Een merkwaardig verschijnsel. Zooals onze lezers weten, heeft de Italiaansche regeering zich met kracht verzet tegen het denkbeeld eener inmenging der mogendheden ter gunste van den H. Stoel. Toen de schandelijke aanranding der stoffelijke overblijfselen van Pius IX z. g., bekend was geworden, ging een kreet van verontwaardiging op; men deed uitkomen, dat die regeering haar plicht verzaakt, de zoogenaamde waarborgen-wet verkracht had , en 't is wel als zeker aan te nemen , dat Italië harde diplomatieke noten te kraken heeft gehad. Zooveel is ten minste feitelijk waar , dat het Italiaansch ministerie het noodig heeft geacht de vijanden en belagers van den H. Stoel gerust te stellen door een zenuwachtig betoog, waarin werd uiteengezet, dat die aangelegenheid geheel van nationalen(ü) aard was en daarop van buitenaf geen staatkundige invloed kon en mocht worden uitgeoefend. Wanneer een der jongste telegrammen uit Rome, aan een der Fransche bladen , waarheid spreekt, dan is de Italiaansche regeering op onaangenaame wijze uit dieu zoeten droom der zelfmisleiding wakker geschud. Dit telegram luidt als volgt: „Van goederhand verneemt men, dat prins Von Bismarck aan de Italiaansche regeering eene beleefde, maar zeer duidelijke, nota heeft gezonden, waarin hij betoogt, dat Duitschland de onafhankelijkheid van den Paus, niet als eene binnenlandsche aangelegenheid van Italië, maar als een internationaal vraagstuk beschouwt. In deze nota wordt het voornemen van prins Von Bismarck aangekondigd om een congres bijeen te roepen ter vaststelling van ernstiger eu meer afdoende waarborgen , dan de tegenwoordige, voor de onafhankelijkheid van den H. Stoel." Verder deelt de berichtgever van bedoeld blad nog mede, dat Rusland, Oostenrijk, Engeland en Spanje van oordeel zijn, dat het congres zoo spoedig mogelijk moet bijeenkomen. Frankrijk zou zich nog niet verklaard hebben. Men zou reden hebben om te gelooven dat het bericht overdreven is of tot de soort van medeelingen behoort, die komen en gaan zonder eenig spoor achter te laten, indien er niet reeds laug verschijnselen bestonden als waarop wij in ons nummer van 1 Januari wezen. 't Is echter zonneklaar, dat er eene staatkundige strooming bestaat, die gunstig is voorden H. Stoel, althans in bedoelden zin. In Puitschland zijn de vredelievende teekenen tastbaar, en men moge daar nog zuchten, en wellicht nog lang zuchten, onder den druk der ongerechtigheid, wanneer de regeering het thans ingeslagen spoor blijft volgen, zal daar eens een einde aan moeten komen. Rusland heeft insgelijks blijken van toenadering, van verlangen tot eene betere verstandhouding met Rome gegeven , en Engeland geeft daarvan eveneens getuigenis, niet slecht in woorden, maar door daden. Vraagt men nu wat dergelijk congres zal kunnen uitwerken, dan komt men op het uitgestrekt veld der bespiegelingen, waar men rondtast zonder een antwoord te vinden. Wij voor ons achten noch Duitschland, noch Rusland in staat om ridderlijk de partij vooor den wettigen Souverein van Rome op te nemen, het gepleegde onrecht te herstellen en de overweldigers te noodzaken naar hun bakermat terug te keeren; daar liggen te veel antecedenten van de laatste jaren in het geheugen om daarop gezonde hoop te koesteren, en de traditën der beide staten zijn er ook mede in strijd. Behalve echter dat de verschijnselen, welke zich openbaren, zeer opbeurend genoemd mogen worden, levert bet bedoelde telegram eene merkwaardigheid op, welke niet over het hoofd mag worden gezien. De waarschijnlijkheid bestaat, anders zou men zich niet haasten een dergelijk bericht, heel of half waar , de wereld in te zenden, en dit noemeu wij reeds een merkwaardig verschijnsel. Duitschland üeemt bet initiatief voor 's Pausen onafhankelijkheid, en Rusland en Engeland sluiten zich daarbij aan. Drie staten, die Rome altijd het felst bestreden, die