Eene Schipbreuk. Op don 3 April laatstleden, des namiddags ten 4 ure bemerkte een vaartuig, de Furet, dat zich oji de hoogte der Kanarische eilanden bevond , op 35»48 noorder breedte en 16*30 westerlengte, een schip tlat zinkende was, de masten van hetzelve waren door den Storm weggevoerd, en al wat men van dit vaartuig dat bijna door de zee verslonden was kon bemerken, was slechts de oppervlakte van het dek. Op dit schip , waaivan de achtersteven /.ieli geheel onder water bevond, zag men acht menschen , acht geraamten, rondom het onderste einde van den grooten mast , bedekt onder een stuk uitgespreide (ent, waar zij ieder oogenblik de golven over hunne door lijden afgematte ligehainen zagen rollen. Dit drijvende wrak dreigde legen.de Furet te stoot.>n , doch deze ontweek hetzelve door eene behendige draai. Uet Weder liet niet toe om dit wrak zonder gevaar te naderen, waarop zich waiihopïg acht menschen krampachtig vasthielden; de zee was verbolgen , maar mogi men aarzelen om deze acht ongelukkigen Ie redden, die als het ware vastgelijnid waren aan het overblijfsel van eenen mast, die het eenige sluk was, dat van bet verongelukte schip boven water was. Op het gczigt van het vaartuig de Eurel , hieven deze menschen hunne armen omhoog, en riepen : Een bootje, red ons! Van tle acht mannen, welke de ekwipaadje van de Furet uitmaakten hadden zes de koorts, en werden door eene ziekte die iv het afrikaanschc klimaat heersclit, op hunne hangmat ten teruggehouden ; doch Uien luisterde alleen naar de stem tier meiischliev eridheid , en de kapitein van de Furet zede oogenblikkelijk eene boot uit en hij was gelukkig genoeg „ui de ongelukkige sehipbreukelii gen aan lijn boord te brengen. Zes eu veertig dagen hadden lij in dien suiartelijken toestand doorgebragt , waarin men he:i gevonden had; hun schip was tle Tiiund.r van Portland (Vereenigde Maten) niet eene lading planken naar Madera Stevenende, Eene verschrikkelijke siorin overviel hetzelve tien 16 Februari , op 35° noorderbreedte eit 3iiu weMerlengle; de lee had dit vaartuig in den erharinelijkslen staat gebragt; de bal la rij , de sloep, de boot, de keuken werden door de baren weggerukt, de verbrijzelde masten lieten aan hel scheepsvolk slechts hel geraamte van een roerloos schip over, waarin tle golven zoodanig doordrongen, dat hun ieder oigenblik alle hoop op behoud ontnomen werd. Door een onverwacht geluk was ep de voortleven van dit onttakeld vaartuig eene naaiiwe plaats, waar hel water hun slechts lot op tle helft van het ligchaam naderde, maar deze plaats was zoo liaauwkcurig afgemeten, dit indien zij beproefd hadden zich naar de lichter HO veil te begeven, /.ij ongetwijfeld omgekomen zouden zijn- Aldus rondom een overblijfsel van den mast geschaard , met de voelen ill hel water, door de golven bespot-hl, welke slechts zeer langzaam verminderden, zagen /.ij het uitgestrekte graf rondom zich, waarin zij ieder oogenblik dreigden neder te storten. Twee dagen braglen zj door tonder eenig voedsel te kunnen gebruiken en bj alle gevaren waarmede zij bedreigd werden , voegde zich nog de hongersnood, toen een Matroos , zich voor het bebehoud zijner makkers wagende, zich lil het ruim wierp en zeer gelukkig met twee vaatjes gezouten vleesch terug kwam ; deze ongelukkigen konden bij dit voedsel ook nog vissolieh voegen, die zij met eenen spijker vingen en raauvv opalen. Om te dl in ken, vingen zij het regenwater op dat de Hemel hun van lijil lot tijd toezond, en helvvelk zj zuinig bewaarden. Als zij slaap kregen, strekten lij zich in hel water uil, dal de planken vanden achtersteven besptu.