De moord op den landweg. (Een droeve geschiedenis). 1. De moord. Het was in November. Zooeven sloeg de Üoppsklok zeven slagen. Den geheelen dag i»a_ sneeuw vermengd met negen gevallen te. de wegen waren onbegaanbaar. Hij had gehoopt in de rijke streek een onderkomen voor zijn vermoeid lichaam' oe vinden — dooh vergeefs. Urenlang had hij in den herfststorm geloopen, telkens bad hij geprobeerd ia een logement onder dak te komen, en telkens had men hem de deur gewezen. Zijn hart gloeide van wraaklust. Hrj «ohudde de vuist tegen de huizen, tegen de menschen, tegen de heele wereld. Maar dan zag hij in de verte het glimmen van de al te bekende uniform en fluks stapte hij voort. En dichter viel de sneeuw... zwaarder loeide de wind en spookachtig joegen zwarte wolken over zijn hoofd weg. Daar kwam zij aan. O, droef geval! Zij Was zoo jong, zoo schoon, het vriendelijke goedhartige meisje. Bij een bezoek aan buren had zij zioh wat verlaat, doch zonder 'kwaad vermoeden schreed zij voort. Em hij zag haar. — Ha! was alles wat hij uitstootte, maar dat was haar doodvonnis. Een wilde blik uit zijn oogen, ean greep van zijn ruwe vuist om haar blanken hals —¦ een nederstorten op den moddergrond — een gorgelend rochelen en alles was voorbij. Hij stond op, trok een oud kleed uit zijn voddigen ransel, omwikkelde er het lijk mee en trok bet vender. En loeiender hief de storm zijn stem, wreeder weende de hemel zijn ijzige tranen op de plek van den moord en hij liep voort, het lijk met zich sleepend. Maar achter hem was wapengekletter. Naderde daar de vergelding? 2. Het Bloedgeld. Acht uur. Donderslagen dreunden door de lucht en. "liksemyoi^chten verlichtten vóór hem de muren der stad. Hij zag de lichtjes flikkeren uit de lantarens der bewakers, maar $_ schuwde het licht en gedoken in de zwarte duisternis sloop hij met zijn afschuwelijken last tot waar de hand destijds de wallen had stukgeslagen. Hij kroop er door, bet lijk niet zich sleepend en was dan in een warnet van donkere, smalle straatjes. Maar bij wist den weg; in de veiligheid van 'bet duister sloop hij voort, tot hij aan een iboog zwartberookt gebouw was gekomen. Nog eenmaal wierp hij een schuwen blik achterwaarts, dan trad hij het huis binnen. Daar, in de gang naast de deur was een klein schuifraam, waarachter de gestalte van een robusten man zichtbaar werd. Licht tikte de moordenaar op bet venster, drie malen. Het raam werd voorzichtig opgeschoven en bet gelaat van den robusten man loeirde behoedzaam naar buiten. Dooh hij scheen zijn man te kennen, althans hq Schudde bet hoofd en trad in den corridor. — Kom! sprak hij fluisterend en het tweetal begaf zioh in een duister achtervertrek. Een vetglimmende vrouw wachtte hen daar op. Aan hare naakte armen kleefde bloed. Geen woord werd tusschen de drie gewisseld. Hij wierp de vrouw zwijgend het lijk voor de voeten en bet bloedige wijf hief het fevoelloos op, trok de omhulling weg en ekeek de doode met kouden onderzoekenden blik. — Jong, heel jong 1 sprak zij rustig, liet het lijk weer vallen en wreef haar handen af aan haar bevlekt schort. Toen hief zij ¦ tot haar man, — den robusten — één vinger op. De«e scheen het teeken te begrijpen, hij graaide in zijn zak en overhandigde den moordenaar een blinkend zilverstuk, dat deze gretig nam. Het was het loon voor