België. De rechtbank te Nenfchateau heeft den heer Alfred Allard , wegens het door onvoorzichtigheid op de jacht veroorzaken van den dood van den heer Bergman, veroordeeld tot 1000 fr. boete en tot eene schadeloosstelling van 150,000 fr, aan de nagelaten betrekkingen. --- BINNENLAND. BENOEMINGEN, BESLUITEN, ENZ. Z. M. heeft met ingang van 1 Juni a. s., aan A. P. van der Marck, op zijn verzoek, eervol ontslag verleend als directeur van het postkantoor te Roermond. Z. M. heeft mr. R. J. H. Patijn, op zijn verzoek, eervol ontheven van de betrekking van adj.-secretaris van de bij Kon. besl. van 22 Aug. 1887 no. 24 ingestelde Staatscommissie tot voortzetting der herziening van het Burgerlijk Wetboek, onder dankbetuiging voor de door hem in die betrekking bewezen diensten, en is als adj.-secretaris aan gemelde Staatscommissie toegevoegd mr. H. De Banitz, adv. en proc. bij den Hoogen Raad der Nederlanden. Z. M. heeft den heer F. H. Van Leent, technoloog, scheikundig adsistent bij het Rijks-landbouwproefstation te Breda, met den lu dezer benoemd tot adjunct-scheikundige bij de marine. Daar het in den laatsten tijd dikwerf voorkomt, dat miliciens, die tot eene detacheering bij de koloniale troepen waren aangewezen, na terugkeer van verlof bij het koloniaal werfdepot, het verzoek deden om met eene definitieve verbintenis bij het Indische leger te mogen overgaan, is bij aanschrijving van het ministerie van oorlog aan de korps plaatselijke- en garnizoens commandanten bepaald, dat dergelijke aanvragen door den minister van oorlog in den vervolge niet dan bij groote uitzondering zullen worden toegestaan. Tevens is genoemden commandanten verzocht, de miliciens, die zich ter detacheering aanmelden, er op te wijzen dat voor hen, des verlangd, gelegenheid bestaat om tijdens hunne detacheering bij het Indische leger, daarbij met eene vrijwillige verbintenis over te gaan. D 9 heer L. van Riet, consul der Nederlanden te Buenos-Ayres, deelt in de Staatscourant mede dat de kansen voor landverhuizers om in de Argentijnsche Republiek naar wensch te slagen in den laatsten tijd zeer verminderd zijn. Oorzaken zijn het buitengewoon toenemen der immigratie, welke voor 1889 het nog nooit bereikte cijfer van 280,000 landverhuizers aanwijst, en de financieele crisis, waarin Argentinië, met een goud-agio van ver over de 200 pCt. zich sinds eenigen tijd bevindt. --- KERKELIJKE BERICHTEN. Het heilig Graf te Jeruzalem. Wij leven niet meer in de tijden der kruistochten, toen duizenden het zwaard aangordden en allen, mannen, ja vrouwen en kinderen zich geroepen achtten om naar Jeruzalem op te trekken en het H. Graf uit de handen der ongeloovigen te redden en te behoeden tegen profanatie. Het is thans onze taak niet het nut dier kruistochten te beschrijven , maar wel willen wij onze lezers heden wijzen op den plicht, die nog op heden op ons, Katholieken, rust, om het H. Graf des Zaligmakers die eer en vereering te bit den, welke dat kostbaar heiligdom rechtmatig toekomt. Wel zullen er weinigen zijn op wie de Lijdensweek geen diepen indruk maakt; neen , ieder geloovig katholiek richt zich dezer dagen tusschen zijne beslommeringen op , verheft zich boven het aardsche en ziet op tot het heilig Kruis , waaraan de Godmensch op Golgotha werd bevestigd. Gevoelens van geloof, van liefde en berouw bezielen hem op den Goeden Vrijdag en met geschokt gemoed volgt hij in den geest den lijkstoet die den Man des Lijdens naar het H. Graf voert. De Godmensch die van alles ontdaan , van allen verlaten aan het Kruishout den dood eens misdadigers stierf, wilde het echter dat zijn lichaam in het graf de grootste eer zou worden bewezen. Reeds vóór zijn lijden was Hij gezalfd met kostbaren balsem, zoodat deze verheven daad de gierigheid van een Judas opwekte, en de discipelen zeiden: waartoe dient deze verspilling; die balsem kon immers verkocht worden en de opbrengst den armen geschonken ? En Jezus antwoordde : opus bonurn operata est (muiier) in me mittens unguentum in corpus meum ad sêpeliendum me fecit. Amen dico vobis , übicumque Evangelium praedicatum fuerit in toto mundo, dicetur et quod haec fecit in memoriam ejus. Die vrouw heeft een goed werk verricht door mij te balsemen. Voorwaar ik zeg het u, overal in de geheele wereld, waar het Evangelie gepredikt wordt zal te harer eer van hare daad worden gesproken. De Zaligmaker heeft het alzoo gewild dat zijn H. Graf, een nieuw graf, zou vereerd worden en haar geprezen die verrichtte, "vat zij lator niet kon doen. Want wij lezen, dat toen de vrouwen kwamen om het H. Lichaam te balsemen, Christus verrezen was. Rust dan niet op ons een zware plicht om die kostbare reliquie te vereeren en zorg te dragen dat het Heilig Graf worde onderhouden en versierd op eene wijze die ons, honderd millioenen Katholieken, voegt. Thans, op den schoonen, op den heiligen dag, terwijl eenieder lijdt met den Verlosser, bestaat de gelegenheid om mede te werken aan de waardige instandhouding en versiering van het H. Graf. En mogen ook sommigen al denken en zeggen : waartoe die geldverspilling : ut quidperditio haec ; dan mogen wij slechts zien op de terechtwijzing van Jezus, die wij boven aanhaalden en ons opgewekt voelen door het voorbeeld der Amerikanen, die een 50000 gulden over hadden om te voorzien in de nooden der Kerk te Jeruzalem en van de monniken, die zooveel te lijden hebben door de mishandelingen der Grieken en om de onteeringen van het H. Graf. Beschouwen wij Maria Magdalena, de vroegere zondares ; ook zij bevond zich onder het uitgelezen getal der vrouwen, aan het Graf van den Heiland vergaderd, Magdalena, de treurende. Onder tranen, balsem en gebeden zocht zij haar God met een vertrouwen zóó vast, dat het in dien nacht van droefheid lichtstralen van zich wierp als een vuurbaak. Maria, de zondares , werd door hare vereering van het H. Graf, eene boetvaardige, eene heilige, wier daad door Jezus in 't openbaar werd geprezen. Mogen deze weinige woorden medewerken, om ook in onze streken ruimere giften te zien toevloeien voor de Kerk van het H. Graf. Vrijdag a. s. zal daartoe in iedere Kerk en kapel gelegenheid bestaan. Aan een particulieren brief, ons welwillend ter inzage verstrekt, ontleenen wij de volgende bijzonderheden betreffende de plechtigheid van het vertrek van den weleerw. pater Donsen, uit het St. Joseph college van Mill-Hill (Londen). Maandag 24 Maart was de dag, voor het vertrek bepaald. Nadat de Vespers gezongen waren, trokken de missionnarissen nog eenmaal met hun medebroeders in processie rond. Voor het beeld der H. Maagd stonden ze een oogenblik stil, en het Ave Maris Stella, uit volle borst door professoren en studenten aangeheven, klonk plechtig door de gangen van het college. Het was een smeekgebed tot de Sterre der Zee voor de vertrekkenden. Het was een gebed , uit het diepst des harten oprijzend , voor hen die vader en moeder , broeders en zusters, alles hadden verlaten voor God en de eer Zijnor Kerk. Het was een gebed tot de biddende Almacht, tot de Moeder van Hem die de schuimende golven gebood : Zwijg , wees stil! Hierna trok de processie naar de kerk van het Missiehuis, waar nu de eigenlijke afscheidsplechtigheid, het kussen der voeten, een aanvang nam. Deze plechtigheid, hoe dikwijls ook torugkeerend, is altijd even roerend en schoon. Zij die heengingen, stonden op de trappen des altaars, gereed om de laatste omhelzing te ontvangen van hen die achterbleven. In hun toog gekleed, de roode sjerp om de lendenen , stonden zij daar , waardige toonbeelden van mannelijken moed en edele zelfopoffering. Was het wonder, dat er een traan opwelde in hun oog, terwijl hun geest nogmaals terugdwaalde naar het ouderlijke huis, en het schouwspel van hun laatste afscheid van hen die hun het dierbaarst waren op deze wereld, zich nog eenmaal voor hun oog ontrolde ? Dan weerklonk door de gewelven der kerk het afscheidslied. Professoren en studenten naderden, om hun moedige makkers nog eenmaal aan het hart te drukken en eerbiediglijk de voeten te kussen van de moedige mannen, die alles verlieten, om Gods liefde en vrede te verkondigen aan den