Binnenland. — De Vereeniging van Weesvaders hield te» Amsterdam haar gewone jaarvergadering. Uit de mededeelingen bleek, dat met ambitie gewerkt werd in het belang der stichtingen te Maarsen en te Dieren. Met ingenomenheid werd geconstateerd, dat de circulaire door de vereeniging verspreid, bij sommige weeshuisbesturen een goed onthaal had gevonden, om n.l. de weesvade_s en -moeders in de toekomst voor armoede te vrijwaren. Zij werden bereid gevonden maatregelen te nemen om hen te pensionneeren. De begrooting voor het volgend jaar werd vastgesteld on een ontvangst van ƒ10.848.50 en een uitgaaf van ƒ10.147. , Uit de herhaalde aanvragen aan t bestuur tot opneming van kinderen in de stichtingen te Maarsen en te Dieren bleek, dat men over. die inrichtingen tevreden was. Het bestuur betreurde het echter, dat men zoovele aanvragen moest weigeren op grond dat de ruimte te beperkt was^ De vraag werd dan ook ter sprake gebracht, wat kunnen wij doen om de vele ongelukkogen, die moesten worden afgewezen, te helpen? De stichtingen vergrooten? Neen, hiertoe kon men niet besluiten. Men wist bij ondervinding, dat in groote stichtingen, zoogenaamde kinderpakhuizen, van opvoeding geen sprake kan zijn. De eenige weg was, een derde weeshuis te stichten. Doch hoe? zonder financiën? He* bestuur had evemwed hoop. Het liefdadig Nederland was te allen tijde bereid bevonden in de bres te springen voor ongelukkigen. Besloten werd dan ook pogingen aan te wenden een derde weeshuis op te richten. Na deze icgrijpende', maar doeltreffende besluiten werd door dien voorzitter, den heer G. F. Duif, deze bijeenkomst gesloten. Hij hoopte en vertrouwde op den. steun en die medewerking van allen, overtuigd als hij was van do waarheid van 't spreekwoord: Eendracht maakt Macht. Bij de aanbesteding door het bestuur van de Tramwegmaatschappij Zutfen—Em- het maken van de aarden baan ep. de kunstvoorwerpen, zoomede het leggen van sporen en wissels, was het laagst ingeschreven door die heeren C. De Jong Jzn. en W. H. Swets te Ha_-dingsveld voor ƒ 53.843. — Werkstakingen! Het bestuur van de Vereeniging van Industrieelen en Kooplieden betreffende bouwkunde en aanverwant© vakken te Haarlem, heeft aan den Haarlemschen Raad per adres het verzoek gedaan, om in het vervolg in de bestekken voor werken der gemeente op te nemen de noodige bepalingen, ten einde werkstakingen, in sommige gevallen, ter beoordeeling van burgemeester en wethouders, te beschouwen als overmacht (force majeure) en wel allereerst in die gevallen, wanneer blijkt, dat de staking door de werklieden is geproclameerd, niettegenstaande het aan hen uitbetaalde loon minstens gelijk is aan het in het bestek bepaalde minimum en niet minder da__ de elders in de gemeente betaald wordende loonen en vervolgens wanneer door de werklieden andere onbillijke eisenen worden gesteld, kennelijk met het doel, om den aannemer te dwingen,met het oog op den bepaalden tijd yan aflevering vaa. het werk, aan die onbillijke eischen toe te geven. Naar de meening van het bestuur zal daarmede worden bereikt: a. dat niet, of weinig gemotiveerde werkstakingen zullen worden voorkomen, en b. dat daardoor de zoo noodige bescherming zal worden verleend, zoowel aan den goedgezinden werkman, die werken wil, als aan den aannemer, die onder bepaalde voorwaarden werk van de gemeente heeft aangenomen. — In Friesland beginnen de gemeentebesturen hoo langer hoe meer zaöh te beijveren