Nella of de Onschuldig Veroordeelde. 104) (Vervolg.) — Gij zoudt het bewijs voor de waarheid uwer opgave moeten leveren ! — Daarom jukt moest ge mij eerst mede naar Parijs nemen, een opgave hier kan u niets baten. — Gij komt eerst dan in vrijheid, wanneer gij het bewijs geleverd hebt, dat het kind leeft en dat juist is! Tibo stiet nog eea vervaarlijken woedekreet uit. — Geloof dien satan niet! knarste hij nu. Mij hebt gij blind gemaakt,maar die is veel erger dan ik! — Laat mij van de ketens bevrijden ! verlangde Valmont. — Niets daarvan ! antwoordde Sylvester. Ik ken u te goed, om u ook maar cic minste verzachting te verleenen ! Gij blijft in verzekerde bewaring, gij zult ook. zoodra wij den wal bereikt hebben, goed bewaakt blijven. Het zal dan van ü afhangen of ik u de vrijheid schenken mag öf n aan de overheid moet uitleveren. Blijft ge bij vev verklaring, mij aangaande de verblijfplaats van het kind geen opheldering te willen geven dan kunt ge u op den dood door beulshantlen voorbereiden, besloot de hertog, ik laat u bedenktijd; kiesl --- CLXXXIII DE WEDUWE LAVALETTE. Het gedrang der nieuwsgierigen was een weinig verminderd, toen don volgenden morgen in de Morgue een eigenaardig uitziend paar verscheen, om de in de Morgue aanwezige lijken in ©ogenschouw te nemen. Bij den eersten oogopslag kon men den man, oogenschijnlijk dan vader der vrouw, zoowel als deze aanzien, dat zij verarmd waren, maar nog uit betere dagen eenige oudarwetsche, goede kleodingstukken hadden, die zij bij zekere gelegenheden gaarne droegen. Men kon hun bovendien aanzien dat, hoe ook zij aan lager wal geraakt •«.uren, zij toch nog een aandrang bezaten, om te toonen, dat zij veel betere dagen dan de huidige gekend hadden. Voorts zag de vrouw er zeer bleek en verstoord uit, terwijl haar vader met een niet te miskennen zekerheid optrad. Toen zij de Morgue binnentraden, bevonden zich behalve de opzichter Marais slechts enkele personen m het lokaal! . Moed, mijn arme Josephine, meed, wendde de oude man zich tot de vrouw ; deze onzekerheid is niet langer te verdragen ! Moge de zekerheid nog zoo vraeselijk zijn, wij moeten haar verkrijgen! JoserAine steunde op haar vader. Zij was blijkbaaT in den. hoogsten graad terneergeslagen. .■■_■•_ Acht ge nog met aHe hoop verloren, •nader? vroeg zij zacht. Ik niet! Ik vrees, dat wij de gruwelijke tijding bevestigd zuiüen vinden. — Wees sterk! Laat ons de lijken beschouwen ! Vader en dochter traden aan. de ve die op de lijkenfeamer uitzicht verleenden. Nu zochten, hun blikken in het rond. Plotseling slaakte Josephine een mergdo* genden gil en moest zich vasthouden, om niet neer te' zijgen. Dit kon. geen berekenend oomediespel. geen 'bedrog zijn, deze uitbarsting van diepe smart kwam uit het gebroken moederitart. De oude man moest zijn dochter ondersteunen. Ook hij scheen diep geschokt te zijn. DtaaT lag de 1 de doode knaap, dien zij gezocht hadden! Nu hadden zij de vreeselijke zekerheid ge kregen. — Mijn goede Josephine, wij moeten sterk zijn! Ook dezen «lag moeten wij verdragen, zeide de oude met tranen in de oogen, wij mogen nieb bezwijken! — Daar ligt René 1 Hij is het! siste Josephine, de laatste twijfel is uit den weg geruimd! Hij is dood, ons voor altoos ontnomen ! De oude bracht zijn naar hart en, geest gebroken dochter naar een op den achtergrond, sbaanden stoel ca naderde nu den opzichter Marais! — Ik moet u meededen- dat wij tot onze, diepe smart den zoon van mijn dochter herkend hebben en diens lijk opeisobsn, zeide hij. — Haar zoon? vroeg de opzichter. Wie is zij ? — De weduwe