Een oud, afgezaagd en toch practisch chapiter.
11. Lectuur, klein, onbeduidend, tweettergrepig woordje, hoe weinig wordt °P uwe belangrijke en diepgaande !teekenis nagedacht. Lectuur, welk 111 schat van tegenstrijdige waarhein en gevolgen ligt er in u verbor'n i in onzen onbezonnen tijd zoo einig begrepen en gewaardeerd. ectuur, gij hebt bij velen de reinheid is harten bevorderd, hun geloof geerkt en gestaald, getroost en opgesurd bij lijden en tegenspoed en bij in mensch in ruime mate opgewekt Wat geestverlichtend, hartverwarienu en zielverheffend is ; ja gij hebt Bm meer dan eens opgevoerd tot het -uwige en hoogste ideaal van kennis 11 Wetenschap. Maar ook helaas lec*ur j door onwaardigen zijt gij even-8 eene veile deern geprostitueerd en aagd om de laagste driften, die in n menschenhart huizen, te ontkete< j' .^° zeden te verwoesten, den te bespotten en zijn priesrs te honen, om van uit het duister , giftige pijlen van laster en vera°Qtmaking af te schieten op al wat .eugdzaam, eerbaar en heilig is. -* etuur) ;jj zeg D;et veel, wanneer ¦ beweer en staande houd, gij hebt u Hemel met zaligen en heiligen eyolkt, maar helaas, gij hebt ook de met bijna ontelbare verdoemden levuld. donder overdrijving mocht daarom 6 gevierde pastoor Schmeitz in zijne Verheerlijke redevoering over de Pacht der tegenwoordige pers o. m. .f^aga te Utrecht het volgende zeg~~ 't is immers de pers, die de lecüur in de wereld zendt. »Het heeft iets van een paradoxe, ! stelling van de macht der pers |met omhaal van veel argumenten te bewijzen, en men diende uit het jaartje van den Congo te komen om /aan haar hoogen invloed te twijfelen. ,Pu, meer <ian 00it j 8 <je perB e d dwingeland der algemeene opinie, de «hefboom van het volk, de duizendjPootige spin, die al de draden van jbet maatschappelijk, het politiek, het ja zelfs het burgerlijk in hare klauwen heeft.... » t Is de pers, die partijen, kamers, Jfministeriën vormt, beheerscht en afbreekt; en Bismarck, die jaarlijks /ettelijke honderdduizenden aan het f geheim reptiliënfonds uitgaf; en de "anama-schurken, die voor het op„houden van eene windzaak met de „millioenen van eerzame burgers de „pennen der veile journalisten smeerden ; en het Fransche complot, het„geen op 't oogenblik waagt het ge-heele Dreyfus verraad van het algeloo - „vige volk op rekening der Jesuïeten „te schuiven, en Holleway en Reva„lenta met al de reclame der vierde „bladzijde.... dat alles verkondigt de „macht, de almacht, de heerschappij „der pers.
„Al hebt gij het diepste inzicht in „alle maatschappelijke vraagstukken, „zonder de pers ligt al uw kennis „braak ; zonder de pers is al de kracht „van uw weten en denken en trachten „met onvruchtbaarheid geslagen : zon„der de pers zijt gij een machtelooze „eenling, een monnik in de woestijn „van het u niet kennende volk.
„De pers is de gehoorweg der alge„meene opinie. Zonder haar niets, en „met en door haar alles."
Is die macht der pers dan zoo groot, zoo omvangrijk en zoo allesbeheerschend, dan is het zeker geen wonder, dat Bisschoppen, Priesters en allen, die der samenleving een edel en warm hart toedragen, zich herhaalde malen met het persproduct of de lectuur bezig houden.
Aan de hand van onzen gevierden Kerkvoogd kunnen wij de lectuur als volgt onderscheiden : Goede, absoluut slechte, gevaarlijke, romantische en neutrale lectuur.
