In en om Jeruzalem. Door J. P. LISSONE. Een moderne voorstad, met onregelmatig verspreid liggende groote gebouwen; een groote, in den vorm vau een ouJtn burcht gebouwde pooit, met hooge, oude stadsmuren, smalle, ongelijke, aanhoudend stijgende en dalende stralen, op sommige gedeelten geheel overdekt, en aan beide zijden spelonken zouder ramen of' deuren, welke als winkels zijn ingericht; een mengelgeur van gebakken knoflook, olie, uien en op houtskool toebereide spijzen van de zonderlingste combinaties ; een verscheidenheid van bontkleurige kleederdrachten, gedragen door blanke, bruine, pikzwarte, havana* kleurige en gele menschen en kinderen, welke de suialle straatjes stoffeeren ; zwaar beladen ezels, en defttg.zacht met groote stappen voortgaande kamaelen, geraamten op hooge pooten, met ezelsvel overtrokken, welke bij een nauwkeuriger beschouwing honden blijken te zijn ; dit alles tezamen bedekt door ecu held erblau* wen hemel, beschenen door een gloedvolle zon, en overdekt door een poëtisch-Oostersche vuilheid en smerigheid. Ziedaar het tegenwoordig Jeruzalem. Doch de aanblik, welken de H. stad, gezien van den Olijfberg of een ander hoog punt, aanbiedt, is voorzeker voor ieder bezoeker onvergetelijk; evenals het graf des Heeren en Golgotha in de stad, de lijdensweg, het terrein van den Tempel vau Salomo, de muren, waar nu nog de Joden over hun verwoest volksbestaan weenen, en nog zoo veel plaatsen uit de Schrift, altijd onvergetelijk zuilen zijn voor hen, die het geluk hadden deze heilige plaatsen te bezoeken. Ondanks dat er duizenden jaren over zijn geschiedenis zija heengegaan, heeft het Oosten nog niets van zijn oud karakter verloren. Op weg naar den Hof van Gethsemané of' naar het graf van de Moeder des Heeren, of naar do graven der Koningen (deze laatste vooral zijn een even groot wonder vau menschenarbeid als de piramiden in Egypte) overal buiten de stad, strekken de lammen, kreupelen, blinden eu melaais-hen nog immer de baud uit vooreen aalmoes tot den voorbijganger, als iv den lang vervlogen tijd. Waarom deze toestanden in het tegenwoordig Jeruzalem nog altijd bestaan ? Omdat dit zoo schijnt te moeten zijn. Evenals de rechten en do wetten der menschen, heeft zich ook dit ras van schepselen tlods voortgeplant, als ecu erfelijk kwaad, dat door alle eeuwen verdergaat. Merkwaardig is ook do naj ver van de verschillende Christensekten in het vereeren van de 11. plaatsen, en het verbaast den toeschouwer niet weinig, dat bij elke godsdienstoefening een Turksch soldaat, met geweer gewapend, als schildwacht op post staat, om de orde te kunnen handhaven bij eventueel voorkomende standjes on ler de i van ver* neiKle christelijke c ;en. Na aan dit alles al spo:- n te zijn geraakt, komt men onder den indruk, welke zich van elk denkend mensch bier meester maakt. De 11. stad heeft, ondanks hel sombere waas, hetwelk er over ligt uitgespreid, iets geheimzinnig-verheffends ; onze herinneringen als kind en onze overpeinzingen op tateren leeftijd doemen hier op, ia hare volle kracht. Hoe geheel anders toch aanschouwen wij hier de heilige plaatsen, dan wij met onze westersche begrippen ons die hadden voorgesteld. Le stilte van Sion trekt ons aan , zonder dat wij er ons rekenschap van kunnen geven ; in de grot d< r geboorte te Bethlehem gevoelen w(J iets anders en verhevenere dan bij het aanschouwen van een schilderij met een mooi stalletje en mooi aangkleede herdertjes, en Noord hollandsche koetjes, zooals sommige schilders goed gevonden hebben, de geboorte des Heeren voor te stellen. Alles, de bergen, de rotsen, de vruchtbare dalen, de licht doorschijnende lucht, alles vertoont een harmonie, welke men voelt, doch niet begrijpt, en