Nella of de Onschuldig Veroordeelde. 94) (Vervolg). CLXIV. ARRO, DE NEGER. Na een gelukkige ongestoorde vaart naderde op zekeren avond de boob, waarin Delcour r.st zijn lieden zich b.vond, de bestemming f-iaats. Dte Wal:..-j-negers, door den kapit. n meegenome:.., kenden de gevaarlijke pu-kken in den stroom en nu ook dit gedeelte, hetwelk naar Korro leidde. Hier werd de rivier vlaê en ontaardde op enkele plaatsen in een moeras, dan werd zij echter weer breeder en-verdeelde zichd?j_»~ na in verscheidene takken of kleinere rivieren. Aangezien) het gevaarlijk was op klaarbobben dag de stad •/ te naderen, gaf Delcour e_! de voorkeur aan,met zijn boob zich voorloopig te begeven naar een door hooge boomen beschutte plek, om hier stilte en duisternis van den nacht af te wachten.Deze voorzorgsmaatregel bleek spoedig zeer nuttig en noodig, want nauw was de boot der blanlran door de beschuttende takten onzich_!aar geworden, toen ginds een lange, smalle Kano, waarin waarschijnlijk zes roeiers zaten, zichtbaar werd. Het was een der in het Bambar&land inheemsobe booten. Indien de daarin gezeten negers bet vreemde vaartuig gezien hadden, was bet in Korro tot een waren opstand gekomen, en wie weet, of de Bambara's de vreemdelingen niet afgemaakt hadden. Het viel toch te verwonderen,dat de boot niet reeds hier en daar van den oever uit bemerkt was geworden,en Delcour moest zich nu be_enn__,d_»t hij zeer voorbarig en onvoorzichtig gehandeld had. Als een waar geluk scheen het zich ook te bevestigen, dat de fortuin steeds met den dappere is, wanb men had het vreemde vaartuig niet op den breeden stroom bemerkt Tot dusver had men ook nog geen huizen of andere kenteekens voor de nabijheid van menschen aan dten oever ontwaard. Maar de stad Korro lag overigens nog op een mijl afstands van de plaats, waar Delcour zich met zijn boot en zijn lieden verborgen hield. Eindelijk breidde zich de nachtelijke duisternis over het water en dten oever uit. De lieden van Delcour brandden reeds van begeerte, ver• der ts varen en dezen nacht op verkenning uit te gaan. Nu klonk over het water een akelig klaaggeluid, een kreet, die zelfs een hart van marmer moest vermurwen. Dan weer volgde een mergdoordringend geschreeuw van woede en dan was een geruimen tijd alles stil. — Wat is dit ? vroeg Delcour nu, wien deze geluiden door merg en been gedrongen waren. Hebt gij die geluiden vernomen? De Wakores sebenen de oorzaak te kunnen vermoeden en een hunner, zich tot Delcour wendend, zeide: — Het zal een veroordeelde in het water zijn? .~ — Een veroordeelde? In» het water? Wat wil dit zeggen? vroeg Delcour. — Bij vele stammen is het gewoonte, gevangen vijanden, ontvluchte slaven rpend. Wederom drong het afgrijselijk, langgerekt klaa.g.geluid door den aanbrekenden nacht en het scheen, als nam bet tot dusver onsame-'.lxangend geluid nu een bepaalden klank en een voeten vorm aan. — Helpt Arro! meendo Dslcour te verstaan. Nu werden de drie zwarten onrustig. '*8 — Hebt gij den kreet vernomen? vroeg Dtelcour. — H.er,dat is Arro,onze aanvoerder.z..'iden zij nu, Arro is nieb meb Thomas terug gekomen. Hot is zeker, dat Arro hier in ds rivier ergens aan een paal gebonden is. Dtelcour kende den jongen, vastberaden, krachtigen aanvoerder,die met Thomas zich naar Korro begeven had, maar niet van daar teruggekeerd was. Het vermoeden lag dus voor de hand, dat de geluiden werkelijk zoodanig te verklaren waren, ala Delcour ze verstaan meende te hebben. — Dit is Arro, verklaarden de drie Wakere». Nogmaals Honk