zijn misdaad 1 —¦ Zwijgen! fluisterde hij bet echtpaar toe en ?zwijgen" ! echode dit hem na. En wreed lachend sloop de booze misdadiger de achterdeur uit. 3. De wreker. De robuste was door de achterdeur teruggekeerd achter zijn venster op zijn oude plaats. Na enkele minuten trad ook de moordenaar door de voordeur weer binnen ; nu blonk een wreede lach op zijn gezicht, hij trad de kamer achter de deur binnen en riep met luiden stem : een borrel! Ben meisje dat langs hem heen weg wilde sluipen, kneep hij in de wang met dezelfde hand waarmee hij straks gemoord bad. Vreeselijk 1 Hij bekeek het voor hem neergezette glas toet liefkooaenden blik. Dacht hij misschien aan zijn ouden vader, die ook zoo gaarne zoon glas zag? Wie zal zeggen wat soms het gemoed eens moordenaars beweegt? Ben slok, een hap, weg was de inhoud. — Nóg een borrel! liep hij, het bloedgeld uit den zak halend. • Onderwijl had zich buiten iets bijzonders afgespeeld. In hare vlijtige belangstelling bad bet bloedwijf niet opgemerkt dat er zich een neus plat drukte tegen het venster, dat een dof „aha" aldaar een mond ontsnapte, waarna de neus verdween. Keeren wij tot de kamer terug. Aldaar zat nu de moordenaar aan een tafel, een dampende worst voor zich. Hij greep een mes, maar op dit oogenblik voelde hij met ontzetting boe een hand zich krachtig tusschen zijn hals en zijn jaskraag wrong en noe een andere hand hem naar de deur Wenkte... En een half uur later viel achter den moordenaar een ijzeren deur in bet slot en men hoorde toen niets meer dan een nijdig gesnork, zóó hevig of het met den h lillenden nachtstorm buiten wilde concurrcoren. 4. De straf. Wij kunnen onze droeve geschiedenis kort eindigen. . Drie maanden daarna de zon *o het gerechtsgebouw v/aar oase drie bekenden, de rac-: : paar Jóór den rechter;-stoel ::;u hard, alsof huu "liet vreemd was, kek; _ zij naar den °i _' var. justitie, die zoooven de voorlezing v';i zijn eisch eindigde : ...en worclt als wettig en overtuigend bewezen beschouwd dat: ds schoenmakersknecht Jan Baittoazar bierman "uit Bfeusden, schuldig is aan diefstal van één aan Peter Mulder, te Oud-Vosmeer, toebehoorende gans, en dat hij deswege gestraft zal worden met een maand gevangenisstraf, terwijl de herbergier Jozef Kremer en zijn vrouw Karolina wegens heling gestraft zullen, worden meit veertien. dagen, gevangenisstraf e_ de kosten. --- De bevolking van Engeland die van Wales, Schotland en lerland niet inbegrepen, bedroeg in 1901 blijkene de officieel./ volkstelling, 32 millioen 12. £13 personen bewonende 6.260.852 Kuizen. Deze bevolking bevat 15 millioen 728.613 mannelijke personen, waarvan een vierde deel minder dan tien jaar oud is; H.32B.9lBgehuwde personen; 19.402.188, die nooit gehuwd geweest zijn; 1.250.000 weduwen en 550.330 weduwnaars. Onder de vrijgezellen zijn te vermelden 3 625 jonge_o_rters", boven de vijf-enfcwintig'jaar. 382.468 „jongejuffrouwem" die alle over de vijf-en-dertig jaar zijn. Droevige bijzonderheid: op den dag der volkstelling waren 208.650 personen, zonder bron van inkomsten, opgenomen m armhuizen 84.718 in krankzinnigengestichten, 17 480 in gevangenissen en 42.026 in ziekenhuizen. Eindelijk bevonden zich 596 personen, van wie 501 vrouwen in gestichten voor dronkaards. De vrouwenbeweging heeft enorme vorderingen gemaakt, naar