BERICHT. Zij, die zich met ingang van 1 April aanstaande op de I'ILBUBOSt'HK COURANT abonneeren, ontvangen de tot dien datum verschijnende nummers gratis. DE ADMINISTRATIE. --- iPW Tilburgsche Courant, S Uitgever Ui. UUIJTEJT, Tilburg, Willem-11-straat, verheugt zich in een steeds , toenemende belangstelling getuige het sterk stij- Jgende aantal abonné's len het enorm toenet o»ende aantal adver| ten tien. Wij verwijzen naar de hierboven staande aa nzienlijke verlaging Van den Abonnements«n Advertentieprijs. DE ADMINISTRATIE. --- Wal de socialisten willen? Wie meenen zou, dat de socialisten bij al hun streven, bij al hun propaganda slechts het heil, het Waarachtig belang van den werkman op het oog hebben, zou zich deerlijk vergissen. Wiens belang zij dan dienen ? Van den patroon P Van den werkgever ? Dat kan men begrijpen. Zij dienen alleen de wanorde, de revolutie ; zij pogen elke toenadering tusschen patroon en werkman te verhinderen. Hun eenige toeleg, blijkbaar uit alles en dikwijls genoeg onomwonden uitgesproken is enkel: den afstand tusschen beide klassen steeds grooter en grooter te maken, dien afstand tot een klove te verwijden, die niet meer overbrugd kan worden, totdat bij slot van rekening elk vreedzaam samentreffen eene onmogelijkheid wordt. Duidelijk, overduidelijk blijkt die toeleg uit verschillende socialistische bladen en blaadjes. Is op de eene of andere fabriek of werkplaats de harmonie tusschen patroon en werklieden uitstekend, dan weet een socialistisch blaadje al spoedig te vertellen, dat al die werklui niets dan „brave Hendriken" zijn, o zoo bang voor den patroon. Gebeurt er op fabriek of werkplaats een ongeluk, van socialistische zijde is men er spoedig bij met alles op rekening van den patroon te schrijven, ook al is de werkman vaak zelf de schuld van het ongeval, dat hem overkwam. Krijgt een werkman, b.v. wegens herhaald te laat komen op het werk, een boete, of wordt hij wegens dronkenschap of het spreken van onzedelijke taal ontslagen, de patroon is de man, die schuld heeft, die patroon verrijkt zich met de boete, begaat wegens het gegeven ontslag eene onrechtvaardigheid, is een wreedaard, een uitzuiger, een ellendige kapitalist enz. Brengt een werkgever of fabrikant verbeteringen aan, b.v. om het gevaar voor ongelukken te verminderen, dan is hij in de oogen van den socialist iemand, die bang is voor de proletariërs en alleen om die reden tot het aanbrengen van verbeteringen overging; dan wordt hij uitgekreten voor iemand, die zijn werkvolk op die wijs wil paaien, ofwel hij wordt voorgesteld als een persoon, die slechts gedeeltelijk teruggeeft, wat hij den werkman ontstolen heeft. Elke aanleiding tot klagen, hoe klein, hoe gering die ook wezen moge, is koren op den socialistischen molen. En wat strekken kan om patroon en arbeider nauwer te vereenigen, of om den laatste te bevredigen, ontsteekt den socialist in felle woede. Want de werklieden moeten, volgens de socialistische leiders, in den patroon hun aartsvijand blijven zien, met wien ze een kamp op leven en dood strijden. In socialistische bladen of blaadjes lezen wij dan ook vaak van „uitzuiger A," ellendeling B," enz. Maar ach, wat krijgen de werklieden er vaak van langs, die langs vreedzamen weg toenadering tusschen patroon en werkman zoeken, en langs vreedzamen weg verbetering van positie trachten te verkrijgen. Die werklieden, die zoete, brave jongens, die moet men niet vertrouwen, want zij verraden de zaak hunner medearbeiders. Zij deugen niet, en ze moeten maaroppassen, dat hun niet eens een loer gedraaid wordt. Nooit ofte nimmer is het den leiders der socialisten te doen geweest om voor de belangen van den arbeider op te treden, om te trachten verbeteringen voor den werkenden stand te verkrijgen. Wat zij willen is : verwijdering. Elke verbetering van het lot van den arbeider is hun een doorn in het oog. En waarom ? Zij vreezen, dat op die wijze de arbeiders eens bevredigd mochten worden. 