KATHOLIEKE ACTIE. leder, die met bedachtzamen blik de gebeurtenissen der laatste maan den heeft beschouwd, moet overtuigd zgn van de noodzakelijkheid, dat tegenover de woelige campagnes, waarmede de revolutionaire partijen den godsdienst en de tevredenheid des volks ondermijnen, een krachtige Katholieke actie worde gesteld. De teekénen zijn er trouwens, dat dit besef in breedere kringen is doorgedrongen en dat de werkzaamheid, onzerzijds in den jongste» tijd ontwikkeld, vruchten zal dragen ook voor het vervolg. "Wij verheugen ons daarin van harte en zijn gaarne bereid, tot het welslagen der Katholieke actie op verschillend gebied mede te werken. En om een eerste poging in dezen geest te doen, willen wij even nagaan : waaraan het toch ligt dat wij, Katholieken, op het gebied van maatschappelijke organisatie zoo achterlijk zijn, en foorts in welke richting wij mze organisaties hebben te sturen. Eerstens dus: waarom zijn onze tegenstanders ons zoo veelvuldig vooruit waar het geldt het propageeren eu doorvoeren van beginselen. De reden ligt o. i. voor de hand. Wij mogen ons verheugen in het bezit eener eeuwenheugende, eer bien waardige organisatie, waarvan wij allen lid zijn; een organisatie, voor welke het woord geldt, dat de poorten der Hel tegen haar niets vermogen, een organisatie, in wier strijdend bestaan dat woord steeds is bewaarheid. Men begrijpt dat wij bedoelen: de Katholieke Kerk. Het besef nu, dat wij in deze onverwoestbare organisatie een veilige toevlucht vinden voor onze nooden, maakt ons al te optimistisch tegenover de woelingen in dat deel der samenleving, hetwelk niet tot onze vereeniging behoort. "Wij zien het woelen en drijven in die samenleving kalm aan, denkend: ga gerust uw gang, ons is toch in 't eind de overwinning. Deze denkwijze — bij eenig peinzen zal men ons gelijk geven omtrent haar bestaan -- moge nu al te prijzen vallen, wijl zij blijk geeft van groot vertrouwen in den Stichter onzer algemeene, de wereld omvattende vereeniging; ja, al zijn wij verplicht nooit te versagen in het besef, dat de zegepraal in 't eind aar, ons is — wij mogen bij deze overtuiging niet werkeloos blijven. Wij moeten toonen, dat de heerlijke beginselen, welke vervat zijn in de gebiedende voorschriften onzer kernvaste organisatie, leven iv ons ; wij moeten toonen, dat juist het lidmaatschap dier vereeniging ons er toe brengt, niet in zelfzuchtig nietsdoeu kalm de voordcelen ervan te genieten, maar dat het ons een prikkel is, aan onze weldaden ook anderen zooveel mogelijk deelachtig te maken ; dat het ons toegankelijk maakt voor de nooden en droefenissen van ;'1 diegenen, welke niet doelen in het onschatbaar voorrecht, dat wij bezitten. M. a. w. wij moesten in ons Katholicisme juist een reden vinden, ons liefderijk te bekommeren om de behoeften onzer medemenschen, opdat dezen de kracht en de grootheid onzer beginselen leeren schatten en waardeeren. Dit nu is niet anders te bereiken dan door middel der Katholieke actie op maatschappelijk gebied. Onze beginselen van naastenliefde en Godsvertrouwen zijn ons heilig en dierbaar, maar de materialistische wereld gevoelt er niets voor. Dit nu moeten wij veranderen; en dit kunnen wij alleen, door de materialistische wereld door daden te toonen, hoezeer onze beginselen ons aanvuren, om wel te doen in breeden kring en anderen ten zegen te zijn. Veel geschiedt reeds in dit opzicht, vooral ten aanzien der minder bedeelden ; maar meer moet nog geschieden voor hen, die onze zorgen nog niet genoten. En waar wij dan zien, dat de wereld, welke niet met ons is, haar heil zoekt in organisaties