de statistiek te ocrdeelen : 212 vrouwen zijn dokter, 55.784 op een kantoor, 171.660 bij het onderwijs, 2 .707 staan in 't buffet, 4 dappere vrouwen verdienen haar levensonderhoud als metsela, r • 279 vrouwen als doodbidder. Voegen wiï er nog bij, dat 138.130 jongens en 70.262 meisjes van 10—U jaar hun eigen kost verdienen. Ten slotte dat 25.317 Engelsehen blind en 15.246 doofstom zijn. --- Eens, maar nooit weer. De heer Jozef Wakker was een der aanzienlijkste burgers in het kleine stadje Nieuwburg. Hij had den naam de beste horlogemaker te zijn drie mijlen in den omtrek, en leefde met zijn vrouwtje in rust en vrede — dat wil zeggen, als hij „rustig" en .vredig" was, en dat was de kleine dikke Jozef immer. Nu en dan lustte het hem wel zich tegenover zijn betere helft, de „zachtaardige" Mina, een beetje heer en meester te toonen,— het bleef evenwel alleen steeds bij schuchtere pogingen — want Min» kon soms heel ónzaehtmoedig uit haar slof schieten. Vóór alles eischte zij,dat haar „brave" Jozef, die, zooals zij hem onophoudelijk wijs trachtte te maken voor „huisvader" in de wieg was gelegd, steeds vóór tien uur 's avonds, precies, zóó precies als de door hem vervaardigde horloges, thuis zou zijn. Wakker was ook zoo verstandig, dit „voor zijn gezondheid zoo heilzaam voorschrift" nauwkeurig na te komen, want de gracielijke toe___ni_g van zijn lieve gade om des avonds, — zij het ook slechts tweemaal in de week — naar de soos te gaan en zich met zijn vrienden en kennissen over de hoogere en lagere politiek te onderhouden, wilde hij, door laat thuiskomen, niet verbeuren. Buitendien was er in hemzelf een drang om op den door zijn vrouw bepaalden tijd huiswaarts te keeren, daar het toeval hem met een kolossalen zucht tot slapen had gezegend. Op een avond evenwel had zich iets heel onverwachts voorgedaan. — De stamgasten hadden in een aanval van grootheidswaanzin het plan opgevat — een vere©naging te stichten. Schrik niet, waarde lezer,— het was slechts een loterij-v__enfiiging. Terstond werden statuten ontworpen, en had de verkiezing der bestuursleden plaats. Al zijn ibeachedden _^en__ib!beli_gen ten spijt, werd Wakker tot president benoemd. Zooals vanzelf spreekt moest deze in het eentonig leven van den eenvoudigen horlogemaker veelbeteekenende promotie — op kosten van den nieuwen hoogsten titularis — „waardig" gevierd worden, weshalve de eene flesch wijn na de andere werd ontkurkt Zoo werd het ongemerkt 10, 11, 12 uur. —- Toen, — de klok van den toren der groote kerk had nauwelijks den twaalfden slag uitgeslagen, — toen maakte zich van onzen wakkeren president een naamlooze angst meester, — want plotseling had hij aan zijn Mina gedacht. Hoe zal zij zich slapeloos op haar legerstede omwentelen en met welk een woede zal zij op hem wachten! Zweetdruppels parelden op zijn voornoold, terwijl _j een paar maal achtereen van kleur verschoot. — De lustige sociteitsvrienden echter schenen de oorzaak van zrjn zielekwelling geraden te hebben — en wisten die deels spottend, deels door op zijn gevoel van mannelijke waardigheid te werken, te verdooven. — Vijf slagen sloeg de klok van den kerktoren, toen Wakker uit de soos, ondersteund coor de andere fuifgenooten, slaperig en d°odmoe, huiswaarts strompelde.. Moeisjaam klom hij de trap op, terwijl jJ11 scherp