Voor de ie bouwen Kerk van het H. Hart te HEMSWORTH. (Engeland.) Vorige opgaaf. . ƒ 25.93% P. P. p - 25.00 N. N - 1.00 N. N - 1.00 Totaal. . . f 52.93% --- Voor den opbouw der ingestorte Kerk van BATAVIA, te Weltevreden. Vorige opgave. . f 17.25 J P. P - 25.00 Waalwijk. A. M. D. Ter eere . van den H. Jozef - 1.00 «ankbiljet J. F. 44 - 25.00 Totaal. . . f 68.25 --- Twee liberalen over Zondagsrust en Onderwijs. Van tijd tot tijd is het aan te bevelen, een en ander op te nemen uit de ge- onzer tegenstanders. Niet dat *y om de waarheid te kennen bij hen ln de leer behoeven te gaan, want dit al een slecht toevluchtsoord zijn, toaar om aan te toonen dat het liberalisme door zgn eigen zonen wordt te 'echt gesteld en dat bij knappe lui, die "dien redeneeren, de waarheid ten slotte boven komt. Zoo hebben wij ten eerste Jules Si"¦ Jon, den bekenden Fransche wijsgeer, Ule in de Temps een pleidooi houdt v°or Zondagsrust. Een en ander zullen Wlj onzen lezers daaruit mededeelen. >iDe mannen der vrijheid komen op *egen de verplichting om des Zondags werk te staken. Zij werpen den 'oorstanders der Zondagsrust tegen: gij vóór of tegen de vrijheid van f&weten ? Zijt gij een tegenstander, jjan hebben wij u niets te verwijten, «an dat gij zijt wat gij zijt, en u °°k niets meer te vragen. Zoo gij een v°orstander zijt, door welke vreemde *egenstrijdigheid ontleent gij dan aan de christelijke godsdiensten een van vn voorschriften, om dit op te leggen aan de ongeioovigen ? Weet gij niet, va* ook de Joden hun rustdag hebben, en dat die dag de Zaterdag is ? Nochtans verplicht gij ook hen des Zondags het werk te staken. Dit is even dwaas als dat gij hem zoudt dwingen, de mis bg te wonen. »Zij zeggen nog: Gij verklaart u voorstanders der vrijheid in 't alge, *?f°' "*j wilt van de meest noodzakelijke beperkirig niet hooren. Van waar haalt gjj daD de noodzakelijkheid ag" te ruBten ? De DOodiakehjkheid om een dag te rusten staat met vast; die om juist Zondags te rusten is in het gehee] met bewezen en kan nooit bewezen worden. Gij verdedigt meer ln het bijzonder de vrghdd van den arbeid, indien men u spreekt over het beperken van den wbeidsduur voor volwassenen, roept gp moord en brand. Dit is, Zoo zegt 6Ü , socialisme. Dit is de ontkenning selve der vrijheid. Dat hij dertien uren *erke of veertien zoo hij wil; dat is zijn recht. En na al dit schoons te hebben gezegd , wilt gij hem verbieden, °m Zondags te werken. Ziet gij dan Q'et, dat hier dezelfde quaestie in het Bpel is? Indien men het beperking *an den arbeidsdag noemt, zegt gij «neen", en als men het beperking van één dag op de zeven heet, zegt gij „ja!" Na aldus helder en klaar de tegenwerping te hebben geformuleerd, weerkgt Jules Simon haar aldus : >,Wij antwoorden met een beroep °P de gezondheidsleer die ons de verderfelijke gevolgen van een onafgebroken arbeid aantoont. „Wij beroepen ons vooral op de zedelijkheid die er in de hoogste mate bij betrokken is , dat vaders en kinderen ten minste één dag met elkander doorbrengen. Zoo de vader zich ora de zedelijke opvoeding zijner kinderen niet bekommert, zal de Staat verplicht zijn zich daarmede alleen te belasten , en dan vallen wij in het Communisme, waarvan gij in de eerste plaats de lasten zult dragen. „Wij leggen in werkelijkheid ook de Zondagsrust niet op; alle volken en alle burgers stemmeu overeen, om die zichzelven op te leggen. Zij zou overal bestaan, wanneer zelfs geen' enkele wet haar voorschreef. Die algemeene instemming is het krachtigste'van alle plebiscieten. „Dit moet dan alle angstvalligheden onderdrukken. Meu kan hier zelfs het recht