„Absoluut slecht is die lectuur, „waarin ons heilig geloof, de gods„dienst, de deugd, de goede zeden, „de H. Kerk en hare bedienaren als „zoodanig, het wettig gezag met opzet „worden aangerand, veracht, bespot, „belachelijk gemaakt enz.
„Zulke lectuur, hetzij ze wordt aan„geboden in hoeken, tijdschriften, „dagbladen of hoe dan ook, moet absoluut vermeden worden.... „Wat een slechte vriend doet door „het gesproken woord, doet de slechte „lectuur door het gedrukt of geschre„ven woord- Werkt een slechte vriend „verderf uit, niet minder een slechte „lectuur. Inderdaad, hoe zou het mogelijk zijn, als men op den duur „slechte boeken, geschriften of bladen „leest, dat men niet zou leeren den-
„ken gelijk daarin gedacht wordt, „vooral wanneer de dwaling, zooals „gewoonlijk, zorgvuldig wordt gedekt „door den schijn van waarheid, of de „ondeugd wordt vergoelijkt en voorgesteld in al den glans harer behoorlijkheid, harer verleidende schoonheid ?
„Zulk een boek of geschrift, een
„enkelen keer gelezen, kan reeds „vreeselijke gevolgen verwekken; „doch wie voortdurend daarmede om„gaat, moet er zeker den rampzaligen „invloed van ondervinden."
Hoe kan het ook anders ? Een aanhoudende druppel holt zelfs het hardste marmer uit, zoo ook zal en moet slechte lectuur den mensch vooreerst onverschillig maken in zaken van godsdienst en geweten, en hem van lieverlede en zelfs heel spoedig zijn geloof en goede zeden totaal ontrukken.
Zij, die nog niet geheel en al met God en godsdienst hebben gebroken, trachten nog eene verontschuldigiug voor de slechte lectuur te vinden door te zeggen : „De slechte lectuur heeft „op mij geen invloed, bovendien ik „geloof ook alles niet wat er in dat „boek of in dat blad geschreven
„staat."
De slechte lectuur heeft op u geen invloed. Sedert wanneer zijt ge dan minder ijverig in het vervullen van uwe godsdienstplichten ? Sedert wanneer verwaarloost gij het gebed en meent gij dat de Sacramenten voor u nuttelooze instellingen zijn; Gij hebt misschien nog den uiterlijken schijn katholiek te zijn, doch spoedig zult gij dat katholiek masker afwerpen en u scharen bij dat leger van onverschillige en afvallige christenen, allen helaas treurige slachtoffers der slechte lectuur ; of zouden misschien voor u alleen de woorden van den H. Geest geen waarheid bevatten: Die pik aanraakt, wordt er mee besmet. Neen, ook gij lezer van slechte boeken en bladen, al moogt ge nog zoo rotsvast zijn in uw geloof en zoo onwrikbaar in uw zedenleer, gij zult geloof en zeden verliezen, zooals zoovele duizenden en zelfs millioenen voor u die verloren hebben, die wellicht ook meenden dat. slechte lectuur hun niet kon schaden. Want hoe men ook redeneere of niet, het lezen van slechte boeken, geschriften en couranten is en blijft voor alles eene zonde tegen het geloof. De plicht des geioofs is : Eene grondige, juiste kennis van onzen heiligen godsdienst te verkrijgen en te onderhouden, alles te vermijden wat het geloof in ons zou kunnen verzwakken of belemmeren.
Waarom zijn er in onzen tijd zoovelen afvallig van bun geloof, die vroeger als christen gedoopt en opgevoed, thans spotten met den godsdienst en zijne heiligste geheimen en de priesters verachten en hatelijk maken ? De groote oorzaak is de slechte lectuur.
Waarom is Frankrijk, de vroegere grande nation, zoo diep gevallen op godsdienstig, zedelijk en stoffelijk gebied, dat het niet meer gerekend wordt onder de eerste rijken van Europa, maar slechts als knecht en schoenenpoetser mag dienen van het machtige Rusland ?
