1875. Den Lezer heil. In het hart van iederen mensch leeft een aangeboren zucht naar geluk. Naar geluk tracht de arme; naar geluk streeft de rijke; naar geluk jagen wij allen van at' onze wieg tot aan ons graf. En dat geluk en dat heil dat wij allen voor ons zelven zoeken , wenscht de regtgeaarde mensch ook zijn evenmensch toe. Door deze gedachte bezield schrijven wij deze regelen neder, nu de jaarsverwisseling ons weder de gewenschte gelegenheid schenkt onzen lezers den zegenwensch aan té bieden, dien zij wel niet als een ijdel woord, door de gewoonte ingegeven , maar itls do uitdrukking vau liet gevoel onzes harten zullen willen beschouwen. Wel is die dag telken jare uiterst geschikt voor een heilwensch. Immers dan heeft nog kort te voren door onze tempels Gods belofte weerklonken: Uw heil zal spoedig komen; dan hebben wij voor de kribbe geknield, en in die kribbe met de oogen des geloofs Gods heil aanschouwd dat Hij bereid heeft voor het aanschijn van alle volken; dan hebben wij het sprakelooze Kind ons, door Zijue klaagtonen heen, het troostrijke woord als hooren toefluisteren Ik ben uw heil; dan heeft Het de kleine handen tot ons uitgestrekt die vervuld zijn met de rijkste gaven. Wij brengen dan , als ware het van af de kribbe, ook bij het begin van 1875, onzen lezers, én als bijzondere personen én als Katholieken, onzen warmen heilgroet toe. Is God de bron van ons heil, dan komt van Hem niet slechts ons geestelijk geluk maar ook onze stoffelijke zegen. Moge dan het goddelijk Kind de stoffelijke gaven doen nederdalen op ieder onzer lezers in het bijzonder. Dat zij begunstigd mogen worden in hunne tijdelijke zaken, gezegend in hunne huisgezinnen en kindereu, bevoorregt in hunne familiën; dat zij gezegend mogen worden in het stoffelijk leven des ligchaams, maar bovenal in het oneindig verhevener leven hunner ziel; dat zij dit jaar, en de volgende jaren, zooveel rozen mogelijk ontmoeten op hun pad, maar zoo min mogelijk door doornen mogen gepijnigd worden. Ruimer heilwensch kunnen wij wel niet vormen wijl hij alles voor het geluk onzer lezers op aarde hevat; en wy vormen hem grondhartig terwijl wi] hopen dat de pasgeboren Verlosser hun al dat heil schenken zal. Maar al wenschen wij ¦ dat zoo weinig leed mogelijk hen treffe, zullen zij toch waarschijnlijk ook dit jaar weder op de eene of de andere wijze enkele teugen uit den lijdenskelk moeten drinken. Terwijl het nu natuurlijkerwijze verre van ons is hun die toe te wenschen, wagen wij het toch hen voor het geval, dat het lijden op hen daalt, te herinneren aan een verheven woord: in cruce salus, ja! ook in het kruis ligt het heil. Dat wij hier geene blijvende woonplaats hebben maar die in de toekomst zoeken, ondervinden allen maar al te zeer door de aanhoudende afwisseling van vreugde en smart, maar hun die God beminnen werkt alles ten goede zamen. Derhalve ook het kruis. Mogen zich allen dat herinneren als het uur des lijdeus slaat in dit, en in andere jaren, tot zij eens, goede gaven en volmaakte giften van boven ontvangen hebbende na afwisseling van geluk en lijden, dat hun lot is in den tijd , opstijgen naar de eindelooze vreugde bij den Vader des lichts bij Wien geen verandering noch schadmo van verwisseling is. Doch verruimen wij cien blik en treden wij heden ook eens buiten den engen kring van ons eigen zelven. Als bijzondere personen zijn wij allen kinderen van God onzen Vader, maalais Katholieken zijn wij allen gezamenlijk kinderen der Kerk en één huisgezin als kinderen ééner zelfde Moeder. Zoo even wenschten wij onzen lezers onder het eerste opzigt heil, nu zullen wij hun, terwijl zij altijd jubelen bij de vreugde der Kerk en lijden door hare smarten, ook heil wenschen als kinderen dier lijdende Moeder, wier tranen helaas! nu ook onze tranen doen stroomen eu wier klagten den rouw brengen