence herinneren, die hij tot vrouw begeerde, maar slechts de Laurence, die hem als een zuster lief heelt. Deze brief ontgoochelde haar en van daar haar droefenis. Wat de onrust betrof, die werd veroorzaakt door de vrees, zich door haar echtgenoot te doen verdenken. George aanbad zijn vrouw.en al koesterde hij ook geen wantrouwen jegens haar, zoo was hij toch van een weinig jaloezie niet vrij te pleiten. Laurence was zoo schoon. Bovendien had hij Jeanßartoli te Zicavo gezien,en al had hij geen flauw vermoeden van het doodsgeva<±r,dat hem een seconde had bedreigd en dat alleen door Laurence kon worden afgewend, toch was hij, zooals iedereen bij die gelegenheid, verwonderd over de afwezigheid van den jongen man, die Laurence haar broeder noemde. Hij had niets gezegd, maar des te meer gedacht. Ook had Laurence nooit de dreigende geweertromp kunnen vergeten, die zij nabij de kerk van Zicavo tusschen het gebladerte had zien glinsteren. Zij beefde, wanneer zij er aan dacht. Jean had haar vergiffenis gevraagd, goed, maar wie stond er voor in, dat hij zijn kalmte zou bewaren.dat hij zich zou weten te beheerschen, wanneer nij tegenover den man stond, die zijn geluk verwoest, zijn droombeelden vernietigd had? Ja, ja een ontmoeting tusschen die beide mannen kon de noodlottigste gevolgen hebben en moest tot eiken prijs voorkomen worden. Maar hoe? Door te weigeren Jean weer te zien? Dat zou te wreed zijn, hij vertrok, zij zou hem nooit weerzien, mocht zij hem dan zoo wanhopig, tot zelfmoord in staat, laten heengaan? Zou het haar niet evenveel smart veroorzaken als hem, wanneer zij dit laatst vaarwel moest weigeren? Zeker, de voorzichtigheid schreel haar een weigering voor, maar de zusterlijke liefde, de herinnering aan de kindsheid, het medelijden der vrouw voor hem, dien zij niet kon beminnen en die leed door haar, dat alles sprak ten gunste van Jean. Zij stemde toe, maar zij wilde hem niet aan huis ontvangen, uit vrees voor een ontmoeting met haar echtgenoot. Zij schreef, dat zij h6m een samenkomst toestond om tien uur, op dien noodlottigen voorjaarsavond, dat de procureur der republiek zijn gemaskerd bal gaf. Zij was daarop genoodigd, maarzij zou wel een voorwendsel vinden om thuis te blijven en er tevens op aandringen, dat George de uitnoodiging van denhoogen staatsdienaar aannam. Jean ontving haar briel en antwoordde daarop: „Ik zal u dan weerzien, u, die ik boven alles ter wereld bemin. Gij hebt niets van mij te vreezen, uw echtgenoot is mij heilig.lk zal u wachten op de plaats.die gij mij hebt aangewe.en, achter uw huis in het bosch aan den oever van de Lot.lk zal den weg daarheen gemakkelijk vinden en eerst op den bepaalden dag te Mende aankomen. Ik wil u aUeen weerzien, voor de laatste maal, den zachten blik uwer oogen nog eens op mij zien rusten, een laatste vriendelijk woord van uw schoone lippen hooren komen, en dan zal alles geëindigd zijn, geëindigd, helaas, voor eeuwig." Deze brief gaf aanleiding tot den ramp. Laurence had den brief op haar kamer gelezen, zij werd daarin gestoord, doordat een der kinderen in een aangrenzend vertrek schreide, zij snelde er heen, liet den brief liggen, George kwam binnen, vond den brief en las. Een vreeselijk vermoeden kwam in hem op, zijn hart werd gefolterd door jaloezie. Hij had aan zijn vrouw kunnen vragen wat dit papier beduidde, dat haar zoo duidelijk scheen te beschuldigen, zij zou hem opheldering hebben gegeven, hij had haar wellicht geloofd en er zou niets gebeurd zijn. Het noodlot had het echter anders beschikt. George wilde zich persoonlijk van den misstap zijner vrouw verzekeren. Hij zweeg en verwijderde zich. Toen Laurence in de kamer terugkwam vermoedde zij niet, dat haar brief gelezen was, zij las hem ten einde en verscheurde hem. George hield zich tot op den rampzaligen dag, of hij nergens van wist, hij bleef zooals hij altijd was geweest, vroolijk en vol liefde voor zijn vrouw, alleen verraadde een doodelijke bleekheid, dat hij iets in zijn hart verborg. Laurence toonde voor hem dezelfde teedere liefde, dezelfde zorgzame voorkomendheid, niets verried bij haar de scbuldige vrouw. . t — Hoe goed weet zij te veinzen, dacn hij en de woede die hij op den bodem v»» zijn hart versmoorde, bereidde een vreß selijke uitbarsting voor. 1 De dag brak aan waarop het f* masqué zou plaats hebben. n Sedert eenigen tijd hadden George e» zijn vrouw daarover gesproken en bv toebereidselen gemaakt. De kostuums waren gereed. 's Morgens zeide Laurence: — Antonlo is niet wel, ik wil hem »* ver niet aan anderen overlaten en daar' omfga Ik Diet naar mijnheer MichelU8-;' Ge moet mijn verontschuldiging maken- George drong er even op aan, ten eifl<* geen achterdocht bij Laurence op te we"-ken, daarna zeide hn : f — 't Is goed, ge zijt een brave moede*» dat ge uw kind niet alleen wilt lat^ Wanneer ik niet vreesde onbeleefd tegß mijnheer Michellier te zijn, dan zou » ook thuis blijven, maar bet is nu te laat o*» een voorwendsel te verzinnen. Ik zaldW maar alleen gaan. of Tegen den avond kleedde hij zich voo het feest, hij was uiterlijk opgeruimd.11' lachte, maar met een gebroken hart. Toen hij gekleed was sloop hij stil na