Lavallette ! — Meent .gij dezen knaap ? Den, wecsjon- B'eaï .. • — Zeker, hij is haar zoon ! Wij zij n mer ptkomen, oo ons zekeiheid te verschaffen. — Haar zoon, mijnheer? Hoe kan dat? vroeg de oprichter, de knaap is immers in liet Weeshuis geweest! — Zeer juist, hij is niettemin haar zoon, ofschoon zij, zonder zddh bekend te maken, hem in het Weedhuis gelaten heeft; zij hadt niet de middelen hem op te voeden, zij wist hem in het Weeshuis onder veilige hoede. — Mijn amme Bene! Nu is hij dood! wee&laagde Josephine en was diep gebogen. Ma-raas schudde het hoofd. — "Wij wflien nu ten minste den dooden René hebben, om hem ter aarde te kunnen bestellen, zeide de oude nog. — Ik zal uw veiMaring ter kennis van de __j-___ni_-mtie brengen^ mijnheer, antwoordde MJarais, ik kan niets meer doen en ben niet 'bevoegd, tic beslissen, of gij een redht op he* lijk 'héfctt — Ach, hoe lastig is het, arm te zijn! weeklaagde de weduwe Lavallette onder beete tranen. -De opzichter verüet de ruimte, om boven rapporb in te leveren, waarna hij met het bescheid terugkeerde, da* er terstond een beaimibte zou verschijnen. Het paar trad nogmaals aan de vensters. Het was oogentschijnllijfe en boven iederen twijfel verineven voor hen, die de beide lieden zag, dat men hier de naastbestaanden van den knaap voor zich zag. Na korten tijd trad de ontboden politóe-camimiflsaris Lamark in de Morgue. Marais ging hean. tegemoet en wees hem het paar aan» Nu naderde hun Lamarfc. — Hoe, gij zijt der imeening toegeda__ai, n_.___.er, trier voor bet lijk van den zoom *vr«r <_o_h_er te staan ? vroeg Lamark ver- — Deze k__-_,__p fc fc^-. ZoCha_ veT.yaardje De verba__L__g van dea bea_a_bte steeg met de minuut. 6 — Kan hier uwerzijds geen mi. verstand beersohen, zij* ge ook d -ener treffende gelijkenis? e al hetgeen t Heeft zij eea zoon vc — T ser de commissaris, dezen ! antwoordde de oude en wees naar heb lijk van F: —■ Dan zult gij hier door een toe. gelijke. wiens lijk "ij hier voor u ziet, kan niet haar zoon zijn! —• Gij wilb zeggen, dat hij haar zoon nieb kan wezen! — Neen, dit is nietb mogelijk"- Vermist zij dan een kind van denzeÜEden leeftijd? vroeg La mark. — Wij weten, dat die knaap mijn zoon is, mijnheer! wendde die weduwe Lava!lette zich tot den bea__ibbe en zulks met een beslistheid, die dezen verraste. — Maar het is bewezen, dame. dat de veidronkene een weeajongen, Iïené genaamd, is* —■ Zeer juist, mijnheer de comme i de oude, juist die W--S-___ap is haas" zoon! Deze knaap, die daar koud en dood ternieearligt, is haar kind! Larnark's, verbazing steeg voortdurend. •— Ik vrees, dat wij hier voor een eigenaardig misverstand staan, zeide hij, had zij oen zoon in het Weeshuis? — Gij kunt dit niet begrijpen, mijnheer de co___ms,S-_ris, zeer verklaarbaar. Wij aar kind, daar wij ons belaas in zeer bekrompen omstandigheden bevinden, in het, Weeshuis gelaten. — Maar wie de ouders vau: dien nu dooden kii-aap zijn, is immens, reeds bewezen! Die knaap kan immers geen twee vaders en geen twee moeders, hebbon ! — Hoe bedoelt gij dit? Er zou voor dien knaap zich reeds eea ouderpaar hebben aangemeld? vroeg de oude. — Zeker! Wie de ouders, van, dien nu dcoden weesknaap zijn, word reeds ontdekt toen deze nog leefde ! Van dien knaap René? Wat is dit? vroeg Josephine. — Ge zult gelijk hebben, mijnheer dte __-*m_nis__.ris, zeidie de oude, het, zal een misverstand wezen, dat wil zoggen, zij hebben zadb schromelijk vergis,), die tot dusver gedacht en verklaard hebben, dat die knaap hun, zoon is, want dit is onmogelijk:. —■ Ik moet u bekennen, mijnheer, dat