DE TRAMWEGEN. Wat tramwegen ziju , weet thans iedereen te zeggen, zelfs het oude besje, dat nooit verder dan in de kerk vau haar i gemeente — 't moge dan een gehucht of dorp zijn — kwam. Zij zal u wonderen verhalen van dat snorkend gevaarte, dat hare woning voorbij strijkt en waarvan zij in haren bloeienden leeftijd , hoe stout hare verbeelding ook wps , nimmer de mogelijkheid had vermoed. Ben audere vraag zou haar misschien iv verlegenheid brengen : welke is de be j stemming der tramwegen , en zijn ze nuttig ? Dat deed ons besluiten een woord over de trams te zeggen , vooral over die in Nederland , waar dit middel van verkeer zoo een buitengewone vlucht neemt. De Duitsche bouwkundige W. Hostmann wijdt in het Weekblad voor Architecten en Ingenieurs een breed vertoog over onze trams of locaalspoorwegen — zooals ze thans vrij algemeen genoemd worden — waaraan we het volgende ontleenen : „Onder die landen , welke in het aanleggen vau verkeerswegeu een der voornaamste middelen zien om den welstand te verheffen , ziet men Nederland in de eerste rij plaats nemen ; uiet alleen door het maken van kanalen en wegen , maar ook in deu laatsten tijd door het aanleggen van stoomtrams. In plaats van breedvoerige discussies over de zaak te voeren en zoo streng mogelijke voorschriften op te zoeken , welke veelal de ontwikkeling van dergelijke inrichtingen in den weg staan en vertragen , heeft men in Nederland aan de trams, een zoodanige basis gegeven , dat een spoedige ontwikkeling slechts eene quaestie van tijd is. Men heeft iv deze zaak namelijk het idee van den spoorweg geheel losgelaten, alleen het locaal voordeel in het oog gehouden en den tram als een meer volkomen rijtuig of vrachtkar beschouwd.... „Evenwel hebben niet alle gemeentebesturen en belanghebbenden het juiste begrip van hetgeen in huu eigen belang is, want de trams worden meestal met vreemd kapitaal , dus duur gebouwd ; zij zouden, door er financieel aan deel te nemen , aan de onderneming een meer zekeren grondslag en in de meeste gevallen een goeden interest van hun kapitaal verschaffen." Na deze korte aauteekening van den Duitschen bouwmeester , spreken wij als ons gevoelen uit, dat de tramwegen nuttig niet alleen , maar zelfs noodzakelijk zijn: omdat zij zijn een onmisbaar supplement der spoorwegen. Immers, de spoorwegen alleen en op zichzelven voldoen niet aan de behoeften der bevolking. Ze hebben 2 gebreken. Vooreerst storen zij zich weinig aan kleine plaatsen , aan dorpen en gehuchten, maar gaan altijd recht toe , recht aan. Zij zijn gewoonlijk de verbinding tusschen twee grootere steden , van welke de eene het uitgangspunt en de andere het eindpunt is. Volgens de stelling der meetkunde: „De rechte lijn is de kortste verbinding tusschen twee punten" , legt men de liniaal op de kaart en trekt een lijn tusschen het uitgangs- en het eindpunt, en.... klaar is men : de spoorweg is ontworpen en afgebakend. Daarmee zijn echter de bewoners der aan de beide zijden van den aldus getrokken spoorweg gelegen plaatsen niet gebaat. Wel komt er gewoonlijk op ieder uur gaans een station , maar daarmee is men niet geholpen. Zoo een station ligt dikwijls geheel afgezonderd , zoodat men niet weet naar welke plaats men het noemen' zal. Om geen naijver of afgunst te wekken, neemt men dan maar de twee meest nabijgelegen dorpen , welke de eer van het station deelen. Die eer ach te men intusschen niet te klein. Door een station te zijn, komt eene plaats , al is zij nog zoo onbeduidend , in de wereld ; dat wil zeggen: zij wordt uit de duisternis iv het licht getrokken en i 5.... bereikbaar. We zijn toch reeds zoodanig verwend , dat eene plaats , waar men alleen per rijtuig , te paard of te voet komen kan, ongenaakbaar schijnt. Alleen ontdekkingreizigers wagen zich nog daarheen. Eertijds maakte men een onderscheid tusschen steden, dorpen en buurtschappen. Thans kent men slechts gemeenten. Amsterdam met zijn 338,000 inwoners en het schamelste dorpje met een paar honderd zielen zijn beide gemeenten en worden volgens dezelfde gemeentewet bestuurd. Maar er is iv de plaats van het afgeschafte een nieuw onderscheid opgekomen. De quaestie is thans: „Station van den spoorweg of niet ? Zoo ja, dan kent ieder de plaats , zij staat in alle reisgidsen, prijkt op alle plakkaten en heeft