welke ons bezielt tot hoogere gedachten. Van Jeruzalem naar Jericho, den Jordaan en de Doode Zee, is een tocht, welke te paard en met tenten, oni te overnachten, wordt gemaakt; men gebruikt hier drie a vier dagen voor. Ik raad ieder Nederlander, die voornemens is het 11. Land te bezoeken, aan, vooraf in eene of an- dere manége eenige rijlessen te gaan nemen. Naar Caisu lieeft men, de tusschen gelegen plaatsen medegerekend, ongeveer tien dagen noodig; te zamen dus kan men rekenen minstens veertien dagen dagelijks 7 a 8 uren te paard te moeten zitten. Voor een niet-ruiter breken dan wel eens bij zijne zweetdruppels bovendien angstige oogenblikken aan: zoon paard doet in betoog van dit soort berijders altijd het tegenovergestelde wat deze wenscht, gaat van den gewonen stap plotseling in een drafje over, hetwelk den ruiter op onbarmhartige wijze door elkander schudt, loopt met opzet op de uiterste randjes van diepe afgronden, staat midden in zijn loop eensklaps stil, waardoor de hierop nietgerekend hebbende berijder in eens uit den zadel op den kop van het dier verplaatst wordt, of keert zich, zonder dat hiervoor eenige reden bestaat, in eens om,op een steil de hoogte ingaanden weg. Al deze paarden-aardigheden veroorloven de paarden zich echter alléén tegenover personen, die voor het eerst van hun leven te paard zitten ; overigens bewondert ieder de voorzichtigheid, kracht en taaiheid dezer dieren, welke met het grootste gemak ongeloofelijk hooge, steenachtige bergen beklimmen en afdalen, uren achtereen, zonder ophouden, iv de grootste hitte en slechts des morgens en des avonds een weinig voedsel in loon daarvoor ontvangen. Te Jeruzalem is ecu oude jongejuffer uit Amerika aangekomen met het doel de Joden te bekeeren; er wonen hier3o.ooolsraëlieten, dus geen bagatel. Op reis had ik reeds kennis met haar gemaakt en van baar vernomen dat zij in haar woonplaats,lloston, een openbaring ontvangen had, om naar Jeruzalem te gaan en haar bekeeringsarbeid te beginnen. Voor eenige weken, vernam ik zooeven, beweerde een dweep* ziek Engelschman midden op de straat, dat hij de Messias was, dat het niet meer zou regenen op aarde, en dat op 1 Maart a.s. de wereld vergaan zou. In elk ander land zou men dergelijke ongelukkigen in eene of andere inrichting opsluiten, doch de bewoners van .Jeruzalem zijn hieraan gewoon en laten hen maar begaan. --- Gemengd Nieuws. De tentoonstelling te Parijs iv 1900. Paschal Grousset. afgevaardigde van Parijs, heefl aan den liter Picard, directeur-generaal der tentoonstelling van 1900, een kolosaal idéé ontvouwd. Hij wil niets minder dan eene onderaardsche stad doen bouwen. Door steeds loodrecht te boren en om de tweehonderd meter diepte de schacht te doen kruisen door een horizontale galerij totdat men wegens de onderaardsche hitte niet verder zal kunnen gaan, hoopt hij zijn plan verwezenlijkt te zien. Grousset beraamt de kosten op 3.000.000 francs Het plan zal echter wel plan blijven, want wie zal dwaas genoeg zijn, om onder den beganes grond te gaan wonen, als hij er buiten kan V. Itoovcrs op Sicilië hebben de vorige weck weer een proefje van bun verregaande brutaliteit gegeven. Zij vielen een dorp nabij Soletta aan en plunderden naar hartelust, terwijl zij allo inwoners zool llgen hielden. Een der burgers, die tegenstand bood. werd gewond. Toen er niets meer van hun gading aanwezig was, verdwenen zij met hun buit, Ken a-evnnrlijkc roef. Generaal sir John Adije beschrijft in zijne „lleininisccn hoogst amusant voorval gedurende ecu schietproef te Woolwieh. .Men wilde met een klein kanon, dat op den rug vau een paard kon choten worden, ecu proef nemen. Het paard werd met den kop aan een paal gebonden