der minderheden niet inroepen omdat er geen minderheid bestaat. „Men heeft den Zondag niet gekozen om aan een godsdienstige wet der christenen te gehoorzamen; het bewijs daarvoor is, dat iedere burger voor eigen rekening des Zondags kan werken, zonder dat de burgerlijke wet tusschenbeide komt, en dat de Joden Zondags kunnen rusten , als hun dit goed dunkt. De wet , als zij wijs is, moet den wekelijkschen rustdag vaststellen, want zoo zij dit niet doet, zou hij verschillend kannen zijn voor de leden van een zelfde familie. En waar zou dan het zedelijk nut blijven , waar de rust van den geest, die nog zooveel noodzakelijker is dan die van het lichaam ? Men moet dus den dag vaststellen , en ook hier weder wordt de wet niet aan den algemeenen wil opgelegd , maar integendeel gehoorzaamt zij dien. Zij kan er niets aan veranderen , dat in Frankrijk 40 millioen christenen zijn naast een millioen andersdenkenden , noch dat onder die christenen de meerderheid van de mannen en alle vrouwen aan de Zondagsrust waarde hechten. „De Staat heeft een menigte beambten en tal van werklieden in dienst. Het zou wat moois worden, indien hij hun geen enkelen vrijen dag in de week schonk en als die dag niet de Zondag zou zijn. Dit .is zoo sinds onheugelijke tijden , dit willen de belanghebbenden en dit kan niet veranderd worden, zonder dat men een dwaasheid begaat. Het is dus van algemeen belang, dat beambten en werklieden hun rustdag denzelfden dag nemen, opdat er geen twee volken zouden zgn. „Behalve al die overtuigende redenen nog de groote en onweerstaanbare reden der scholen. Het kind is Zondags thuis; wij moeten Zondags thuis zijn." Over het onderwijs vinden wij in de liberale „Revue des deux Mondes" een artikel van den Vicomte de Voqué. Een uittreksel daarvan, voor zoover dit op het beginsel van de neutraliteit van het onderwijs betrekking heeft, deelen wij mede. „Ter zake van de opvoeding der kinderen , zijn er twee axioma's, die door iedereen worden herkend: het kind moet gehouden worden bniten twistpunten van den volwassen mensen; het kind moet een zedelijk beginsel worden ingeprent , dat geëigend is aan zijn bevattingsvermogen , eenvoudig en krachtig, met een zeer duidelijke sanctie. Deze axioma's moeten bij den Staat, die bij ons de voornaamste opvoeder is, voorzitten. Men zal zeggen , dat de Staat geen rechter is m godsdienstige leeriugen. „Nog veel minder is hij rechter in wetenschappelijke leeringen; deze worden misschien weer door anderen omvergehaald in de toekomst; echter zoolang zij een grondslag vormen voor het onderwijs bevordert de Staat hare verspreiding door middel van leerstoelen en scholen; hij beijvert zich een kennis te verspreiden, die hij vrijlaat buiten de school te betwisten , maar die hij verkieslijk acht boven het ontbreken der kennis , boven de onwetendheid. De Staat zet niets op het spel door te redeneeren , zooals alle particulieren doen. lemand mag nog zoo vijandig g.izind zjjn tegen het vooraf ingeprente geloof, hij gevoelt de geweldige verantwoordelijkheid , als het er op aankomt zijn kind op te voeden; bijna altijd redeneert hij aldus: Ik heb niet het recht een proef te nemen op dat kind; zijn geest eischt bevestigingen en niet een ontijdige oefening van zgn oordeel. Daar ik hem na persoonlijk niets positiefs kan aanbieden, ben ik tegenover hem verplicht, hem datgene te verschaffen, wat tot na voor de gewone stervelingen voldoende is; vóór alles moet ik hem doen hechten aan de menschelijte en nationale overlevering. Later, als hij op zjjn beurt man is geworden , dan zal zijn verstand den grooten strijd wel