om de gemeente-ambtiensuren te penaionneeren. Reeds zijn in de gemeenten Menaldumadeel, Ferwerderadeel, Henuaideradeel, Leeuwarden enz. pensioenregelingen vastgesteld en nu zijn ze aanhangig hij de gemieentebesturen van Iduarderadeel en Wijmbriteeradeel. In laatstgenoemde gemeente stellen B. Sn W. voor dat het recht op pensioen aaarvangt op 65-jarigen leeftijd; de deelhebbers moeten 3 pOt hunner jaarwedden jaarlijks bijdragen en de maximum-uitkeering is 2/3 van de genoten jaarwedde. --- De ondergang van-de Zuidarzeevisscherij bij de gedeeltelijke droogmaung der Zuiderzee. Bij de afsluiting en gedeeltelijke drooglegging der Zuiderzee is voor het grootste gedeelte de visscherij op dezen zeeboezem ten doode gedoemd en — als een gevolg daarvan — zou de visschersbevolking tot den bedelstaf worden gebracht. Zooiets kan noch mag geschieden door den Staat der Nederlanden, tenzij degelijke tegemoetkomingen worden gegeven aan die visschers die — geheel of ten deele — het brood op de Zuiderzee verdienen. Wij kennen reeds de wijze waarop de Staatscommissie zich heeft voorgesteld door de Regeering de bezwaren, verbonden aan den ondergang der Zuiderzee-visscherij, te doen opheffen. De bewoners van de eilanden Marken, Urk en Wielingen —de Zuiderzee-visschers in het algemeen — met hun wijde, korte broeken, hun ruwe of gebreide muts.n, geheel in 't baai gehuld, vormen blijkbaar een krachtig volk. Het is een eigenaardig ras, dat gedurende eeuwen de kuststreken bewoont, en weinig vermenging met andere volkselementen ondergaan heeft. Daardoor is het oude type hier zuiverder bewaard dan bij de overige bewoners des lands. De visschersknaap gaat reeds vroeg mede naar zee, eerst van tijd tot tijd voor enkele dagen, en op jeugdigen leeftijd reeds voorgoed. Zóó blijft de zee zijn element gedurende het gansche leven. Hij begint als iongen te dienen voor een klein loon, dab angzamerhand grooter wordt Hij wordt knecht en vischt vervolgens op deel voor een vast weekgeld, hoewel ook velen hun geheele leven knecht blijven. Zijn vrouw kiest de jongeling uit de visschersfamilie; wie niet in cue sfeer gewoon is, zou er ook niet kunnen aarden. En als de vissen er eindelijk zijn kracht met den leeftijd voelt verzwakken, en aan een jonger geslacht de schuit overgeeft, is het de grootste vreugde van den grijsaard zich aan de haven te plaatsen, en over zee naar den verren horizon te turen, of daar ook het bekende zeil opduikt uit de kimmen. De vissc-ier Mest zijn bedrijf geatwziiiß, omdat hij zich vooreteJfc dat dit beroep hem tot welvaart zal brengen, maar de lerve__3omsta__d_ghede_i brengen hem als va___elf op ze©, Aam andere beroepen, denkt bij minder en hij heeft daartoe ook geen aanteiding, of het moest zijn om eenigen kleinhandel te drijven. Zijn hoogste ideaal is om zelf een schuit te bezitten. Hij gaat met alle _a_u_igheid aan het sparen en zoodra eenige honderden guldens zijn eigendom zijn en een huwelijk in het uitzicht is, wordt er met een scheep stimmerman onderhandeld. Er wordt een botter op stapel gezet, en. zoodra die gereed is, kiest de visseber daarmede het ruime sop. Wat hij nog te kort kwam, wordt, als hij des Zaterdags terugkeert maar zijn gezin, bij gedeelten afbetaald. Zoo jvordfc hij, als de omstandigheden hem gunstig zijn, eigenaar van het schip. Aldus is het vissohersleven aan de zee verbonden- en zijn in! de dorpen aan onze kusten, duizenden! bewoners in innige gemeenschap