ook in ons aller ziel. Haar lijden is hun voorzeker overbekend; wij zullen derhalve die wreede wonden hunner harten niet verder openrijten door eene opsomming harer pijnen, maar veeleer balsem op die wonden leggen, door hen te wijzen op de zekere zegepraal hunner Moeder, en wij gelooven hun naar het hart te spreken als wij den wensch vormen, dat het jaar 1875 den triomf der Kerk brengen moge , en het Kind der kribbe hun ook dat heil moge schenken. Wel is waar, de gezichtseinder is donker, maar daar kwamen in 't verloopen jaar toch enkele glanzende punten aan den bewolkten hemel. Of was onder anderen de bekeering der koningin-moeder van Beijeren geen troostend oogenblik? of heeft de kerk vervolger in Europa bij uitnemendheid, de colossus niet nu en dan gewankeld op zijn voetstuk bij het naderen van den steen die van den berg komt afrollen ? Maar mogt God in Zijne voorzienigheid toelaten dat de vervolging voort blijft woeden tot reiniging en versterking der Kerk, mogen wij ook dan zelfs ons heil trekken uit de pogingen onzer vijanden. Moge dan hunne woede en het voorbeeld onzer vervolgde maar standvastige broeders ook onzen ijver scherpen en verdubbelen in het voeren van den soms heftigen strij/l, opdat wij , voor zooverre in ons is, het uur der algemeene zegepraal bespoedigen, overtuigd als wij zijn dat zij die in tranen zaaijen, oogsten zullen in opgetogene blijdschap. Dan zullen de jubelpsalmeio daveren, en alle kinderen der Kerk zich meet verblijden iv de vertroostingen des Heeren, naarmate de smarten menigvuldig waren in hunne ziel. Zoo wenschten wij dan onzen lezers voon het volgend jaar , bij de kribbe des Heilands, als bron van allen zegen, alle bijzonder heil uit den grond des harten toe. Hun geluk is ons verlangen, en met dubbele innigheid bieden wij hun dien wensch nogmaals aan. Maar in die laatste heilbede om de zegepraal der geteisterde Bruid van Jesns, vereenigen wij hen allen met elkander, en ook ons zelven met smeekende, dat ook dat kostbaar gesche k in den loop van het jaar 1875 moge nederdalen uit de handen van Dengene van Wien gesctueven staat, dat bij Hem alleen, en in niemand i/nders heil te vinden is. --- Eeu Koning onder voorbehoud! Terwijl de guurheid van het jaargetijde aan alle krijgsverrigtingen op het tooneel van den oorlog in Spanje paal en perk stelt, werkt de politiek voort aan de verwarring van de partijen en het land. Gelijk dezer dagen uit Parijs gemeld werd, heeft don Alfonso, de zoon van de vroegere koningin Isabella een manifest aan het Spaansche volk uitgevaardigd, om zich zelven als candidaat voor den troon aan te bevelen. Het bevat in hoofdzaak het volgende: De prins van Asturiën, don "\lfonso, geeft daarin te kennen, dat hij voor de constitutionele monarchie is en hij ingevolge den troonafstand van koningin Isabella, behoudeois de goedkeuring der Cortez, de eenige vertegenwoordiger van het monarchale regt is. Ten slotte wordt er in gezegd, dat de prins en de natie de overtuiging deelen, dat Spanje zijn vaderlandsliefde niet verloochenen mag, den liberalen regeringsvorm behouden en aan het katholiek geloof getrouw blijven moet. Uit dit beknopt resumé ziet men dat er uit het manifest veel of weinig op te maken valt, al naarmate uit welk oogpunt men de zaak beschouwt. In de eerste plaats zou don Alfonso naar Spaansch gebruik eerst dan het regt hebben zich //prins van Asturiën" te noemen, als hij werkelijk de troonopvolger was. Daar hij echter zelf toegeeft, dat zijn regt van de goedkeuring der Cortez afhankelijk is, heeft hij zich dezen titel wat te voorbarig toegeëigend. Hij heet don Alfonso de Bourbon en kan zich ter onderscheiding van den gelijknanfigen broeder van Karel VTI nog de benaming van //zoon der ex-koningin Isabella" of ook wel //leerling van het Collegium Theresianum te Weenen" toevoegen. Brdeil zomer