door den nacht het mergdoordringend klaaggeluid van den zich in dien vreesedijken toestand' bevindenden Arro. — Aan/ de» riemen ! commandeerde Delcour vastberaden, wat ook de gevolgen mochten zijn, ik moet dien armen zwarts uit zijn toestand verlossen! D__e kreten verraden, het beste wat hij lijdt! Het bevel van den kapitein werd teniui. voer gebracht. De boot verliet de beveiligde plaate aan den oever. Maar nu was het op hst water zoo donker, dat de boot niet gemakkelijk ontdekt kon worden, buitendien was intusschen de diepe nacht aange broken.. Men roeide naar de richting vanwaar uit het gehad doorgedrongen was. Het herhaalde zich nogmaals en nu was de plaats gevonden, waar de zwarte paal zich in heb water bevond. — Arro! riep Delcour met gesmoorde stem. Een zwart schepsel schoot door het water naar do boot. De Wakore-negers riepen eenige woorden. Nu stiet Arro, die in de eene __nd een half versteenden visch hield, een dierlijken vreugdekreet uit. De zwarte was in den korten tijd, dien hil hier m het water gesleten had, volkomen veranderd en verwilderd. De ongeluk- Imge bezat iets dierlijks. — Kom hier! Wij zijn hier, om u te bevrijden ! zeide Delcour nu, terwijl Arro ui de boot brachtte te klauteren. Zijn zwarts* kameraden bevrijdden hem met groote bedrevenheid van zijn boeien, en nu hurkte hij in de boot en stiet allerlei vreugdeklanken uafc. Dtelcour bood hom eenigen mondvoorraad. Aaro viel ak een half uitgehongerd dier er op aan» Het meest verkwikten hem de vruchten, die hij ontving. —Nu ben ik gered! Maar nu weg van hier! zeide hij. Waaneer de .e_.lo_-Cte Bambara's ons zien, zijn wij aièen verloren! Weg! weg! Arro was zoo van angst vervuld, dat hijzelf oen riem groep, om maar fluks te ontkomen. — Nog kunnen wjj niet weg, verklaarde Dtelcour nu. — Zijt gij niet de officier van het zwemmende buis? vroeg Arro.Hoe komt gij hierheen? — Ik ben hier, om den gevangene te bevrijden, die zich onder de moskee van het paleis bevindt. — Gij? Zoo, grijnsde nu de zwarte, waart gij dan reeds in Korro? — Neen; maar El Omar is te Portend-. en ik heb een heiligen eed gezworen, den gevangene nu hier te bevrijden. — Dit kunt gü. niet! verklaarde Arro nu, de moskee lig* binnen den paleismuur.De muurpoort wordt bij dag en nacht bewaakt. Niemand kan de bi____a_p_aat- be_si*_en. Ook voor 'dte moskee ligt dag en nacht» een wacbt. En gij kent niet eens de plaatselijke gesteldheid! Dans echter lachte Arro weer half wezenloos ca, slaakte vreugdekreten wegens zijn redding. Voor het oogenblik,dit besefte Delcour maar al te wel, viel met Arro niets uit te richten, niets te besjpioken, en toch begreep Dolcour, dai hij dezen izwaite, met de plaatselijke ge¦steldbeid volkomen bekend, voor zijn reddingswerk onvoorwaardelijk noodig had-Hij vatte dus kort on bondig bet bestuit, den eerstvolgenden nacht af te wachten en eerse Arro en zijn lieden rust te gunnen. Nadab men in de nabijheid een schuilplaats had opgezocht, waar de boot onder be« eea _oopen er» zal mij schuil houden Op deze wijze lok ik de soldaten van de moskee weg en maak ik den toegang •vrij. Gij _aa__ u d&b gunstig oogemiblik ten nutte, dringt de moskee binnten, beurt de Steenen plaat op on bevrijdt don gevangene. Hier aan den muur treffen wij elkander. Zijt gij bet c___-_ede ee__? — Ik vree©, dat bet pk_ oma niet zal gelukken, Arroi — Op eem andere wijze valt niets te bereiken 1 — Mij durflat, dat gij u thans weer met des» zwaarsten en gevaarlij'köten arbeid belast hebt. — Zeg dit niet, luitenant, vindt en