Gemengde Berigten. Dezer dagen werd te Grosbois, een der meest gekende dorpen nabij Parijs, een kindje begraven , dat den vorigen avond overleden was. De ontroostbare moeder volgde weenend het lijkkistje, waarin haar kindje eene laatste rustplaats gevonden had, terwijl haar echtgenoot den dierbaren last onder den arm droeg. Eindelijk kwam de weenende groep op het kerkhof aan en hield stil voor het gapende graf, dat reeds van 's morgens geopend was. Eensklaps en op het oogenblik dat het kistje in den grafkuil zou afgelaten worden, werd er een ligt gerucht in de doodkist hoorbaar, iets als van een onderdrukt zuchten. God! riep de ontroerde moeder, mijn kind leeft uog! Mijn zoon leeft! Hij is gered! Oogenblikkelijk werd de deksel van de doodskist gerukt en de moeder zag haar zoontje, dat zachtjes de armen bewoog onder het. doodskleed en bijna onzigtbaar de lippen verroerde. De vrouw sprong op haar kind toe , nam dit als eene prooi in hare armen en overdekte het gelaat van haren lieveling met kussen der ziunelooste vreugde, welke de ongelukkige moeder gevoelde bij het onverwachte weerzien van haar kind. Het kindje maakte uog eenige bewegingen, maar na eene. laatste stuiptrekking liet het zijn hoofdje achterover zakken. .. . Ditmaal was het werkelijk dood en overleden. Hierop sprong de moeder eenige stappen achteruit, en bezag met waanzinnige oogen haar kind , dat zij nog altijd op de armen hield. Haar wezen werd doodsbleek en zij viel eensklaps als een levenloos ligchaam ter aarde. Terwijl men de arme, diep te beklagen moeder huiswaarts voerde , werd het kindje begraven; maar de toestand der ongelukkige vrouw is wanhopend , want indien zij nog geneest, zal zij, volgeus de bekentenis van den geneesheer , zinneloos zijn. Den 7 was men op het kerkhof te St. Jossen-ten- Noode, in de onmiddellijke nabijheid van Brussel, getuige van een treffend tooneel. Zoodra tot het kerkhof toegang verleend werd, trad een meisje, iv eeuvoudig rouwgewaad gekleed, het hek door en rigtte hare schreden uaa>>. een met mos begroeiden grafsteen , waar zij eerbiedig nederknielde en een tijd lang, met gebogen hoofd en betraande oogen, de warmste gebeden uitstortte. Vervolgens een harer handschoenen uittrekkeude, plukte de arme wees — want dat was zij blijkbaar — op zeker plekje van den steen het mos weg, waardoor 7 April 1861 zigtbaar werd. „'t Is heden 13 jaren," fluisterde zij bijna onhoorbaar, „van daag moeten wij elkander wederzien." Daarna stoiid zij op en wandelde tusschen de graven, nu en dan ecu gretigen en zielvollen blik naar den ingang werpende. Een uur ging op deze wijze voorbij, doch onder de komenden was niet het voorwerp, dat zij zocht. Bedroefd keerde het arme meisje naar den grafsteen weder, en weer een uur snelde henen, terwijl zij onafgebroken hare oogen op het hek gerigt hield. Zou hij dan met komen ? Eindelijk, 't was omstreeks elf uur, verscheen aau den ingang een jonge man van een dertigtal jaren, groot en krachtig van gestalte, voornaam gekleed en meteen witten hoed op, dien hij bij het betreden van het kerkhof vau het hoofd nam Bevend van ontroering rijst de treurende wees overeind, zij ziet hem in de oogen, groote God hij is het! Clara! Benoit, klinkt het als uit één mond en de jongelieden liggen in elkanders armen. Na dertien jaren afwezigheid had een zuster een broeder weergevonden, die na den dood hunuer moeder, op zestien jarigen leeftijd naar Amerika was geraisd en gezworen had over 13 jaren zijne zuster op het graf der moeder te zullen weerzien. Kom ik niet terug, had hij gezegd, deuk dan maar, dat ik onder de pogingen, om u een goede toekomst te bezorgen , ben bezweken. Met dit vooruitzigt had Clara , toen hare tante , aan wier zorgen zij was toevertrouwd, twee jaren na het vertrek van haar broeder gestorven was, zich dag eu nacht uitgesloofd om op eene eerlijke wyza een schamel stuk brood te verdienen , en had het als naaister reeds zoover gebragt, dat zij ruimschoots i:i hare behoeften kon voorzien. Benoit vau zijn kant had fortuin gemaakt: hij bezat te New-York ecu voornaam correspondentiehuis, en was nu gekomen om zijne zuster in zijn geluk te doen deelen. --- ATCHIN. Blijkens een Dingsdag-morgen bij het Departement van Koloniën ontvangen telegram van den'Gouv.