Waarom heeft Frankrijk, de oudste dochter der Kerk, zich verlaagd en geprostitueerd om diezelfde Kerk, hare Moeder te verachten, te vervolgen, te plagen en te sarren op de laagste en onedelste wijze ?
Waarom heeft Frankrijk eene regeering zonder standvastigheid, eene administratie zonder rechtsgevoel en eene ongelukkige natie zonder pit ? De slechte lectuur en niets dan de slechte lectuur is hiervan de voornaamste oorzaak.
De loge heeft gezworen dat vroegere katholieke Frankrijk te vernederen, te verlagen en te verpletteren en tot dit ellendig en echt satanisch doel heeft zij bij voorbaat uitgekozen de slechte lectuur.
Voltaire, Rousseau, Eugène Sue, Paul de Koek en vooral de vieze en griezelige Emile Zola waren hare trouwe handlangers, om dat vroeger zoo edele Fransche volk door hunne ellendige persproducten te ontzenuwen, te verlammen, te bederven en te verdierlijken. Aan dien laatsten vuilen koning der riolenpers, komt de eer toe, dat hij, met opgestroopte mouwen en tot over de enkels badende in slijk en modder, de afzichtelijkste tooneelen der menschelijke beostelijkheid durft schilderen en voorstellen.
En zulk een modderaar in vuil, drek en mest, vindt in ons dierbaar en zedelijk vaderland niet alleen lozers, maar vereerders, aanbidders, vergoders, wel een blijvend en krachtig bewijs hoeveel centimeters onder A. P., het zedelijk gevoel van zeer vele Hollanders is gedaald.
Wil men meer particuliere voorbeelden ? Wie heeft nooit hooren spreken van den ongelukkigen en afvalligen Renan, die nog kort geleden tot schande van gansch Frankrijk met zooveel praal en pracht is begraven of liever in den grond gestopt.
Het moet ridderlijk bekend, en dit wordt wel eens vergeten, als er van tegenstanders sprake is, talenten en zelfs veel talenten had Renan, en om zijne zedigheid en stipte onderwerping, gaven zijne mede-seminaristen hem den bijnaam van St. Louis. En toch ondanks zgne bijzondere geestesgaven, ondanks zijne opvoeding in de schaduw van het heiligdom|, wordt hij een apostaat, een goddelooze en misbruikt zijne talenten om de Kerk te bespotten en te verguizen en durft zelfs in zijne vermetelheid het bestaan van een Godmensch loochenen. Slechte boeken, hem in 't geheim door zijne zuster gezonden, hebben van Renan,in plaats van een toekomstig priester, gemaakt een afvallige, een godsdiensthater, een Kerkvervolger, die door het slijk durft sleuren het heiligste en meest verhevene wat onze godsdienst bezit. De slechte lectuur heeft van Renan, een zoogenaamde heilige, gemaakt een waren duivel in menschenvleesch.
Nog dezer dagen verscheen voor het assisenhof te Parijs een baardelooze knaap van 17 jaar, beschuldigd van moord, poging tot moord en diefstal, Albert Martin genaamd en werktuigkundige van beroep. Niet onbezonnen, maar met een bluw en helsch overleg had deze jeugdige booswicht zijn driedubbele misdaad volvoerd.
Men zoekt naar de oorzaak van dat verschrikkelijk wanbedrijf, ondanks zijn jong-zijn, en men vond helaas de slechte lectuur, want Martin ging nooit uit, maar was een hartstochtelijk lezer vooral van slechte boeken.
Van Winkel.