een afzonderlijk vakje van plaatskaartjes op alle stations. Ook op de telegraafkantoren is zij bekend. Maar wee de plaats , die geen station heeft; 't is een onbekende grootheid. Dit brengt ons op het tweede gebrek , dat den spoorwegen aankleeft en waaraan wij in een volgend nummer onze aandacht willen wijden. --- BUITENLAND. Amerika. De Senaat heeft hot tarief-ontwerp met 42 tegen 19 stemmen aangenomen. Onder de aangenomen amendementen behooren die, waarbij het recht op gegalvaniseerd plaatijzer en op staal is bepaald op 2 % cent per pond. Verscheidene amendementen , strekkende tot verhooging der rechten op verschillende soorten van metaalbladen , zijn verworpen. — Telegrammen van 19 on 20 Februari berichten, dat de Ohio over haar geheele lengte vallende is , maar de Mississippi rijzende. Te Caïro, waar zij samenvloeien , staan zij 10 voet boven de gevaarlinie , en ten zuiden dier plaats zijn geheele kudden van de lage landen met den stroom meegesleept en verdronken. De dijken houden zich daar echter goed. Zuidelijker om St. Louis staat alles blank en zijn de spoorbanen bedreigd. Bij Vicksburg zijn de dijken doorgebroken. Men verwachtte , dat te Momphis de gevaarlinie op Dinsdagnacht zou worden bereikt en dat de rijzing der rivier minstens tot Woensdag zou duren. In het Ohiodal telt men ongeveer 60,000 personen, die zes weken lang voedsel, kleeding en dak behoeven. De grootere steden weten zich. zelf reeds te helpen; Cincinnati is zelfs zoo belangeloos geweest allen steun te weigeren; de kleinere roepen de algemeene weldadigheid in. In Louisville en Cincinnati is men druk bezig de geleden schade te herstellen en is de arbeid algemeen hervat. De gasfabriek te Cincinnati begon weer te werken. --- Rusland. Een jong man, sedert lang verdacht van tot de geheime politie te behooren, heeft zich in een openbaar bad het leven benomen. Vóór hij den geest gaf, verklaarde hij aan een politiebeambte, door het revolutionair comité aangewezen te zijn om den Czaar op den dag der kroning te vermoorden , maar dat hij liever zich zelf gedood had. --- Spanje. Een onlangs ontdekt socialitisch genootschap te Xerez, in Spanje, schijnt van meer gewicht te zijn dan aanvankelijk werd verondersteld. Achttien personen werden in arrest en tal vau belangrijke documenten in beslag genomen. Uit die stukken zijn de betrekkingen der gevangenen met zekere buitenlandsche geheime genootschappen duidelijk gebleken. --- Italië. In een artikel, voorkomende in de Carrière di Roma , en sprekende over de politiek der Pausen , lezen we , dat, volgens de getuigenis der liberale N. freie Presse van Weenen, de Pausen over het algemeen goede politici waren, waaruit natuurlijk volgt, dat de goede politiek van het Vaticaan vrij wat ouder is dan die van Von Bismarck, en derhalve de tegenwoordige Paus die niet van den Kanselier behoefde te leeren. De Pausen en dus ook Leo XIII hebben hun politiek geleerd van den Zaligmaker zelven. Deze is hun groote Meester, evenals Hij het was van Petrus en de Apostelen. De Corriere sluit aldus : „De politiek der Pausen is: zich niet door de vossen te laten vangen ; altijd de eigen zending van liefde, rechtvaardigheid en vrede te volbrengen; allen zalig te maken, volken en regeeringen. Bij het volbrengen hunner zending spotten zij met listen en bedreigingen, weerstaan zij de revolutionairen, lijden zij, beproeven zij , bidden en beminnen zij, ook tegenover vervolging en tegenstand. „De eenige reden waarom de Pausen altijd goede politici waren, is dat de Pausen altijd volgelingen en plaatsbekleeders waren van den Zaligmaker. De goede politiek der Pausen zal er zijn krachtens hun zending. Velen toch kwamen uit de kloosters , allen uit de sacristie — geen enkele uit de wereld. --- Duitschland. De officieuze pers in Duitschland deelde wel den brief mede van Keizer Wilhelm aan den Paus, betreffende de regeling der kerkelijke belangen, doch 't schrijven des Pausen bleef een geheim. Eenige liberale bladen geven thans den tekst der twee brieven , welke de H. Vader aan Keizer Wilhelm geschreven heeft. Over de juisthoid zal men eerst later kunnen oordcelen. We laten hior volgeu het gedeelte van den tweeden brief, dat ecu vrij duidelijk inzicht geeft over den stand der quaestie : „In de nota (door kardinaal Jacobini aan den gezant