-lde , en bonden /ieh tle handen aan de romp van den mast vast, tent inde in hunnen slaap niet door de golven weggespoeld te worden. Alzoo hebben zij 46' dagen doorgebragt, alle smarten ondervindende, en geene uitkomst meer ziende, dan door eun wonder. Keu Straal van hoop verlichtte voor een oogenblik hunnen beklagenawaardigen toestand; twee schepen deden zich aan den gezigtcintler opmerken , naar welke zij liuuiio handen uitstrekten.- een stuk van een vlag dat zij aan eenen stok bonden, en zoo op hunnen mast pl.talslen , moest dienen om tic schepen te seinen die hun voor een oogenblik eene levendige hoop hadden ingegeven, maar dezelve even spoedig weg,nuiiicu , door eensklaps uit hun gczigt te verdwijnen . Korte dagen daarna ontmoetten zij de Furet, welke de onstuimigheid der zee van hen scheen ie willen verwijderen , door het schudden der boot, waarin zij mei zooveel moeite gekomen '.varen. Ten vijf ure des avonds werden zij aan boord gel-t.i;;t van de Furet, hunne uiterste magerheid, en het lijden dat op hunne gelaatstrekken geteekend Was; wekten het medelijden op van het scheepsvolk van tle Furet; de Kapitein Coalin gat hun droog e k leed eren , deed hun bouillon voorzetten, en zorgde dat zij in een verwarmd bed kwamen. Men ontdekte dat /.ij allen door de .scheurbuik waren aangetast ; op hunne armen en beeneii vertoonden zich bloedende wonden. Deze acht menschen weiden naar Gibraltar gevoerd waar alle zorg welke, hun ziekelijke tot - stand en afgematheid vereisehte, aan hun werd besteed. --- Mengelwerk. DE VREESSELIJKE REISGEZEI. Een bekende Engclsehe schrijver verhaalt het navolgende voorval, dat lij beweert uit den mond van tenen beroemden luchtreiziger zelvcn vernomen te hebben. AVij zullen volgens zijn verhaal , laatst» genieldcil iel ven laten spreken : ). Hij eene mijner opstijgingen in den tuin dor Vauxhal, had een mij ner bekenden, Mavor genaamd, hel vel langen geuit, om mij op mijne Inch.--reis te vergezellen. Maar toen het uur van vertrek was aangekomen, lieten zijne zenuwen hein in den steek en ik zag te vergt;, i's om naar iemand, die de. ledige plaats in het schuitje vervullen zoude. Nadat ik tot op het laatste oogenblik op hem gewacht had en de iv tien tuin verzamelde menigte reeds luide bewijzen van ongeduld had doen hooien , maakte ik mij gereed om alleen te vertrekken en juist was ik van zins het laatste touw, tlat m j aan de aarde vasthield , van mij af to worpen , toen eensklaps een mij geheel onbekend Heer door de menigte drong en zich aanbood om mij op mijnen wolkeniogt tt vergezellen. Hij wist zijn verzoek zoo dringend en ernstig te maken , dal ik, na mij door eenige vragen verzekerd to hebben, dat hij lot den wel opguvoeden en fatsoenlijken stand behoorde, eu nadat hij nvj bc loofd had zich in alles vaar mjne bevelen to gedragen, liet overhalen om hem, in stede van den vveggeb'evene, mede ie nemen. Zoodra hij dit vernam steeg hij met den uieesten spued eu veel behendigheid in Int slingerende schuitje. Iv het daaropvolgende oogenblik bevonden wij ons reeds boven tle lanen van den beroemden tuin , en , om mijnen reisgenoot regl te liten wedervaren, ben ik verpligl te. erkennen, dat, volgens alle mijiio vroeg ei e ervaringen, nooit iemand bij de éérste opstijging eeue zoo volkomen koelbloedigheid eu zelfbeheersching aan