8.v.: de socialistische leiders sporen tot een werkstaking aan met het doel, als zij zeggen, tot Zondagsrust, tot korteren arbeidsduur of iets anders te komen. Meen nu evenwel niet, dat hun doel werkelijk is het belang van den werkman te dienen. Weineen, de werkstaking is hun doel, omdat deze uit den aard der zaak patroon en werkman niet tot elkander brengt, maar hen wel van elkander vterwijdert. Maar neem nu eens aan: de werkstaking heeft het „gewenschte" doel, de arbeiders hebben hun Zondagsrust, of hun korteren arbeidsduur ; verheugt de socialistische pers, verheugen de socialistische leiders er zich over, weer eens iets voor den arbeider tot stand gebracht te hebben? Verheugen zij zich nu met de blijden ? 't Mocht wat; zij wijzen triomfantelijk op het groote nut der werkstakingen en zouden wenschen, dat voor ieder wissewasje het gereedschap maar in het vet gezet werd. Maar o wee, als de werkstaking mislukt, dan moeten de gehate kapitalisten het ontgelden, en met een verschrikkelijke woede razen zij tegen de macht der patroons, die hunne arbeiders als slaven behandelen en mishandelen. Het socialisme heeft als laatste doel, als eenig streven, dan ook de revolutie, de omverwerping van al bet bestaande. Op de puinhoopen der hedendaagsche maatschappij (maar van die puinhoopen is gelukkig nog niet veel te bespeuren), willen zij hun toekomststaat vestigen, waarin alles botertje tot den boom zal zijn, of liever, waar de menschen elkaar als redelooze wezens zullen bekampen en verscheuren. M. L. (JV. D. Ct.) --- FEUILLETOIN van de „Tilburgsche Courant." De Maaiers van den Dood. Geschiedkundige tafereelen uit den Poolschen opstand in den jare 1862. Toen daags daarna Svinin de oogen opende, drongen de zonnestralen van allé zijden in de vervallen woning; kort daarop trad 'de Israëliet binnen. „A.ls g}j maar wilt, Exoellentie," sprak hg. „Terstond !" antwoordde Svinin opstaande. Én op zijn metgezel steunende, sleepte hij zich tot aan den put. Het was een vierkant gat van drie meters diep op vijf breed, met gladde en loodrechte wanden, bevloerd met groote steenen, waarop het regenwater, dat er voorheen door steenen buizen werd heengevoerd, een lang verdroogd Blijk van eenige centimeters dikte had achtergelaten. De pomp die er op stond, was kortelings weggenomen en dienzelfden ochtend had Abraham de ladder gesteld om naar beneden te kunnen klimmen. „Ua op mijn schouders zitten," zeide hij tot den generaal. „Ik zal te zwaar voor u wezen," antwoordde deze. „Neen, neen, vrees niets," hernam de jood. En als met een bovennatuurlijke kracht bezield, klom hg met zijn last deladder af. „Ik zie geen sporen," sprak do Excellentie, aandachtig den vloer beziende. „Ik zal ze wel vinden," hernam Abraham, „ik ga de breekijzers halen en dan zal het werk spoedig gedaan wezen." De generaal ging zoolang op den grond zitten. Boven gekomen zijnde, trok de jood eensklaps de ladder op, ging op den rand van den put zitten, met de beenen afhangende, en barette in een schaterend lachen nit. Die lach klonk zoo zonderling en snijdend, dat Svinin huiverde en beangst het hoofd ophief. Met de armen over de borst geslagen, keek Abraham hem met een vlammenden blik vol haat en spot aan. „Ga toch spoedig de breekjjzers halen," verzocht de