met de zee opgegroeid. De zee is het land dat zij bearbeiden, de akker die» zij beploegen, het veld waarvan zij oogsten. De Staatscommissie zegt in haar verslag omtrent de Zuiderzee-visscbers het navolgende : „In de Zuiclerzee-visschersplaatsen heersenen een netheid en tevredenheid, en inzonderheid een krachtig physiek, die aangenaam aandoen, bij wat men daaromtrent elders veelal aantreft. In het algemeen wordt onder de _ visschers een goede geest aangetroffen. Zij leven matig en steunen elkander onderling .zoolang mogelijk in de slechte jaren, vertrouwende op elkanders eerlijkheid. Bovendien is de visscheTsstand een krachtig element in de Nèderlandsche natie, dat flinke zeelieden levert, ook voor ofize marine en het loodswezen. Wegens zijn goede eigenschappen behoort die vis- Bohersstand zooveel mogelijk gehandhaafd te blijven. Maar ook de billijkheid brengt n_edle,da_i het nadeel uit de afsluiting van de Zuiderzee voor de visschers voortvloeiende, zooveel mogelijk weggenomen worde. Door die afsluiting wordt niet alleen aan hen die uitsluitend van de Zuiderzee-visscherij leven, het middel van bestaan geheel ontmomen, maar ook wordt hun materiaal, dat ongeschikt is voor de Noordzee-visscherij nagenoeg waardeloos gemaakt. Voor aanvoer van materialen, tijdens dien aanleg van den afsluitdijk, en van de daarop volgende indijkingen,' zijn de visschersscbepen niet gunstig gebouwd. Den visschers staan de handen voor anderen arbeid verkeerd. Hoogst zelden houden zij, of zelfs hun vrouwen of kinderen, zich bezig met kleinen land- of tuinbouw. Men wane daarom niet, dat het tegenwoordig levend visschersgeslacht zich zal toeleggen op den landbouw. De visschers zouden zich daartoe moeten verplaatsen naar de drooggemaakte gronden, waartegen een tweeledig bezwaar bestaat. Eerstens verdwijnt de gelegenheid tot visschen reeds voor het grootste gedeelte met de voltooiing van den afsluitdijk, terwijl de nieuwe polders, die het arbeidsveld zouden moeben worden voor de voormalige Zuiderzee>-visschers, eerst vele jaren later gereed komen. Ten andere zouden de visschers hun woningen, waaraan zij zeer gehecht zijn, tot eiken prijs van de hand moeten doen. De oplossing van het visscherijbezwaar most worden gezocht in het bevorderen van de Noordzee-visscherij door die visschers, welke nu geheel of tien deele van de Zuiderzeevisch leven. ■ar v. d. V. --- INTERESSANTE INBRAAK. Een brutaal dievenstukje heeft te San Francisco groot opzien gebaard. Op zekeren morgen ontdekte men, dat uit de sterke geldbergplaatsen van een inrichting, waarin Califomisch goud gezuiverd werd (Shelby Smelting and Lead Cy), 280.000 dollars aan gouden staven gestolen waren. Dagenlang hield deze inbraak de politie op de been. De belooning van 5000 dollars, uitgeloofd op de arrestatie van den dader, wekte op tot koortsachtige activiteit. Verscheidene verdachten werden gearresteerd, onder wie een jongmensch, John. Winters geheeten, die ten slotte bekende, de inbreker te zijn en de politie naar de plaats bij het Shelby-etablissement bracht, waar hij zijn buit had verborgen. De bijzonderheden van deze inbraak grenzen bijna aan het ongeloofelijke. James Mc. Glynn, een in de nabijheid van de bewaarplaats werkende arbeider van de Shelbywerken had in den nacht, waarin de inbraak had plaats gevonden, leven in de bergplaats voor het goud gehoord. Hij was met andere arbeiders gaan kijken, doch toen zij zagen, dat alles