den da<' bad gelegd als deze onbekende, ilct snelle opstijgen van den Lichtbol , de vreemdheid van den toestand de wezenlijke eu ingebeelde gevaren der reis eu eindelijk1 de vreugdekreten der menigte,— allej is geschikt om zelf» den moedigsteu eenige vrees ie doen gevoelen of lon minste in eene buitengewone Ispanuing te brengen. Du Vreemdeling daarentegen, was zoo kalm en scheen zioh zoo op' zijn gemak te gevoelen, alsof hij zich in zijn eigen huis bevond en in zijnen leunstoel gemakkelijk voor de schrijftafel zat. Een vogel had niet vrolijker kunnen zijn en zich rustiger in zijn element kunnen gevoelen; en desniettegenstaande 'verzekerde hij mij op zijne eer en op het plegtigst, dat hij in zijn geheele leven nooit |e voren was ojigestegen. In stede van eenige bezorgdheid ie laten blijken over de groote hoogte, waarop wij om boven de aarde bevonden, gaf hij steeds bewijzen van de grootste blijdschap, wanneer ik oenen mijner zandzakken ledig stortie.en een-of tweemaal vroeg hy mij zelfs meer ballast uit te werpen, dan ik juist wel wilde. Middelerwij] dreef ons d" zeer gunstige wind langzaam in eene noordoo tel ke rigling, en daar de hemel dien dag bijzonder klaar en helder was , genoten wij een won dervol vogelperspectief o[> tle groote hoofdstad en de haar omringende landstreek. Mijn reisgezel luisterde aandach'ig naar mij, wanneer ik hem de verschillende voorwerpen aanwees, over welke wij heen logen, tot ik hem eindelijk toevallig deed opmerken . dat de ballon zich op dat oogenblik juist boven lloxton moest bevinden. Toen verried mijn reisgezel voor het eerst een zeker onaangenaam gevoel en vraagde mij angstig, of ik geloofde . tlat hij door iemand beneden van de aarde koude herkend worden. Ik antwoordde hem, dat dit volkomen onmogelijk wa . In weerwil hiervan , ging bij voort met zich angi iq heen en weder te keeren , en meermalen te herhalen .- » Ik hoop dat zij mij niet zien zullen , " waarbj hij mij verzocht neg meer ballast uit te werpen. Voor de eerste maal ging mij de gedachte door het hoofd, dat zijne aanbieding om met mij op (e stijgen , veel had gehad van eenen nogenblikkelijken inval, en dat hij nu vreesde, door iemand zijner familie herkend te worden. Ik Vraagde hem derhalve, of hij (e lloxton woonachtig was , hetwelk hij mij toestemmend beantwoordde . en op nieuw met de grootste hevigheid bij mij aandrong, de nog overschietende zandzakken te ledigen. Dit was nogtans, uit aanmerking van de hoogte tot welke wij waren opgestegen en den koers van do wind, mitsgaders van de nabijheid der zeekust , volstrekt niet mogelijk. Maar mijn reismakker was doof voor ile/.e redenen ; hij bleef er opf.laan nog hooger te gaan , en (oen ik weigerde nog meer belast uit te werpen , nam hij zijn hoed van het hoofd, trok zijn rok eu vest uit en smeet alles over boord. ii Hoezee! dat verligt de schuit!" riep hij uit, )> maar het is nog niet genoeg, en hij begon zijnen » das los Ie maken." » Dwaasheid!" beste vriend, reide ik,» op zoodanigen afstand kan niemand , al ware het ook raet een teleskoop , u ontdekken. .) Verlaat u daar zoo zeker niet oji , " hernam lij, tamelijk onverschillig; »zj hebben goede oogen lc Milos. » Waar?" vra*»gde ik. ;. In het gekkenhuis van Milos!" antwoordde bij. Genadige heinel ƒ — In een oogenblik stond mij do waarheid helder voor oogen. Ik zat in liet gebrekkige schuitje van den luchtbel, ten minste eene mijl boven de ojipenlakle der aarde, nevens renen zinnelooze! Het vreesaelijke van mijnen toestand beroofde mij in het eerste oogenblik van alle overleg. Een plotselinge aanval van den waanzinnige, een aanval van woede, de geringste Strijd, kon ons ïieide iv een oogenblik naar de eeuwigheid zenden ! Middolerwijl herhaalde de zinnelooze nog heviger zijn onbesuisd geschreeuw .