generaal. „De breekijzers," grijnsde de jood, „dom monster, begrijpt gij dan niet, dat gij mjj eindelijk toebehoort, dat gij hier bij het graf zijt, waarin mijn zoon Ruben rust, dien gij vermoord hebt, en ik u alleen naar deze woestenjj, de getuige van uwe misdaden, gevoerd heb, om mjj op u te wreken. O ! gij moogt mij ontzet aanstaren, het is zoo, gij behoort mg toe en daar, in dien kuil, dien gij niet kunt verlaten, zult gij omkomen door de folteringen van den honger en den dorst, de langdurigste der martelingen, die welke zestig dagen duurt, zestig dagen! begrijpt gij, bloeddorstig ondier? „Ellendeling!" brulde Svinin in de hoogste ontzetting, en opstaande, wankelde hij naar den wand, als wilde hij er tegenop klimmen. „ b J», ja, beproef het, beproef het maar I rjjt uwe handen open 1 kneus uw hoofd, lijd! lijd zooveel mogelijk! uwe martelingen zullen mijne vreugde uitmaken. Zie! lang, zeor lang heb ik op v geloerd! thans zijt gij in mijno macht! Ik zal v zien wegteren, daar onder mijne oogen, op iedere minuut van den dag. Ruben, verheuglu, daar staat hg, die Svinin, en ik beloof het u, in vergelijking van zgne foltering zal die van Kabielkof, den moordenaar van uwe vrouw en die van Pillardorf, uw beul, slechts kinderspel geweest zgn." „Vloek over mjj!" bralde de in de val gevangen ongelukkige, en hjj liet zich onder een akelig gejammer op den grond vallen. Abraham wendde geen oog van hem af, hij hongerde en dorstte naar het lijden en den doodsangst van zgn vijand. Op die wijze verliep de dag en toen het duister geworden was, ging de jood naast den put op den grond liggen; hem niet meer kunnende zien, wilde hjj toch luisteren om geen enkelen zucht, geen enkelen kreet te verliezen. Toen de dag aanbrak zag Svinin hem weder boven zich op den rand van den put zitten, met de gloeiende oogen op hem gevestigd en grijnzend lachende. De honger begon de ingewanden van den gevangene te prikkelen; hjj poogde zjjn beul te vermurwen; hjj kroop beneden hem op de knieën, zijn vergiffenis afsmeekende, biddende, jammerende. „Hebt gjj aan mjjn zoon vergeven? hebt gg medelijden gehad met mgne droefheid?" antwoordde Abraham. „Oog om oog, tand om tand, wees gestraft waardoor gjj gezondigd hebt." Op de smeekbede volgde de woede, op de woede de verslagenheid. Omstreeks het midden van den dag verwijderde Abraham zich eene poos en keerde toen terug met een pot gort, die hij in het gezicht van den rampzalige ging zitten opeten. „Hond!" siüte hij, terwijl hjj langzaam zijn maal gebruikte, „hoeveel roebels zoudt gij mij wel; geven voor een lepel vol gort ? Zie eens, hoe zij dampt, wat smaakt zij voortreffelijk! ik heb er nog oen grooten voorraad van. En dit water dan, zie eens hoe helder het is ? Wilt gij er wat van, Svinin ? Kom hier bij mij, mijn duifje, wij zullen samen ontbijten ?" De dorde en vierde dag verliepen op gelijke wijze, in ontzettende folteringen, nog smartelijker gemaakt door de beschimpingen en spotternijen van den onveizoenhjken wreker. Er groeiden eenige scheutjes gras op den bodem van den put, de Moscoviet verslond die. Hij brulde in zijne vertwijfeling als een wild dier en rolde over den grond terwijl hjj met woede in zijne vuisten beet, of wel hij krabde met de nagels het verdroogde slijk op, als had bij gehoopt hierin eenig voedsel te vinden. Maar overal ontmoette hjj alleen den steen en hij barstte in verwenschingen uit. Deze strafoefening had acht dagen en acht nachten geduurd, toen Abraham teekenen begon te bespeuren, dat het niet lang meer met den generaal zou duren. Dit was te vroeg; verschrikt wierp hij hem een in water geweekt stuk brood