gesloten was, gingen de mannen weer aan hun werk. Dat een inbreker langs anderen weg in de bergplaats kon komen, kwam bij niemand op. Het Shelby-etablissement ligt aan de kust van de golf van San Pablo, ongeveer 50 K.M. ten noorden van San Francisco. Het goud, dat er gezuiverd wordt, wordt iederen morgen door het stoomschip „Suno.l" naar de stad overgebracht en daar in de kluizen van Shelby en Co. bewaard. Den morgen na de inbraak kwam de „Sunol" als gewoonlijk, om goudstaven ter waarde van 400.000 dollars te halen, die den avond tevoren in de bergplaats waren gebracht. Toen de werklieden, die de staven laden moesten, in de bergplaats wilden gaan, bleek het slot van binnen beschadigd te zijn. Met geweld verschafte men zicb toegang en toen bleek, dat er ingebroken was. Hoe dat geschied was, bleek ook dadelijk : een groot gat in den bodem, daarnaast een staalboor, een ledige oliekan en eenige stukken verbrand papier verrieden het werk van don dief. Een verder onderzoek bracht uit, dat de dief van den nabij het etablissement voorbijloopenden spoorweg tot in de bergplaats een onderaardsche gang van 20 voet lengte gegraven had. De stalen bodem der bewaarplaats was met de boor bewerkt. De wanden en het plafond van den onderaardschen tunnel waren met balken en planken gestut en de uitgegraven aarde onopgemerkt rondgestrooid. John Winters, de inbreker, heeft den diefstal alleen gepleegd, 'den tunnel alleen gegraven, alles alleen gedaan. Veertienmaal is hij door den tunnel heen- en teruggegaan om zijn buit weg te halen. Aan het graven van den tunnel heeft hij twee maandenlang iederen nacht besteed. Het gestolen goud werd gevonden op den bodem van de golf van Pablo, waar Winters het had laton zinken, om het later op te visschen. --- Gemengd Nieuws. Heizerii- Friedriclieu de.journalisten.Niet te vergeten is wat keizerinFriedrich deed bij gelegenheid van de opening van' een der Berlijnsche volksbaden, ten gunste van een bijzonder ijverigen reporter, die de bevelen der politie niet opvolgde om binnen een aangewezen plaats te blijven, zoodat hij in gevaar geraakte. De keizerin zag de moeielijke positie, waarim de journalist zich bevond en zich tot den hertog van Ratibor wendende, zei zij: „Bemoei u toch eens met dien slecht behandelden journalist. Hij en zijn collega's hebben het volste recht hier te zijn, want voornamelijk door den steun der pers zijn de noodige gelden bijeengebracht kunnen worden voor deze stichting." Eens op een bal werd keizerin Friedrich, die toen nog kroonprinses was, op haar sleep getrapt, zoodat de stof scheurde. Dadelijk stond een kring van reporters om haar (heen. Even trok zij een lachend gezicht en zei daarop duidelijk verstaanbaar tot haar dochter: „Charlotte, speld eens gauw mijn sleep op, anders staat er morgen in alle kranten te lezen, dat de kroonprinses maar half aangekleed op het bal' verschenen was.v Anderhalve souverein. Een koetsier van een huurrijtuig, die dikwijls door leden van het Parlement gehuurd werd, verhaalt in een Engelsch tijdschrift zijn ervaringen. — Ik heb twee- of driemaal den prins van Wales gereden, zegt hij, maar niet meer sedert hij koning is.Het leek mij altijd een droom als Z. K. H. in mijn rijtuig zat, hij had altijd baast en verlangde steeds, dat ik hem in een bijna onmogelijken tijd naar de plaats van zijn bestemming bracht. De laatste maal, toen ik den prins reed, stapte hij vlak voor Westminster