- Generaal vau Nederlandsch Indië, dat Maandag te Buitenzorg werd aangeboden , heeft de luit.-generaal van Swieten aan dien landvoogd het volgende getelegrapheerd : De staten ter westkust, van Troemon af tot en met Waylah, erkennen de Nederiandsche oppermagt; aldaar is de blokkade opgegeven. (St.-Ct.) Een telegram van Reuter meldt PENANG, 14 April. Verschillende peperhavens aan de westkust van Sumatra zijn weder opengesteld voor het verkeer. In de Indische berigten vinden wij o. a. het volgende verhaaltje : „Men verhaalt, dat een Europeesch soldaat van onze troepen op Atchin , die zich bij verschillende gelegenheden derwijze had onderscheiden , dat hij voor een eervolle vermelding was voorgedragen , op zekeren avond , na acht dagen niet uit de kleereu geweest te zijn , op post staande , door slaap overmand . tegen een boom leunde en iv die houding werd gevonden door den officier vau de ronde , die van het voorgevallene onmiddelijk rapport maakte. De opperbevelhebber der expeditie, van het gebeurde omstandig onderrigt, vaardigde een order uit waarbij het feit werd geconstateerd , dat bedoelde fuselier, slapende op zijn post tegenover den vijand gevonden, volgens de krijgswetten met den kogel gestraft behoorde te worden , doch dat de opperbevelhebber , in aanmerking nemende het uitstekend gedrag van dien soldaat bij onderscheiden gelegenheden en de zware vermoeijenissen , gedurende vele dagen uitgestaan , besloten had hem ter zake niet te doen vervolgen. Generaal van Swieten herinnerde verder de officieren aan Napoleon I, die 's nachts na een groot gevecht de ronde doende, eveneens een schildwacht slapeude vond , doch den man liet slapen, zijn geweer nam, eu op post bleef staan tot de soldaat werd afgelost." --- Ingezonden mededeelingen. Bij het tegenwoordig vaak ruw eu ongezond weder, waar verkoudheden aau de orde \an den dag zijn, maken wij voornamelijk bezorgde moeders attent hoe ligt bij kinderen uit een in den beginne onbeduidend hoesten de afmattende kinkhoest of de gevaarlijke keelontsteking kan ontstaan , en van hoeveel belang het is tegen deze en dergelijke ziekteverschijnselen steeds een goed middel bij da hand te hebben. Wij vermeenen daarom op ecu preparaat te moeten wijzen , welks geneeskracht bij alle verkoudheden zich op de schitterendste wijze geopenbaard heeft. Het is de Rijnlandsche Bruiven-Borsthonig , uit de fabriek vau W. H. Zickknheimer te Mainz, bereid uit een extract vau wijndruiven en het aftreksel vau balsemachtige borstkruiden , hoogst aangenaam van smaak. Ook door geneeskundigen wordt genoemde Bruivsn-Borsthonig steeds meer erkend en door autoriteiten van naam in de wetenschap voorgeschreven en elk huisgezin aanbevolen als ecu voortreffelijk, onontbeerlijk huismiddel. Daar men dit inderdaad uitstekend fabricaat door namakiug zoekt te benadeelen, waarschuweu wij het publiek bij het koopen voor elk namaaksel door op het merk vau den fabriekant te wijzen, dat bij de wet gedeponeerd is. Dit uitstekend geneesmiddel is alhier te bekomen bij den Heer Ed. Gieliam. --- ADYERTEN TIEN. Door Liquidatie te Koop: ¦\ Eene soliede en nette Bluizinge met S£l*f*j gfooten r-Tïlil_ en een sedert weinige ik__J_ljareu 'daargesteld Fabrieksgebouw, te Tilburg, aan het Goirke, letter H 114, waarin thans het fabricaat van Wollen Stoffen wordt uitgeoefend eu het geheel ook zeer geschikt is voor ander trafieken. Een gedeelte der koopsom kan er op gevestigd blijven. Machines en Brijfwerk kunnen eveneeus worden overgenomen. ~7,_7 / ¦> Het geheel spoedig te aanvaarden.--^/ S^ X Teveus dadelijk te KOOP eene buitenstaande Mroogß'aaßii. §£_«-* Inlichtingen te bekomen len Kantore van Notaris BAAMEN te Tilburg , die door den eigenaar met den Verkoop is belast. ---