toe. Al z[jne krachten verzamelende kroop de zieltogende naar het brood en beet er in met de gretigheid van de wanhoop; maar het wbb hem onmogeljjk er een stukje van door te slikken en hg viel bewusteloos neder, steeds het voorwerp zgner begeerte omklemd houdende, waarin hij zijne nagels en zijne tanden gedrukt had. Den ochtend van den tienden dag vond de jood Svinin achterover op den grond liggen met krampachtig gebalde vuisten, het gelaat geheel verwrongen en buiten kennis. Abraham vreesde, dat hij ook mocht opgehouden hebben te leven. Hjj liet de ladder zakken, klom in den put af, verzekerde zich of zijn hart nog klopte, en wendde toen, doch vruchteloos, alle mogelijke middelen aan om hem uit zjjne bezwijming te wekken. Nu prikte hjj zijn slachtoffer even met de punt van een mes in de wang. De stervende opende de oogen niet, maar hij huiverde. „Het is tijd!" sprak do jood, en den put verlatende, ging hjj een touw halen, bond het zijn gevangene onder de armen, trok hem op, laadde hem op zjjne schouders, droeg hem naar het graf zijns zoons en wierp hem aan den voet vin denzelfden paal neder, waaraan hij eenige weken te voren Pillardorf gemarteld had. Nu ontkleedde hg' zjjn slachtoffer en hond hem van den noodlottigen paal, hing hem het grootkruis van den H. Alexander om den hals, en legde aan zjjne voeten zijn sabel, zijn helm en de epauletten, de onderscheidingsteekenen van zijn rang neder. Daarop ging hij naar de hoeve en kwam terug met een vierkant doosje, hetwelk met een strooien prop gesloten was, benevens een pot met honig, met welke hjj den hals, de borst en de ledematen van den generaal besmeerde. Na dit gedaan te hebben zette hjj het doosje, dat niets anders was dan een van die landelijke bijenkorven, welke men in tallooze hoeveelheden in de bosschen aan de boomen vindt hangen, in de onmiddellijke nabyheid van dat levende lijk, trok er haastig don stop af, die sinds anderhalven dag den uitgehongerden zwerm daarin opgesloten hield en ijlings de vluoht nemende, vatte hij post op eene plaats, waar hij zonder gevaar de geduchte bondgenootea yan zyne wraak aan het werk kon zien. "Weldra kwamen de woedende bijen met zwermen uit het nest te voorschijn. Een oogenblik vormden zjj in de lucht als een gonzende en vormelooze wolk. Daarop vielen zij eensklaps, door den geur van den henig aangetrokken op Svinin neder, bedekten) zjjne naakte borst en leden als een bewotgljjke kuras, hem met verwoedheid bijtende en op alle punten gelijktijdig hare venijnige angels indrukkende. Onder die duizenden brandende prikken, welke zjjn huid doorboorden, kromde de stervende, door zjjne onljjdeljjke smarten uit zijne verdooving opgewekt, zich als een worm onder den voet, die hem vertreedt, een akelig gereutel steeg uit zgne borst op en sperden zijne oogen, woest in hunne kassen rollende, zich wijd open. „Svinin, ik ben het, Abraham, die mjj wreekt 1" riep de Israëliet. „Reeds sinds tien dagen martel ik u, Svinin, herkent gjj mjj ? ik ben uw beul, da vader van Ruben, dien gij vermoord hebt." De generaal slaakte een laatste gebrul, de vreese.ijkste ontzetting teekende zich op zijne door den honger vermagerde trekken, zijne oogen sloten zich en zjjn hoofd zonk machteloos voorover. „Hetgeen de bijen zullen sparen, zal voor de raven en de wolven zijn," grijnslachte Abraham. En op zjjne gereed staande kabitka springende, reed hjj wej, terwijl hjj mompelde : „Thans is mjjn zoon gewroken; maar ik heb nog neven te Warschau, ik ga mjjn handel weder voortzetten en voor hen arbeiden. EINDE. --- Een algemeene aanloop tegen de Kerk. In Frankrijk, waar de leuze van