---

EUILLETON van de „Tilburgsche Courant." Het Geheim VAN DEN Naar het Fransch van Raoul de Navery.
voleindigde niet; zijn hoofd, dat hij had, zonk achterover, zijn oogen 'Bn moDd bleven half gesloten: de ziel ¦**¦ aan het lichaam ontvloden ..... Een maand later was het huis en t J^rdere onroerende goed verkocht en sloeg Maximiiiaan Audoin, met 10,000 franken ln zijn portefeuille, den weg naar Pargs in. i] De jonkman wist veel, maar hij had «een enkelen graad verworven; hij legde *en glansrjjk admissie-examen af, en nu ™a» het voor hem nog slechts een kwestie Van tijd om doctor in de letteren en mees®r in de rechten te worden, welke exat s nÖ gelijktijdig wilde afleggen. Om yan tien duizend franken gedurende , D' jaren te leven, zijne inschrijvingen te etalen, zijne boeken te koopen en fat°enljjk te wonen, scheen aanvankelijk een onmogelijkheid. Maar, gelijk wij gezegd .ebben, Maximilaan dreef de liefde voor "en arbeid tot het uiterste; hij besloot in Une uitgaven te voorzien door les te geven n zjjn kleine kapitaal te bewaren voor n ,°^ag, waarop hij zich ala advocaat zou vestigen j)e pastoor van het dorp, waar pi gewoond had, had hem een aanbevelngsbrief medegegeven voor een priester 73a een der parochiekerken van Parijs. Maximiliaan had terstond een beschermer, Lea Griend, een raadsman. Na verloop an een maand had hij reeds leerlingen €n *on hij zich zelven bijna onderhouden. Een jaar later was hij verzekerd zijn doel te bereiken, en toen hij promoveerde, legde hij reeds geld over. Maximiliaan bezat een verbazend sterk geheugen. Hij leerde niet alleen het Fransche en het Bomeinsche recht, hij kende al de oude en moderne wetboeken der verschillende landen. Zijne geleerdheid grensde aan het wonderdadige. Gedurende den voorgeschreven tijd van een jaar, die er moest verloopen tusschen zijne promotie en zijne inschrijving in de rol der advocaten, had hij het geluk als bijzonder secretaris bij een vermaard advocaat te fungeeren en leerde hij zoodoende wat hem aan praktijk ontbrak. Toen hij eindelijk ingeschreven werd, waren zijne geldelijke omstandigheden van dien aard, dat hij gegronde hoop mocht voeden fatsoenlijk te kunnen leven. Hij bepleitte niet alle zaken en was niet gewoon om, alvorenß er zich mede te belasten, te berekenen, wat ze hem zouden opbrengen. Als de zaak, welke men hem wilde opdragen, hem rechtvaardig toescheen, nam hij haar op zich, zonder zelfs eens over het honorarium te spreken; niet dat hij veel vertrouwde op de erkentelijkheid der menschen na het winnen van hun proces, hij wilt evengoed als de geneesheeren wat die aard van dankbaarheid beteekende, maar hij wilde met zijn woord geen handel drijven, het niet verlagen tot een soort van koopwaar. Misschien verloor hij op die wijze eenige^ duizende franken, maar hij won in aanzien wat hij in geld opofferde, en het vertrouwen, dat hij inboezemde, stelde hem ruimschoots schadeloos voor zijne onbaatzuchtigheid. lederen dag bezocht Maximiliaan Audoin een der gevangenissen van Parijg, niet als hunkerend advocaat, die rechtzaken zoekt, pleitende om te pleiten, maar als een man, die overtuigd is dat de welsprekendheid meer is dan een recht, dat zij een priesterschap is, en het plicht is den moed van ongelukkige op te wekken door troostende woorden en verstandige raadgevingen. Maximiliaan won dikwijls zijn pleidooi, om de enkele reden, dat oneerlijke of vooraf verloren zaken niet door hem behandeld werden. Hij verleende zijn bijstand aan den berouwvollen misdadiger, maar weigerde dien aan den gevaarlijken herhaaldelijk veroordeelden boosdoener, die door niets verbeterd wordt en, zoodra hij op vrije voeten loopt, van diefstal en moord leeft.
