De slimme Paul Kruger. In de Matin verhaalt Ch. Laurent, hoe het mogelijk was, dat de Z.- Afr. Republieken zoo langzaam aan, en zonder dat de buitenwereld er veel van gewaar werd, in 't bezit zijn gekomen van een artillerie, welke boven die der Engelsche uitmunt, zoo dikwijls de laatste tenminste hun scheepsgeschut in stelling brengen. Dat zegt de schrijver — is een der slimste zetten geweest van Paul Kruger. Na den inval van Jameson begreep Oom Paul wel, dat er van Engelands zijde niets meer te hopen doch, alles te vreezen was voor het behoud van den vrede. Hij begon dan ook dadelijk in overleg met Joubert, Reitz en meer anderen het land in staat van tegenweor te brengen. Geheime contracten werden gesloten met de firma's Schneider, Canet, Creuzot en Krupp, die zoowel veld- als vesting-geschut leverden. De Transvaalsche agenten kozen zware kanonnen met grof geschut voor de bewapening der steden en Johannesburg, en lichtere «.^nonnen voor de verdediging der grenzen. Maar dat was niet genoeg ; er moesten ook bekwame mannen zgn om het geschut te bedienen. De Transvaalsche Regeering wierf in den vreemde — voornamelijk in Frankrijk en Duitschland — geëxamineerde ex-artilleristen aan, die de Boerensoldaten kwamen onderrichten.' De commando's werden nu al gauw op de hoogte gebracht. Een nog voornamer werk was 't voor de Engelsche autoriteiten of geheime agenten, die bij zwermen in Transvaal worden aangetroffen, deze voorbereidende oorlogsmaatregelen verborgen te houden. Hoe dit klaar te spelen onder de oogen der Britsche speurhonden ? Hoe in Europa de kanonnen te laten gieten, hoe ze te doen vervoeren naar Zuid-Afrika, hoe de Boeren aan de schietoefeningen te laten deelnemen zonder de aandacht der bevolking ,of' de verdenking van rondzwervende- spionnen op te wekken? Oom Paul wist het wel. Tegen goede betaling vond hij Duitsche, Fransche, en ja, ook Engelsche reeders, die in de havens te Hamburg, Antwerpen en Havre zware kisten aan boord namen, waar het etiquet te lezen gaf: landbouiv-machines. De schepen brachten hun lading over naar Lorenyo Marquez, Durban, Port-Elisabeth, of zelfs naar Kaapstad van waar de „landbouw-machines" langs de Portugeesche of Engelsche lijnen in een minimum van tijd naar Pretoria werden vervoerd. Deze zonderlinge emballage wekte volstrekt geen argwaan bij de Britsche spoorwegmaatschappijen en haar aandeelhouders, doch wel de begeerte om zoo spoedig mogelijk een brokje te annexeeren van het land, dat zoo vruchtbaar scheen te ziju en welks industrie zulk een vlucht nam. Maar slimme oom Paul lachte in zijn vuistje. Hij zorgde er wel voor, de kanonnen niet uit te pakkeu, vóór zij op een veilige plaats waren geborgen. Deze plaats lag in het noorden des lands, in de buurt van Zoutpansberg. Zoodra waren de kanonnen daar niet aangekomen, of in alle stilte werden eenige commando's Burgers opgeroepen „voor militaire manoeuvres." Wat hadden de uitlanders ook noodig te weten, dat de Boeren zich in onbewoonde streken gingen oefenen in de bediening der kanonnen, die hun weldra zoo uitstekend te stade zouden komen ? Hoe hij dan aan het geld kwam ? Hier hebben we een sublieme heldendaad van den ouden President te vermelden. Men herinnert zich mogelijk nog, hoe de Engelsche pers indertijd de regeering der Republieken lasterde en haar verweet, dat zij zich wederrechtelijk groote sommen gelds toeeigende, dank aan het dynamiet-monopolie en andere winstafwerpende handelsbepalingen. Welnu, Oom Paul verdroeg met geduld die