strijden ; hij zal zijn weg kiezen, naarmate de graad zijner ontwikkeling. Maar in de onwetendheid, waarin ik verkeer omtrent de winden en den zonneschijn , die de richting van den toekomstigen boom zullen regelen, ben ik aan de jonge plant de noodige leiding verschuldigd, om haar wasdom te doen bereiken; de wanorde van het woud zal vroeg genoeg volgen op de regelmaat der bootnkweekerij. ,Zien wij oui ons heen; van «elf komend, zoowel als beredeneerd bepalen die beginselen de gedragslijn van het meerendeel der ouders, hoe ook hun gevoelens mochten zijn, wanneer zij de opvoeding hunner kinderen niet aan het toeval overlaten. De Staat moet zich ook daarnaar schikken. Meer dan van ieder ander is het zijne roeping, om de menschelijke en nationale overleveringen te handhaven; zijn plicht is het, om den last, dien men hem toevertrouwt, stevig met den grond te verbinden. Ik erken dat deze gevolgtrekkingen lijnrecht strijden met de hooggeroemde leuze: de neutraliteit van de school. „Dit is een gevaarlijke formule, want do neutraliteit beteekent hier niet de we* derkeerige verdraagzaamheid, die de verschillende gezindten elkaar verschuldigd zijn; nooit verrijst een moeielijkheid op dat punt; zij beteekent de terzijdestelling van het godsdienstig element. Indien gevolgtrekkingen, ongunstig voor de neutraliteit gerechtvaardigd zijn door het gezond verstand en door de steeds gevolgde handelwijze van bijna al de niet-geloovenden, is het dan verstandig te blijven hechten aan een formule, die door ieder onzer wordt overtreden in het gewone leven ? Is het waarschijnlijk, dat die formule nog lang zal blijven bestaan f „Ik laat het antwoord gaarne over aan het gezond verstand van den lezer ...." --- BUITENLAND. Amerika. De Heilige Stoel heeft het voorstel van den Aartsbisschop en Bisschoppen der kerkelijke provincie New-Orleans goedgekeurd en tengevolge van dien een nieuw Bisdom opgericht, hetgeen bekend zal staan als het Diocees van Dallas, Texas. Monseigneur P. Verdaquer, Pastoor der kerk van ds Koningin van alle Engelen, te Los Angelos, Cal., is voor dit Diocees door Z. H. benoemd tot Bisschop van Brownsville, Tex. — De WelEerw. heer Peter Havermans, pastoor van O. L. V. kerk te Troy, N. V., is de oudste priester in de Vereenigde Staten. Hij is een Hollander, en is sedert meer dan 60 jaren priester. — De toestand iv Zuid-Atnerika is tegenwoordig verre van rooskleurig. In Argentinië en Uruguay bestaat een groote financieele nood, een gevolg van allerlei speculaties, welke tot politieke ongeregeldheden heeft geleid. Te Buenos-Ayres is een samenzwering ontdekt, waarbjj tal van officieren zgn in hechtenis genomen. De positie van den president, Jnarez Celman, moet ernstig bedreigd zjjn, daar hij niet in staat is aan de misbruiken paal en perk te stellen. In Chili is de toestand niet veel beter. Op een tweetal plaatsen is een oproer van werklieden uitgebroken en hebben ernstige botsingen tusschen de opstandelingen en de gewapende macht plaats gehad. De politieke toestand des lands laat daarenboven veel te wenschen over. Het Parlement staat op voet van vijandschap met den president der republiek, den heer José Manuel Balmaoeba, en heeft geweigerd het budget goed te keuren. De regeering wil echter van geen wijken weten en het schijnt, dat dientengevolge in de hoofdstad ernstige ongeregeldheden hebben plaats gehad, welke nog slechts het voorspel zonden zijn van veel erger gebeurtenissen. --- Rusland. Of 't waar zal zijn ? — Uit St. Petersburg wordt gemeld, dat de verbanning naar Siberië is afgeschaft. Deze zal voortaan vervangen worden door opzending