in. — Voort, cabby, hoorde ik op eens, word wakker! Ik kende zijn vriendelijke stem; voor ifc mij echter bezinnen kon, zaten twee heeren in mijn rijtuig. Den prins van Wales kende ik evengoed als mijzelf, maar ik wist eerst niet wie de andere deftig uitziende heer was. Later viel mij in, dat het de koning van België was. Ik nam dadelijk den hoed af, maar de prins zei boos: — Domoor, zet je hoed op, hier op straat geen ceremoniën, en als de bliksem naar Marlborough-House. Ik haastte mij natuurlijk voort, maar zag nog juist een kleinen geestelijke, die schijnbaar onverschillig naast het rijtuig stond en met een onschuldig gezicht naar de twee heeren keek. Wat wil hij toch, dacht ik, is hij alleen nieuwsgierig of heeft hij wat voor? Toen ik voor het hek van Marlborough-House kwam, was mijn paard warm van het rennen. — Goed gereden, cabby, uitstekend, zei de prins, die blijkbaar goed geluimd was. Hoeveel krijg je — maar gauw wat, want ik moet in drie uur het werk van drie dagen doen. Hoeveel is het? — Nu, mijnheer, zei ik aarzelend, maar toch vast besloten er mijn voordeel mee te doen, als ik bedenk dat ik een heelen souverein en een halven souverein onder mijn hoede gehad heb, dan zou ik mij toch niet van het gewicht der zaak bewust zijn, als ik iets anders dan goud zou verlangen. Dit beviel den prins, want hij zei:! — Goed, cabby, hier is een sovereign voor het rijden van den souverein, ik tel niet mee. Bliksemsnel waren de beid© heeren verdwenen en ik klom even gauw van deü bok om op de gezondheid van den besten prins ter wereld te drinken. Toen ik omkeek, zag ik weer denzelfden geestelijke met het onschuldige gezicht naast mij, en plotseling herkende ik in hem den meest geslepen detective van de wereld. --- Bahalve aan de Kiosken der Hfljylliy Nèderlandsche Kioskenmaatschappij is het Nieuwsblad in losse nummers verkrijgbaar bij de navolgende agenten, die zich mede belasten met het aannemen van advertentiën: J. Amesz, Voorschoterlaan 7. D. Brouwer, Halstraat 2. E. P. Borgh, Erasmusstraat 67. C. v. d. Bil, West-Kruiskade 200. W. F. v. Duijn, Van Spaanstraat 33. Wed. H. J. Derks, Drievriendenstraat IU J. A. Duivenee, Koenensfcraat 6. J. Don, Proveniersstraat 42. P. F. v. d. Ende, Nieuwstraat 23. H. Engelman, Zwaanshals 131. P. M. Elberg, Nieuwen Binnenweg 251.' J. J. De Graaff, Noordsingel O.Z. 153. Chr. Huetink, Aert van Nesstraat 90. W. De Haas, Hofdijk 32. G. J. Hosman, Binnenweg 97a. Wed. E. De Haas, Jonkerfransstraat 37. C. Hollaar, Goudscherijweg 268. Hartman, Bloemstraat 92. C. De Jong, Verzijdenstraat 33. J. W. Jongepier, Noordmolenstraat 58. L. C. Kruijne, Lange Warande 134. J. L. Kriens, Slaakkade 89. W. Kok, Rosestraat 8. G. W. Koelewijn, Slaakkade 48. J. A. Knuppe, Goudscheweg 139. A. Kastehjn, Oosteinde 62. C. Korsten, Feijenoordstraat 36. J. C. De Keulenaar, Zwart Janstraat 60^ J. J. Kieffer, Lusthofstraat 121. J. J. Koppe, Zaagmolenstraat 127. A. H. P. Lindeman O. Zeedijk 139. L. Leeflang, Zomerhofstraat 31. H. Loos, weste Wagenstraat 76. C. Morgenroodt, Pleretstraat 54. A. T. Mandos, Goudschestraat 100. P. H. v. Noothoorn, Burgemeester Hoff* manplein 34. G. J. Olree, Gouvernestraat 57. Gebrs. Poot, Oppert 110. J. J. Ravesteijn, Goudsche Rijweg 86. F. Rackwitz, Boomgaardsti'. 