lasteringen, de ergste welke een staatsman kunnen treffen, daar zij zijn persoonlijke eerlijkheid in twijfel brengen. Maar intusschen besteedde hij het geld voor de veiligheid des lands ; zijne brandkasten waren sterke vestingen en zijn rolletjes goudstukken kogel-patronen. En welke oneerljjkheid men hem ook verwijten moge — hij heeft de kanonnen eerlijk betaald, die nu de Engelschen van de grenzen houden. • En zoo zijn de Boertjes in 't bezit gekomen van kanonnen, die gekocht zijn, men weet niet hoe, die gekomen zijn, men weet niet waar vandaan, en die voortreffelijk bediend worden door artilleristen, dio uit de lucht zijn komen vallen. Om het even, dat men het hoe niet kent: de Engelschen krijgen er van langs, en dat is het voornaamste ! Of zij ook slim was, de taktiek van Paul Kruger ? --- FEUILLETON van de „Tilburgsche Courant." De Maaiers van den Dood. (Geschiedkundige tafercelen uit den Peolschen opstand in den jare 1862. Cesar Kirposky, zoo heette de nieuwaangekomene, was, in weerwil van zijn excentriek kostuum, een goede jongen, vol moed en vuur, die door zijn vader Wladislas Kirjosky, sedert 1830 uitgeweken, met zorj tj» Parijs was opgevoed, bovenal trachtenie hem liefde voor God en Polen in te boezemen. Cesar kende zijn oom Wladimir reels, daan deze tweemaal te Parijs was geweest om zijn broeder te bezoeken. Van het eerste bezoek herinnerde de jongman zioh niets; het greep juist plaats op den dag,, dat hij gedoopt werd; het tweede lag hem veel verscher in het geheugen, de ktiaap was toen vijftien jaar en hij herinnerde zich volkomen, niet alleen zijn oom, maar vooral zijn nicht, een allerliefst meisje, dat Wladimir op de dringende bede van Wladislas, die toen reeds ernstig ziek was, had medegebracht, om aan hem voor te stellen. De laatste dagen van dat bezoek waren ¦.tste maal, dat Cesar uderlijke huis verlale beide kinderen en raad; bij hun terug' Montmartre, waar de n slaap sliep, scheiden Cesar had Thadea 3 in de spreekkamer • hij opgesloten was. later was de moeder _____________E_ van het kind, dat intusschen een jongman geworden was, zich gaan hereenigen met hem, wiens droefeniisen on kwellingen zij gedeeld had. Cesar was destijds als leerling in de school der schoone kunsten aangenomen geworden en had er met ijver gewerkt gedurende het jaar, dat op den dood zijner moeder volgde. Daarop was hij alleen, zonder leiding, aan zich zelven overgelaten, verslapt en van lieverlede afgegleden langs die gemakkelijke helling van de lediglooperij, welke elk jaar zoovele jongelieden uit de Christelijke familiën in het verderf voert. Gelukkig bezat hij een edele inborst en te midden van den zwijmel der vermaken en uitspanningen verweet hem de stem van zijn geweten, dat hij de wjjze vermaningen, de liefdevolle lessen van zijne moeder in den wind sloeg. Walging en lusteteloosheid overweldigde hem weldra. Een vreemdeling in Parijs, waar hij geboren was, begon hij er ernstig aan te denken naar Polen terug te keeren, waar hij eene familie terug zou vinden. Hij aarzelde evenwel nog, toen een brief van zijn oom hem het huwelijk van Thadea aankondigde. Hij had er nimmer aan gedacht zijne nicht te huwen en nochtans was het hem alsof zijne dierbaarste verwachtingen plotseling vernietigd waren geworden. Hij wierp zich opnieuw in de uitspatting om zien te verzetten, zeide hij, over zijn ongeluk. Het was een voorwendsel, dat hem in zijne eigene oogen verhief en acht dagen lang sprak hij van niets anders dan van geknakt leven, wreedheid van