De minister van Binnenlandsche zaken. ——^ Drie ontwerpen van wet , door den minister van binnenlandsche zaken aan de tweede kamer der staten-generaal aangeboden, zijn binnen den tijd van acht dagen door 's lands vertegenwoordigers verworpen : liet ontwerp van wet omtrent de onteigening t«n algemeenen nutte, waarbij, onder anderen , ter aanvulling van de wet op dat stuk van den jare ISiO, de voorloopige inbezitstelling der onteigende of liever te onteigenen voorwerpen op den voorgrond stond; ue wet op de uitoefening der geneeskunde; en eindelijk het voorstel van wet tot verlenging van de opbrengsten voor het fonds van den landbouw. Drie onderwerpen voorzeker die, elk in zijnen kring, van het hoogste gewigt zijn; drie onderwerpen, welke, volgens de bijna eenparige verklaring der kamer, voorziening behoeven, en welke zij niettemin bever in den status ouo, allhans wat de twee eerste betreft, wil hebben gelaten, dan eene goedkeurende stem le geven aandedcorden minister voorgestelde maatregelen. Zwaarwigtig waren de bedenkingen tegen dezelve ingevoerd. Het gold niet alleen de belangen, maar ook zelfs de grondwettige regten van s lands ingezetenen, welke geenen genoegzame,! waarborg vonden, ja, welker beslaan zells bedreigd scheen. Onvolledigheid en ontoereikendheid waren insgelijks hoofdbezwaren , welke de aanneming der voorgestelde ontwerpen in den weg stonden. Door den edelen vertegenwoordiger uit Gelderland, den heer DE Kempenaer, bij de beraadslagingen over het ontwerp van wet omtrent de onteigening ten algemeenen nutte, opmerkzaam gemaakt, dat de kamer zich in bare tegenwoordige zitting schier met niets anders dan met lapwerk had bezig gehouden (welk lapwerk door dien heer zoo levendig en geestig werd voorgedragen, dat de anders 7-oo ernstige en deftige edel mogenden ditmaal niet konden nalaten voor een oogenblik hunne voorhoofden le ontrimpelen en aan de vorderingen hunner lachspieren genoegen te geven) schijnt de kamer zulke bezigheid moede te zijn, Cn, al mogt er dan nog uit het verledene veel te lappen en le heriappen «verblijven , schijnt zij evenwel Secn verder broddelwerk meer te willen tof wet verheffen , teneinde alzoo toch eenmaal uit de vezels en het stof, dat _lap werk altijd medebrengt , gered te worden. Intusschen achten wij de positie van den minister van binnenlandsche zaken in zulke omstandigheden iioogst delicaat. Want dat hij het wel zeer ernstig meende met al de drie ontwerpen, blijkt maar al te zeer uit de breedvoerige verdedigingen, waarmede hij ze met hand en tand wilde doordrijven, en welke zelfs nog voor het eerste ontwerp door de Ciceroniaansche (?) welsprekendheid van zijnen geachten ambtgenoot van justilij gerugsteund werd. Menig minister in zijne plaats had na zoo vele nederlagen, in zoo korten lijd , dadelijk zijne portefeuille in handen des konings uedergelegd , in wiens handen hij driemaal in de acht dagen het eerbiedig verzoek der tweede kamer had gespeeld , om het ontwerp in nadere overweging le nemen. Menig koning had maar basta ! dit is buiten ons ! Dat de minister van binnenlandsche zaken evenmin als zij, wier inlichtingen en raadgevingen hij inroept, niet op de hoogte zijn van hetgeen de regten en de belangen der natie vorderen, mag wel uit let voorg'vallene worden opgemaakt, en daaruit alleen zou het, naar ons inzien, raadzaam zijn, nu nog met eere het slagveld te verlaten , dan zich meer en meer in nieuwe itivvikkebngen le verwarren, cm ten laatste geheel overmand le moeten bezwijken en dan nog dieper le vallen. Wij hebben altijd zoo veel vau de reglschapenheid , eerlijkheid en andere edele hoedanigh den van den heer Schimmelpenninck gehoord en slaan daaraan zoo volkomen geloof, dat niet eens bijons de gedachte opkomt, Hal portefeuille-zucht z cxc. van dien slap zou terug kunnen houden. Wij zeiden zoo even: dan zich meer en meer in nieuwe inw\khelingen te verwarren \ dit is het echter wat wij voorzien. De minister van binnenlandsche zaken heeft antecedenten als vertegenwoordiger, welke altijd een beletsel zuilen zijn dat hij een volkomen vertrouwen zal bezitten. Wie herinnert zich niet, dat de heer Schimmelpenninck als vertegenwoordiger altijd geschaard stond onder de mannen , die het waar belang der natie op het oog hebbende , steeds de rampzalige stellingen bestreden, welke de toenmalige regering innam; met welgevallen zag dikwijls de natie neder op denman, die zoo onbewimpeld en kracht • dadig aan de regering haar stelsel van welvaart-smorende volharding, hare steeds turnen meer toenemende geldverspillingen , hare onwettige en rampzalige geheimhouding, hare weigering om tot vooruitgang en ontwikkeling mede te werken verweet, en met \erbazing zag zij daarna dien man zich op het kussen nedervleijen naast de mannen die hij bestreden had ; kampvecliter worden der sysfema's , welke hij zoo dikwijls en zoo openlijk verfoeid had. Tegenover de natie,'ziet dus de heer Schimmelpenninck zich in eene onaangename positie geplaatst. Als minister, is zijne houding legen over zijne ambtgenooten zeer heterogeen. Om zich hiervan te overtuigen, behoeft men zich slechts te herinneren , dat hij ambtgenoot was en nog is y& den minister, die eene wet doordreef, welke hij, de lieer Schimmelpenninck , niet zeer lang te voren ondei de afzigtelijkste kleuren had afgeschilderd. Maar zijne stelling tegenover de vertegenwoordiging zal nu nog ingewikkelder worden ter zake van de grond wels -herziening, en hoe meer dit vraagstuk zich zal ontwikkelen , hoe neteliger z:jn standpunt worden zal. Fn wanneer eenmaal het voorstel deinegen vei tegenwoordige» in openbare beraadslaging zal komen, en wanneer de minister van binnenlandsche zaken , als zoodanig , dan de voorgestelde grondwetsherziening zal tegenspreken , dan zullen ongetwijfeld , en met hét hoogsle re<*-t, de voorstanders derzelve z. cxc, heiinneren aan hetgeen de heer Schimmelpenninck, vertegenwoordiger, vroeger zoo dikwijls en zoo krachtig betrekkelijk datzelfde onderwerp gezegd heeft. En hoe zal de minister van binnenlandsche zaken zich daar uitredden? Hij toch zai niet kunnen zeggen: «het voegt dèn minister niet zich te herinneren wat de vertegenwoordiger gezegd heeft." Even als zeker Fransch koning zeide : cc hel voert den koning van Frankrijk niet de beleédigingen te wreken, den hertog vau Orleans aangedaan." i.y. . De heer Schimmelpennikck overwege dus ernstig zijne positie ; en zoo bij de overtuiging , door velen gekoeld , mogt deelen , dat hij in zijne betrekking den Jande niet meer nuttig k,in zijn , dan aarzele hij niet de opoffering te doen , nimmer te zwaar v-oor een grootmoedig hart, welke het &|l lang van koning, vaderland en nationale welvaart, ja zelfs zijn eigen roem en eer van hem vorderen. Beter toch een eervolle aftogt dan latei- eene gedwongen opruiming ! ---