Gambetta, het cüricalisme is de vijand! langzamerhand veel van zijn knaleffect had verloren, heeft men tot mikpunt genomen de kloosterorden. De anti-clericale bent heeft zich onder het brullen van woedende aanvalskreten geworpen op het kleine hoopje Van kloosterlingen, wel wetende, dat dezen de kern van de Katholieke Kerk uitmaken. De wet op de vereenigingen heeft geen ander doel dan de kloosters uit Frankrijk te doen verdwijnen, en met deze de Christelijke scholen. Dit toch is het ordewoord der vrijmetselarij. In Spanje trekt het opgeruide straatvolk te velde tegen de kloosters en de religieuzen, die zich op straat durven vertoonen. Van het eene einde tot het andere van het schiereiland wordt, met eene verwoedheid zonder weerga, de haat tegen alle Katholieke vereenigingen aangestookt. Wie weet of daar niet de republiek met haar treurigen nasleep aan de poorten staat van het berooide koninkrijk. In Portugal tracht men overal de tweespalt te doen ontbranden. Bij het uitgaan der Kerk werd de dochter van den Consul van Brazilië door eenige individuen met geweld aangevat en naar een klooster gebracht. De menigte drijft hen op de vlucht en begint alom voor de kloosters te huilen en te brullen. De zaak moest voorgesteld worden, alsof men de reeds bejaarde dochter van den consul met geweld in het klooster hield opgesloten. De consul is door zijne regeering naar Brazilië teruggeroepen, en niemand weet, welke gevolgen die geweldpleging, blijkbaar door de vrijmetselarij op het getouw gezet, zal hebben. In Italië houdt men niet op te razen en te tieren tegen de Jezuïeten. Men scheldt steeds op de zonen van Ignatius, maar het eigenlijke mikpunt is de Katholieke Kerk, de Kerk van Christus, wel wetende, dat deze orde een hechte steun en een vast bolwerk is tegen de valsche liberalistische, socialistische en maconnieke leeringen. In Oostenrijk wordt de haat der „Alldeutschen" weer aangewakkerd tegen al wat oprecht Katholiek is. In het parlement te Weenen scheelde het niet veel, of de leden waren tot handtastelijkheden overgegaan, tengevolge van hatelijke aanvallen en redevoeringen tegen de aflaten, aangewakkerd door de partij van Wolf en Schönerer, onder den kreet: „Los van Rome !" De nieuwe eeuw is begonnen te midden van kreten van haat en verwoede aanvallen tegen den godsdienst en zjjne instellingen. Wreede vervolgingen zijn in het verschiet. Het eenige middel om deze af te weren is de aaneensluiting van alle oprecht godsdienstige en weldenkende lieden en de naleving van den echten kloostergeest, door hen, die van de wereld hebben afstand gedaan, om zich aan eene verhevene taak te wijden. V. N. --- DE STRIJD TEGEN DEN ALCOHOL. In alle rangen en standen vindt men thans bestrijders van den alcohol als drank. En geen wonder ! De jenever is eene pest voor het volk, een kanker, die steeds voortwoekert en tallooze slachtoffers maakt. In alle landen van Europa ontstaan vereenigingen, welke zich ten doel stellen dezen vijand te bekampen. In den strijd tegen den alcohol is door een lid der Fransche Regeering vierkant stelling genomen, als zijnde de sterke drank de groote vijand des volks. Zelfs wil men de school in dienst nemen om den drankduivel te bevechten. De heer Georges Leygues, Minister van Openbaar Onderwijs en Schoone Kunsten, en als zoodanig Groot- Meester van de Universiteit van Frankrijk, heeft in deze qualiteit de nieuwe eeuw waardig geopend door een rondschrijven aan 'alle leeraren van lycea en colleges, waarin hij hen opwekt hun onderwijs ook te doen strekken om de jeugd te wijzen op de gevaren, die het gemakkelijk tot misbruik overslaand gebruik