naar onbewoonde gedeelten van het keizerrijk in Europa, die op deze wijze zullen gekoloniseerd worden. De ministers van justitie en van domeinen zijn reeds aan 't onderhandelen over de keuze van geschikte terreinen voor dit doel. Men verwacht, dat op deze wijze binnen eenige jaren streken zullen ontgonnen worden, die tot nu toe woest, eenzaam en onbewoond waren. --- Italië. Z. H. de Paus heeft aan kardinaal Lavigerie een brief geschreven om dezen te prijzen wegens het uitzenden van nieuwe missionarissen naar Afrika's binnenlanden. Ook brengt de H. Vader hulde aan de gouvernementen, die aan de Anti-Slavernij- Oonferentie hebben deelgenomen en een premie hebben uitgeloofd voor het beste werk tot bestrijding van den slavenhandel. --- Engeland. Gedurende de laatste vijftig jaren hebben zes admiraals van het Engelsch zeewezen het Katholiek geloof omhelsd. --- Frankrijk. Uit Parijs wordt het overlijden bericht van Sir Richard Wallace, den rijken menschenvriend, die vooral gedurende het beleg van Parijs veel van zich deed spreken door zgn milde gaven ten behoeve van gewonden en noodlijdenden. Hij gaf toen o. a. 300,000 fr. voor het inrichten van een ambulance voor het 13e legerkorps en 100,000 fr. voor de ongelnkkigen, die gedurende het bombardement hunne woningen moesten verlaten. Later schonk hij aan de Fransche hoofdstad honderd fonteinen. --- België. Dinsdagmorgen heeft onder een voortdnrenden motregen te Brussel de „feestelijke" wapenschouwing door den koning plaats gehad. Ten negen nre reed de koning het Paleis nit; hjj droeg de uniform van opperbevelhebber des legers met het grootlint der Leopoldsorde. In den koninklijken grooten staf, aan welks hoofd de graaf van Vlaanderen reed, bevonden zich generaal Pontus, minister van oorlog, en alle militaire attachés, wier veelsoortige uniformen veel bekijks hadden. Eerst werden de drie korpsen der burgerwacht geïnspecteerd, in draf, want alles stond in ééne linie, straat op straat geschaard, daarna de leerlingen der militaire school, de linieregimenten, de pupillen, de jagers te voet, de karabiniers, de grenadiers, de goides, de genie, de bereden artillerie, de lanciers en do jagers te paard. Te half twaalf begon de défilé der troepen op het plein voor het paleis, waar de koning met zijn staf plaats nam; de koningin en prinses Clementine stonden op het balkon. Prins Boude wijn stapte aan het hoofd zijner compagnie karabiniers. Ten half een eindigde het défilé onder een geweldigen slagregen. — Woensdagmorgen was het Brusselsch stadhuis door jagers en artillerie afgezet. Ten half tien reden de hofpikeurs in hunne roode livreien het plein op, gevolgd door drie gala-rijtuigen , waarin de koning met zijn hofmaarschalk en de leden van zgn militair hnis waren gezeten. De koning was in de uniform van luitenant-generaal en onderhield zich, voor hij de gothieke zaal binnentrad, waar het gemeentebestnar hem opwachtte, vriendelijk met de groep mijnwerkers, die in hun blauwe of grijze werkkiel, waarop het Leopoldskruis of de medalje voor zelfopoffering prijkte, voor het paleis waren geschaard. Daarna hield de burgemeester Buis eene rede, waarop de koning antwoordde. Ten slotte werden de zalen van het stadhuis bezichtigd, en vertrok de koning weer onder de" toejuichingen der menigte. --- BINNENLAND. BENOEMINGEN, BESLUITEN, ENZ. Z. M. heeft benoemd tot griffier bij het Kantongerecht te Bergenopzoom, mr. W. R. van der Weide, thans griffier bij het Kantongerecht te Ommen; te Sittard, mr. P. H. Haahebrink, adv. en cand.