De politieke toestand van Europa. Onze eeuw is in de laatste twintig jaren met reuzenschreden vooruit gegaan op den weg welke naar het nihilisme voert. God en godsdienst zyn reeds lang ijdele klanken geworden, die de massa beantwoordt met een onverschillig schouderophalen, als ware men verheven boven zulke nietige dingen. Niets dan ook kan meer belang inboezemen, en daardoor is er in de ziel van het menschelijk geslacht een ledig ontstaan dat door niets kan aangevuld worden. Dit ledige gevoelt men zeer goed en tracht dit dan ook aan te vullen door de twee zaken, die nog weerklank bezitten: goud en vermaak. Het najagen dezer twee dingen heeft zulke verhoudingen aangenomen, dat men zou vreezen tot de zeden van het heidendom te zullen terugkeeren , tot de tijden waarin men den godsdienst kon formuleren in de woorden : vergoding der stof. Is het wonder dat de Europesche gouvernementen door den adem van dat moderne heidendom besmet , zich geheel en al door dien geest hebben laten meeslepen en eindelijk zoover zijn gegaan dat zij in dat regime de toonaangevenden zijn geworden ? Neen , niets was natuurlijker, doch de gevolgen zijn dan ook niet uitgebleven. Slaan wij de blikken rond , en het geschiktste beeld dat wij voor Europa kunnen vinden, is het te vergelijken met een uitgestrekten vulkaan, geheel omvergeworpen door ontzettende aardbevingen , en wiens bodem volstrekt geen veiligheid aanbiedt voor de toekomst. Engeland , waar de ketterij de plaats innam van de christelijke liefdadigheid, wordt vreeselijk geteisterd door het pauperisme , en ofschoon aldaar reeds sedert jaren eene reactie ten goede plaats heeft, offert men er nog te veel aan het moderne godendom om niet met deu algemeenen stroom meegesleept te worden. Rusland wapent zich en wacht de gebeurtenissen af om naar gelang zijner belangen met zijn magtig zwaard de balans naar zijn kant te doen overslaan. Wat van Oostenrijk te zeggen, die oude dochter der Kerk ? Met groote meerderheid heeft men daar, in navolging van Pruissen , de confessionele wetten aangenomen , de keizer heeft zich moeten vernederen den judas-kus te ontvangen van de vijanden van zijn godsdienst en van zijn huis. Hij gelooft door schandelijke concessiën zich te kunnen onttrekken aan de ijzeren revolutionaire hand , waarmee hem Pruissen heen en weer schudt. Te vergeefs. Oostenrijk is bedrogen door die politieke nulliteiten van onze dagen , die gelooven de wereld te regeren en in waarheid niet meer zijn dan de pionnen van een schaakbord. Voor de talrijke moderne staatslieden is de geschiedenis een gesloten boek, de toekomst een zuiver niet. Zij hebben alles vergeten en niets geleerd. Weenen heeft de vernedering ondergaan binnen hare muren een harer professors een lofrede te hooren houden op Jozef II , die niets anders was dan een valsche en onvolledige voorstelling van feiten , en een der hatelijkste aanvallen tegen de Katholieke Kerk, en dit nog wel op eenige passen afstands van het paleis van den nazaat der Habsburgers. Van Pruissen zullen wij maar niet spreken De oorlog tegen de Kerk is daar gewettigd. Ook Frankryk is niet zoo het zijn moet. Wel koestert een groot gedeelte der natie echt katholieke gevoelens, wel ziju er de kerken gevuld met geloovigen , wel worden er bedevaarten en grootsche liefdewerken verrigt, maar ook zyn er ten opzigte van godsdienst en moraal groote verwoestingen aangeiïgt, het werk der geheime genootschappen. Het schouwspel eindelijk dat het ééne Italië aanbiedt is jammerlijk. Het is geheel van God afgedwaald, die alles ziet veranderen zonder zelf ooit te veranderen. Italië staat op een hellend vlak, het gaat met duizelingwekkende vaart naar den afgrond. Zal het nog boete willen doen alvorens in dien afgrond neder te storten ? --- BUITENLANDSCHE BERIGTEN. Italië. "Wij moeten nog eens terugkomen op het treurig onderwerp over de ellende en de diefstallen, die in Rome en geheel Italië schrik verspreiden. Eenige passages