het noodlot, verdwenen illusiën, enz. Al de romanphrases werden uitgekraamd. Hij schreef zelfs een langen melancholieken brief in den stijl van Werther aan zyn oom, wien hjj kennis gaf, dat hjj, tegoed Christen om door een zelfmoord een einde aan zijn leven te maken, den dood ging zoeken op de slagvelden. In den naoht, die op de samenstelling van dat meesterstuk volgde, dacht hjj er ernstig aan om naar Afrika te trekken. God weet welke roemrijke avonturen hem daar wachtten, welk een heldhaftigen dood hij zich daar voorspiegelde. In het hart getroffen door den kogel eens Arabiers, viel hij onder het lispelen van Thadea's naam. Terwijl hij slapende zulk een roman schiep, deden de trompetten van een uit de naburige kazerne komend korps soldaten hem ontwaken, Cesar stond op, opende zijn raam en zag de krijgers, in wier gelederen hij wilde sterven, zich in mouwvest en politiemuts naar het veld van Mars begeven om er drie uren lang geoefend te worden in een, twee, een, twee, rechts, links, rechts. An - dero krijgslieden, nog eenvoudiger gekleed, gingen onder geleide van een sergeant uit, beladen met manden en zakken, ten einde de benood:gde levensmiddelen te gaan halen, terwijl voor de poort der kazerne een schildwacht, met het geweer bij den voet, geeuwende wachtte tot het uur van zijn wacht om was. Dit prozaïsche zijde van het militaire leven bekoelde als door een tooverslag de geestdrift van den held. Als zeer positief mensch, maakte hij het postzegel van een frank, dat hij op den omslag van zijn meesterstuk geplaatst had, los, verbrandde zijn brief en begaf zich weder tè bed zonder verder aan zijne ongelukken te denken. Gelukkig voor hem, anderen zonden zeggen ongelukkig, maakte de verveling zich weldra weder van hem meester. Hij streed een jaar lang daartegen, doen zioh ten laatste overwonnen gevoelende, schreef hjj aan zijn oom om hem te vragen, of hij hem in Polen eenige bezigheid zou kunnen verschaffen. Wladimir gaf hem eenvoudig ten antwoord : „Kom, gjj zult ons het grootste genoegen doen; wij wachten u te Atrada. Eenmaal hier zijnde, zult gjj tijd genoeg hebben om eene bezigheid of eene betrekking naar uw zin te zoeken. Zoo niet, dan blijft gij bij ons, en ik behoef u niet te zeggen, dat wij aan dit laatste de voorkeur zouden geven. Neem te Parijs een kaartje voor Breslau, gelijk gij weet zijn zij geldig voor eene maand, te Breslau moet gij een ander nemen naar het station Piotrkof, dat het dichtste bij ons huis ligt. Meldt ons den dag van uwe aankomst, dan zal ik u afhalen. „Daar gij er zoozeer op staat om van Parjjs eene gedachtenis mede te brengen naar onze keuze, verzocht mij Thadea u te melden, dat zij uit aanmerking van de omstandigheden het liefste een doopmutsje zou hebben voor haar kleinen Fédor; daar de plechtigheid uitgesteld is, zult gij die kunnen bjjwonen, Ik voor mij wil slechts een pond van dien goeden korporaal-tabak, dien uw vader mij liet rooken en hier niet te bekomen is. Marpha en hare neven verlaten zich op uw smaak en verlangen vooral een zeer eenvoudig en minst kostbaar voorwerp. „Vaarwel en tot ziens. Vergeet niet den naam van het station Piotrkof, in Mazovia. Sehrjjf het op uwe koffers; Piotrkof, onthoud dien naam. „Geheel de uwe, W, K." Het ergerde Cesar een weinig dat er in den brief zoo weinig sprake was van Thadea, en de gedachte om een doopmutsje mede te brengen kwam hem hoogst bespotteljjk voor. Om zioh te wreken kocht hij een aantal kleinoodiën, flacons, kistjes, van die duizenden onnutte