of herfst van [in hot paleis Basilewski ten i^^Rren zoon afstand eft gedaan BTiervan den 25 Junij 1870 te Parijs een ¦tonde heeft laten opmaken, is een feit. fch dit geschiedde nadat zij reeds den 30n BSmber 1868 tengevolge der revolutie Spanje had en nog dienzelfden dag- door de Kgeringsjunta van den troon vervallen verklaard fe.v. Zulk een verklaring van een revolutionaire Hgering zou tegenover een -wettige dynastie van ¦ ¦"""' waarde geweest zijn. Bij een familie ¦pchtër, die slechts krachtens het //regt der ¦revolutie" aan het bestuur kwam, moet zij wel I degelijk als geldig beschouwd worden, daar het zulk ¦ eene niet vrijstaat de revolutie slechts dan ¦ voor competent te verklaren, als het met hare I belangen strookt. Dat schijnt ook de pas meerderjarig geworden don Alfonso te beseffen, want hij zegt, dat hij de //eenige vertegenwoordiger van het monarchale regt is, behoudens de goedkeuring der Cortez." Een monarchaal regt, dat niet betreffende zijne uitoefening, maar betreffende zijne gegrondheid aan een voorwaarde verbonden voorgesteld wordt, is geen monarchaal regt meer; het doet degenen, die daarop steunen , rangschikken onder die categorie waartoe de Napoleontische troonpretendenten behooren. Toen de jarige prins met zijne moeder te Parijs woonde, was hij de trouwe speelmakker van den destijds nog als zekeren erfgenaam van de keizerlijke kroon beschouwden //zoon van Frankrijk." Zij zullen wel eens met elkander, als zij zamen hun velocipède-toertjes in den tuin der Tuileriën maakten, waarbij don Alfonso meestentijds zandruiter werd, over de ongunstige vooruitzigten van een //voorwaardelijken" kroonprins gesproken hébben en de te dien tijde nog niet //vervallen verklaarde" Napoleon IV zal zijn toenmaligen lotgenoot toch zeker wel de groote voordcelen van een plebisciet uiteen gezet hebben. Dat zich een president met behulp hiervan ca allerlei kuiperijen tot beheerscher van een land kan opwerpen, bewijst de geschiedenis. Maar zij bewijst ook, dat dezelfde middelen kunnen aangewend worden om hem met zijn geheele nakomelingschap van den troon en uit het land te jagen en leert hem verder, dat hij , eenmaal van den troon gebonsd , in geen enkel opzigt bevoegd is als vertegenwoordiger van het monarchale regt op te treden. De eenige vertegenwoordiger van het monarchale regt in Spanje .is* ld on Carlos. Zal de Spaansche koningstroon weder hersteld worden, dan loont het waarlijk de moeite niet dezen arbeid ten gunste des zoons van de onttroonde Isabella te ondernemen. Wat wil de nu juist zijn negentiende jaar ingetreden jongeling uitrigten tegenover het door allerlei partijschappen verdeelde land? Karel VII is een man in de volste beteekenis des woords en hij heeft aan de wereld bewezen, dat hij het is. Hij handhaaft zijn regt, het . legitieme regt zonder eenig voorbehoud. In de algemeene erkenning van dit regt ligt de waarborg van een betere toekomst voor Spanje, terwijl Alfonso de Bourbon als //koning" er slechts toe zou bijdragen den tegenwoordig tusschen republiek en koningschap, tusschen het liberalisme en de conservatieve beginselen, tusschen het ongeloof en den godsdienst gevoerden strijd misschien iv een andere rigting te leiden, maar dien noch ten einde brengen, noch de oorzaken van de oneenigheid uit den weg zou kunnen ruimen. Alfonso de Bourbon zou niets anders kunnen doen dan don Amadeo de Savoya gedaan heeft. Door de Cortez op den troon geroepen , zag hij zich in de noodzakelijkheid gesteld te beproeven met deze of gene partij het land te regeren , tot hij eindelijk bij de radicaalste te land gekomen was, die hem toen met meerdere of mindere hoffelijkheid over de grenzen moest laten brengen.* Op Karel VII rust de hoop van Spanje. Wordt deze niet vervuld, dan mag de republiek haar intogt houden — tenzij Serrano zich tot dictator opwierp! ---