Von Schlözer overhandigd) wilden wij der Regeering van Uwe Majesteit opnieuw Ons vast besluit verzekeren, door Ons reeds verscheidene malen getoond , om den bisschoppen toe te staan, bij de Regeering die personen aan te geven , welke tot pastoors der parochiën benoemd worden. „Om zooveel mogelijk aan de inzichten en wenschen van Uwe Majesteit te gemoet te komen, hebbon Wij Onze gezindbeid te kennen gegeven een volledige herziening der van kracht zijnde wetten niet af te wachten, om door de verlangde mededeeling ten behoeve van de thans vacante parochiën voorzorgen te nemen. Wij hebben evenwel verlangd, dat men gelijktijdig met een wijziging der maatregelen beginne, welke thans de uitoefening der geestelijke macht en van het geestelijk ambt, zoomede het onderricht en de opleiding van de geestelijkheid bolemmeren; want Wij zijn van oordeel, dat deze wijzigingen voor het leven der katholieke Kerk zelve onontbeerlijk zijn. Deze vordert, dat de bisschoppen in staat zijn, de gewijde dienaren te onderwijzen en hen onder hun toezicht te vormen naar de leer en den geest der Kerk. De Staat zou niets minder voor zijn eigen ambtenaren kunnen verlangen. „Evenzoo is een verstandige uitoefening van de geestelijke macht en het geestelijk ambt voor het heil der zielen een onmisbare fundamenteele voorwaarde voor het leven der Kerk. 't Zou vruchteloos zijn , voor de pastoorsplaatsen nieuwe titularissen te benoemen, wanneer dezen zich vervolgens ververhinderd zien te handelen overeenkomstig de plichten , welke het geestelijk ambt hun oplegt. Zoodra over deze twee punten de verstandhouding hersteld is, zal 't bij wederzijdschen goeden wil gemakkelijk zijn, het ook ten opzichte van andere noodzakelijke voorwaarden eens te worden en een werkehjken, duurzamen vrede, het doel onzer gemeenschappelijke wenschen, te verzekeren. „Inmiddels verzoeken Wij Uwe Maj. de herhaalde uitingen der vurige wenschen te aanvaarden, welke Wij onafgebroken voor het welzijn van Uwe Majesteit en vau de Keizerlijk-Koninklijke familie koesteren. LEO XIII, Paus. „Vaticaan, 30 Jan. 1883." — Het Huis van afgevaardigden heeft, bij de behandeling van het ontwerp tot afschaffing van de vier laatste categoriën der klassenbelasting , het artikel verworpen, waarin werd voorgesteld, het daardoor ontstaande tekort te dekken door middel eener belasting op den verkoop van tabak en sterken drank. --- Engeland. Het gerucht liep, dat de Regeering Vrijdag te Dublin een enquête met gesloten deuren zou houden naar een nieuwe samenzwering vau grooter uitgestrekheid en die nog verwoestender plannen zou hebben dan de laatst ontdekte. — In het Lagerhuis werd Maandag , bij de voortzetting van het debat over het adres, de kwijnende toestand van den Britschen landbouw ter sprake gebracht, en wel door Sir W. Bartelot, die het betreurde dat er van den grooten en, volgens hem, nog steeds toenemenden achteruitgang op dit zoo belangrijke gebied des volksbestaans in de troonrede hoegenaamd geene melding was gemaakt. Deze klacht vond weerklank bij tal van andere leden. Kolonel Harcourt betoogde de dringende noodzakelijkheid van maatregelen tot verlichting van den landbouwenden stand; de heer Biddell hield vol dat de landbouw in Engeland zoo na mogelijk was aan een brankroet; en de heer Chaplin, die den benarden toestand der pachters allereerst meende te moeten wijten aan de jammerlijke zomers der jongste jarenreeks, maar bovendien ook aan onbillijke belastingen en vreemde mededinging, verlangde niets meer of minder dan eene zoodanige toepassing van de Cattle Diseases Act, dat deze zou neerkomen op een verbieden van , den invoer van alle buitenlandsch slachtvee. Dit ging den heer Mundella aan. Bondig betoogde hij dat, indien er aan dit verlangen van den heer Chaplin gevolg gegeven werd, de prijs van het vleesch in Engeland drie stuivers het pond zou stijgen. Geene Regeering kon dus aan zulk een maatregel denken. De heer Goschen meende de kwijning te moeten toeschrijven aan de depreciatie van het goud, veroorzaakt door de ontmunting van zilver in Duitschland en de hervatting van specie-betalingen in Amerika, waardoor de prijs van alle levensbehoeften gedaald was. Het Huis bewilligde daarna met 184 tegen 53 stemmen in de eerste lezing van de Affirmation BUI, nadat Northcote , Cros eu