treft men u in de moskee, dan wordt gij neergeveld, want een ongeloovige, zooals bam'bara'is de Christenen noomen, mag niet in de moskee. — Is iemand in de moskee? — Niemand, slechts is de wacht daarbuiten geposteerd. — Wanneer ge mij zegt, dat er geen andere weg bestaat, om ons doel te» bereiken, Arro, dan zij het zoo, ik neem genoegen met uw plan! antwoord dte Delcour. — Volg mij naar de moskee en blijf aan dten buitenmuur, tot gij ziet, dat ik wegloop en dat de wachten mij volgen, fluisterde Arro nog. Moedig het dreigend gevaar onder de oogen ziende, volgde Delcour den zwarte naar de moskee en drukte zich toen in de diepe schaduw v»an den zijmuur. Langs de pijlers aan den ingang van voren was niets te hooren, de wachten schenen in slaap te zijn gezonken. Zij lagen op den marmeren vloer tusschen de zuilen in het rond. Nu knarsten van voren de voetstappen van Arro. Dit gedruiseh scheen voldoende te zijn om de wachten te wekken, want plotseling ontstond een woest geschreeuw aan de zuilen, de soldaten sprongen op, grepen naar hun lansen en andere wapens en snelden, hem aanroepende, naar Arro toe. De rekening van dezen bleek juist. De vijf of zes soldaten, die de wacht voor de moskee hadden, verlieten de zuilen om te zien, wie daar heen- en weersloop en hen gestoord had en dientengevolge werd de toegang tot de moskee vrij. Snel besloten verliet Delcour zijn plaats aan den muur en snelde naar voren, naar de zuilen. In hetzeltüe oogen; blik ontwaarde hij. dat zich tusschen de.zui len nog iets verroerde. Delcour bleef een oogenblik staan. Het pistool, dat hij in zijn gordel droeg, mocht hij niet gebruiken, want het schot zou geheel de lijfwacht van El Omar op dc been gebracht hebben. Nu zocht de hand van Delcour naar den dolk, dien hij straks nog in zijn gordel gevoeld had. Er bevond zich nog een soldaat, een zwarte gewapende aan de zuilen Hij was nu eerst opgestaan en -scheen den kapitein niet te bemerken. Zoo verliepen eenige minuten van vreeselijke spanning. Delcour vond zijn dolk niet. Het pistool kon hij niet gebruiken, een ander wapen had hij echter niet bij zich, daar hij zijn degen voor geval van nood in het vaartuig had achtergelaten. Wat moest hij doen? leder oogenblik kon cic post hem ontdekken. Maar er viel ook geen tijd te verliezen, want wel lokte Arro de andere soldaten met zich voort, maar slechts voor een korten tijd! --- CLXV. ONDER DE MOSKEE. Geheel de inwendige voorruimte van de moskee, waartoe een ongesloten deur den toegang verleende, bestond uit witte, marmeren platen. Men had daar een Oostersche weelde aan besteed om dit Mohammedaansche bedehuis in een oelangwekkend bouwwerk te herscheppen en zulk een monumentaal gebouw, hier in het binnenland, moest bewondering wekken. De voor-vestibule was groot en ontving haar licht, evenals de eigenlijke ruimte, waartoe eenige breede marmeren treden leidden, van boven. Nu, in den nacht, heerschte dus ondoordringbare duisternis in de voorha/. Hier knielden in de voor het gebed vastgestelde uren de vrome bewoners van Korro, op dien marmeren vloer lagen gedurende geheel den dag de zwarte geloovigen, die hun gebed verrichtten. Nu bevond zich niemand in de uitgestrekte, donkere ruimte, waaronder een cachot.een gevangenis lag. Geheel Korre wist, dat zich onder de moskee een gevangen vorst of vorstenzoon bevond. Hij smachtte reeds vele jaren hier beneden, maar hij werd Van spijzen en drank voorzien en El Omar liet hem in het leven, omdat hij waarschijnlijk nog steeds dc hoop koesterde voor dezen