dingen, die van Parijs het paradijs der vrouwen en de hel der mannen maakt, voegde hij een prachtige pijp bij het door zijn oom gevraagde pond tabak, en kocht eindelijk nog twee voortreffelijke karabijnen, gemerkt Devisme, voor zijne neven George en Miohel, benevens een pistoolkistje voor Adam Chusoo, den echtgenoot van Thadea. Zijne koffers waren reeds volgepropt met geschenken en kleederen excentriek genoeg om geheel Mazovia te doen verstommen, toen hij zich do kleine Marpha herinnerde ; hij was op het punt voor haar een fraaie pop te koopen, die de oogen opende en sloot en mama zeide, toen hij zioh nog in tijds herinnerde, dat zijne nicht reeds vijftien of zestien, misschien wel zeventien jaar oud kon wezen; hij verving de pop door een meer passend geschenk en zond zijne bagage naar den spoorweg. „Het is 103 franken 75 centiemen supplement, en 10 oentimen voor het reQu " zeide de beambte van het goederen-bureau. De schoone Cesar betaalde zonder eenige aanmerking te maken, als een man, aan wien zijn bankier pas een crediet geopend heeft van 97,688 franken en 13 centiemen op het huis Spierling & Co. te Warschau en na zich verzekerd te hebben dat de brieventasch nog altijd op zijn borst rustte in den linkerbinnenzak van zijn Eaglanpaletot, nam hij plaats in een eerste klasserijtuig tegenover de hertogin Eudoxia de Valombrense en aan de rechterzijde van den prins Blagarof, even opmerkelijk door de stijfheid van zijn boord en den vorm van zijne knevels als de hertogin door den overvloed van hare vuurroode haren. Cesar kende Parijs te goed om zich door de fraaiklinkende titels van zijne reisgezellen te laten bedriegen. Hjj luisterde met verstrooidheid naar de vertrouwelijke mededeelingen van de hertogin en wees de uitnoodiging van den prins om het ontbijt met hem te gebruiken van de hand, daar hij diens solvabiliteit wantrouwde, Do uitkomst bewees hem, dat hij goed geraden had ! Een jonge Engelschman, eerst kort zijn eiland ontvlucht, werd te Straatsburg hun slachtoffer; hij gebruikte daar met hem hot ontbijt en moest ten slotte de rekening betalen, daar de hertogin, aan wie hy een «gouden Napoleon geleend had, omdat zij niets dan bankpapie.H een boek was gaan koopen bfl verkooper van het station enfl even zou vergezellen en gemM toen de trein verder zou jH zich lieten hooren of' zieï, Het reizen per spoortrein! maar mist ook alle eigenaaróV het reizen per stoomboot of 1 levert. De jongman vloog als fl Rijn Pruisen, het zoo schilder! sen, Saksisch Zwitserland, ccl landstreek, welke geen artistl te voet en met zijn schetsboel moet doorreizen. Vluchtig zagnj die groote stapelplaats van_den_^Mß schen boekhandel, en bereikte eii^H Breslau, waar hij eenige uren rust _ Des nachts te een uur vertrok hij naa^H Piotrkof en bereikte eenige uren daarna de Oostenrijkaehe grenzen, waar gijn paa geviseerd en zijne goederen gevisiteerd moesten worden. Met dit werk verliepen twee uren en nu hadden de reizigers, eindelijk, niet zonder een zwaar losgeld betaald te hebben, het recht hunne reis tot aan de Russisch-Poolsche grenzen voort te zetten. Voor de eerste maal kwam Cesar in aanraking met dien geesel van Rusland, welken men de administratie noemt. Een heirleger van morsige, olieachtige, ruwe, roofgierige en hongerige tolbeambten wierp zich op zijne koffers en zgn persoon. Alles werd nagezien, losgemaakt, uitgespreid, _ dooreen geworpen, geschat en nogmaals M geschat. _ Eene verhandeling over het—t perspectief, waarvan de figuren aangezie|fl