-notaris te Maastricht. Z. M. heeft met ingang van 16 Aug. benoemd tot dir. van het postk. te Oorschot, W. Voorthuis, thans comm. der posterijen 4e kl., en tot dir. van het post- en telegraaf k. te Bolsward, J. D. Doorman, thans dir. van het rijkstelegraaf k. te Heerenveen. Z. M. heeft pensioen verleend aan G. Nentkens, hoofd eener openb. lagere school te Knegsel, gem. Vessem c. a.,f500; W. A. van der Wielen, idem te Velp, f6OO. Uitslag van het hoofdonderwijzersexamen op 23 en 24 Juli. Geëxamineerd 11 candidaten. Geslaagd de heeren: J. H. Jansen, te 's-Grevelduin Kapelle; J. G. Jordans, te Wonw; M. L. de Keijser, te Roosendaal; J. J. A. Eievits, te Breda en F. J. de Kort, te Boxmeer. Bij het eindexamen der hoogere burgerscholen met öjarigen cursus in Noord- Brabant zijn geslaagd 18 candidaten ; 1 werd afgewezen. De geslaagde zgn : C. A. Blaeser, B. J. C. Daamen, A. M. van Genderen, J. W. van Geuns, L. H. M. Herboth, C. T. H. Hierneis, P. van Houwelingen, H. B. Hnlswit, W. P. L. Keyzer, J. S. Kok, T. P. Lucassen, S. J. B. Maier, E. A. van de Mortel, C. A. M. Oosterman, W. Vermeulen, M. A. K. J. Vis, F. C. Vorstman en G. Vrendenberg. Van den civielen en militairen gouverneur van Atjeh en Onderhoorigheden is door de Regeering het volgende telegram ontvangen: „Versterkt met marine landings-divisie elfden opgerukt tegen vijandelijke stellingen heuvels linker Edi-rivier; vijand verdreven; liet achter ongeveer tachtig dooden. Wij gewond luitenant ter zee (C. J.) Van der Hegge Spies, luitenant (H. N. A.) Swart, korporaal genietroepen Van den Berg n° 28743 , korporaal Willemsen n° 22360, fuseliers Van Dam n° 27906, Burgers n° 15253, hoornblazer Verdooren n° 27781, matroos De Jonge n° 21317, amboineesche fuseliers Leatomu n° 25960, Mole n° 27206, Jacob n° 29162, Pikol n° 24235, allen licht; fuseliers Verpoort n° 25124, Hoorn n° 76121, Paltzo n° 23244, Petri n° 12285, De Wit n° 20287, Kallenbach n» 7760, amboineeßche fuseliers Pinontoan n° 28846, Pondaang n« 33020, Mas Paitella n° 21677, Ramondor u° 22061, Pinonto n° 28848, allen ernstig; sergeant Van Wassenberg n° 19501 zwaar." --- KERKELIJKE BERICHTEN. Het nieuwe Missiehuis. Zeer vereerend was voor ons de uitnoodiging, ons gedaan door de Eerw. Paters Missionnarissen van het H. Hart, om een bezoek te brengen aan het nieuwe Missiehuis aan den Bredaschen weg alhier, en met graagte voldeden wij daaraan. Als wij zeggen dat wij tot cicerone hadden den onvermoeiden en spraakzamen Eerw. Pater H. Peetere, zal iedereen overtuigd zgn dat ons geen enkele bijzonderheid ontsnapt is. Openlijk betuigen wij dank voor zijne welwillendheid, trouwens door iedereen gewaardeerd, die de eer heeft met zijn Eerw. in kennis te komen. En nn het Missiehuis. Wij behoeven onzen lezers niet te beduiden waar het gelegen is. Hoog boven de schoone laan die ons naar Breda voert, verheffen zich de tinnen en op schier elk punt der stad ziet men het keurig nette gebouw, dat in ond-Hollandschen stijl met zijne groene glasruiten voor den bezoeker iets ongewoons oplevert. Vooraf moeten we zeggen, dat de inrichting bestaat nit twee afdeelingen : de afdeeling der jeugdigen (de stadenten) en die der novicen, welke niets met elkaar gemeens hebben en ook binnenshuis altijd afgescheiden blijven. Het front van het gebouw is 68 meter lang; de hoogte 22 en de breedte 15 M. Het front heeft twee voorbouwen, oostwaarts en in 't midden, waar de groote ingang zich bevindt. In den voorgevel tellen wij 51 groote vensters ongerekend de kelderraampjes en dakvensters. Laten wij binnentreden. De eerste aanblik overweldigt n. Een rnim portaal met steenen gewelf, hardsteenen treden en deuren van in lood gevatte gekleurde glasruiten