en het kanon op een muur gericht, terwijl de commissie van onderzoek achter bet dierstelling nam. Als lont gebruikte men een langzaam biandeuden draad, door welks sissen het paard onrustig werd en daar liet slechts met den kop aan den paal bevestigd was, begon bet dier in zijn angst om den paal heen te draaien,totdal het kanon juist op de commissie gericht was. Er was geen seconde te verliezen en met bliksemsnel* luid liet zich de voorzitter benevens doleden plat op den buik vallen. De kogel vloog over destad Woolwieh heen en plofte in de haven neder bet paard lag eenige meters verder op den rug. De commissie bleef ongedeerd, doch het nieuwe kanon werd met algemeene stemmen afgekeurd! liet weder op IJsland. Uit Seijdisfjord op IJsland v. ld: liet weder is hier zeer zacht en doet aan lentewederdenken. Aan do kust is geen ijs te bespeuren zoover i;.-! oog reikt, zoodat van eene ijsversperring geun sprake is. I'yraiiiide-ontwijding. De oudheidscommissic van den .M^jl he .-'t 111 <-1 algemeene stemmen eene concessic-ar.nvr.isg geweigerd die nirts minder op het oog had dan eene lift te doen aanleggen in.... do groote pyramide! Hen frenrige ontdekkint*;. De conrirrr-e van een huis op den faubourg Poissonnière te Parijs wilde een kamer op de zesde verdieping aldaar doen bezichtigen. Toen hij de deur opende, kwam hem een walgingwekkende lucht tegemoel. Hij deinsde verschrikt terug en spoedde zich naar bet commissariaat van politie. Toen de deur werd geopend, zagen de bezoekers een vreeselijk schouwspel. Op een matras, die lirt eenige meubilair uitmaakte, zag men een halfvorga.in lijk liggen D*; conciërge deelde mede, dat de kamer, naar hij meende, reeds den 'JO December '94- door de huurster, een zekere Helene Adèle Schmidt, schilderes en 4-"> jaar oud was verlaten, aangezien zij bad dat zij den 20 December naar haar vaderland. Saksen, terugkeerde. Men veronderstelt, dat zij tengevolge eener congestie, veroorzaakt door de. koude, is overleden. Ken Parijsche „mop". Mijnheer Fuberot, niet tevreden met zijn succes iv de Kamer, waar hij het patriottisme aanviel, wil het goede woord van zijne lippen in alle klassen van Parijs luide doen hooren. Gisteren komt er op straat een koopvrouw van dagbladen naar hem toe en hij vraagt haar : — Weet ge, mijn kind, wal het vaderland is ? — Asjeblieft, antwoordt de vrouw en zij geeft hem een nummer van de 1' a t r i e. — Neen, dit niet, roept mijnheer Faberot, het vaderland, dal is bet heelal (I'univers). — L'univcrs, aha, asjeblieft. Van welk land (Pays) zijt gij ? — Ik wil niets weten van de .Pays", bulderde de afgevaardigde, geef mij den vrede (la Paix). — La Paix, voile, zei de koopvrouw en gaf hem het blad van dien naam. Ditmaal zweeg de beer Faberot. --- JAPAN contra CHINA. Hoc Japan beschaafd werd ('oor kracht ~an wapenen. De zeven wonderen van Co.ca. Nu we in den laatsten tijd zooveel van Corea hooren en lezen, is het niet kwaad eens iets te vernielden van de vroegere geschiedenis van Japan en daarbij twee oorlogen te herdenken, waardoor Japan op een hoogte van beschaving is gekomen, die het vóór dien tijd niet k. Lang geleden, ten tijde van de 120 en 13e dynastie was keizerin JingO, de goede vrouw van keizer Chuoi,zeer beroemd iv Japan. Zij was goedmoedig eu dapper en vaak deed zy reizen door liet land eu nam de honneurs waar voor haar echtgenoot, den keizer, dio zulks zelf niet kon doen, daar hij wegens een chronische ziekte steeds zijn kamer moest houden. Keizer Chuai miste gezondheid en kracht om de zuidelijke provinciën vau Japan, die voortdurend iv opstand waren, te onderwerpen. Nauwelijks was «11 expeditie teruggekomen of de rebellen stonden weer op, en het kwam der regeering ter oore, dat ze werden aangemoedigd door China en Corea. Ook in het noorden vau Japan was de t.c s'and allesbehalve IQOskleurJg en de keizer zon op middelen om het geheel te verbeteren. Hij werd plotseling ziek eu slierf, aan zijne vrouwoverlatende de zorg voor het volk en zijn beroemd zwaard, dat door i\cn beroemd.