uw bewering mij iv de hoogste mate v< e Lamark; stilzwijgend moet bij een van beide- partijen een groot, misverstand hee__K____3i Of gij wordt door een. gelijkenis misleid — — Neen, daarvan, kan, bij ons geen sprake wezen, mijnheer! het is volstrekt onmogelijk, verzok'orcte de oude, die knaap ,is René, haar zoon! Dte* kr-so p ie: in het Weej-v huis, geweest, wij weten. di. alles. Wij hebben den, knaap in heb oog gehouden, hij is haar kind, mijnheer de commissaris. Laniark schudde heb hoofd; hij zag zich daar plotseling voor ee;i onverklaarbaar raadsel René was' vo!.-. r bewezen overtuiging de zoon van die mevrouw Dte Valmont, die zich op reis bevond en nu trad hier eeni moeder op met de verklaring', dat dezelfde René haar kind was. — Hier ben ik niet bevoegd, een antwoord te geven of een, beslissing te nemen, verklaarde Lamark, hier moeten wij ons in hoogere instantie begeven ; ik verzoek u dus, mij te' volgen, ik moet u bij mijnheer den prefect brengen, die uw aanspraken in, -overweging .nemen zal ! —■ Naar mijnheer den prefect? Zeker! zeide1 de oude, reikte, zijner door verdriet en hartzeer verteerde dochter de hand en verliet met Lamark do Morgue. Het drietal begaf zich nu door het grooto portaal der Conciergerie naar het inwendige gedeelte van dit gebouw, daarna de trap op en boven in de voorkamer, waar heiden plaats namen, terwijl Lamark zich bij zijn. chef liet aandienen. Een oogenblik later werd hij in het oabineb van den prefect geroepen. Deze, bevond zich in de or-g.in.stig.te gel-iimdheid. Toen Lamiark binnentrad, wendde hij zich dus tamelijk wrevelig tot dezen om. — Wat nieuws? vroeg hij kort. — Een verrassende tijding. Excellentie! antwoordde' La,m_i_ek na eea diepe buiging, 'een ontegenzeglijk onvcrkl-aaibai-» wending inzake den do oden weesimaap ! Nu eerst zette Valembert ecu paar groote oogen op. — Wat wil d:.fc zeggen ? Welke tijding bedoelt gij ? vroeg hij. •— Er heeft zich zooce .rouw aangemeld, die opgeeft en beslis-head beweert do moeder vaa eten weesknaap te zijn, Excellentie. Do prefect rees verrast overeind. — De- moeder van den dooden knaap . vroeg hij. Weet gij dan. niet, wie krachtens wettelijk bewezen feiten de ouders vanden knaap zijn ? ■— Kapitein De Valmont en mevrouw De Valmont, ik weet 'het, Excellentie1, en daarom juist gewaag ik van een onverklaarbare wending! Er heeft zich eea, vrouw aangemeld,die beneden in. de Morgue den opzichter de verklaring gegeven heeft, dat de doode knaap haar kind was. — Wat is dit voor een, vrouw ? — D© weduwe Lavalette! Haar vader bevestigt haar verklaring. Maar te drommel, hoe kan dezo vrouw beweren de moeder van dien weesknaap te zijn! voer Valeiüberb, het geduld verliezende, driftig uit. Lamark fronste de wenikbra,uwen. — Mijzelf is geheel de zaak nog onverklaarbaar, Ectc-_l-sntie, antwoordde hij, en toch beweert deze vrouw met een onwederlegbare beslistheid, clarti zij de moeder is dat ik — — Dan zijn deze lieden hoogst waarschijnlijk omgekocht, nieuwe intrigues te smeden en nieuwe hinderpalen in de hangende aa__g€__-*genheid te brengen,zeide Valemlberb. Waar soja deze lieden? — Zij zijn in de voorkamer, Excellentie! — Laat hen binnenkomen, mijnheer de inspecteur! Lamark trad naar de deur, opende deze en liet de weduwe Lavalette en haar vader binnentreden. De prefect nam hen met wantrouwende blikken op. — |_!omt gij uit eigen beweging hier of zijt ge daartoe omgekocht, nog meer verwarring in die aangelegenheid te brengen, zeide hij. De oude echter was oogenschijnlijk ntet de man er naar, zich door zulke woorden