België na de verkiezingen. De verhouding der liberalen en Katholieken is door de verkiezing van den 13 Juni onveranderd gebleven. In de Kamer nemen 77 liberalen zitting tegen 60 Katholieken, terwijl er herstemming moet plaats hebben te Soignies tusschen een Katholiek en een liberaal. In den Senaat zijn nu 37 liberale en 32 katholieke leden, zoodat de liberalen er over eene meerderheid van 5 stemmen beschikken kunnen. Wij hebben ons van deh beginne af geen illusie gemaakt over dien uitslag. Zooals we reeds zeiden, was het te voorzien, dat de zoogenaamde „vrijzinnigen" het onderspit niet zouden delven bij de stembus. Immers, zij hebbeu van hun overmacht in de wetgevende lichamen misbruik gemaakt, om de Belgische kieswet en hun partijbelang op zoo een schreeuwend onpartijdige wijze in te richten, dat de radicale afgevaardigde Janson van Brussel, die voor de wet stemde enkel en alleen uit partybelang, naderhand openhartig verklaarde: men heeft ons doen stemmen voor onzinnige wetten. Maar die wetten — hoe absurd of onzinnig ook -— waren het eenige middel om den liberalen de victorie te verzekeren bij de periodieke verkiezingen van 1882. Eenerzijds werden duizenden bij duizenden katholieke stemgerechtigden van de kiezerslijsten geschrapt; anderszijds werden door „de groote naturalisatie" duizenden liberaal-geminde vreemdelingen van allerlei landaard in bet kiezerskorps binnengesmokkeld; kon de uitslag dus anders zijn? Het liberale ministerie blijft derhalve aan het roer. Maar de 16 radicale afgevaardigden en 8 Senaatsleden uit Brussel, die aan het ministerie de meerderheid in de Kamer en den Senaat moeten verschaffen, zullen den toon aangeven en zich geducht doen gelden, zoodat het Kabinet naar hunne pijpen moet dansen, als het niet wil omvergeworpen worden. De liberale heksendans zal dus voorgoed beginnen in België. Als de liberalen en radicalen niet met elkander over hoop raken, zullen de Katholieken er de meedoogenlooze vervolging van een wreeden en fanatieken vijand te verduren hebben. De schoolstrijd zal tot het uiterste gedreven eu de oorlog tegen de katholieke Kerk doorgezet worden met eene woede, die voor de barbaarschheid van den Duitschen Cultuurkamp niet zal behoeven onder te doen. Bara, de woedende Roland van het Belgisch ministerie, kan nu zijn woord: we zullen tot het einde gaan, gestand doen, eu de hoofdredacteur Callier, die als afgevaardigde voor Gent gekozen werd, mag thans in de Kamer zelve aan de liberale partij het voorstel doen, om over te gaan tot de verwezenlijking van het plan zijner Flandre liberale, die den vrede in België door de uitroeiing van het Catholicisme wil herstellen. 't Zou geen wonder zijn, als reeds spoedig een of andere dwangmaatregel tegen de Katholieken van wege Callier in de Kamer aanbevolen en verdedigd werd, want zijn orgaan, de Flandre liberale, schrijft over het resultaat der jongste verkiezing: „Het is de plechtige bekrachtiging der politiek van het liberale gouvernement, een dringende aanmoediging om met nog meer kracht en volharding op den ingeslagen weg voort te gaan". Men rekent echter buiten den waard ; immers de jongste verkiezing, ter welker gelegenheid de liberalen bijv. te Gent en Antwerpen —¦ ondanks het schrappen van duizenden katholieke kiezers — slechts met eene meerderheid van gemiddeld 65 of 54 stemmen zegevierden, heeft duidelijk bewezen , dat de Katholieken nog een machtige en geduchte partij in den lande vormen, die zich niet zoo gemakkelijk zal laten onderdrukken. Zooals hun aanvoerders reeds vóór den strijd verklaard hebben, zal de nederlaag den Katholieken den moed niet benemen, maar zij zullen met denzelfden ijver, dezelfde volharding hunne rechten, hun godsdienst, hunne scholen door alle wettige middelen verdedigen en in stand houden, zich met kracht tegen de liberale tirannie blijven verzetten, zooals de Bien Public van Gent nu ook weer na den strijd luide verklaart. Een vorst, die bij eigen ondervindiug de onbuigzaamheid en de energie van het Vlaamsche volkskarakter had leeren kennen, riep eens uit: De Vlamingen hebben een hoofd van ijzer. Welnu , dat ijzeren hoofd zullen zij ook toonen in hun lijdelijk en wettig verzet tegen het 'dwangjuk, waarouder het despotisme der loge hen wil doen bukken. We vermeten ons niet de eeuwig wijze raadsbesluiten der Goddelijke Voorzienigheid te doorgron den, doch met het oog op den Duitschen Cultuurkamp en de schitterende triomfen van het Centrum, achten we het niet gewaagd te zeggen, dat de Voorzienigheid wellicht den triomf van het liberalisme bij de stembus in België toegelaten heeft, om opnieuw aan