geeft den bezoeker toegang. Boven de deur vertoont zich in heldere kleuren eene roset met het devies der congregatie: „Bemind zij overal het H. Hart van Jezus". Wij begeven ons niet naar een der 6 a 7 spreekkamers die zich langs de voorzijde (Oostelijke helft) uitstrekken (de spreekkamers en logeerkamers zijn geheel van het overig gebouw afgesloten; zelfs een afzonderlijke trap bestaat er voor de gasten), maar beginnen met den sous-sol — gelijkvloers. In 't midden bevindt zich een breede gang, evenals dit gedeelte van het huis overwulfd. Eenzelide gang vindt men in 't midden terug op de rez-de chaussée en de Ie verdieping. De gangen en de vertrekken zijn met gekleurd asphalt bedekt. Aan de voorzijde heeft men de provisiekamers ; een zelfwerkend en zelfregelend verwarmingtoestel, bestemd om het geheele gebouw door stoom te verwarmen; een gasmotor voor het oppompen van water; een toestel waar langs de spijzen naar de bovengelegen eetzaal gevoerd worden. Aan de zuidzijde treft men aan de kamer voor verschillende ambachten als timmerlieden , schoenmakers, kleermakers , een waschkamer en een ruime keuken , waar tevens buizen aanwezig zgn voor het water in de badkamers. De privaten en nrinoirs die men op iedere verdieping aantreft zijn geheel reukeloos; een brandkraan van de waterleiding geeft de gelegenheid om 30 meter ver te spuiten. Aan de westzijde, in den vleugel (die later, toen het plan voor het gebouw reeds gereed was, is bijgevoegd omdat de novicen primitief niet te Tilburg zonden geplaatst worden) bevinden zich de eetzaal en recreatiezaal der novicen. Nu zullen we langs den zeer gemakkelijken trap opstijgen naar de rez-de-chaussée. Nadat we de twee portalen zijn doorgegaan en den portier die ter rechterzijde in zgn loge zit gegroet te hebben, komen we in het kwartier bestemd voor de studenten (kinderen). Van de spreekkamers hebben we reeds melding gemaakt. Ook hier zgn de gangen nog geplaveid. Deze afdeeling is ingericht op denzelfden voet als de sons-sol, doch is veel hooger van plafond en luchtiger en beter verlicht. Aan de voorzijde heeft men de eetzaal en de studiezaal der kinderen; aan de achterzijde de kapel, ziekenkamer, klaszalen; de verschillende cellen van kloosterlingen. Van de Ie verdieping is de eene helft weder voor de novicen ingericht die er hunne kapel aan de voorzijde hebben, naast de kamer van den Overste. De bibliotheek is boven den hoofdingang; in den bijbouw bevinden zich de kapel en de cellen der novicen. De novicen brengen daar 18 maanden in strenge afzondering door. Aan de zuidzijde zijn de kamers voor de kloosterlingen. De tweede verdieping is voor slaapvertrek van novicen en kinderen ingericht; die der novicen is weder in den bijbouw en hoog gewelfd; goed geventileerd als dit slaapvertrek is, voorzien van een houten vloer had deze zaal zulke aantrekkelijkheid voor een der dames, dat zij ze voor — horribile dictu — een danszaal wilde doen gebruiken! Naast deze zaal zijn eenige badkamers. In een afzonderlijk vertrek bevinden zich een 60-tal slaapvertrekjes voor de kinderen, elke cel voorzien van een kastje en verdere benoodigdheden. Nadat we van den zolder van een prachtig panorama genoten hadden, daalden wij langs een honderdtal treden naar omlaag en bleef ons de tuin nog over. Ten westen langs de straat (waar nog geene boomen staan), is de speelplaats voor de kinderen; achter den bijbouw en gedeeltelijk aan de zuidzijde was men bezig die der novicen in gereedheid te brengen. De tuin is in verschillende vakken verdeeld , alle afgezet door vruchtboomen; alles stond er in weligen groei. Ongeveer