bevreesd te laten maken. Hij richtte zich integendeel trotsch op. — Hoe moeten wij deze vraag opnemen, mijnheer de prefect? vroeg hij. Gij hebt hier met een fatsoenlijke, te goeder naam bekend staande familie te doen, die, hoe arm ook, niets boven haar eer stelt. —- Ik vraag u, of gij tot deze verklaring omgekocht zijt, die gij zooeven mijnheer den politie-commissaris Lam: hebt. /__- Omgekocht? Ik heer de | Licht vei r en ik hi jongen in het water gevallen en verdronken is en aangezien ook ..ij in het Weeshuis een kind h; — Hoe kan zij een kind in het Wc m? Het Weeshuis is immers voor weezen ingericht en dus niet voor die kinderen, welke nog een gezonde en tot werk bekwame moeder hebben, riep Valembert. — Dit zal ik u straks verklaren, mijnheer de prefect, nü eerst het andere !Maar st. mij toe,dat mijn arme dochter plaats neme, smart en verdriet hebben haar alle krachten benomen, beneden eerst is zij weer in mijn armen buiten kennis geraakt. De oude bood sijn dochter een stoel, waarna hij voortging : Wij hadden dus vernomen dat een weesknaap in de Seine den door. heeft gevonden, niijnheer de prefect en aan gezien de beschrijving volkomen overeenstemde met dien knaap, dien wij steeds, hü zich in het Weeshuis bevindt, in het oog behouden hebben, daar hij juist haar kind was, hebben wij ons naar de Morgue begeven. Het was een verschrikkelijk oogenblik, mijnheer de prefect, een vreéselijke zekerheid. De oude'kon zijn tranen niet langer weerhouden. Zijn dochter snikte luid en wanhopig. De prefect begon te weifelen. — Gij moet het slachtoffer van een mis verstand wezen, zeide hij, gij bedoelt wellicht een anderen knaap, want degene, van wien gij spreekt, kan niet haar zoon wezen, daar zijn moeder reeds lang opgespoord is ! —, Helaas is het haar zoon, mijnheer de prefect, dien wij zooeven als lijk voor ons gezien hebben, haar Bene! —- Eené? vroeg Valembert, haar zoon heette René? ,— Zeker, mijnheer de prefect! — Maar indien zij zijn moeder was, hoo verklaart gij dan zijn opvoeding in het Weeshuis 1 . — Deze verklaring zijn wij u beslist schuldig, antwoordde de oucie, ik zal ze u geven, mijnheer de prefect! Mijn dochter had een kind uit een huwelijk, vèr beneden haar stand, maar wij moesten dit wegens onze tot de hoogste kringen behoorende bloedverwanten streng geheim houden. Het was voor ons een beslist moeielijk parket, waarin wij geplaatst waren! Haar zwager, kapitein Lavalette, trad ten onzen gunst op. — Zij heeft een zwager, die kapitein bij het leger is? zeide Valembert. — Was, mijnheer de prefect 1 Haar *wa ger, de kapitein, leeft niet meer! Valembert gaf Lamark een halfluid bevel, waarop deze zich door een zijdeur verwijderde. —, Ga voort! zeide de prefect. — Haar zwager, de kapitein, haalde op zekeren avond, ongeveer zeven of acht ja ren geleden, het kmd weg, om ons van die zware zorg te bevrijden, daar onze betrekkingen er niets van mochten weten. De kapitein, legde ons de verplichting en de ge lof te op, daar hij voor den knaap wilde zorgen, ons nimmer om dezen te bekommeren. Lamark keerde terug. — De opgaaf bewaavheidt zich, Excellentie, zeide hij; de^kapitein bij de Karabiniërs Lavalette, is vóór enkele jaren gestorven. — Twijfeldet gij aan mijn opgaaf, mijnheer de prefect? vroeg de oude verbaasd. Dit behoefdet gij niet. Al hetgeen ik u opgeef, berust op de zuivere waarheid! — Kapitein Lavalette nam dus het kind? — Ja, mijnheer de prefect, hij nam het en bracht het op zekeren avonjl weg,om het in goede handen over te geven, vervolgde de oude ; _eerst vóór zijn dood vernamen wij, dat hij