slechts uit de dagbladen. Dezen morgen is in de straat van den Gesu een kind in zwijm gevallen. Eene verkoopster van dagbladen heeft het opgenomen, en eene medelijdende dame heeft het in een koflijhuis doen brengen om het eenige verfrisschingen te laten geven. Het heeft geene moeder meer; zijn vader verkeert in een allerellendigsten toestand; sedert twee dagen heeft het niet gegeten. Gisteren lagen op de treden van den trap der kerk van S. Maria di Monte ecu man , zijne vrouw eu drie kinderen uitgestrekt. Een politieagent naderde Uit Rome schrijft men dd. 21 dezer aan den Univers den man eu ondervroeg hem, waarop deze antwoordde: Wij sterven van honger. De agent is toen voor eigen rekening een brood gaan halen , dat als het ware dadelijk verslonden werd, eu door de voorbijgangers uit te noodigen iets te geven werd 12 franken ingezameld. Blijkbaar door lijden en wanhoop overstelpte werklieden plaatsen zich op de markten en openbare pleinen om een aalmoes te vragen. De roemzuchtige syndicus, die eenige dagen geleden aan zijne agenten aanbeval die werklieden niet te kwellen en op zijn gewonen door den neus gesproken toon zeide: „Denk er aan , dat ik bemind wil worden," die syndicus kan de arme werklieden, welke hij dwaselijk naar Rome gelokt heeft, niet beschermen tegen de maatregelen der politie , die hen des nachts bij troepen gevangen neemt en over de grenzen brengt. Al de ongelukkigen, die eertijds bij huune broeders in Christus, de monniken, een gezond en krachtig voedsel vonden , hebben niets anders meer dan de platonische liefde van den syndicus. De revolutie heeft hun de waardigheid van vrije mannen geschonken; zij mogen nu van honger sterven. Italië is vrijgekocht recenta (zij bezigen het hemelsch woord van vrijmaking voor hun helsch werk) en Italië heeft geen geld meer noodig. Al wat men verhaalt van diefstallen, schanddaden en schurkenstreken is ontzettend. Verleden week sprak men van kinderen , die lucifers in de brievenbussen wierpen en zoo de brieven verbrandden. Zoo even las ik zoo iets van een kind te Napels, dat toen het een wagen met hooi ontmoette, dien in brand stak; het hooi, de wagen en het paard zijn midden in de straat verbrand , en het kleine monster is op de vlugt gegaan. In hetzelfde Napels hebben twee studenten een professor vermoord, die geweigerd had hen tot het examen toe te laten. Op Sicilië hebben verschrikkelijke tooneelen plaats, en de anarchie is daar geheel meesteres. Nabij Palermo zijn gendarmes vermoord ; te Vizzini hebben onbekende boosdoeners twee geweerschoten gelost op bisschop Morano en diens vicaris-generaal. Eenige maanden geleden is de aartsbisschop van Catana ook bijna het slagtoffer van een moordaanslag geworden. Opmerkelijk is het, dat ondanks het bewezene der misdaden de regters zoo dikwijls concluderen tot vrijspraak. — De Kamer houdt zich bezig met de hervorming der jury — het is echter tijd verspillen. Men zou zeggen, dat het scherts is: terwijl de Staat' slechts eene onvoldoende bescherming aan menschen kan verleenen, rigt men eene maatschappij op tot bescherming van dieren , die maatschappij vindt gelden, houdt vereenigingen en laat zich presideren door een kwakzalver in medicijnen en patriotisme, doctor Pantaleoni. — Den 21 jl. is op het Vaticaan eene deputatie van priesters ontvangen, welke door 5000 katholieke vrouwen van het barlearische eilaud Majorca waren gezonden, om in haren naam den H. Vader een prachtig album aau te bieden, vergezeld van een dooreengestrengelden palm- en lauriertak, een meter lang, van massief goud, versierd met robijnen , smaragden, topazen enz., alsmede met de keurig gegraveerde inscriptie: Piae Majorcences Pio IX, martiri el confessori. De H. Vader heeft dit vorstelijk geschenk met diepe ontroering aangenomen en met zoete nederigheid der deputatie toegevoegd: „Mijne kinderen, uwe verknochtheid heeft u de titels, welke gij mij toekent, doen overdrijven. Het is waar, dat ik met het kruis