oor reeds den bruisenden stroom die bedsermoen heet, meende te vernemen. In ac voorkamer trok de zwaar-ademende echtgenoot stil en behoedzaam zijn laarzen uit en sloop onhoorbaar, als een dief, het slaapvertrek binnen. Welk een zalige gewaarwording echter maakte zich daar van hem meester, toen hij voor het zoo vurig verlangde bed stond. Zijn Mina sliep als een schoone fee. Bijna geestdriftig ontdeed hij _ch van zijn. j&s, dan van zijn vest, en juist was hij van ook zijn broek uit te trekken, — toen Mifca ontwaakte. — Sta je nou al op, manlief? lispelde zij, d' dag komt pas aaa den h&jaeï. . wien dsr.c goddelij . ¦'e.; hemels vo*r. an hét si ; n, Btet hst oog op een mooie bestelling, die een met den vroegtrein reizend handelsreiziger voor een zijner principalen bij mij wenscht te doen. Met welk een vreugd had de slaapdronken boemelaar, die van moeheid — en nog wèt — bijna ineenzakte zich in Morpheus' armen geworpen, — het kon evenwel niet zoo zijn, — bij koos van twee kwaden het geringste — en sleepte zich maar weer voort. Op de trap echter zwoer hij een duren eed — „éénmaal maar nooit weerl" --- HET VADERLAND. Hoe lief is mij het plekje op aarde, Waar eens mijn wiegje stond I De tuin, waar 'k bloemen gaarde, Het strand, waar ik schelpjes vond. Het paadje langs den waterkant, Waar 'k wandelde aan Moeders handl Mijn Vaderland! Hoe lief is mij de weide, Dicht bij den waterval 1 Het plekje op de heide, Waar eens mijn graf zijn zal! Het tuintje, waar 'k zoo menig plant, Eens heb gepoot met eigen handl Mijn Vaderland 1 Hoe lief zijn mij de dennen, Van 't overoude woud, Waar zij, die het niet kennen, Verdwalen tusschen 't hout! O, welk een sterke, vaste band, Bindt me aan mijn dierbaar Vaderland, Aan Nederland! --- OPSNIJDERIJ. Heer: U zult zeker uw prachtig huis op reis wel missen, mevrouw ? Dame (vrouw van een parvenu): Of ik I In het eerste hotel voel ik me als het ware weer dakloos. --- Een vriendendienst. Barfcholomëus Bellefleur was pas dne jaar getrouwd,hoewel hij niet ver meer van de twee-en-veertig af was en vóór dien tijd een verstokte vrijgezel was geweest. En '.n die drie jaar was hij tot de overtuiging ge komen, dat zijn vrouw altijd gelijk had en dat het hem slecht verging,wanneer hij mer. haar van meening durfde verschillen. Toen hij, eenigen tijd geleden, zijn betere helft in overweging gaf hun bezittingen extra tegen diefstal en inbraak te verzekeren en hun zilver, juweelen en andere kostbaarheden bij familie in bewaring te geven gedurende den tijd, dat zij dezen zomer op reis zouden ziin, antwoordde mevrouw Bellefleur kortaf: — Allemaal aardigheden, die goed waren in uw jonggezellentijd (het is niet te zeggen hoeveel verachting zij in het woord „jonggezellentijd" wist te leggen). Wie weet, met welke verdachte kerels gij toen bekend waart... — Maar lieve... waagde Bellefleur op te merken. _ , , , Ja, bekend waart! herhaalde mevrouw Bellefleur met verheffing van stem. Ik zeg toch niet, dat gij zulke personen tot uw intiemste vrienden rekendet? Maar natuurlijk iemands woorden verdraaien, dat kunnen die mannen allemaal. Allemaal, zeg ik! Vroeger hadt ge misschien reden om zoo wantrouwend te zijn, maar nu is dat niet imeer noodig. Mina is een» betrouwbaar Grë kent ze toch pas drie maanden. jy^ is voldoende. Val me toch telkens niet