het kind, den kleinen René, destijds naar de voorstad bij de weduwe Mazas gebracht had. Valembert zag Lamark verbaasd en vragend aan. — Weet gij dezen naam nog nauwkeurig? vroeg hij, den blik op den oude gericht. —■ Zeer nauwkeurig, mijnheer de prefect, een vergissing is hier geheel buitengesloten! —■ En waarom zocht gij dan nu niet het kma? — Wij zochten het immers! Wij vonden het ook,mijnheer de prefect,na een gevangenneming der weduwo Mazas,had men den knaap naar het Weeshuis gebracht. — Hij is het! Do zaak wordt mij met den dag onbegrijpelijker! bekende de prefect. Waarom naamt gij dan nu echter het kind, nadat " het weergevonden hadt, niet in uw huis? — Dit zal ik u verklaren, mijnheer de prefect ! Mijn moeder leeft no_r en zii zou mijn dochter onterven, indien de geschiedenis meb hot kind haar ter oore was gekomen, of indien wij het kind openlijk tot ons genomen hadden. 7-r Daarom dus liet gij het kind in het Weeshuis ? — Ja. mijnheer de prefect, daar was het onder de beste hoede en het veiligste toezicht en, hetgeen voor ons in dit oogenblik het meeste gewicht in de schaal legde, wij hadden geen kosten te dragen! — Onbegrijpelijk ! Twee moeders voor één en hetzelfde kind! zeide de prefect van politie. — Hebt ge u dan wegens den knaap bekommerd, ik wil zeggen, hebt gij naar hem uitgezien ? — O zeker, mijnheer de prefect! Denkt gij soms, dat ik een ontaarde grootvader ben, een man zonder hart? En dan, mijn doch- ' ter! Ik zeg u, zij is ontroostbaar, zij is ge. knakt en ik maak mij wegens liaar ernstig bezorgd. — Èn si.j hebt in den dooden knaap haar zoon herkend? — Met alle beslistheid! Met volle zeker- — Is het u bekend, dat voor den knaap reeds een andere moeder is opgetreden 1 — Eerst hier hebben wij zulks vernomen, mijnheer de prefect! Hier moet een groot 'misverstand heerschen! De doode René is haar zoon! — Voor het pogenbhk kan ik niets doen dan van uw verklaring proces-verbaal te laten maken, mijnheer. — Ik verzoek om de uitlevering van het lijk van het ongelukkige kind, mijnheer de prefect! — Gij zult verdere berichten ontvangen, voor 't oogenblik kan ik nog geen, besluit nemen, verklaarde Valembert. Begeef u in gindsche kamer naar mijn beambten, die voorshands van uw verklaring proces-verbaal zullen maken. Het verdere zij dan ons overgelaten ! — Kom mijn arme Josephine, wendde zich da omte te«ren zijn troostelooze en ter■ °n bood haar zijn hulp o>->; beiden bega■•eau. Nu h of. — Onb ik, mompelde Va'embert, ! in et was. j Inderdaad, bijzonder o ! Zouden de door mevrouv "'o hertogin bedoelde .clitige onthullingen zijn, waarop zij gezinspéeld heeft? Waren haar ook deze omstandigheden bekend ? Dit zou mijn wantrouwen verhoogen! En toch maken deze lieden niet den indruk van bedriegers on mij, zóó weenen geen in de kunst van veinzen geschoolde lieden. Op deze wijze berust het bewijs der andere personen, dat de knaap het kind van mevrouw De Valmont was, toch op een misverstand ? Dfe prefect, schudde peinzend het hoofd. — De zaak wordt steeds duisterder, ingewikkelder en raadselachtiger! vervolgde hij daarna. Wie zijn nu de ouders van dien knaap? Ik moet het onder alle omstandig, heden tot een beslissing, tot een opheldering brengen ! Het zou mii leed doen indien deze beslissing in het nadeel van mevrouw De Valmont viel, die ik voor een onschuldig veroordeelde houd! --- CLXXXIV. DE STRIJD OM RENE. Een bode had den schilder Benedict bij Louis Basseróh en Emilie ontboden in wier woning hij den politie-inspecteur Lamark nevens het echtpaar vond. Emilie naderde Benedict met herige