anderhalf uur had onze tocht geduurd en allen waren even vermoeid — behalve onze beminnelijke geleider, en niet genoeg kunnen wij hem danken omdat hij ons een wonder heeft laten zien. Ja een wonder mag men het werk dezer Congregatie noemen. Want nog geen 10 jaren geleden kwamen die kloosterlingen, een twintigtal sterk , te Tilburg en thans betrekken zij in Augustus a. s., met circa 150 personen dit ruime gebouw , terwijl bovendien een huis is gesticht te Antwerpen en één te Salzburg, zoodat er thans circa 300 leden zijn. Een wonder is het bovendien uit zoo kleine bijdragen een zoo uitgebreid huis te kunnen bouwen. Nu mag men echter niet zeggen : Ziezoo, nu is 't gebouw gereed , nu houden ook onze aalmoezen op; want misschien nog rijker dan vroeger moeten die blgven toevloeien. Immers als men eens kon zeggen hoevele duizenden aan schuld nog op het gebouw rusten en hoevele er noodig zijn voor de allernoodzakelijkste meubelen; voor het onderhoud der vele studenten en voor andere uitgaven — te veel om te noemen —, dan zal er van de milde gevers wel niemand zijn die zijne hand zal terugtrekken, maar veelear zullen zij dieper in de beurs tasten en alzoo deelachtig worden aan de verdiensten van hen, die het Evangelie verkondigen aan gene zijde van den Oceaan. Donderdagmorgen is Mgr. W. Wulfingh, apostolisch vicaris van Suriname, per mailboot Prins Willem II weder naar zjjn vicariaat vertrokken. De Hoogeerw. Pater provinciaal der Redemptoristen in Nederland en de ZeerEerw. Pater K. Wulfingh, broeder van Z. D. H., deden hem uitgeleide tot IJmuiden. Onder de vele vrienden, die Z. D. H. kwamen vaarwel zeggen, waren de heeren De Bruyn, lid der Eerste Kamer, en Van Vlijmen , lid der Tweede Kamer. Mgr. Wulfingh gaf bij het vertrek der boot de talrijke schare , die hem aan den wal het vaarwel toewuifde, van het dek den bisschoppelijken zegen. ASTEN, 21 Juli. Heden vierde onze gemeente feest; een feest, waaraan elk ingezetenen, groot en klein, rijk en arm, met hart en ziel deelnam. Het gold het vijftigjarig jubilé van het Liefdehuis. Voor eene halve eeuw in 't klein begonnen, heeft 't in den loop der jaren zich allengs uitgebreid en bij 't grooter worden zijn zegenenden invloed steeds verder uitgestrekt. Een ieder toch is ten volle overtuigd van de onschatbare weldaden, die de Eerw. Zusters van Tilburg bewijzen. Wij allen moeten getuigen, dat onze liefdezusters slechts liefde, liefde in de verhevenste beteekenis van het woord, overvloedig aan Asten hebben uitgedeeld. Geen wonder dan ook, dat onze gemeente in feestdos was gehuld. Van alle huizen wapperde de driekleur; voor het liefdehuis en de kerk waren prachtige eerebogen opgericht en de afstand tusschen beide was door groen en bloemen in een schoone dreef herschapen. Om 9 uur werd in de parochiekerk een solemneele Mis gecelebreerd, waarheen de zusters met hare genoodigden uit de naburige gemeenten in plechtigen optocht werden geleid door de Eerw. heeren geestelijken, het kerkbestuur, bruidjes en de feestcommissie en vergezeld van de ouden en gebrekkigen, aan hare zorgen toevertrouwd. De Zeereerw. heer deken, de vader en trouwe bestierder van het huis, sprak de feestrede uit, schetste in gevoelvolle woorden het leven en werken der Eerw. Zusters en noodigde ten slotte allen nit tot dankbaarheid aan den Algoede voor de weldaden ons door haar toegedeeld. Na de kerkelijke plechtigheid trok de stoet in dezelfde volgorde terug naar het feestelijk versierde liefdehuis alwaar te elf ure de receptie van verschillende deputatiën en particulieren plaats had. De koorzangers luisterden het feest met