in de rede! Mina zal in huis wijven ; d-; sleutels van de voornaamste kasten nemen wij natuurlijk mee en het geld, dat wij aan verzekering enz. uitsparen, kunnen we later goed aaneen, partijtje besteden. Bellefleur deed iets zeer onvoorzichtig : hij vertelde het voorgevallene met zijn vrouw op de sociëteit en wekte daarmede de verontwaardiging van zijn vrienden op. Dat ging zoo met langer! meenden zij. Hior moest een voorbeeld gesteld worden. En ds samenzweerder, melden raad. Eindelijk waren de vier weken van hee zomerreisje om. Mina, het betrouwbare meisje, was ook al veertien dagen weg. Zij wilde graag eenigen tijd naar huis en de bezittingen der familie waren in het goed gesloten huis en bij de tegenwoordige waakzaamheid der politie volkomen veilig, oordeelde zij. Jammer voor Alma,dat mevrouw haar een dag later voor haar terugkeer had opgegeven dan dien, waarop de familie werkelijk van de reis terugkwam, omdat mevrouw het meisje wilde „verrassen". Ditmaal echter zou er een verrassing voor mevrouw Bellefleur zeli zijn weggelegd! Op hun herhaald gesehei deed niemand open. „ ? Aha! zei Bellefleur met innig leedvermaak tot zijn vrouw, de betrouwbare Mina is er niet. , — Zij zal om boodschappen zijn. Daar zij denkt, dat wij eerst morgenmiddag terugkomen, is zij zeker nog even uitgegaan. Waarschijnlijk zal zij zich niets op haar ge mak voelen, dat wij haar zoo overvallen. — Zeer waarschijnlijk! herhaalde Bellefleur droogjes. — Mijn hemel, altijd hebt ge toch wat tegen te pruttelen! riep mevrouw uit. Geef dan toch eindelijk den huissleutel eens,opdat wij binnen komen. — Den sleutel hebt ge zelf. Maar ik zal zoo gauw mogelijk er een voor mij laten maken. Mevrouw vond bet beter op zulk een ndetebeteekenende bedreiging, zodaJs zij meende, niet te antwoorden. Zij deed do deur open en trad binnen. — Stof, stof, niets dan stof! De vensters gesloten, een benauwde duffe lucht door het geheele huis. In Mina's kamer lag er zooveel stof op de waschtaf el, dat mevrouw uitriep: — Mijn hemel.hier heeft minstens in acht dafren niemand geslapen! — Misschien vond Mina onze slaapkamer beter! merkte Bellefleur zachtjes op. Een woeste blik zijner vrouw was hetee nige antwoord. Zij rende naar de burenen vernam daar de verpletterende tijding, dat Mina al twee weken weg was en morgen vroeg terug zou komen. Dat was een slag voor de arme vrouw. Want nu zou zij het wel haar geheele leven mosten booren, dat haar man baar dat van te voren had gezegd. Boven vond zij Belleïleur bezig met vuur in de keuken aan te leggen. I — Ik zal koffiewater opzetten, zeide hij vriendelijk. Als vrijgezel heb ik zoo dikwijls koffie moeten zetten. Misschien maakt grj ondertusschen de bedden in orde. De sleutels van de kasten hebt gij, geloof ik. Zonder een woord te antwoorden ging mevrouw heen. Maar spoedig weerklonk een doordringend© schreeuw uit de eetkamer. Bellefleur stormde er heen en vond. znn vrouw, badende in tranen, voor de zilverkast — die leeg was. — Ingebroken! sniikte zij. Alles gestolen! De zilveren vorken en lepels van oom Willem, eb asipemgetang vian"tante Hermien, de suikertangen, de wijnkoeler, alles! — En de theelepels en de servetrinigen ? — Alles! kwam het van haar bleeke lipnen. Alles is weg! — Dan heb ik nu toch eindelijk eens gelijk ge... — Houd' uw mond! riep mevrouw