werden voor fortificatieplannen, werd ve^B benrd verklaard als v ' cht en verzeg^B aan de keizerlijke . t ais^ van de —\ guur, te Sint-Pete Èim\. ' L;how^fl opgezoi e:___^H^^tai^| van WA . jk lijke --- WOORDEN EN DADEN. Ala men de sociaal-democraten gelooven wilde, dan zouden er op de wijde wereld geen verdraagzamer menschen te vinden zijn dan zij. Vooral verdraagzaam jegens de belijders van welken godsdienst ook. O — zeggen zij — wij vragen niet wat gij gelooft; wij vragen slechts: wilt gij het lot van den proletariër helpen verbeteren. Het .liedje van „eerbied voor den godsdienst" zingen de heeren al zoolang en zij zingen het zoo dikwijls, dat sommige onnoozelen het gingen gelooven. Na de rede van abbé Daens te Nijmegen b. v., trad een sociaal-democraat op om te zeggen, dat al zijne partijgenooten den godsdienst eerbiedigen en eenieder de grootste vrjjheid geven tot het belijden van welken godsdienst ook. Wij willen even zien, wat er van dien eerbied is. De socialist Troelstra heeft onlangs in de Tweede Kamer getracht de Katholieken te bespotten en te verguizen door de bewering uit te spreken, dat Katholieke priesters den biechtstoel zouden gebruikt hebben, om door oneerlijke middelen het vereenigingsleven te bestrijden. Zij zouden namelijk — volgens Troelstra — vrouwen van werklieden aangespoord hebben hare plichten niet te vervullen, zoolang hare mannen het lidmaatschap eener neutrale vereeniging niet opzegden. Troelstra weet zeer goed, dat de Katholieke priesters hem niet kunnen of mogen tegenspreken ; maar het is dan ook heel wat gemakkelijker met kletspraatjes aan te komen, dan deugdelijke bewijzen te leveren. Intusschen kunnen onze Katholieke werklieden weer voor de zooveelste maal leeren, wat er waar is van den eerbied, dien de socialisten voor den godsdienst heeten te koesteren. --- De oorlog in Zuid-Afrika. Gen manifest. — De Vorwürts, het Berlijnsche socialistenorgaan, geeft den tekst van een manifest van den Russischen keizer, dat eerst op Russisch nieuwjaar, 13 Januari, zal verschijnen. De Vorwürts, die dikwijls offieieele Duitsche stukken — men is er nooit achtergekomen, hoe — heeft kunnen publiceeren die niet of nog niet voor openbaring bestemd waren, zegt dit gewichtige stuk — het handelt weer over den wereldvrede — van Russische socialisten gekregen te hebben. Of het stuk echt is zal nog moeten blijken. Over den oorlog in Zuid-Afrika heet het, dat er na de Haagsche conferentie weer een oorlog uitgebroken is, die „voor het oogenblik" zich niet over de geheele beschaafde wereld verbreid heeft dank zij de vredelievende gezindheid van belangelooze staten. --- Is hij het waard ? — De Star schrijft over Rhodes en Kimberley: „De Daily News en andere voorstanders van de oorlogspolitiek beginnen onrustig te vragen of het ontzet van Kimberley den prijs, dien het kost, waard is. De verklaring, die er van gegeven wordt, is dat „politieke overwegingen de verdediging van die stad geboden," en men beweert, dat „de gevangenneming van Rhodes grooten invloed zou hebben." Met andere woorden, kostbare levens worden bij honderden opgeofferd en geld wordt haast onbeperkt verkwist, ten einde Rhodes genoegen te doen en zijn ondernemingen te stutten. Hij ging naar Kimberley, naar het schijnt, om de regeering te dwingen daar troepen heen te zenden en zoo zijn diamanten te beschermen. Zijn huurlingen hieven het gebruikelijke koor van aanbidding voor zijn „moed" aan. Sedert heeft hij zich aldaar aangesteld, medaljes uitgeloofd alsof hij