gemoedsbeweging en radeloosheid. — Het ongeluk houdt niet o», zeide zij met saamgewrongen handen, stel U voor wat nu woer geschied is ! Ik ben buiten mijzelf, ik vind geen woorden ooi het te ze»-ren. — Het is argli stugheid! Niets dan kuiperijen en bedrog! liet de Éénoog er op volgen en dreigde met zijn gespierder, arm en gebalde vuist, Ik zou dit addergebroed hier terstond mot mijn ijzeren vuist kunnen neervellen. Wel heb ik in mijn vroeger leven ook slechte niensohen leeren kennisn en hun,kuiperijen van nabü waargenomen, maar zoo. iets, ais dit hier. is mij nog niet voorgekomen! Ongetwijfeld wordt deze arme mevrouw De Val_non_ nu weer een booze part gespeeld! Willen zii haar niet gaarne het kind rog tezelfder ure afhandig maken? — Verhaal toch behoorlijk! Wat is hier nu weer aan de hand? vroeg Benedict. Nu trad Lamark o-- hem toe en gaf hem van het gebeurd© een zakelijk veislag. Benedict verschelt van kleur. ..,,.. — Maar i«u houdt alles op! zeide, hij,van schrik vervuld. Neen, dit loopt de spuigaten uit! — Bedenk eens, Bene lic!, begon do Mismaakte onder tranen, hier is hat er op gemunt, om de zwaar beproefde mevrouw De Valmont geheel in het verderf te storten, zoodxa zij .terug keert; want dat ziet toch ieder, wien het affleem daarom te doen is, haar bat kind afhandig te maken ! — Wat zegt gij nu, mijnheer Louis, hoe kan mem zulk een bericht nog aannemen, jiadafc aangaande het kind alles is geboeket-aaikl ? — Zeg mij eens, mijnheer de inspecteur, vroeg Benedict aan Lamark, hoe kan men aan, zulke woorden nog geloof slaan'! — Ja mijnheer, dit gaat .niet ander?, zeide Lamark met saarpgetrokken wenkbrauwen, wij moeten ieder bericht _ en onderzoeken! Vastgesteld is immers nog niets, ik moet u immers juist tot dezo beslissing uitnoodigen ! — Dsut is het werk van dezen Rieh gij zult het zien.riep de Cycloop, die zijn . niet meer kon behcerschen, en acuter dien Richanond staan nog anderen ik u! — - WTie zijn de lieden, die met ïv.'.n beuit de lucht komen vallen ! Benedict. , . — Kr pleit geen enkele om°2 , aan httßi h:etTouwba..e-'h.a2.. niet te twijfelen, antwoordde Lamaik. — Maar gij weet nu immers zelf, dot de knaap 'het kind ram mevrouw Da Veil mont ie:, zeide Emilie;. — Deze vrouw beweert, dat-het haar kind geweest is. hetwelk dooie een kapitein bij de weduwe Ma_a_ gebracht weid, juffrouw Bas: Lamark, daardoor is wederom twijfel ontataaca. of dit kind werkelijk dat vau mevrouw De Valmont is, of hier niet toch van een vergissing sprak® is, want het valt immers niet aan te nemen, dat omstreeks hetzelfde tijdstip _ deze weduwe Ma_-as twee kinderen zijn toevertrouwd geworden, dat dasje beide kinderen René heetten en beiden door kapiteins daarheen gebracht wenden. - Wat doen wij nu, Benedict ? vroeg Emilie ten einde raad. Wij moeten trachten, deze nieuwe bewering te ontzenuwen en teniet te doen, ___twoo_ick_e Benedict, wij moeten bewijzen, dat dit nieuwe bericht valsch is en op bedrog berust! Wij moeten met grof gesehut te werk gaan, zeide Louis Basseron. Vooral geen plichtplegingen met deze bende bedriegers. (jij Zult zeer voorzichtig te werk moeten gaan, om niet het onderspit te moeten delven, mijnheer Basseron, zeide LamaA. Het onderspit delven, mijnheer de inspecteur ?Ik?vroeg de Cycloop en ontblootte zijn armen om zijn kolossale spieren te toonen, op welke hij trotsch was. Het onderspit delven, hehehe? — Ik bedoel niet met betrekking tot uw ___h__-____-r__en-, maar ten opzichte eener aanklacht, wanneer gij daartoe overgaat, vervolgde Lajnaii. Gij moogt namelijk niet vergeten, dait men zijn eigen