Bellefleur woedend! uit.WSlt ge nu nog den draak met mij «tekent Kijk liever eens in mijn schrijf taf eI,of mijn paarlen daar nog in liggen. Bellefleur deed wat hem gezegd *M en — vond ook deze kostbaarheden verdwenen, benevens enkele effecten,die er bij hadden gelegen. — O, Bartboloméus! riep mevrouw Bellefleur uit, terwi.il zij haar man om den hals viel. Kunt ge mij vergeven? Ditmaal is alles alleen mijn .schuld'. Wij zijn geruïneerd'. En dlai; alleen, om.a'afc ik het geld voor Je veraelkeriiiig sparem wilde! — Dat koanter nu. van! Maar stel u gerust, geruïneerd zijn we toch nag niet. Vw paariem en de effecten heb ik namelijk, tegen, uw wil in., op een veilige plaats in bewaring gegeven vóór we weggingen. Dat was een steen van mevrouw Bellefleur's hart. — Hoe practisdh en voorzichtig was dat van u! prees zij. Maar Mina zal ik het wel inpeperen! Ik stel haar voor den zilverdiefstal verantwoordelijk. Hoe gemeen vanhaar mij zoo te bedriegen. — Misschien heeft zij bet zilver wel meegenomen. Gij zult masten toegeven,da;'; men in drie maanden een meisje nog niet kent. Mevrouw zweeg. Voortdurend weer ging zij naar de leage zilverkast en constateerde zij, dat alles wejg was. Na eenigen tijd verscheen Bellefleur met beerlijk geurende koffie. — Kom nu eens hier! zeide hij. Troost u toch! Uw kleederen hebt ;:;ij meegehad, de wiasch en de meubelen, zijn er nog, waarom dus zoo lang getreurd om een paar honderd gulden zilver. — Maar ik begrijp u niet! stoof mevrouw op. Doch op hetzelfde oogenblik besefte zij, dat de sahepter nu voor altijd haar banden was ontvallen. Daar werd gescheld. Mevrouw ijlde naar de deur. Er stond een besteller buiten met een groot pakket. ' — Is mijnheer Bellefleur al in de stad? — JaweL — Wilt u dat dan aan hem geven 1 Het pak werd opengemaakt en met een kreet van vreugde riep mevrouw uit: — De zilveren vorken en lepels van oom Willem! — Waarachtig! Hoe höb ik het nu ? Hé, daar wordt weer gebeld. Er stond weer een besteller .voor de deur. En ditmaal werd tante Hermien's aspergetang' teruggebracht. Weer werd er gescheld, nog eens en nog eens, en nia twee uur was al het zilver weer in huis. Ten slotte werd. er een brief gebracht voor mevrouw Bellefleur, een brief van de hand' van ieaiaad, dien Bellefleur zeer goed kesiid&,zor,'dler ca', hij het geraden achtte zijn vrouw te andschrift van een zijner so:-ioteuv«vriendcn was. — Mevrouw, luidde de brief. Ditmaal zijt gij er nto>g goed afgekomen,want wij zijn.eerlijke dieven, die zich alleen maar een aardigheid veroorloofd hebben. Bedenk evenwel, dat het ook hooge ernst had kunnen zijn.Vertrouw in't vervolg op het groeitere doorzicht van uw man en bedenk, dat ook hij somtijds (even als in dit geval) gelijk heeft. — Bartboloméus !nep mevrouw met vlammende oogen, dat- is een lage streek, waar gij van geweten hebt! Waar hebben de kerels den sleutel van de zilverkast vandaan gehaald'? — Vraagt gij dW> aan mij 1 Gij hebt hem zelf in bewaring gehad en er straks de kast mee willen openen. — Maar --¦ Neen, nu geen maren meer ! Ik heb ge: lijk en daarmee uit. En voortaan zal ik toonen heer en meester te zijn r;i hui.;. Ik ga vanavond naar de sociëteit en neem den h- en laat ik er een bij maken. En reken er maar vast op, dat ik morgen een vriend meebreng cm te ¦ ren. In 't vervolg zal ik zeggen