een vorst was en gezorgd dat zijn doen en laten ter kennisse van de menschheid werd gebracht. Het schijut niet voldoende, dat hij en zijn bende goudavonturiers Engeland in een verderfelijken en onteerenden oorlog hebben gevoerd. Zij hebben, door Rhodes iv Kimberley te zetten, het legerbestuur ook tot een veldtochtsplan gedwongen waaraan het anders niet zou gedacht hebben. Deze medeplichtige in Jameson's domme misdaad heeft het rijk al heel wat leelijke poetsen gebakken, maar deze laatste is de ergste van allen, want Rhodes is reohtstreeks aansprakelijk voor den dood en het lijden van honderden dappere kerels, voor de vernedering die wij in onze uederlagen geleden hebben, voor de verlenging van den oorlog en de vermeerdering van deszelfs kosten. En nu begint men te vragen, gelijk de Standard ten opzichte van de uitlanders : „is hij het waard ?" --- Uit Ladysmith. — De correspondent van de Times te Ladysmith seinde den 28en December: Heden hebben de Boereu, om de een of andere bijzondere reden, hun zware kanonnen in het zuiden niet afgeschoten, maar er zijn ontploffingen gehooid, waaruit men afleidt dat zij den spoorweg tusschen deze plaats en Colenso vernielen. Wij wachten in spanning op belangrijk nieuws uit het zuiden. Wij hooren zwaar schieten iv de richting van de Toegela, maar kunnen van de bewegingen van den vijand aan dien kant nog niets merken. De Boeren schijnen voortdurend bang ? te zijn voor verdere uitvallen, en 's nachts hoort men telkens schieten in de rij van hun voorposten. Het garnizoen begint nu den ernst van het beleg te ondervinden. De spanning, ziekte, het bombardementen kleinere rantsoenen dragen er toe bjj om den toestand te verergeren. Maar allen zijn vol vertrouwen op den uitslag en ¦ bereid om zich alle opofferingen te getroosten die de omstandigheden vereischen. Uit een brief uit Ladysmith neemt de correspondent van de Times te Kaapstad het bericht over dat een boodschapper den 18en November een groote zak uit het onzijdige kamp bracht, die zoo ongeveer al de berichten bleek te bevatten door de oorlogscorrespondenten in de vorige twee weken verzonden. De Kaöerboden, die getracht hadden dooi de linie der Boeren heen te sluipen, waren alle gearresteerd. De teleurstelling van de correspondenten moet groot geweest zijn, voegt de berichtgever er bij. --- Zeldzaam. — Kolonel Baden-Po wel! heeft generaal Cronjé bedankt voor de hulp, die de Boeren-ambulance verleend had na den aanval op het fort bij Mafeking. --- Long Tom. — Reuter seinde den 2öen December uit Pretoria, dat Long Torn, het groote Fransche kanon, dat bij Ladysmith be~ schadigd werd, te Pretoria hersteld en weer op weg naar het front was. --- Generaal Yule. — Naar wij vernemen is generaal Tule inderdaad om gezondheidsredenen te Kaapstad achtergebleven. Zijn hut op de Briton werd door een Ho'lander ingenomen. Generaal Yule schijnt zeer overspannen, ja zelfs krankzinnig te ziju, zoo dat zijn overtocht onmogelijk was. --- „Beleefde menschen." — Een rijke Engelsche boer iv den omtrek van Hi#hlands, in Natal, vertelt in een Engelsch blad in die kolonie van de bezetting van ziju hoeve door de Boeren voor zij, voor Buller's nade- ring, op Colenso terugtrokken. Hij ge- I tuigt, dat de Boeren behalve weerga- I looze krijgslieden, uiterst beleefde ejfl fatsoenlijke menschen waren. Hij hjfl zich over de duizend en meer BoejM die op zijn plaats geweest waren, te beklagen, alleen over twee Efl schen iv hun midden. Tegenover vrouw gedroegen de Boeren zicrïW