van alcoholische dranken op den menßch heeft, zoowel in physieken als moreelen zin. Ook bij het leger is de Regeering nuttig werkzaam. Reeds door den vorigen Minister van Oorlog, generaal Gallifet, is een streng verbod uitgevaardigd tegen den verkoop van welken geestrijken drank ook inde militaire cantines, en nog is dit verbod van volle kracht. Welk een geluk, zoo overal de school wilde optreden, om het vooroordeel te bestrijden, dat de jenever kracht, sterkte en warmte verschaft. V.N. --- De oorlog in Zuid-Afrika. Een brief van mevrouw C. de Wet. Welk een onverzettelijke geest er ook onder de vrouwen der Transvalers en Vrij staters heerscht, moge blijken uit onderstaanden brief: 58 Jutastraat, Braamfontein (Johannesburg), 31 December. Den militairen Commissaris van Politie te Johannesburg. WelEdele Heer, Op Donderdag 1.1. ontving ik een bezoek van den heer P. B. de Wet, ex-commandant van de federale troepen van den Oranje-Vrij staat en laatstelijk woonachtig te Durban. Aangezien dit bezoek een bron van onaangenaamheid voor mij was en mijn wensch is met dergelijke personen (die den eed van neutraliteit hebben afgelegd, terwijl hun land nog in oorlog is) niets te doen te hebben, heb ik de eer UEd. te verzoeken zoo goed te willen zijn bedoelden persoon kennis te geven zich in de toekomst te onthouden van verdere bezoeken aan mij af te leggen. Ik blijf Uw dw. dienaresse, (w. g.) C. de Wet, vrouw van generaal Christiaan de Wet. Deze krachtige brief spreekt voor zich zelf. President Steijn was wel gerechtigd onlangs in een redevoering te zeggen: ,Onze vrouwen hebben de vuurproef der vaderlandsliefde glansrijk doorstaan, zij zullen niet nalaten ook in het vervolg haar mannen en zonen de volstrekte noodzakelijkheid te prediken van alles op te offeren om onze vrijheid te behouden." Als de vrouwen nog zoo spreken, zullen haar mannen niet minder vastbesloten zijn te strijden tot alles verloren of alles gewonnen iB. --- Misschien nog meer concessies. De Frankf. Ztg. zegt naar aanleiding van het afspringen van de onderhandelingen met Botha dat, al moet men ook de vredesvoorwaarden van de Engelsche regeering als onvoldoende beschouwen, het toch een bevredigende stap vooruit is dat de Engelschen nu in het algemeen zijn overgegaan tot onderhandelingen met de Boeren, Totdusver hebben Lord Salisbury en Chamberlain altoos verklaard dat de Boeren zich onvoorwaardelijk moesten onderwerpen en dat hun geen zweem van onafhankelijkheid zou gelaten worden. Als de Boeren den strijd voortzetten, waartoe zij besloten schijnen, zullen de machthebbers te Londen misschien spoedig nog verder strekkende concessies doen. --- De pest had goede gevolgen! Ook een gezichtspunt. „Zelfs de pest — zoo seint de berichtgever van de Times te Kaapstad — heeft goede gevolgen gehad, omdat zij de overheid in staat heeft gesteld duizenden Kaffers uit Kaapstad te verwijderen, wier aanwezigheid een ernstig gevaar voor de stad was." --- Generaal de la Rey. De Petit Bleu bevat een bericht, dat generaal de la Rey, blijkens een telegram uit Ötanderton, zeer actief in westelijk Transvaal optreedt, zoowel in de Magaliesbergen als ten zuiden daarvan tusschen Nauwpoort en Krugersdorp. De Boeren vallen er voortdurend Engelsche convooien aan. Bij Rustenburg moet den Boeren weer een convooi, geëscorteerd door wielrijdende soldaten, in handen zijn gevallen. De berichten over de la Rey in de P. B. strooken volkomen met het gepubliceerd telegram over een scherp gevecht bij Hartebeestfontein. Vermoedelijk hebben de Engelschen daar weer, evenals Methuen de vorige maand, een zwaar pak slaag gekregen. ---