Ondanks zijne jeugd oefende Maximiliaan derhalve een zekeren invloed uit ; als hij de verdediging op zich nam van een beschuldigde, kon mon er bij voorbaat zeker van wezen, dat, al was de ongelukkige schuldig aan eenig vergrijp, ja zelfs aan eene misdaad, er toch nog iets was dat in zgn voordeel sprak. De ijverige jonkman stond te zes uren op, werkte tot acht, ontving zijne cliënten tot tien, en ging dan naar de gerechtszaal.
Men kwam zgn spreekvertrek binnen zonder onderscheid van rang en geregeld op zijne beurt. Zijn bejaarde dienaar nam geen fooien aan om de menschen, die niet gaarne lang wachten, langs een geheime deur bij zijn meester toe te laten, hij bezat het billijkheidsgevoel van zijn meester, en hij zou aan het karakter van Mr. Audoin te kort hebben meenen te doen met anders te handelen.
Dien ochtend had de jonkman bij 't opstaan al de papieren dooreengewoeld, die op zijn werktafel lagen, zonder dat het hem mocht gelukken het voorwerp, dat hij zocht, te vinden. Hij miste zijn portefeuille en hechtte daaraan ongetwijfeld een groot gewicht, want zijn zenuwachtige gejaagdheid nam hand over hand toe.
„Beste Mathieu," zeide hij tot zijn bediende, „zoek gij eens naar mijn portefeuille ; ik heb reeds zoolang in al mijne papieren geschommeld, dat ik niet meer weet wat ik doe."
„Was er bankpapier in die portefeuille, mijnheer ?"
„Neen, Mathieu, maar dagbladen, een memorie, stukken, die ik onmogelijk meer zou kunnen vervangen, een arbeid, die mij veel tijd gekost heeft." „Men zal ze u wel terugbrengen, mijnheer." „Ik geloof niet, dat er iets in ligt, wat mijn adres opgeeft." „Hoe heeft mijnheer ze verloren ?" „Op straat, Mathieu, terwijl ik meteen kunstenmaker handgemeen was " „Heeft mijnheer gevochten !... . " „Och ja! Mathieu." „En met een kunstenmaker nog we 1..." „Een ellendeling, daar kunt gij op aan, Mathieu; maar het gold het leven van een kind!" Op dat oogenblik werd er gescheld, het was een cliënt, die Mr. Audoin wenschte te spreken. Verscheidene bezoeken volgden elkander in het kabinet van den advocaat op, toen de voddenraper zich liet aandienen. Hem ziende binnentreden, riep de jonkman verbaasd uit: „Hoe! zijt gij het ?" „Herkent gij mij, mijnheer ?" „Advocaten hebben een goed geheugen. Maar wie heeft u mijn adres opgegeven, wie u mijn naam gezegd f" „Mijnheer," antwoordde Aurillac met een ontroerende stem, „deze portefeuille behoort u toe." „En ik kan u niet zeggen met welk een vreugde ik die wedervind." „Uw adres stak in een der tasschen, mijnheer." „En het kind ?" vroeg Maximiliaan belangstellend. „Is den geheelen nacht opgepast geworden door een goedhartig jong mensch en bevindt zich thans ongetwijfeld bij mejuffrouw Columba. Ik heb u eerst deze papieren willen overhandigen en ga dan een dokter verzoeken naar Petit-Ange te gaan zien. Zou ik u mogen vragen hoe gij u van den Bossen Casper hebt ontslagen ?" „Tamelijk slecht voor hem, dat verzeker ik u. Hij heeft mij willen mishandelen, als de kinderen, die hjj martelt, mij met zijn zware stem vrees aanjagen en mij met zijne dikke vuisten te na komen ; maar ik was op mijne hoede en weerde hem steeds met uw haak