rechter niet wezen mag, mijnheer Basseron 1 Emilie sprak met Benedict en beraadslaagde met hem. , I>e vrouw moet het bewijs leveren, dat René baar zoon, is, zeide Benedict, and-a.. kan immers morgen nog een derde komen en zeggen : neen, de knaap is mijn kind! Wij hehhen heb bewijs geleverd, nu kunnen die lieden ook met een bewijs aankomenl Goed zoo. mijnheer Benedict, bemoedigde hem de gebochelde; wij ve_-_a__ge-n een bewijs ! Dit zal haar mo-öelijk vallen ! Ik zeg u, Benedict, dit alles is slechts het werk van Richmond. __■_.. _, . —- Ik geloof dit zelf. Kleed u aan; Emilie, wij alten willen mijnheer den. inspecteur vergezellen.! verklaarde Benedict. — Ja, daar zult ge mij een groot genoegen mede doem, want juist mat dit doel zendt mijn chef mij tot u, zeide Lamark. — Zijn die andere ms*nsahen erook?vroeg Basseron. — Ja,zij zijn in do Conciergerie, antwoordde La-mark. — G ï _ I*' . voor het leveren der be"w-i' .. , „ teen haar vader. js zijn infor: mij niet voorstellen dat zij bed/i egers zij** Intusschen had Ernilie hoed ex mantel aangedaan. Ook Benedict en Emilie's man hal den zich gekleed, waarna hoi drietal md Lamark do wonin'- verliet, om zich naar -8 conciergerie te begeven. Het was i lijk, dat allen in onbeschrijfelijke sec verkeerden.Emilie voornamelijk bevond ziei in groote gemoedsbewjging. Do, go aan de arme Nella was het, waaro zich niet kon heenzetten ; zii tooverde ziel, haar terugkeer voor den geest, met een vreugde kon Emilie haar tegemo ten en haar de zielsverheffende woorden toeroepen : uw kind is gevonden! Uw 2*njj leefde! Gij zijt gerechtvaardigd, eindelm gerechtvaardigd, zwaarbeproefde vrouw! En nu zou die schoone hoop door e verklaarbaar voorval weer jammerlij woest worden? Nu zx>u met één slag dit geluk weer benomen worden ? Emilil kon er niet aan gelooven, dat dievrouw,_M zich nu bij den prefect vervoegd, had, veerkeiijk de moeder zou zijn. zii kon ook niet aan de mogelijkheid gelooven, dat er bii etc opsporing van Bene aan een mi-sve gedacht moest worden, alles stemde tot i" do fijnste bijzonderheden overeen. — Het kan niet zijn, wendde zij zich onderweg tot Benedict, die nu e?n mooi o .ai* frischheidi blozer.de jongeman, geworden wal en zich met, al zijn kracht aan de studie e» dle kunst wijddel. Het kar; ■ nrei zijn,dat Bf né het kind dezer andere vrouw is, het i** niet mogelijk, ik geloof dit niet, ik kaD noch mag het gelooven. — Wij zullen ons best doen, Emilie, oro bij ons bewijs te blijven en er in te volharden, antwoorddo de jeugdige schilder; het zou verschrikkelijk zijn, wanneer nievrou* De Valmont terugkwam en dan haar kma toch niet vond! — Al onze moeite zou vergeefsch ziin" Neen, neen, Benedict, wii zullen strijden e» | ons goed recht handhaven. . . — Leugen en bedrog is het, verder niets' Maar mij zullen zij niet te na komen, sprak Louis Basseron woedend en dreigend. Wij eischen een streng onderzoek en verder geen nieuws! — Is mijnheer de prefect reeds van alles op de hoogte? vroeg Emilie nog onderweg. — Ja, mijnheer de prefect zelf heeft met de weduwe Lavalette en haar V3der gesproken, antwoordde Lamark. — Zal mijnheer de prefect van ons gö" sprek getuige wezen 1 — Van uw gesprek getuige? vroeg Lamark. Dat geloof ik niet, juffrouw Basseron maar ik zal tegenwoordig zijn en de zaak nauwkeurig onderzoeken. Men naderde de eeuwenoude Conciergerie en hier de Morgue. Nu verzocht LamarS zijn geleiders, in de Morgue te treden, en ontsloot de deur. Benedict, Emilie, haat: man en ook Lamark traden in de ons bc' kende ruimte, waaruit men de eigenlijke doodenkamer