gevangene een hoogen losprijs te bekomen. Wanneer men oen marmeren plaat, waaraan zich een ijzeren handsvat bevond, optilde, werd de sombere diepte .zichtbaar, waarin de gevangene huisde. In den hoek stond een ladder en deze had ten doel den voorbidder, die tevens als gevangenbewaarder dienst deed. tot trap te dienen, wanneer hij zich naar beneden in de gevangenis begeven moest om den gevangene spijzen en drank te brengen. Op deze wijze was het dengene, die zich beneden bevond, niet mogelijk, zonder gebruikmaking vaa de ladder, naar boven te komen en aan een vlucht kon hij niet denken. Zooals wij gezien hebben, hevond zich buiten nog steeds een wacht. Terwijl Arro op sluwe en behendige wijze de wacht weglekte en daarna, aangezien geheel de plaatselijke gesteldheid binnen den muur hem bekend was, zich fluks op een geschikte plaate ..huil hield, waar hij voor de oogen der wacht verdween, ontwaarde een der krijgers, die tusschen de zuilen achtergebleven was, den op geringen afstand voor hem staanden Delcour. — Werda? riep hij hem toe. In dit oogenblik bemerkte Delcour, die het dreigend gevaar maar al te wel besefte, dat eenige soldaten hun lansen achtergelaten hadden, die tegen een zuil geleund stonden, Alvorens nu de neger op Dalcour :ze een snel besluit, trad tusschen de pijlers en greep naar een lans.. Maar reeds stond de soldaat van de wacht voor hem en staarde hem aan alsof hij een geest voor zich zag. Het was immers verklaarbaar, dat deze zwarte krijger van El Oma. s lijfwacht zich de speelb_l eener zinsbegoocheling waande, want hoe was het mogelijk, dat een blanke man in een vreemde uniform hier tot aan de moskee was doorgedrongen ? De soldaat trad op Delcour toe en riep hem aan, hij riep zoo luid, dat de luitenant alles in gevaar zag en nu bestond voor hem maar één keuze: öf hij viel en de gevangene bleef hier, of hij doodde den krijger en bevrijdde den gevangene. Beods wilde de soldaat den onverschrokken, officier den doodelijken stoot toebrengen. Maar Delcour trad zijwaarts en nu stiet hij de lans zoo snel en behendig in dc borst van zijn tegenstander, dat zij diens hart doorboorde en de soldaat neerzeeg. Zonder een oogrnblik te verliezen, rende Delcour nu in de voorhal der moskee. Er brandde in de. hof een gouden lamp. Fluks spiedde Delcour met de blikken rond en ontdekte nu in den eenen hoek de ladder en daarnevens de marmeren plaat met het ijzeren handsvat. Hier bevond zich d. toegang tot de benedenruimte, waarin de gevangene zich bevinden moest. Delcour bukte zich greep het handsvat en tilde de plaab zijwaarts. Nu gaapte voor _cm de zwarte diepte. — Doo_ucl_igheid,riep hij naar beneden, de bevrijders zijn hier! Bevindt zich hieronder de moskee mijnheer de hertog Sylvester Urfeino 1 Delcour spitste de ooren. — Niet de hertog is hier, maar Kaleb, zijn koerier en dienaar, klonk het antwoord. Dit was voor Deicour een onverwachte teleurstelling. — Mijn hemel, wat hoor ik, zeide hij. — Bed mij ! Bevrijd mij ! -.aat de laader tot mij neer. Ik weet waar mijn ongelukkige gebieder, de hertogUrbino, zich bevindt! Nu had Delcour ook reeds een besluit genomen. Fluks liet hij de ladder in de diepte neerglijden. Terstond daaroo verscheen als een bleek geraamte de -edouïne Kaleb die hier beneden jaren achtereen gesmacht had en wiens haar en baard lang en grijs geworden waren. Het scheen werkelijk, als stond hier een uit den doode herrezen gestalte, die er zoo soookachtig uitzag, dat Delcour hevig ontstelde. — Gij verlost en bevrijdt mij — wie ge ook