-len zwaardmaker van Japan gemaakt was en vele duizenden guldens waard was. Aan dit zwaard werden bijzondere krachten toegeschreven, en .!.¦ keizerin besloot hel te behouden en na beraad met haar premier Fake* monchi, begon ze dadelijk alle voorbercidselen te maken om Corea te onderwerpen. Fakemonchi was een gewichtig persoon in het keizerrijk, zelfs de oudste bewoner kou zich den premier ni( t anders voorstellen dan met zijn zilveren lokken, die een hoogen ouderdom aanduiden, terwijl zijn schitterend oog en zijn lichte tred hem het voorkomen gaven van iemand van jeugdigen leeftijd. Menigvuldig waren de verhalen, die gingen over de middelen die hem in staat stelden een ZOO jeugdig voorkomen te behouden; een daarvan echter werd algemeen geloofd; een kudde vossen namelijk zou iedere 50 jaar hem lever van een levenden vos bezorgen, die hij rauw op at en die hem vt eer vijfl iq jaar deed leven. >. io hoog stond deze man in het keizerrijk in eero, dat men hem overal koninkiyke eer aandeed, en (oen het bekend werd, dat hij de raadsman <:i vriend van de schoone keizerin was lilj hare expeditie tegen Corea, stroomden alle Japanners, du- de wapenen Londen dragen, samen eu schaarden /.ich rond de banier van .!e „11 ijzende Zon," en zoo bevond in 201 keizerin Jingo zich aan hel. hoofd van een enorm leger, dat ten doel had de Coreanen te onderwerpen. Al de ontevredenen in 't zuiden vergaten hunne grieven en vercenigilcn -zich met hunne noordelijke broeders voor het heil van hun land. Keizerin Jingo was groo l van persoon en beeldschoon. Zij liet VOOr zich maken een harnas, dat bestand was legen zwaard en lans, en nog heden ten dage ziel men overal iv Japan een schilderij, de keizerin voorstellende iv voile .wapenrusting, voor oj) haar schip; aan hare voelen gezeten eu naar de kusten van Corea wijzende, ziet men baar premier. De espeditie ondervond zoo een hevigen tegenstand, dat liet .'! jaar duurde voor Corea was Onderworpen en een deel van Japan werd. De Coreanen moesten jaarlijks groote sommen betalen en behalve dat, aan Japan alle geheimen openbaren betrekkelijk liet vervaardigen van porcelein, liet bewerken van thee, hel grootbrengen van de zijderups, zijde spinnen en weven. De keizerin en haar minister namen met zich mee naar Japan kunstenaars van elke lichting, waardoor ook in Japan zelt deze takken van industrie beoefend werden en meer en meer uitbreiding kregen. Onder alles wat. naar Japan overging uit dat heerlijke land, behoorde ook de wetenschap van bet bestaan der groote wonderen van Corea, welke waren: tien heele bron bij Kin Shantao, die elko ziekte, boe gevaarlijk, genas. Twee meren, een aan elke zijde van het schiereiland, die door een onderaardsche gang met elkander in verband stonden en de eigenaardigheid hadden, dal ze afwisselend vol of leeg waren en het eene bitter, het andere daarentegen zoet water inhield. Hel derde wonder was de koude-hichtgrot, een grot waarin een koude wind voortdurend ZÓÓ sterk blies, dat een man er niet tegenin kon. Een woud dat. niet verwoest kon vorden. Was liet vierde wonder. Al Verbrandde men ook al de boomen, deze herrezen telkens weer. Dan volgde, de zwevende steen. Deze stond of Heyer scheen te staan vóór een gebouw te zijner eere opgericht, zondei-aan een der zijden eenig ander voorwerp aan Ie raken. Daarna komt de heete steen, een steen die sedert eeuwen gegloeid heelt;