de gansche wereld te toonen tot welk een heldenmoed, tot wat heroïeke daden de Katholieken in staat zijn, als het er op aankomt voor huu teederste en heiligste belangen in de bres te springen. De Belgen zullen evenals de Katholieken van Duischland het bewijs leveren, dat alleen een langdurige, offervaardige, heldhaftige volharding ten langen laatste de victorie behaalt in den strijd, die voor God en godsdienst ondernomen en gevoerd wordt. --- BUITENLAND. Amerika De Panama Star bevat een telegram uit Valparaiso, volgens hetwelk de regeering van Chili aan het Parlement een ontwerp van wet zal voorleggen, houdende verklaring , dat de districten Tarapaca en Tacna met de stad Arica een deel van het Chilische grondgebied zijn , en dat de Chilische troepen weldra van de noordelijke kust teruggetrokken en om Lima geconcentreerd zullen worden. --- Egypte. Over het geheel berekent een correspondent van de Times, dat reeds meer dan 30,000 Europeanen Egypte verlaten hebben. Behalve de zware verliezen, natuurlijk door die vluchtelingen zelven in hun eigendom en handelsbelangen geledon , heeft die algemeene vlucht ook voor vele inlanders de jammerlijkste gevolgen. Minstens 4000 dienstboden zijn plotseling broodeloos geworden en duizenden sjouwerlieden, voerlieden, dokwerkers enz. enz. evenzeer. De schepen , waarmede de Europeeërs vluchten , zijn zóó overladen, dat men ' daar aan boord haast nog grooter gevaar loopt dan aan land. Te Alexandrië worden de Europeeërs thans „beschermd" door 12,000 Egyptische soldaten , die echter ongelukkigerwijs zelven niet te vertrouwen zijn en in hun hart met de oproerlingen bepaald sympathiseeren. — De correspondenten der bladen zijn eenstemmig in hun donkergekleurde berichten en sombere voorspellingen. De toestand is volgens allen hoogst kritiek, en dat de Europeanen er allen zoo over denken, blijkt uit den overhaasten uittocht uit Egypte, die sinds eenige dagen onafgebroken plaats vindt. Niettemin is er, volgens sir Charles Dilke en de Freycinet nog altijd geen gevaar. Door de Engelsche en Fransche ministers wordt de opstand te Alexandrië voortdurend als een kleinigheid beschouwd, al is het getal der gedoode vreemdelingen reeds tot 115, volgens anderen zelfs tot 340 geklommen. Dilke beweert zelfs, dat het oproertje geen politiek karakter draagt, en de Freycinet vergelijkt het met een standje, zooals er te Marseille of Toulon en andere zeesteden ook zoo licht voorvallen, twee optimistische beschouwingen, die wedijveren in bespottelijkheid. Zelfs de vreemde consuls, die de eerste zijn geweest om van de ongeregeldheden te lijden, drijven het optimisme zoover, dat zij Maandag te Alexandrië een proclamatie aanplakten, waarin zij de rust hersteld verklaarden. De verstandige aanmaning werd er echter bijgevoegd aan 't adres der Europeanen, om maar liefst thuis te blijven en standjes met Arabi te vermijden, en de ïtaliaansche consul-generaal te Caïro raadt zijn landgenooten aan, niettegenstaande de herstelde rust, maar zoo spoedig mogelijk het land te verlaten, terwijl de Fransene consul-generaal verklaarde niet meer voor de veiligheid der Franschen te kunnen instaan. Het is duidelijk, dat Engeland en Frankrijk zoolang mogelijk een vergoelijkenden en kalmeerenden toon aanslaan, ornaat zij nog niet weten welken weg zij zullen inslaan, om er een eind aan te maken. Volgens den Parijschen correspondent der Daily News wint in de Fransche hoofdstad het gevoelen veld, dat een gezamenlijke interventie van Frankrijk en Engeland noodig is, terwijl men meer dan ooit tegen Turksche inmenging gekant is. Engeland daarentegen wil juist Turkije's tusschenkomst, en de andere Mogendheden , voor zoover haar inzichten bekend zijn, hellen ook het meest daartoe over. De ïtaliaansche minister van buitenlandsche zaken heeft uitdrukkelijk verklaard, dat de regeering tegen een inmenging van enkele mogendheden zeer stellig is gekant, en dat, zoo een gewapende tusschenkomst noodig is, aan de komst van Turksche troepen de voorkeur wordt gegeven. — Daar thans ten slotte alle Mogendheden de Conferentie te Constantinopel hebben aanvaard, hebben Frankrijk en Engeland de uitnoodiging tot de samenkomst verzonden, vermoedelijk tegen 22 dezer, op den grondslag van het status quo in Egypte en met de verklaring, dat uitsluitend de Egyptische quaestie een onderwerp van behandeling zal uitmaken. Turkije zal aan de Conferentie geen deel nemen, doch Constantinopel is, in overeenstemming met de Porte, tot plaats van samenkomst gekozen , ten einde de gemeenschap met het Turksche Gouvernement gemakkelijk te maken en te bespoedigen. — Op