Newdegate verklaard hadden hunne tegenkanting te willen bewaren tot bij de tweede lezing. --- Frankrijk. Het nieuw ministerie is weer gereed, 't Is aldus samengesteld : Ferry , Voorzitter en Openbaar Onderwijs ; Challemel-Lacour , Buitenlandsche Zaken ; Waldeck-Rousseau, Binnenlandsche Zaken ; Martin-Feuillée, Justitie; Thibaudin , Oorlog ; Charles Brun (lid van den Senaat), Marine ; Tirard , Financiën ; Raynal, Openbare Werken ; Hérisson, Koophandel; Méline, Landbouw; Cochery, Posten Telegraafwezen. Van de nieuw opgetreden ministers waren de heeren Challemel-Lacour, ambassadeur te Londen onder Gambetta , Waldeck-Rousseau minister van Binnenlandsche Zaken onder Gambetta, Martin-Feuillée onderstaatssecretaris onder Gambetta , Tirard minister vau Financiën onder Duclerc, Raynal onder-staatssecretaris onder Gambetta. Een groot gedeelte van het Kabinet bestaat derhalve uit kreaturen van Gambetta, den razenden gek , zooals Thiers hem noemde. Het behoud van generaal Thibaudin , den woordverbreker, als minister van Oorlog zegt overigens genoeg van welk allooi de nieuwe dignitarissen zijn. Donderdag verscheen het nieuw ministerie in de Kamer en las de Regeering eene verklaring voor , waarin zij het vertrouwen van de Kamer vraagt. De Regeering verklaart, dat zij de wet van 1834 zal toepassen, door aan de Prinsen hun militaire betrekkingen te ontnemen. De Republiek moet gewapend zijn tegen alle mogelijke partijen. Zij móet alle uittartende vraagstukken vermijden. Aan het Gouvernement moet daartoe het iniatief worden gelaten. De dringend noodige hervormingen zijn die van de rechterlijke macht en het militaire vraagstuk. De Regeering zal met de spoorwegmaatschappijen de onderhandelingen heropenen. Tevens zal het beschermheerschap over Tunis geregeld worden. Tegenover het buitenland zal een vredelievende staatkunde worden gevolgd; daarbij zal echter steeds er voor gezorgd worden, dat Frankrijk den rang haudhave waarop het recht heeft. Ten einde de taak der Regeering te vergemakkelijken , moet aan Europa getoond worden , dat de Republiek zeker is van de toekomst en dat zij gegrondvest is op drie hoofdzaken : gezond verstand , werkzaamheid en vooruitgang. Deze verklaring werd levendig toegejuicht... natuurlijk door al wat radicaal is. De Bonapartistische afgevaardigde Jolibois wenschte de Regeering te interpelleeren; de Kamer heeft de beraadslaging over de interpellatie bepaald op Zaterdag. Dienzelfden dag zal de interpellatie behandeld worden van prins De Léon betreffende de pretendenten. Een buitenlandsch orgaan noemt Ferry's Kabinet geestig „het Bewind van de uitdrijving: der Prinsen uit leger en vloot, der priesters uit school en maatschappij , der Congregatiën uit Frankrijk , der Engelschen uit Madagascar en Achter-Indië , van Stanley uit het Congo-gebied, en als Gambetta's politiek evangelie ten volle zal worden vervuld , der Duitschers van den linker- Rijnoever". Een ander blad zou het Kabinet-Ferry willen noemen „het Bewind van de politiek der wanhoop, der politieke vertwijfeling, hetwelk niet anders kan en zal uitwerken , dan dat de staatkundige verwarring toeneemt. „De anarchisten , die nu reeds openlijk het zwaard wetten om daarmee, na het herstel der Commune, alle eerlijke en fatsoenlijke lieden te treffen, zullen Grévy inwendig wel dankbaar wezen voor zijn Ferry-Kabinet. De Fransche natie — wij bedoelen hier haar solide elementen — zal straks boven een democratie , die wel moet voeren tot de anarchie , aan de monarchie de voorkeur geven." --- BINNENLAND. TILBURG, 24 Februari. Z. M. heeft benoemd tot ridder der orde van den Nederl. Leeuw jhr. de la Court, lid van de Ged. Staten van Noord-Brabant. Z. M. heeft pensioen verleend aan J. D. Snaphaan, weduwe van L. J. Sagius , in leven brievenbesteller te Geertruidenberg, ten bedrage van f45 'sjaars. Bij Kon. besluit is aan jhr. Mr. W. M. De Brauw , op zijn verzoek, eervol ontslag verleend als Minister Koloniën, met dankbetuiging voor de gewichtige diensten door hem aan Z. M. en aan den lande bewezen ; en is aan den Minister van Marine W. F. Van Erp Taalman Kip tijdelijk de functiën van Minister van Koloniën opgedragen; en benoemd tot raadsheer in den Hoogen Raad der JF herlanden mr. M. A. van den Acker, thars raadsheer in het gerechtshof te 's Hertogenbosch. ---