zijt, ik dank u, klonk do diepe stem van Kaleb, hij bood Delcour zijn hand, terwijl hij nevens hem op den marmeren vloer stapte. — Fluks van hier! zeide Delcour. wij hebben geen oogenblik te verliezen, anders is alles vergeefse. ! Delcour bracht Kaleb uit den voorhof naar buiten. Nog waren de krijgers, die Arro zochten, tot beider geluk niet teruggekeerd, een der soldaten echter, die Delcour aangegrepen had, lag bewegingloos tusschen dc zuilen. Kaleb waggelde als een besci onkene, toen de frissehe nachtlucht hem tegenwoei, de lucht der vrijheid, welke hij zoo geruimen tijd had n .eten ontberen. — Volg mij! fluisterde Delcour hem toe en vate de hand van den bevrijde. Nu verliet hij met hem de zuilen en de nabijheid der moskee en begaf zich weer naar den verafgelegen muur, waar hij de plek nauwkeurig had opgenomen, door hem aangewezen als plaats van bijeenkomst met Arro. Tot dusver was alles gelukt, nu echter stond nog het rnoeielijkste te wachten, nu kwam het er op aan, de ruime plaats weer te verlaten. Uit de verte drongen stemmen in de ooren van Delcour en Kaleb. die de overeengekomen plaats bereikten. De wachten zochten ginds nog altoos in het rond en schenen elkander toe te roepen. Plotseling verrees met een zachten glimlach Arro nevens Delcour. — Daar ben ik! zeide hij zacht, hebt gij den gevangene ? — Hier is hij! Maar het is niet de hertog doch zijn renbode! De hertog bevond zich niet onder de moskee. Maar in ieder geval hebben wij een gevangene bevrijd en gered ! — Die het zich tot plicht zal rekenen, u zijn dank te bewijzen Ivoegde Kaleb met diepe sbem er bij. . — Zij zoeken mij nog ginds, fluisterde Arro, nu dienen wij voorzichtig te zijn, opdat zij ons niet vinden! — Waarheen nu? Hoe zullen wij ontkomen ? vroeg Delcour. — Volgt- mij hier dicht langs den muur, antwoordde Arro zacht, er moet zich hier ergens een ladder bevinden, van welke ik kortelings reeds gebruik maakte, destijds echter op een plaats, welke te dicht bij de wacht was. Arro sloop in het duister van den muur vooruit, Delcour en Kaleb volgden hem. Nadat zij een goed eind geloopsn hadden,scheen Arro plotseling iets gevonden te hebben. Hij bleef staan. — Grijpt toe ! Maar zacht! Ginds is de wacht, fluisterde hij. Er bevond zich hier een ladder binnen den muur. Arro en Delcour namen haar ter hand en droegen haar een eind terug,om de gevaarlijk- nabijheid dier wacht te vermijden. Deze nacht was echter niet zoo helder als die, waarin Arro's vlucht door de posten gezien was geworden; het was veel donkerder. Nadab De.c_.ur en Arro de ladder op eea» ¦geschikte plaats tegen den muur geleund hadden,was de vlucht als geslaagd te beschouwen. De posten zochten nog ©teedls ijverig heen en weer. Eemsiklajps ontstond een vtervaariijk geschreeuw, a____~ stig uit de nabijheid der moskee. De soldaten hadden ongetwijfeld hun dooden kameraad gevonden. Nu echter steeg het gevaar plotßeiing. Do kreten schenen voor aan de groote poort vernomen te zijn geworden, want eensklaps weeigahndte een eigenaardig gerammel, het was een soort trommel, die geroffeld en waarmede alarm geslagen wordt Arro klauterde reeds de ladder .op. De Bedouïns en ten laatste Delcour volgde», zijn voorbeeld. Boven van den muur moest de sprong naaa- beneden gewaagd worden maar die was niet ge.aarlijk,daar ten eersto de muur ietwat schuin was, zoodat men zich naar beneden kon laten glijden en daar bovendien beneden zich mul zandbevoncLHet was de hoogste tijd.Binnen den paleismuur ontetend nu overal rumoer en beweging. Kaleb