eene schoone serenade op en tegen den avond werd, tot groot vermaak der Eerw. Zusters, door de studenten van de kostschool van den heer Ten Haaf een luchtballon in den tuin van het gesticht opgelaten. Bij het vertrek der genoodigde vreemde Zusters stond de eerepoort aan den ingang van het klooster tot aller verrassiog als in een vuurzee herschapen. Onvergetelijk zal 21 Juli 1890 voor ons zijn; een gevoel van dankbaarheid zal steeds onze harten bezielen en al zwijgen onze jubelzangen, de genegenheid voor n, o edele volgelingen van den H. Vincentius, zal niet verkoelen. Gods zegen, Gods ruimste zegen dale op u neder en schenke u hiernamaals eene eeuwige, onvergankelijke kroon als loon uwer werken. Mbd. ROERMOND , 22 Juli. Zondagmorgen ten 10.30 ure arriveerde alhier een gedeeltelijke exprestrein uit Breda, welke een 300 a, 400 pelgrims aanbracht voor „Ons Lieve Vrouw in 't Zand". Een harmonie stond aan 't perron en begroette de vrome schare met hare vroolijke tonen. Het weder was vrij ongunstig en de weg erg nat; echter werd de processie opgesteld, en onder luid gebed, afgewisseld met zang, begeleid door de liefelijke tonen der harmonie bereikte ze de genadekapel. Zwakkon en ouden van dagen werden per rijtuig vervoerd. Een der EE. PP. Redemptoristen sprak de pelgrims op hartelijke wijze toe, prees hunnen moed en volharding en ontwikkelde in groote trekken de machtige voorspraak van O. L. V. „in 't zand" benevens de tallooze, wonderen hier voorgekomen, waarna de H. Mis begon. Na de opdrachten van het H. Offer werd den pelgrims aangekondigd, dat des namiddags ten 4 nre de oefeningen in de genadekapel aanvangen,doch niemand verliet het Heiligdom vóór en aleer de Hulp der Christenen nogmaals door smeekgebeden aangeroepen en door vroolijke zangen vereerd te hebben. Na eenige lafenis aan den wonderput en inwendige versterking, was de kapel niet ten 4—maar ten 1 uur reeds stampvol. De processie in den kloostertuin met gebed en vocale- en instrumentale muziek, afgewisseld met een schoone predicatie, gaf der vrome sohare nieuwen moed en ijver. Het plechtig lof ten 7 uren 's avonds werd gezongen door eenigen der bedevaartgangers. Een Eerw. Pater beklom toen den predikstoel en had tot tekst: „Ik heb mij deze plaats uitgekozen; deze plaats is mij heilig. De kracht der welsprekendheid zette hier gloed en leven bij en in menig oog zag men glinsterende tranen. Tot laat in den avond bleef men in de genadekapel met gebed en zang als broeders van het Godsgezin bijeen. Maandagmorgen ten half zeven uren was de plechtige generale Communie onder meditatie van een Eerw. Pater, en de Hoog Eerw. Heer G. van Spaandonk, Kanunnik van het Kathedraal Kapittel en pastoor der kerk van den H. Antonius te Breda deelde het Brood der Engelen uit. De plechtige H. Mis met adsistentie begon ten 10 uren, waaronder een preek van een anderen Eerw. Pater, welke de tekstwoorden ontwikkelde: „J& zal mijne oogen altijd geopend houden en mijne ooren zullen steeds luisteren naar uwe beden." Dat zijne woorden het hart troffen bleek uit het snikken dat men in de kerk waarnam, maar bij het mededeelen van één daar voorgekomen mirakel, smolt de meest versteende in tranen weg. Zoo duurden die oefeningen voort tot kwart na vijf uren, toen — hoe noode ook, afscheid werd genomen en in processie naar het station getrokken. De bewuste harmonie liet hare tonen tot afscheid hooren en eerst toen de trein weg was, stierven ook de tonen weg. Een luid, leve Breda en omstreken ! werd aangeheven en de bedevaart was afgeloopen. Wp hopen dat de pelgrims in welstand te huis mogen gekomen zijn. ---