82. J. Rackwitz, Teylingerstraat 21. J. J. Sterkenburg, Sionstraat 46. J. Schouten Jr., Siondwarsstraat 3. C. Slijk, Nadorststraat 125. F .Sluijter, Dirksmitstraat 47. P. C. Sloos, Oostplein 15. Wed. v. d. Sanden, Giashaven 35. J. D. Stoute, Rosestraat 53. H. Sfcegman, Nieuwe Binnenweg 453. C. Schusler, Botersloot 83. ■ W. J. Du Sar, Jan van Loonslaan 40. W.P.Den Turk; VKetkade 68. P. J. Verlooij, Binnenweg 29. J. G. Vlieger, Van der Werffstraat 31. Wed. v. Viegen, Jacob Catsstraat 137. J. Veenboer, Oranjeboomstraat 83. P. Willemsen, Kruiskade 31. A. D. Zwaans, Sint Mariastraat 42. W. A. Zieleman, Crooswijkscheweg 187. --- Buitenlandsch Overzicht Terwijl in ZUID-AFRIKA de positie der Engelschen zeer verergerd is door den inval van een vrij aanzienlijk Boerienstrijdmacht onder persoonlijk bevel van den oppberbevelhebber Louis Botha in Natel, terwijl de regeering te Londen dan nu toch eindelijk openlijk blijken moet hebben gegeven, dat zij den staat van zaken ernstig __uz_et; terwijl de Boeien, blijkens de verliezenlijssbei-, voordeel op voordeel beiialien, schetst Charies Wiiliams, wel op zeer ontgelegei. tijd voor Chamberlain en de overige aanleggers van den onzaligen; krijg, de onaangename positie van Groo-Bri'cta_H_ië tegenover de met het begin van het zomerseizoen herlevende activiteit van de Boeren zeer treffend, door te herinneren aan de toezegging van den minister van oorlog Brodrick bij de indleniing der legerbegrooting, dat voor October van het loopende jaar de Britsche strijdmacht in Zuid-Afrika aanmerkelijk zou kunnen worden verminderd en tegen het einde van het beigrootóngsjaar de uitgaven van het leger teruggebracht zouden zijn tot het gewone bedrag. Hij merkt dienaangaandte voorts het volgende op: „Wij zijn nu aan October en toch wordt beproefd, hier an in de koloniën, nieuwe troepen te werven, ja wordt zelfs getracht de oorlogsmoede Yeomen over te halen, terug te keeren naar het veld van de ontbering, zooa! niet dat van den roem. Er is geen rust voor de mannen, die twee jaar lang de vermoeienissen eo de hitte vam den afmattienden dag, de ellende en de koude van den pijndgenden (nacht hebben gedragen. In plaats va» te ven__iin.deren, gaan de uitgaven voort en dreigen ze toe te nemen. Officieel wordt medegedeeld, dat voor heb oogenblik geen giroote aantallen troepen uitgezonden worden, daar het hoofdizakelijk aankomt op activiteit in de colonnes daar. Maar de mannen da&r zijn zóó uitgeput, dat ze zelf niet kunnen volbrengen, wat kortelings van hen is gevergd en, om het nu eens niet te mooi voor testellen, wij hebben geen troepen meer, om te zender., zonder dat we Enig eland zelf meer ontblootte n, dan in de laatste veertig jaren ooit geschied is! Waar is hefc tweede lagerkorps van sir Evelyn Wood? Zeker müet in de vlakte van Salisbury. Waar is het eerste legerkorps van sir Redvers Buller? Voorwaar nSet te A-dersbot, Het departement van oorlog zou loird Kitchener wel meer troepen zenden, als het ze maar had, maar bet beeft ze niet. Wij zijn niet eens in staat, de verliezen aan te vullen!" Zoo schildert Ch artes Willams den toestand en wie nog mocht meenen, dat hij wat al te donkere kleuren gebruikt, bedenke het volgende: Pas heeft men verteld, dat de Britsche legerkorpsen in de Kaapkolonie worden aangevuld, naarmate er meer Boeren uit de Republieken in de Kolonie vallen, maar aan de Mosselbaai moeten reeds matrozen aan land worden gezet „om in de versterkingen dienst te doen". Niet alleen bewijst dit,dat de Britsche legerkorpsen, die naar de behoefte worden aangevuld, tegenover de „enkele stroopende benden" nog niet eens de hulp