het Catholicisme te vuur en te zwaard hebben vervolgd, die, ofschoon achter de schermen , ijverig hebben meegewerkt om den Paus aan de revolutie over te leveren , slaan thans de handen ineen om hem tegen de revolutie te beschermen. Is dat geen merkwaardig verschijnsel ? Wij vragen niet naar de politieke drijf veeren, wij constateeren slechts het feit, of, wanneer het nog geen feit mocht zijn , de verschijnselen , welke de mogelijkheid daarvan op den voorgrond schuiven. En dan komen wij tot de conclusie , dat de moderne politiek in haar eigen strikken verward zit, dat zij voor de pestbuilen, welke zich op het lichaam der maatschappij vertoon en, geen hulp weet te vinden buiten de Kerk. Middelerwiji Frankrijk, Italië en België, allen katholieke staten, al dieper en dieper in den poel der revolutie wegzinken en de rechten der Kerk met voeten treden, zien drie anti-katholieke mogendheden van den eersten rang zich genoopt, waarborgen te eischen voor de onafhankelijkheid van den Paus, het hoofd der katholieke Kerk, dewijl de ondervinding haar heeft geleerd, dat dia Kerk alleen een dam kan stellen tegen den vloed der goddeloosheid waardoor zij zelven bedreigd worden. Dat is waarlijk een merkwaardig verschijnsel. --- De Volksmissionaris. Sde Jaargang. Reeds tweemaal, zooals onze lezers zich allicht herinneren, hebben wij den Volksmissionaris met ecu warm woord van aanbeveling bij hen binnengeleid, en nu hij zijne derde rondreize begint, hernieuwen wij die aanbeveling met verdubbelden aandrang. Ditmaal echter dienen wij hem aan, niet zoozeer met ons woord, als wel vooral met den geleibrief, dien de Tijd hem op zijn derden tocht medegaf: „Gaarne kondigen wij met een enkel woord de verschijning aan van den 3n jaargang van het hoogstverdienstelijk maanschrift de Volksmissionaris , dat door eenige Eerw. paters Redemptoristen geredigeerd en bij de heeren J. J. Romen & Zonen te Roermond uitgegeven wordt. Bij den steeds wassenden stroom van deels schadelijke, deels nuttelooze lectuur, kan een tijdschrift als dit niet anders dan hoogst welkom zijn aan ieder, die met ons de behoefte aan godsdienstige onderrichting en volmaking voor het geloovige volk, ook door middel van de pers, erkent en gevoelt. En wie konden zich beter aan het hoofd eener dergelijke uitgave stellen dan de alom zoo gevierde en beminde zonen van den H. Alphonsus, over wier gezegende en vruchtbare werkzaamheid op den kansel wij voorzeker niet behoeven uit te weiden ? Genoeg zij het dan ook te verklaren, dat de verwachting, die we bij het verschijnen der le aflevering van den In jaargang uitspraken, ten volle is verwezenlijkt. De Volksmissionaris heeft zich in do eerste twee jaren van zijn bestaan bereids gunstig genoeg doen kennen, om aanspraak te mogen maken op de krachtigste aanbeveling van onze zijde. Moge hij van lieverlede toegang vinden tot alle katholieke gezinnen, waar men godsdienstige stichting en leering naar eisch weet te waardeeren". Zoo mogen onze lezers nu zien, dat, wat wij reeds tweemaal schreven, niet enkel ons persoonlijk gevoelen.uitdrukte, maar wij slechts instemden in het koor van loftuitingen, die opgaan uit geheel de katholieke pers, want zooals de Tijd spreekt, spreken al hare organen. Ontsluit dan, welwillende lezers — en dit slechts voegen wij er heden bij — den ijverige Missionaris allen, en voor goed, uw huis on geeft hem plaats aan uwen haard; nimmer zal u die gastvrijheid berouwen, want de geringe onkosten van 10 ets per maand, die hij u veroorzaakt, worden door hem met een schat van stichtende en leerrijke medeelingen, die hij u achterlaat, rijkelijk vergoed. En om, ten bewijze van het laatste, van algemeenheden tot een paar bijzonderheden te komen, zeggen wij u, dat hij reeds in zijn eerste onderhoud een voorbeeld mededeelt van de krachtige hulp der „Moeder van Barmhartigheid" zóó treffend, dat