beladen ben, en dat ik met de hulpe Gods het geloof, waarvan ik als bewaker ben aangesteld, tot in deu dood zal belijden ; maar de titels van martelaar en belijder, ofschoou uwe deelneming in mijn lijden toonende, zijn niet de juiste uitdrukking myner droefenissen en beproevingen." Voorts sprak de Paus van Spanjes rampspoeden en van het slecht geloof der Madridsche regering, er bijvoegende, dat hij God voor dat katholieke vplk bad en goddelijke barmhartigheid smeekte om er de heerschappij der orde en der geregtigheid te herstellen. Dienzelfden dag verleende de Paus gehoor aan een aanzienlijk getal geloovigen van alle natiën, onder welke vele Engelschen en Amerikanen. Ook werden Mgr. Bécel, bisschop van Vannes, Mgr. Hellion, bisschop van Haïti en Mgr. Maret, bisschop van Sura, in de omgeving des H. Vaders opgemerkt. De Paus hield bij die gelegenheid geene toespraak. --- De Goede Week. Wij lezen in het heilig Boek, dat God, onder de wet der vreeze, Zijn uitverkoren volk gebood, het feest der weken op plegtige wijze te vieren. Maar de Nieuwe wet, de wet der liefde, kent ook het feest harer week bij uitnemendheid. Doch welk eene tegenstelling! Onder die wet der vreeze werd dat blijde feest met offers aan den Heer en vrolijke feestmalen gevierd, terwijl in het Nieuw A^erbond der liefde de feestkring dier dagen een tint van weemoed draagt, en in dubbelen rouw en dubbele boete wordt doorloopen. Kn wat wonder! Voor het Israëlietische volk was die plegtigbeid eene blijde herinnering, terwijl de H. Kerk in de dagen harer week, de kostbare afscheidsgave van haren Bruidegom en het lijden en sterven der verpersoonlijkte liefde gedenkt. Op den Palmzondag juicht zij, ja! met de scharen die het Hosannah den Zoon van David aanheffen, maar haar oor en hart worden reeds vooraf getroffen door den woedenden kreet, waarmede dat zelfde volk, dat nu haren Meester zegent, Hem weldra zal verwijzen naar het h-ruis. Onder het verhalen der lijdensgeschiedenis van haren Bruidegom nadert zij den Witten Donderdag, waarop zij, ten halve in blijdschap en ten halve in rouw het goddelijk geschenk der Liefde ontvangt, om eindelijk op den Goeden aan de voeten van haar lijdenden en stervenden Jesus neergeknield, zich in hare smart te verdiepen, en de laatste droppelen van Zijn Bloed, de laatste woorden uit Zijn goddelijken mond, de laatste zucht van Zijn brekend Hart op te vangen. O! bij zulke droevige herinneringen is er slechts plaats voor rouw en weedom, want waar de Liefde lijdt en sterft, daar moet de wederliefde ook klagen en treuren. Zoo lijdt en weeklaagt de Kerk dan ook tot aan den Paasch-Zaturdag, waarop zij weder ten halve jubelt, om eindelijk op der. dag dien de Heer gemaakt heeft, het lied der zegepraal te zingen bij het graf van haar verrezen Koning. Doch laat ons den tijd niet vooruitloopen! Als trouwe kinderen der Kerk zullen wij in haren geest treden, en, in deze dagen de liefde van onzen Jesus overwegende, stroomen van wederliefde trachten te putten uit de bronnen des Zaligmakers. Maar als wij dan op den Goeden Vrijdag, in den geest op Calvariën zullen nederknielen, dan zullen wij van Jesus' stervende lippen den klaagtoon hooren: sitio, ik heb dorst. Dan dorst Hij naar ons heil, maar ook naar de bekeering en wederliefde der wereld.— Ook yoor haar heeft Hij geleden, ook voor haar is Hij gestorven, en Hij verlangt niets anders dan dat het vuur, dat Hij op aarde bragt, ook in haar ontstoken worde. Manr helaas ! Zij bemint wat zij haten, en zij haat wat zij alleen beminnen moest. Dan zullen wij, na in de geopende zijde van onzen Meester alle onze beden en alle onze belangen te hebben nedergelegd, dat aanbiddelijk Hart geweld aandoen, en het bezweren, zijn vuur met dubbele kracht op die wereld neer te zenden, opdat de ijzige koude harer zelfzucht wijke voor den gloed der liefde; opdat zij zich bekeere en leve, en Jesus, die haar leven zijn moest, haar weldra ter verrijzenis moge zijn. ---