de ambassadeurs-conferentie, welke 22 Juni e. k. te Constantinopel zal bijeenkomen , zal Duitschland worden vertegenwoordigd door den zaakgelastigde baron von Hirschfeld, Oostenrijk door den ambassadeur graaf Calice, Rusland door den zaakgelastigde Onou, Italië door den ambassadeur graaf Corti, Frankrijk door den ambassadeur hertog de Noailles, Engeland door den ambassadeur lord Dufferin. --- Italië. De Lega della democrazia herinnert aan het feit, dat de krijgsraad te Genua, den 3n Juni 1834, Joseph Garibaldi, in naam des Konings, Karel Albert, veroordeeld heeft om op den rug te worden gefusilleerd. Voorts brengt het blad in herinnering het geyecht bij Aspromonte , waarin Garibaldi, als opstandeling tegen het koninklijk gezag, door de troepen, onder aanvoering van kolonel Pallavicino, werd gewond, zoodat het weinig verschilde of hij zou ook toen , in naam des Konings Victor Emmanuel, zijn doodgeschoten. Met deze feiten voor oogen, leze men nu nog eens het telegram, door den kleinzoon en den zoon der beide Koningen gezonden aan Menotti, den zoon van dienzelfden Garibaldi, waarin de volgende zinsneden voorkomen: „Mijn vader heeft mij in mjjn prille jeugd geleerd in den generaal te eeren de deugden van den burger en den soldaat. Uit dien hoofde en ter wille van zijn roemrijke wapenfeiten had ik een diep gevestigde genegenheid, de grootste dankbaarheid en bewondering voor hem. Die gevoelens en de herinnering aan de gezindheid, welke de dappere generaal jegens mijn familie aan den dag heeft gelegd, doen mij de grootheid van het onherstelbaar verlies dubbel gevoelen!" — Een dagblad van Rome deelt in de volgende karakteristieke termen den dood van Garibaldi mede : „Garibaldi stierf te Caprera. Hij werd te Nizza in 1807 geboren. Eerst matroos, toen samenzweerder, revolutionair en vrijbuiter in Zuid-Amerika, guerillero, rooverhoofdman en kerkplunderaar in Italië, was hij eindelijk Piemonteeseh generaal en kostganger van den Staat van het nieuwe Italië." — Tot betere waardeering van den man , voor wien onze zich beschaafd noemende eeuw in het stof ligt neergeknield, diene nog het volgende : Garibaldi heeft nooit een wettig huwelijk aangegaan; achtereenvolgens is hij gehuwd geweest met twee vrouwen, die met andere mannen kerkelijk of ten minste wettig gehuwd waren. Al zijne kinderen zijn dus uit een onwettig huwelijk geboren; geen zijner kinderen heeft hij laten doopen. --- Rusland. Eene correspondentie uit St. Petersburg verhaalt het incident, dat aanleiding gaf tot het ontslag van Ignatief, op de volgende wijze: De minister kwam op een morgen bij den Czaar, terwijl hij verschillende decreten bij zich had, die door den Czaar moesten onderteekend worden. Nadat de Czaar eenige stukken geteekend en vluchtig gelezen had, bood de minister hem een tiental decreten aan, zeggende: „Deze kan Uwe Majesteit wel teekenen zonder ze te lezen." „Ik teeken niet zonder 'teerst gelezen te hebben", hernam de Czaar. En de stukken ongeteekend aan den minister teruggevende, zeide hij: „Geef deze aan uwen opvolger. Ik verwacht, dat gij mij nog heden uw ontslag toezendt." Daarop verliet de Czaar , zonder er een enkel woord bij te voegen of zelfs den minister te groeten, haastig het vertrek. — Men leest in de Germania van Berlijn: „Naar men verneemt, zijn de onderhandelingen tusschen het Vaticaan en het Hof van St. Petersburg geheel ten einde gebracht. Er schijnen nog slechts ratificatiën te moeten plaats hebben. Rusland heeft op 't laatste oogenblik toegegeven, dat de gouvernementeel goedkeuring niet vereischt wordt bij de kerkelijke benoemingen." --- Zwitserland. In het kanton Zurich is de wet op de banken van leening, welke voornamelijk bestemd is den woeker bij die instellingen tegen te gaan, met 36,306 tegen 7876 st. aangenomen. Woeker is ook in andere Zwitsersche kantons een schadelijke plant, welke welig tiert. Alle kantonnale regeeringen trachten hem tegen te gaan. Zoo heeft St. Gallen eene wet ontworpen, waarin woeker met geldboete van 50— 5000 fr. en gevangenisstraf tot een jaar en terugbetaling van alle te veel gevorderde gelden wordt bedreigd. Bovendien zijn de geldschieters verplicht hunne boeken op de wijze der kooplieden te houden en alle geldleeningen stipt aan te teekenen. --- Duitschland. In den Duitschen Rijksdag is het voorstel van den Rijkskanselier, om tot 30 Nov. uiteen te gaan, met bijna algemeene stemmen, slechts die van een deel der Fortschritts-partij uitgezonderd, aangenomen. De commissiën voor de voordrachten betreffende de werklieden-verzekeringen zullen in dien tusschentjjd blijven zitting honden. ---