groote hoffelijkheid. Eens bij het vB bijtrekken van een talrijk commando, namen zij man voor mandden hoed voor zijn vrouw af. Voor deV>sseu, die hem afgenomen werden, kreeg hij een quitantie op Pretoria. Toch leed hij schade, o. m. werd zijn draadheining over een 65 KM. meegenomen. Gelijk men weet, gebruiken de Boeren die voor het van hun schansen. --- De Bundesrath. — Op een vergadering van Kooplieden te Haml)urg is het opbreugen vau de Bundesrath, het stoomscbi; Duitsche Oost-Afrikalijn, nas ter sprake gekomen. De bekende heer Woermann, president van de kamer van koophandel, te Hamburg, zeide, dat de kamer reeds overwogen had zich tot de overheid te richten om zich in deze te laten gelden. De maatschappij had reeds de bemiddeling van den rijkskanselier ingeroepen. Woermann verzekerde ten slotte, dat de maatschappij niets gedaan had, dat op eenigerlei wijze als een schending van de neutraliteit kon beschouwd worden. --- Stakkers. — Men herinnert zich, dat de Boeren^ voor eenige weken 500 Indiërs naafl Ladysmith zonden, tegelijk met gewond den, en dat generaal White, zooals hetl telegram meldde, wel voor de gewonden^ maar niet voor de Indiërs bedankte. Wij onderstelden, dat de Engelsche generaal ook geen reden had, om voor dat geschenk van 500 medeëters dankbaar te zijn. Uit een telegram v&n Reuter in Ons Land maken wij nu op, dat m die Indiërs, mijnwerkers van Dundee, m Ladysmith niet eens binnengelaten ?ijn. I De Boeren zonden hen toen met wat 1 teerkost naar de kust. De correspondent I van Reuter was er een 250 tegengeko- I men, mannen, vrouwen en kinderen, I De stakkers schenen er slecht aan to-J te zijn; doorgeloopen voeten en hong _H Een gesprek met deu heer De TVb_B De correspondent der JV*. i_fl Sneek heeft een gesprek ge^B den beer L. de Waard van het ¦ sche vrijwilligerskorps in 'lm Deze correspondent schrijft dal Op onze vraag wat het l_fl korps in Pretoria thans te cm kregen we ten antwoord : ¦ een paar maanden vroeger fl De Engelsche ponden ware^B honderden schurken vol do ¦ om een spoorbrug of eefl gebouw in de lucht te 1 M Hu had men vaak genoeg om Hrs na te rijden; maar sedert jKn 't koren gescheiden is, sedert BPBJvaarlijké sujetten de laan uit zijn, dien tijd ademen de burgers en niet 't minst de politie wat ruimer. Thans bepalen zich de werkzaamheden van het korps tot het bewaken van de spoorwegen en de gevangenen. Het getal gevangenen bedroeg op 26 November 2300 soldaten en 47 officieren. De eersten, zoo men weet, ziju geborgen op de renbaan, die een lengte van 7000 en een breedte van 2000 voet heeft en omgeven is door een schutting van golvend plaatijzer ter hoogte van zes voet. Twintig voet van de binnenzij der wanden is een hekwerk van gegalvaniseerd puntdraad. k Daarbinnen staan de tentoonstellings¦ gebouwen en eenige tenten, de ver- P*blijtplaatsen van de onschadelijk gemaakte rooibaatjes. De schildwachten ziet men nacht en dag tusschen puntdra.id en plaatijzer op en neer loopen. Van hoogten, die in de onmiddellijke nabijheid liggen, kan alles, wat er binnen de renbaan gebeurt, worden bespied. Verder vernam ik van den commanr dant, dat Transvaal buitengewoon goed voorzien is van ammunitie voor de Mausergeweren. Bovendien worden de patronen voor deze geweren tegenwoorlic in Transvaal vervaardigd. De ledige Km worden vau het slagveld opget en weder gevuld; dank zij het ian van de kruitfabriek te Baviaanst, en de dynamietfabriek te Modntein zal er geen gebrek komen deze ammunitie, 5 bommen voor de