der zeesoldaten kunnen ontberen, er blijkt ook uit, dat de „laatste poging", die de Boeren nu in de Kaapkolonie wagen, niet is de laatste, omdat zij zijn uitgeput, maar om een reden, die men in Engeland nog maar altijd niet wil inzien in spijt van de vermaningen van Charles Williams en zooveel anderen, die het beter met hun land meenen dan de schreeuwers, die roepen onmeer soldaten en... zelf er niet aan denken van huis te gaan. Behalve gebrek aan: mannetjes heeft ENGELAND nog gebrek aan zoowat alles,wat het noodig heeft, om den strijd voort te zetten. En nog steeds worden er Europeesche regeeringen gevonden die toestaan, dat aan de Engelsche regeering kanonnen, paarden, zadels en andere oorlogscontrabande wordt geleverd. De gezant der Zuidafrikaansche Republiek dr. Leyds, heeft, naar Pari s-N ouv e 1-1 e mededeelt, een ernstig protest tegen die handelwijze ingediend bij de regeering der OOSTENRIJKSCH-HONGAARSCHE monarchie. In het jongste Blauwboek, door de Engelsche regeering uitgegeven, wordt openjk erkend dat de regeering der monarchie aan een oostenrijksche firma toegestaan heeft, „als buitgenwone gunst", aan Engeland een partij zadels te leveren voor de Yeomanry, die uitgezonden werden, op een tijdstip, dat Engeland die hulp noodig had. In Januari 1900 waren de paarden eveneens in Oostenrijk gekocht, met medeweten van de regeering der monarchie. Toen had dr. Leyds aan graaf Goluchowsky, den minister van buitenlandsche zaken der monarchie, dringend verzocht, maatregelen te nemen, om aan deze schending van de neutraliteits-begrippen een einde te maken. Toch ging de regeering der monarchie voort, de neutraliteit te schenden. Thans heeft dr. Leyds, in een schrijven aan de regeering te Weenen, opnieuw krachtig geprotesteerd, wijzende op het door Engeland erkende feit van de levering der zadels. De gezant der Z.-A. Republiek dringt er op aan, ditmaal eenig antwoord1 te ontvangen op het protest, en eveneens op de protesten, vroeger, reeds bij de regeering der monarchie ingediend tegen het leveren van paarden en van kanonnen aan Engeland, waarop die regeering tot nog toe zich niet verwaardigd heeft te antwoorden. Waarschijnlijk heeft de regeering der monarchie het nog steeds te druk met haan eigen, binnenlandsche aangelegenheden, om zich met deze „diplomatieke quaestie" ernstig te bemoeien. Want de strijd tusschen TSJECHEN en DUITSCHERS duurt maar steeds voort. En de tegenwoordige minister-president in Oostenrijk, baron Von ïjoerber, is de zaak allang moe} naar de Wiener Volks- Ztg. meldt. Hij ziet uit naar iemand,aan wien hij de zaak kan overdragen. In den Rijksraad zijn wederom allerlei moeielijkheden gerezen; en indien minister Von Koerber er in slaagt, de overeenkomst met Hongarije en de handelverdragen tot stand te brengen, dan beschouwt hij zijn taak als geëindigd, en wil hij gaarne zijn plaats aan anderen afstaan. De Wiener Allgemeine Zeitung ontvangt van goed onderrichte zijde de volgende mededeelingen omtrent het ontstaan en den inhoud van het FRANSCH-RUSSISCH verbond. De dagen van Kroonstad in 1891 brachten een militaire overeenkomst, waarin uitdrukkelijk Duitschland wordt genoemd, en bepaald wordt, dat Frankrijk en Rusland elkaar in geval van aanval met bepaalde contingenten zullen ter. hulp komen. In 1897 werd de overeenkomst een formeele alliantie. Het Fransch-Russische verdrag is een werkelijk verbond naar het voorbeeld van het ÜUITSCH-OO STENRIJK