overzien kon. Hier kwam de politie-officier Moulin den inspecteur tegemoet, dien hij hartelijk groette. _ Moulifl wees naar de weduwe Lavalette, die in de nabijheid der op de lijkenkamer uitzicht gevende vensters stond. De politie-officier kende geheel de zaak en scheen belast te zijn de nu op handen zijnde verhandelingen bij te wonen. In dit oogenblik bemerkte Emilie, die in de ruimte onwillekeurig om zich heen zag, op den achtergrond deo ontslagen politie officier Richmond, die met elkaar gekruiste armen daar bewegingloos stond. Emilie, maakte Benedict* __n Louffl pmerkzaam op. Thans kwam de woede van den Eenoog tot volte uitbarsting* Hij pei n opeen en stiet een verwensching uit, terwijl hij de vuisten balde, ;oo hard ais hamers waren. Benedict maakio; Lamark op Richmond opmerkzaam. — Ziet gij dezen :o • is dus tocli in deze aa. 2.201 d en de nieuwe went ! Kan ciic man niet verwijl i 1 Lamark - p-oeeo'b. _ — Hier heei, -2; gij weet, aJ__3WOOT-ld-3' hij ; - ij eilch niet er-olijk gedtaaigb, kan hij evengoed als. ieder ander hier zijal — Deizo RiehmonJ i_s hst waa.ra.eh.tigJ bromde MoufLn. Ook Lamlark zag heil niet gaarne, d-aö Richmond tegenwoordig was. maar oir viel mv eenmaal niets aan. te (Uoc-Su. Nu begc_ zich Lamark tot don vader der wed-W-d £__■ vatettO'. —■ Volhardt gij nog bij uw beweeiren, dafi het hier inderdaad eten zoon uwer dlochter betrefb? vroeg hij. — Hoe zouden wij er ooit aadars ov_aJ kunnen der_ke>_,, mijnheer, aniwoorddet Lar vatetbe 'luid en op vasten toon,ïk wenschte denigene. 'ts zien:, dte ons dit bs strijde» wild..! — Ik zeide u reeds, dat hier eenig© getuigen tegenwoordig zijn,-ging Lamairk na voort en noodzaakte Emiite, haaT meen en Benedict naderbij be kouten ; deze getuigen . hebben verklaard en beweaea, d_öt cDB in het .Weeshuis aanwezig ge-wees., zij-nde R-dné, die nu dood b;>B,r voor onis Kgb, be-J kind van mevrouw Da Valmont is! Nu wisEeldfen dia in een eiigenaaxdig-SJ strijd gewikkelde pariajsn. een blik met __fc* ander. De weduwe Lavatette en haar var der beschouwden met belangsteSlkig dreg©» nian, welke hun, het kind a.ha_id_g wiSdes» maken en Emilie, Louis ein Banadidt na* men hun tegenstan-ters met ds* blikken op^ — Komaan, het zijn jtechts de marionet' ten. uit de comedievertoomng. i-sprak Lou_» Basseroni hailfluid. Dat zijn maar db hutir__nge« om het schandelijk bedrog ten uitvoer te brengen! De oude vader dier weduwe wendde,-zich tot Lamark: —■ Waar te dte dame, di_» gij ate da gewaande moeder van, René no-eint, mijnheer de inspecteur? vroeg hij. — MeivTouw de "Valmon* ? Zij is niet 1* Parijs^ amtwoordde da gevraagde, deze getuigen, hebben slechts het bewijs geleverd» dab de weesiknaap, die daar als hj'k .igt.d-3 zoon vam mlevrouw De Valmo-ut is, op wie* tarugkeer nn gewacht wordt. — Heb toewijs? vroeg de oude. Waardoot weTd1 bet 'Dewijs geleverd, dit zou ik da» toch weSlleenfe wfflen weten. -—< Het is ons gekikt, de plaats en dea' persoon aan te duiden, bij wien het kin<» van mevrouw De Valmont grootgebracht is geworden, verklaarde Emilie thans, di# van opgewondenheid van Kleur verschoot e* wier stem beefde, aMes stemde overeen! —, Het is ongehoord 1 antwoordde dte we* duwe Lavalette. Men bebwisJt maj mïjtaeij gen kind! Maar dit kan ca zal de hemel mist gedoogeiii! — Hoe wint gij dan nu beweren, mij*' heer, dlat deze knaap liaar zoon is? wen«F de zich Benedict tot dea oudte. —■ Omdat iwij hem! na den dood h_-.aa* broeders opgezocht en opgespoord hebbs» en omdat wij dientemgevolge najjwfce«_«jf weben. dat iiii 'haaf __hh_ *»• aj__woordd» de «uck ---