af. Misschien had hij het nog niet zoo gauw opgegeven, als hij het niet bij het geluid van naderende schreden raadzaam geacht had, zich uit te voeten te maken, mij toeroepende, dat hij mij wel zou weten weer te vinden." „Gij zijt zoo dapper als goed, mijnheer," hernam Aurillac, „en juist dewijl ik daarvan overtuigd ben, ga ik u een bekentenis doen." „Een gewichtige ?" vroeg Maximiliaan glimlachend. „Gij zult er over oordcelen. Toen ik heden nacht tehuis komende die portefeuille onder mijne vodden vond, wist ik natuurlijk niet wien zij toebehoorde; ik moest ze openmaken om te trachten dit te weten te komen." „Dat is zeer natuurlijk," beaamde de advocaat. „Na het geheim van het slotje ontdekt te hebben, heb ik er al de papieren uitgehaald, die ze bevatte, en " „Welnu ?" „Ik heb ze gelezen," liet de voddenraper er schoorvoetend op volgen. „Mij dunkt, dat die processtukken, die oude dagbladen en dat begin van een memorie, u wel niet veel belang ingeboezemd zullen hebben. ' „Integendeel, mijnheer. Ik ben begonnen met de Gazet'e des Tribunaux, die mij het vreeselijk tooneel van het hof van assisen, gelijk het den 22 November 1857 plaats had, weder voor den geest tooverde." „Hebt gij het bijgewoond?" vroeg mijnheer Audoin levendig. „Ja, mijnheer ik heb het bijgewoond." „Kendet gij Aurillac, zijn vrouw, zijn kind ?"
De voddenraper herhaalde met een gesmoorde stem: „Zijn vrouw, Anita, Max, zijn kind " „Ga voort, ga voort, bid ik u." „Toen ik de dagbladen uit had, bladerde ik de processtukken door, en eindelijk nam ik uwe Memorie ter hand. Ach! mijnl eer, welke vreeselijke aandoeningen heeft de lezing daarvan bij mij opgewekt ! Op die wijze is de nacht verloopen, het was dag geworden zonder dat ik het gemerkt had, en ik kom u met gevouwen handen vragen: Waartoe die navorschingen, waartoe die arbeid ? wat beoogt gij daarmee?" „Ik wil een rampzalig man zijn eer doen hergeven, als hij nog op deze wereld is; zijne nagedachtenis in eer doen herstellen, als hij onder zijn langdurig lijden bezweken mocht zijn." „O! gij zijt een edel, goedhartig mensoh!" riep de voddenraper uit. „Hoe! gjj offert ongeroepen uw nachtrust, uw tgd op om de bewijzen te vinden der onschuld van een man, die u ongetwijfeld geheel onbekend is?" „Ja, geheel onbekend!" antwoordde Maximiliaan. „Maar," voegde hij er bij, „gij schijnt dieper ontroerd dan iemand zou wezen, die aan deze zaak geheel vreemd is ; nwe handen beven, ik zie tranen in uwe oogen, spreek, spreek." „Mgnheer", antwoordde de voddenraper, „ik heb mgn tegenwoordig handwerk niet mijn geheele leven lang uitgeoefend en langen tijd heb ik bij den heer Aurillac gewerkt." „Hebt gij bij hem gewerkt? Maar dan moet gij zgn karakter, zijne gewoonten kennen; gij moet een vaste overtuiging omtrent de duistere zaak hebben." „Aurillac was onschuldig, mijnheer, dat zweer ik voor God!" (Wordt vervolgd.)
---

Een aanstaand Concilie.
De Voce della Verita publiceert den Latijnschen tekst eener Pauselijke Breve gericht tot het episcopaat van Zuid-Amerika. Het schrijven luidt aldus :
Aan onze eerwaardige Broeders
de aartsbisschoppen en bisschoppen
van Zuid-Amerika. LEO XIII, Paus.