zag., dat Arro naar beneden gleed en hij volgde zijn voonbeeld'. Ook Delcour liet _ich naar beneden. Beneden aan den muur bervonld zioh niemand. Slecht., binnen den muur nam het tumult van minuut tot minuut toe. Maar het was nu ongetwijfeld, dat men, nadtó heb inwendige terrein was _%ea_ch_, ook buiten de vervolging voortzetten zon. Toen Arro beneden aan den muur stond en K__lb en Delcour nevens hem versohenen, slaakte hij een halflniden kreet van vreugde eni snelde van den muur voort, om den oever der rivier te bereiken. I___u__k_i__ was het eerste mongenuur aangebroken. Buiten was geen mensch behooren of te zien. Delcour verzocht Ka_e_»,dej_ srwarte zoo ijlings mogelijk te volgen. Arro had te__o&_d db juiste richting gevonden en amoW» vooruit.De boob lag nog aan den oe- I--—._——____W_____Wlll_llll -—¦—__¦___. vor hier buiten op een eenzame plek gB' reed. Arro bereikte haar het eer.»'. Vervolgens Delcour en Kaleb. — Triumf! juichte Arro. Nu hebben __< gewonnen! Fluks in de boot! De zeilen g®" ten ! Hij sprong in de- boot. Dtelcour bracht Kaleb ei in. De matrozen eu, Wak»" iet'en de boot van den. oever af eft binnen enkele minuten bevond zij zich' midden in den stroom, van den. nachtwind voor het zeilen gebruik makende. Nu mocht nliot meer aan het welslagen der on:; voering van» den gevangene getwijfeld worden. Ka»-leb drukte Arro en De»' _ur de handen. — Eon teleurstelling ;s u wedervaren,ze'* de hij, gij geloofde* _vjn gebieder te vin-1 den en vindt mij slechts. — Ook dit is ons een voldoening, antwoorddis D__o_-, men z_.de, dat hier in Korro een blanke vorst smachtte en wij ver* onderstelden dierJteng-evolge dat het d* hertog van Korro zou wezen. — Ik ben een vorstenzoon van den _ta_-* Aduan, daarom en omdat ik ais Bedouïne w_i.swaar geelachtig bruin, maar n_*,_H_als de hier inheemsche stemmen zwart ben, roemde men mij den bla.kea vorst. Mij* edele on hooggeachte gebieder, hertog Syj; v-ester, bevindt zich meer noordwaarts hÖ de woe_üjnstammen der Me-lneke-iuiters. — Weet gij dit zeiker? vroeg Delcour ett vernam nu al het vroeger gebeurde van K*" lab, waaruit hij ontwaarde, dat Kaleb oei trouw dienaar en de vertrouwde van cte» hertog geweest was en dat, jaren geleden» bij de oorlogen, niemand van geheel het reisgezelschap, in Algiers den dood' ontkomen was, dan de hertog en Kaleb. DleZ» zolf noemde zij n redding een' wonder. Ook hïi» had' voor dood op het slagveld gelegen,miaar woe_lijnrt!-iters, die het slagveld afzochten _________ nog leven in hem bespeurd hebben, terwijl de hertog in handen va» Abd-eMvader gevallen was. Deze woestijnruiter» hadden Kaleb _..rer..men en it* een tent herkreeg hij d__a _-. _ hei bewustzijn maar slechts, om te komen tot dte erfaehtefii», dat hij een gevangene was. Ong*" twijfeld zouden de ruiters dio hem mjseigevoerd laadden, hom gedood hebben, wan' Meer hij een Europeaan geweest ware,__a_zij b6____ u_h_n een,B'Sidouïnis» herkende, toen zij nu ook hoorden, dat hij van de» stam Aduan was;> hadden zij zich met d. hoop gevleid, voor hem nog een aanzienlijken losprijs te bekomen. Maar dan, geruimen tij-d later, had Kaleb de vlucht genomen. Hij had den hertog %a._ zwerftocht en gemaakt, tot zij zich hadden. aanlgesioten bij een karavaan, die zij gelukkigerwijze ontmoet hadden. Maar dea» karavaan bevond zich op de reis naar het binnienland. Bn hier nu in de woestijn geraakte de hertog in de haaden der roofcieke Melnek». ruiters, terwijl Kaleb ontkwam» teen de overrompeling der karavaan plaat* greep. De omstandigheid, da. hij