het zelfs den minst vertrouwende een onbegrensd vertrouwen op die lieve Moeder in het hart zal storten; terwijl hij verder twee liederen ten beste geeft, waarvan wij vooral het eerste hooglijk roemen, en het tweede, in zijne slotregels mededeelen met eene zeer kleine verandering, die ons beter dunkt: Ontwaak, schoon Kind, wil ons aanschouwen, Lén liefdeblik, dio meer betrouwen En vreugde door de harten spreidt! Heel de aarde ontzinkt dan onzen zinnen, Dan kunnen we tl alleen nog minnen, TJ, lieflijk Kind, in eeuwigheid! --- BUITENLAND. Italië. De Parijsche Télégraphe , een zeer liberaal blad, schrijft het volgende over de quaestie, welke thans weder alle geesten beweegt: Er valt niet aan te twijfelen: het denkbeeld, om de herziening der waarborgenwet aan een internationaal Congres te onderwerpen, heeft zijn weg door de hoven gemaakt; te Madrid, Berlijn, Weenen en Londen wordt over niets anders gesproken. Met een kracht, welke mocht verbazen bij een vorst, wiens stilzwijgen spreekwoordelijk is geworden, heeft koning Humbert in zijne ófficieele aanspraken op den Nieuwjaarsdag gezegd en herhaald, dat er zekere quaestiën zijn, waarvan Italië zelfs niet dulden zou dat ze gesteld werden. !!! Een goede verstaander heeft maar een half woord noodig. Hoe zal prins von Bismarck deze tastbare uitdaging aannemen? Wij zullen het weldra vernemen. Intusschen vervolgt Leo XIII de politiek der glorievolle Pausen en knoopt overal weder onderhandelingen aan, met Engeland, Rusland, Duitschland, Oostenrijk, zelfs met Frankrijk. Men moge zoo sceptisch zijn als men wil, men moet eerbied hebben voor die zedelijke macht. Alleen door het prestige der traditie en des geloofs houdt ecu grijs vorst zonder leger en Staten de geheele wereld in eerbied; wij weten niet of Leo XIII ooit zijne politieke souvereiniteit zal terugkrijgen; maar werd hjj weder meester van Rome en hoofd eener tijdelijke macht, wij twijfelen of hij zoo groot zou schijnen. — Zooals men weet, verhaalden de Italiaansche bladen herhaaldelijk , dat de keizer van Oostenrijk den koning Humbert in Januari zou komen bezoeken; Nu Januari in het land is, meldt de Monitore, dat de keizer in April a. s. naar Italië zal komen. Zoo kan het blijven duren. --- Rusland. De Czaar heeft aan twee zijner adjudanten gelast, de Pruisische vaandels, in den zevenjarigen oorlog gewonnen, aan het arsenaal van Berlijn terug te geven. De Russische kolonel Martinof bevindt zich te Berlijn om den Keizer te verzoeken deel te nemen aan dè kroning, die in Mei te Moscou zal plaats hebben. — „Een aantrekkelijke invitatie!" zegt een der bladen. — Op den feestdag van de H. Driekoningen werden de voorzorgsmaatregelen te Warschau verdubbeld. Van de gearresteerden bij de jongste woelingen zijn 350 naar het crimineel gerechtshof verwezen; de rest werd op vrij o voeten gesteld. --- Turkije. De Sultan heeft dezer dagen eenige prachtige Arabische paarden naar Berlijn gezonden. Die dieren zijn een geschenk voor den Keizer, den Kroonprins en prins von Bismarck. --- Engeland. Men wacht nog steeds op de, ook voor ons land niet geheel zonder gewicht zijnde, berichten betreffende de onderhandelingen met Engeland over een nieuw handelsverdrag. Geheel verbroken zijn die onderhandelingen met; Charles Dilke keert naar Parijs terug, thans, naar men zegt, voorzien van de allerlaatste aanbiedingen van Engeland. Zonder het resultaat der beraadslagingen in den Engelschen Ministerraad te kennen, beweert de Telegraph niettemin dat het Ministerie van Buitenlandsche Zaken in Londen nog enkele concessies heeft gedaan, die alle moeielijkheden uit den weg zouden knnnen ruimen. --- Duitschland. De nieuwe bisschop van Fulda zal eerstdaags te Berlijn zijn opwachting maken bij den Keizer en de Keizerin. — De bisschop van Spiers , Mgr. Ehrler heeft een herderlijk schrijven uitgevaardigd, waarbij hjj — o. a. ook op grond zijner eigen waarnemingen bij gelegenheid der heiligverklanngsplechtigheden te Rome den toestand des Pausen met de donkerste kleuren schildert en in het bijzonder wijst op de voortdurende behoefte aan stoffelijke middelen voor het bestuur der Kerk. Redenen waarom hij de geloovigen tot ijverige volharding in het offeren voor den St.