wat er in hui3 gebeuren moot en probeer niet ine van dat voornemen af te brengen, want het zotf u met gelukken. Bonjour. Mevrouw- zweeg. Want nu was het ernsS bij haar man. dat gevoelde zij. Zijn geheele leven heeft Bellefleur van dien vriendendienst geprofiteerd. --- VARIA. Practisch. Jantje: Moe, vandaag moet u mijn neui niet schoonmaken : we hebben straka Fransch en dat kan ik dan beter uitspreken. * Ommekeer. Bediende: Mijnheer, ik heb vanmorgen een valschen rijksdaalder ontvangen. Patroon :Je bent een ezel. . . een eend .. . Bediende: Maar ik heb hem weer uitgegeven. Patroon : Je bent een verstandige kerel! * » * Niet zoo bedoeld. (Proces-verbaal van den dorpsveldwachter aan den burgemeester). „Aan de vechtpartij heeft vooral deelgenomen een boer, die met een bierglas op het hoofd is gesla-* gen. Zijn toestand is hopeloos, daar hij zich onder behandeling bevindt van den dokter alhier". • * * Zeg eens. Joviale boef: Zeg eens, meheer de president, zouden we de zitting niet verdagen! Rechter: Waarom? Joviale boef: Nou, zie je, ik geloof J« bent zoo slecht gemutst, hé? » * De knappe kellner. Professor: Kellner, heb je even een encyclopedie ter inzage? Kellner: Neen, maar wat wilt u weten, professor? * * • Overdrijving. A : Wat heeft die Meier toch reuzig groote voeten. B : Ja... ik geloof, dat die bij iederen stap voelt, dat de aarde rond is. * * • Naïef. Hij: Vrouwtje, de eieren zijn niet heel versch! Zij: Hoo kan je dat nou zeggen, mannetje? Een kwartier geleden heeft de keukenmeid ze pas gehaald. * * * Verzachtende omstandigheid. Bechter : Heb je tegen den eisch van den heer officier van justitie iets in te brengen t Inbreker: Ik verzoek u, verzachtende omstandigheden in aanmerking te nemen, omdat ik eigenlijk volstrekt niet zooveel heb willen stelen, als ik meegenomen heb. * * # Herkenningsteeken. Hotelhouder: Frits, kijk die dame goed aan, dat je haar op het station ook weer zult herkennen. Kellner : O, ik heb voorzichtigheidshalve maar vast wat saus op haar rug gemorst. # Nuttig. Rechter: Getuige, u hebt den twist tus- Bchen de beide echtgenooten aangehoord ; welke meening hebt u er van gekregen . Getuige: Dat ik nooit van mijn ieven trouw, edelachtbare. * * m. Hij doet bet alleen. Keukenmeid (tot soldaat, haar vrijer): Zeg, Jan, weet je geen goeden vrijer voor onze linnenmeid ? Soldaat: Waarom? Met het beetje, dat bij jullie overblijft, speel ik het alleen wel klaar! « * * Advertentie. „Gisternacht verloren een zilveren horlogeketting. Bijzonder kenteekei.: er zit een horloge aan. Terug te bezorgen bij Boemel, student, Maanstraat 11". * * De verrassing. Zij: Wel, mannetje, hoe heeft het j« vandaag gesmaakt? Hij: Dank je, uitstekend. Zij : Dat doet me plelzier. Marie heeft namelijk vandaag heel alleen gekookt; je wensch, dat onze dochter in de puntjes koken zou leeren, is dus vervuld. Maar nu vraag ik ook om de verrassing, die je ons voor dat geval beloofd hebt. Hij : Met genoegen, liefste ! De volgende maand doen we de keukenmeid weg! * Al tij d dezelfde. Vrouw (wier man kort tevoren geërfd heeft): Ik ga nu uit, om een brandkast ta koopen, vindt je dat goed, Willem'. _roïe_r©_ (versirooid): Waarom? Laat er een paar op zicht sturen. --- SCHAAKPROBLEEM No. 83. Zwart, Wit. Wit zet in 2 -riten mat. (Oplossing elders in dit blad.} ---