- » Honger ! hooger! hooger!" en ontdeed zich daarbij een voor een van zijne kleedingstukken , welke bij aan bad , en v.ierp dezelve, zoodra bj er een uit had getrokken, dadelijk over boord en gaf ze aan de winden |irjs. De overtuiging, dat elke tegenspraak ' nutteloos zoude zijn, of veeleer tle vrees, dat zij welligt eene verderfelijke opwelling koude veroorzaken, legde mij, gedurende deze handeling van ■zijne zijde, het zwijgen t.p. » Wij zijn ring niet hoog genoeg, wij moeten nog lien duizend mijlen honger— een van ons moet den anderen over boord werpen." liet, in onmogelijk mijne gewaarwordingen b'j deze woorden Ie beschrijven. Met slechts het schrikbarende van m'jne'n toestand, maar rog meer dé ongewoonheid van denzelven, bragt mjjn gemoed in eene wilde, koortsachtige beweging; want nooit had de stoutste verbeelding, nooit de verschrikkeljkste droom mij in eenen zoo vertwijfelden, bopeloozen { toesland gebragt. Hij was verschrikkelijk -- verschrikkelijk. Woorden, gebeden, redeneringen waren nutteloos. — Wederstand had gelijk gestaan met eenen oogenblikkelijken dood. Beier ware het geweest, dat ik mij ongewapend in de Amerikaansche woestijnen aan de genade der wilde horden had overgelaten gezien En-terwijl ik niet waagde vinger noch hand te verroeren om het verhinderen, zag ik den waanzinnige niet overleg cersl tien eenen vervolgens tien anderen der nog als ballast overgebleven zandzakken uit bet schuitje slingeren, waardoor de lucbtbol pijlsnel in de hoogte schoot. -- Hooger, hooger, nog hooger, steeg hij op — lot eene hoogte waaraan ik het nooit had gewaagd te denken; de aarde, was uit mijne oogen verdwenen en niets als eene ontzaggelijke zee van wolken bewoog zich onder ons! De aarde, ik gevoelde bet, was voor altoos voor mij verloren ! De waanzinnige, daarentegen, nog niet te vreden met de hoogte waarop wij ons bevonden, begon op nieuw morrend in zich zei ven te spreken. Eindelijk vroeg hij eensklaps : « Heb!, gij vrouw en kinderen ">. » Door den drang der omstandigheden en door de liefde tot de aangename gewoonte van hel aanzien tlaartoe gedwongen en met eene gewis vergeeflijke verloochening der waarheid, antwoordde ik, dat ik getrouwd was en veertien onmondige kindere:) had die in mij hunnen vader en onderhouder verliezen zouden. .) Ila ! ha! ha!" lachte de waanzinnige, terwijl er een gloed in zijne oogen brandde, die mijn bloed iv mijne aderen deed verstijven. » Ik heb drie honden, vrouwen en vijf duizend kinderen , en in. dien de luchtbal door tien dubbelen last niet zoo zwaar geweest ware , zoude ik reeds sedert lang bij hen geweest zijn." » Waar _ bevinden zij zich tlan ?" vroeg ikN, mij angstig bezig houdende, om de eene of andere vraag te vinden, ten einde tijd te winnen, die zich juist van zei ven aanbood. » In de maan," antwoordde de zinnelooze, en » wanneer ik eerst de schuit ligter gemaakt zal hebben , zal ik er in een ommezien zijn." Verder hoorde ik niets meer; want [ilotsclmg trad bij naar mij toe, klemde mj in zijne armen, en Hier eindigt het beiigt omtrent dit voorval. Dat het verhaald wen! , schijnt nogtans te bewijzen : dat het gelukkig is afgeloopen. ---