SCH verdrag. Het heeft een zuiver defensief karakter en verschilt van de aanvankelijke militaire overeenkomst hierin, dab beide staten niet slechts met een gedeelte, maar met hun geheele legermacht in geval van aanval elkaar zullen helpen. Verder wordt vastgesteld, dat beide staten slechts onder wederzijdsch goedvinden vrede mogen sluiten. In het alliantie-verdrag wordt niet meer van een bepaalde mogendheid gesproken, tegen wie het verbond gericht is, maar slechts in het algemeen van een aanval. Het verbond is voor een bepaald aantal jaren gesloten en wordt stilzwijgend vernieuwd. Ten slotte bevat het verdrag, bepalingen omtrent het defensief karakter van het verbond en noemt als doel het bewaren van den vrede. Ook de Indépendance Beige geeft eenige mededeelingen over de bepalingen van dit verbond. Eén van haar medewerkers heeft te Compiègne een onderhoud gehad met iemand, die door zijn positie goed op de hoogte is van hetgeen tusschen den czaar en den president en hun respectieve ministers van buitenlandsche zaken is behandeld. „In algemeenen zin", zoo vertelde deze diplomaat, „is het verbond aangevuld, zelfs uitgebreid." Ja, uitgebreid, en uitgebreid op verscheidene belangrijke punten. Ook meen ik, zonder in détails te treden, die voor publiciteit niet geschikt u te kunnen meedcelen, dat voortaan het gemeenschappelijk optreden van de twee verbonden mogendheden op den loop der gebeurtenissen van de politieke wereldorde zich krachtiger dan vroeger zal doen gevoelen. Het Fransch-Russisch verbond heeft altijd den wereldvrede tot doel gehad; thans is dit meer dan ooit het geval. Maar van nu af is besloten, met bet zwaard in de hand den vrede te handhaven, of te herstellen, indien hij verstoord wordt. In elk geval is men overeengekomen, het blinde toeval niet meer meester te laten van de ontwikkeling van welk geval ook. Men is overeengekomen, meer dan vroeger nog te waken tegen de misdadige ondernemingen van zekere politieke avonturiers, die slechts hun onherilstichtendle luimen als richtsnoer voor hun gedrag schijnen te nemen, immers men acht de handhaving van dern algemeenen vrede onbestaanbaar mieb de handelingen van deze volksleiders, die geen moraliteit bezitten, omdat zij geen geweten hebben. Dat is „grosso modo" de beteekenis van de aanvulling van het Fransch-Russisch verbond, dat te Compiègne tot stand gekomen is. De naaste toekomst zal u misschien meer doen weten. " Aan den anderen kant, zegt fle medewerker van Indépendance, verzekert men dat men krachtig werkt voor een bemiddeling tusschen Engeland en de beide Zuid- Afrikaansche republieken. In den loop der gesprekken, die eenerzijds tusschen Delcassé en den czaar, anderzijds tusschen graaf Lamsdorff en president Loubet hebben plaats gehad, is er langdurig gesproken over den pijnlijken Engelsen-Boerenoorlog en over de middelen, om te trachten daaraan op vreedzame wijze een eind te maken. Het desbetreffend onderhoud, dat terstond hervat en voortgezet is door de beide ministers van buitenlandsche zaken,n_oet bovendien slechts wordlen beschouwd ais de voorbereiding tot een conferentie, die over dit onderwerp stellig tusschen den czaar en den president zal plaats hebben. Naar hetgeen mij is verzekerd, aldus besluit de medewerker van het Belgische blad zijn artikel, schijnen de beide illustre staatshoofden goeden moed' te hebben op een gunstig rv* sultaat van hun genereus© en onbaatzuchtige pogingen. ---