der gevangenneming ontkomen was, had hem )___nvweer _e»t leven gokost, wamt nu dwaakfc Kaleb geruimen tijd weer in de woestenijen rond, tot hij bijna uitgeput nee__eg- Nu geraakte hij in handen van een stavn, die hem ev_¦_____: als zijn gevangene beschouwde. Nadat Kaleb hier een tijd lang geweest- was, kwam hij door ruil in d_ macht i'an een anderen stam en eindelijk in die van El Omar, waar hij tot nu geweest was. — En nu meent gij, Kaleb, dat dc hertog zich nog bij de Melnekc-ruiters bevindt,d_t hij nog _ee_-? vroeg Delcour. — Dat hij zioh nog daar bevindt e ven is, staat vast, daar de tijding »i -" js, zooals de voorbidder mij zeide,wedoi':»m ïn Korro ruchtbaar werd, verklaar1 de Kaleb. — Dan weet g_ij wellicht ook. of Tibo,de Man van Algiers, en de kapitein De Vaimont in Korro gekomen zijn '. Kaleb scheen bij die vraag hevig te ontstellen. ¦— Welke herinneringen roepen deze namen in mijn binnenste te voorschijn! antwoordde Kaleb met somberen ernst. Leven die beide mannen nog, die aan alles» schuld dragen, die de ongelukkige hertogin _ vervolgd, die mijn gebieder en mij aan eindelooze gevaren blootgesteld hebben. — Zij leven en ziju hier, zeide Dtelcou . en verhaalde nu d_n opmerkzaam luisterenden Kaleb het inltusschen gebeurde. — De edele en zwaar beproefde herbogi» leeft ook, riep Kaleb ontroerd en kruiste de handen op zijn borst. Zij 'leeft en is hier? — Ook gij dus noemt mevrouw De Vaitn-onb hertogin '. zeide Del-cour nu. De laatste twijfel verdwijnt! — Tibo en de kapitein zijn de gevaarlijkste misdadiger.-;, die de aardbodem draj-gt. vervolgde Kaleb nu, Tibo en de kapitein dragen aan al het gebsurde schuld1. Wel bevond zich dc kapitein eens in handen van mijn edelen en hoogen gebieder, die hem zocht, om bern tot een bekentenis betreffende een kind miiner gebiedster te dwingen, maar de schurk ontkwam en verbond zich met dien Tibo.. met den Man van Algiers. -— Die daarna.toen de Algerijnse.© Schorpioen, de eene misdaad op de andere stapelend, te iParijs gezocht werd, verhaalde D-'loour; hij achtervolgde mevrouw Do Vaimont en haar geleiders, hij en de kapr; teia waagden zich op haar schip, om he* door muiterij in hun macht te krijgen, -9» weiden gevangen genomen en in boeien gO slagen, maar toch gelukte het hun, zich t« bevrijden en te ontkomen. — Hebt gij ook niete van hen gezien eo gehooid, Arro? vroeg Delcour. Het is bewezen, dat zij in dienst van El Omar z-j» getreden! .. — Neen, luitenant, naar Korro zuilen W niet gekomen zijn, verklaarde Arro. — In El Oinar's dienst zijn zij getreden « vroeg Kaleb. dit zal van ernstige govolget» zijn! Deze aanvoerder is hun volkomen waardig. En als zij in zijn dienst treden* stellen zij zich onder zijn hoede! — Wacht., Daar valt mij iets in! _e_d* Delcour plotseling. Weet El Omar, dat O» hertog zich bij de Me_neke-__iters bevindt» — Daar twijfel ik niet aan. — Wanneer die beide schurken op -Ü® [ last, daar zij in Korro niet zijn aangekomen, zich naar de Meloekes begeven bete ben... — Laat ons niet terstond het slimste denken en vreezen, antwoordde Kaleb, o» voorzeker zou voor den hertog een wis v*f' derf beteekenen! ># . _. — Mijn voorgevoel bedriegt mij metl*^ denk dat zij El Omar onderweg aanget-^ fen hebben, in zijn dienst getredan ajn j* daarna in heb geheim met hem Mider_Wdeld hebben. — Ik kan sleohts he____en,dat deze ©»¦£ eenkomst noodlottig is, want M Omaar £ een roofdier evenals deze Tibo en a»_\ kapitein.Wanneer dot driebal zich v*.r«-t_ beven hemel en aarde op hun grondmat*^ ---