verschillende nnen worden thans ook in Transvaal gemaakt. Daarvoor zijn o. a. twee ijzergieterijen te Johannesburg werkzaam met Fransch en Duitsch personeel. De ammunitie is over 't geheel genomen zeer goed, echter is er een groote voorraad Martini-Henry-patronen uit de fabriek van Kynoch (familie Chamberlain) welke zeer slecht zijn. Maar gelukkig zijn deze patronen door verwisseling van Martini-Henry-geweren voor Mausers, onnoodig geworden, en is alzoo de toeleg, om slechte patronen aan Transvaal te leveren, mislukt, echter met «eu niet onbelangrijke schade. De Duitsche en Fransche ammunitie is veel beter. Zij heeft een verschrikkelijke uitwerking gehad. Alleen in het saamgeperst hooi, waarvan de verschansing om Ladysmith is gemaakt, hebben de bommen geen uitwerking: ook die, welke terechtkomen in de opgehoopte aarde, afkomstig uit de Beersjnijn, bij Kimberley, richten niet de miaste verwoesting aan. Maar de deugd van de ammunitie blijkt maar al te goed uit 't feit, dat de belegerden zich steeds onder den grond schuil houden. Levensmiddelen geen oorlogscontrabande. ¦ Uit den tekst van Lord Rosebery's ¦ brief in de Times blijkt dat hij er I tegen is, levensmiddelen als oorlogscon' trabande te beschouwen. „Er zijn verontrustende aanduidingen in de Times", zegt hij, „die er op schijnen te wijzen dat de regeering levensmiddelen als oorlogscontrabande heeft behandeld. Aangezien dit een zaak van het hoogste belang is", hoopt Lord Rosebery, dat zijn ingezonden stuk een gezaghebbende verklaring uitlokt. Lord Rosebery acht de zaak natuurlijk hierom van zoo groot belang, omdat ais Engeland eens in een oorlog met een zeemogendheid gewikkeld zou wor- Ihet voorbeeld kon volgen smiddelen als oorlogsconhouwen. En Engeland kan leven zonder invoer van ren van een aftocht, eneraal Yule verwacht met eergisteren teSouthampton sn, maar hij was niet op was aan de Kaap gebleom zijn gezondheid? Of hersteld en heimelijk naar )kken ? Naar Lord Methuen i hem uit eigen ervaring 't best uit het kamp tei. 'oorspelllngen. ur van South Africa seint ca aan zijn blad, dat La?en Januari of daaromtrent irden. De redactie van de ph zegt: „ Als de Toegela . _ valt, en als de krijgsË_gelsc_en kant keert!!!, I doen zal, dan kunnen ;r en generaal White binen dagen elkaar de hand Is. men zouden te Pretoria en. Dit is alleen uitgekopaar duizend man, die op ingekwartierd zijn. Na de * heette het, dat Pretoria i van Februari zou vallen, rchill kondigt nu zijn triomtantelijken intocht in Pretoria aan omtrent de derde week van Maart. „Beware the ides of March !" Churchill! De dappere Skandlnaviërs. — In een brief uit Pretoria aan de Petit Bieu leest men, dat de intendance van de Boeren niet op de hoogte van hare taak blijkt, hetgeen wel waar zal wezen. Voor kleeding en uitrusting, zoo ia het oude gebruik, zorgt de Boer zelfs, en een oorlog als deze hebben de Boeren nooit gevoerd. Al 3 een staaltje wat de leveranciers van de regeering uithalen, vertelt de schrijver, dateencomfcmando dringend schoeisel noodig had Ln een leverancier duizend paar schoe¦^ll zond alle van hetzelfde nummer. correspondent heeft een Hollandsch «tbeker gesnrokAi, die van het beleg BLUnfekjJf JUfrn, en deze vertelde béM ¦fieSkandinaviërs knnenjédie vast B|>' Transvaal te offeren, hebben generaal Oronjé aangeboden, Mafeking te bestormen en aldus een bres te maken. De generaal heeft deze nuttelooze opoffering geweigerd." Dappere Skandinaven, zij hebben te Magerfontein hun onstuimigen moed duur betaald. ---