Eerwaardige Broeders. Heil en apostolische zogen
„Wanneer Wij een terugblik werpen op den langen duur van Ons Pontificaat, komt het Ons voor dat Wij nimmer iets verzuimden hetwelk strekken konde om het rijk van Christus onder deze volken meer en meer te bevestigen en uit te breiden. Hetgeen wij met Gods hulp voor u hebben gedaan, blijft gij, Eerwaardige Broeders, met dankbaarheid gedenken, gij oogst er de vruchten van, terwijl Wij van den anderen kant bij de taak welke Onze vaderlijke zorg Ons oplegde nimmer tevergeefs een beroep deden op uwen ijver en uwe bereidvaardigheid. Opnieuw willen Wij u thans een blijk schenken van Onze genegenheid, zooa! 8 Wij trouwens sinds geruimen tijd verlangden. Reeds bij de plechtige herdenking van het vierde eeuwfeest der ontdekking van Amerika, overwogen Wij ernstig de vraag, op welke wijze Wij het best zouden kunnen voorzien in de gemeenschappelijke behoeften der volkeren van den Latij nschen stam, die meer dan de helft bewonen van het grondgebied der Nieuwe Wereld. En daartoe scheen Ons het meest verkieslijk, dat gij allen die in deze Staten bekleed zijt met de bisschoppelijke waardigheid, op Onze uitnoodiging en met Onze goedkeuring ter beraadslaging daaromtrent zoudt bijeenkomen. Wij begrepen dat gij door uwe onderlinge besprekingen en door een overzicht van de resultaten, welke de arbeid van ieder uwer heeft afgeworpen, op zeer geschikte wijze zoudt kunnen bewerken, dat bij die volken welke dezelfde of een gelijke oorsprong aan elkaar verbindt, de eenheid der kerkelijke discipline ongeschonden bewaard blijve, onder hen zeden heersenen die de belijdenis van het Katholiek geloofwaardig zijn on door de eendrachtige pogingen der goedgezinden de Kerk ook uitwendig bloeie. Een krachtige aansporing om ons denkbeeld te verwezenlijken, vonden Wij daarin dat gij, toen Wij daaromtrent uw oordeel gevraagd hadden, Ons denkbeeld met groote vreugde begroettet. Toen er echter sprake van kwam, dit plan te volvoeren, hebben Wij u, eerwaardige Broeders, de keuze gelaten om een plaats te bepalen waar volgens uwe meening deze samenkomst kon worden gehouden. Voor het meerendeel hebt gij toen in uwe verklaringen er de voorkeur aan gegeven op te gaan naar Rome, óók daarom wijl voor velen uwer de reis hierheen gemakkelijker valt, dan die naar een of andere ver verwijderde stad in Amerika. Het kan niet anders of deze uwe verklaring, die geen gering getuigenis van liefde jegens den Apostolischeu Stoel bevatte, werd door Ons van harte goedgekeurd, ofschoon Wij het betreuren dat in de omstandigheden waarin Wij thans verkeeren, Ons de gelegenheid ontbreekt, om u tijdens uw verblijf te Rome op die wijze gastvrijheid to schenken, waarop Wij dat zouden wenschen. De heilige Congregatie ter verklaring der Decreten van het Concilie van Trente heeft dan ook reeds van Ons opdracht ontvangen om tegen het volgend jaar te Rome een Concilie bijeen te roepen van alle bisschoppen uit de republieken van Zuid-Amerika en tijdig de regelen vast te stollen volgens welke dit Concilie zal geleid worden.
Intusschen schenken Wij als onderpand der hemelsche zegeningen, en als bewijs van Onze welgezindheid aan U, Eerwaardige Broeders, aaD Uwe geestelijkheid en de TJ toevertrouwde geloovigen gaarne den apostolischen zegen.
Gegeven te Rome bij Sint Pieter op den dag der geboorte Onzes Heeren 1898, in het 21e jaar van Ons Pausschap.
Leo XIII, Paus
---