-Pieterspenning aangemaand en voor de twee eerstvolgende Zondagen een algemeene collecte in alle kerken van zijn diocees verordend heeft. — De Reichs-Anzeiger vermeldt het ontslag van baron Von Canitz-Dallwitz als gezant bij het Nederlandsche Hof en zijn pensioneering, onder benoeming tot „werkelijk geheimraad" met het praedicaat „Excellentie". Volgens de Kreuzzeitung is zijn pensioneering veroorzaakt door zijn weigering om zich naar Lissabon te laten' verplaatsen. Als zijn vermoedelijke opvolger geldt graaf Eulenburg, broeder van den ex-minister. — Een der torens van de Gothische kerk te Munster zal worden afgebroken. Die toren dagteekent uit de veertiende eeuw, maar in den laatsten tijd begon hij zoozeer naar voren te hellen, dat men het raadzaam achtte hem af te breken. De toren heeft een groote historische waarde. — Men is te Berlijn zeer ontstemd over een officieel stuk van den Keizer in den Reichsanzeiger , waarin Keizer Wilhem zich beroept op zijn recht op de leidiug der regeenngszaken; men beschouwt dit als een nieuwen steun voor Bismarck, doch ook als een verzet tegen de gezindheid der meerderheid in den Rijksdag en als een voorbode van de ontbinding van dat lichaam; nog nooit is Keizer Wilhelm zoo inconstitutioneel opgetreden als ditmaal. De Berlijnsche beurs was Maandag dan ook tengevolge van dit keizerlijk schrijven zeer mat, welk stuk ook daar groote agitatie verwekte. — De Koln. Volksz. bevat een schrjjven van den aartsbisschop van Keulen, waarin hij uit het oord zijner ballingschap allen dankt, die hem bij gelegenheid van het nieuwjaar, het zevende zijner ballingschap, bewijzen van deelneming hebben aangeboden. — Aan de Kuryer Posnanski wordt uit Rome gemeld, dat het bericht, als zou kardinaal Ledochowski, aartsbisschop van Gnesen— Posen, van Bijn zetel afstand gedaan hebben, geheel onjuist is. — Daar de prins-bisschoppelijke zetel van Breslau nu reeds geruimen tijd ledig staat , werd verzekerd, dat de regeering de geheele lijst van het kapittel had afgekeurd; de candidaat der regeering. zoo heette het, was kardinaal von Hohenlohe. ' , Thans meldt echter de N. D. Allg. Ztg. „Over de bezetting van den prins-bisschoppelijken stoel te Breslau zijn valsche berichten verspreid, vooral de onjuiste bewering als hechtte de regeering groot gewicht aan de candidatuur van kardinaal von Hohenlohe. Er schijnt overigens uitzicht te zijn, dat deze aangelegenheid een geheel bevredigende oplossing krijgen zal". — De hoogeschool van Würzburg heeft op 2 dezer haar 300-jarig bestaan herdacht. De groote feesten , naar aanleiding daarvan te vieren, zullen plaats hebben in een gunstiger seizoen dan het tegenwoordige, namelijk gedurende de eerste drie dagen van Aug. e. k. — Na eene drieweeksche vacantie zijn Maandag de zittingen van den Rijksdag hervat. De Kanselier woonde de zitting bij gelijk ook verwacht was. De telkens verschoven interpellatie van den Centrumsman Hestling, betreffende verdere uitbreiding der fabriekswetgeving in 't belangen der arbeidende klasse, was aan de orde. Spr. betoogde in 't bijzonder de onmogelijkheid eener grondige oplossing der sociale quaestie, zoolang de Kerk niet voor de vervulling harer maatschappelijke taak weder de onontbeerlijke noodig vryheid bezit. 't Antwoord des Kanseliers nam circa anderhalf uur tijds in. De Prins verklaarde o. m. daarin dat hij voor zich Christen was, en hij achtte zich daarom verplicht de zedenleer van den geopenbaarden christelijken godsdienst zooveel mogelijk ingang te doen vinden. ---