van velerlei soort, daar dienen wij te toonen, dat die organisaties niet haar volle kracht kunnen bezitten, indien zij niet gerugsteund worden door onze beginselen. En hier komen wij tot onze tweede vraag: in welke richting hebben wij daartoe onze actie te sturen? Ons antwoord luidt: in de richting, die voert tot practische daden. Niet het bieden van tegenstand jegens de verkeerde begrippen van onzen tijd moet eerste en voornaamste doel zijn onzer daden, maar wel het bieden van practische hulp. De aanhangers der denkbeelden, welke zooveel jammer brengen over onze samenleving, trachten de massa tot zich te lokken, door voordcelen te beloven, waarvoor die massa gevoelig is. En nu is het niet genoeg, wanneer wij de verkeerde denkbeelden bestrijden, want daardoor zullen wij de zelfzuchtige levensbeschouwing niet verdringen ; wij moeten toonen, dat de beloofde voordcelen ons ter harte gaan, en dat wij die ook willen verschaffen. En waar dan door de tegenstanders gouden bergen beloofd worden, bieden wij daar alvast zilveren heuvelen. De beste bestrijding van verkeerde denkbeelden is te toonen dat 't volstrekt deze denkbeelden niet zijn, welke tot menschlievend heid voeren, dat ook wij, die aanhangers zijn der leer van liefde en godsvertrouwen, een open oog hebben voor de nooden en lasten der maatschappij. Met dit op practische wijze in toepassing te brengen zullen wij vanzelf propaganda maken voor onze beginselen, zullen wij ons vanzelf een steeds breeder weg banen, welke voert naar het waarachtig heil der maatschappij. Men zal ons toevoegen: doen wij, Katholieken dan niet reeds veel op maatschappelijk gebied ? En tot staving dezer woorden wijst men op velerlei werken van naastenliefde en barmhartigheid. Wij zullen de laatsten zjjn om de groote waarde dier werken te miskennen. Wij gaan verder: die goede werken zijn de basis, de soliede basis, waarop wij onze organisaties moeten voortbouwen Om ten besluite een voorbeeld te noemen: de „St. Vincentius vereeniging" heeft het krachtigste middel voor haar heilzamen invloed stoffelijke hulp, op liefderijke wijze aangeboden. Welnu ook onze werklieden-vereenigingen moeten haar kracht zoeken niet in 't bestrijden der socialistische leer, maar in 't toonen met daden van practisch nut voor 't welzijn harer leden dat 't volmaakt onnoodig is, deze leer aan te hangen om maatschappelijken vooruitgang te vinden; dat integendeel deze vooruitgang veel eer en veel beter wordt bereikt als men er naar streeft in den geest van 't Christendom. Dat zal eerst Katholieke actie zijn in den vollen zin des woords. --- FEUILLETON van de „Tilburgsche Courant." De Trappistenorde. Niet zelden treft men in onzo dagen personen aan, zelfs onder de katholieken, die, zoodra zij van een Trappist hooren spreken, minachtend hunno schouders ophalen. Zij stellen zich eene verzameling van menschen voor, die in de schaduw hunner kloosters treurig voortleven en, ten prooi aan het onvermijdelijke noodlot, een ellendig bestaan voortsleepen, zonder anderen gids dan hunne grillen. Eene zoo belachelijke dwaling kan alleen bij hen opkomen, die van dezo bewonderenswaardige instelling niet het minste begrip hebbon. De Trappistonorde toch veiwezenlijkt de schoonste idealen, die de wereldhervormers ooit gedroomd hebben, en waarnaar zij ie vergeefs hebben gezocht. Hoort, wat Alfred Monbrun in zjjn : „Huit jours a. la Trappe" dien aangaande zegt. „Zij vormt een volslagen bestuur, haar rogeeringsvorm is wezenlijk monarchaal; daar vereenigt zich aller wil, evenals aller hart en loopt te zamen in één middelpunt: den wil des oversten. Deze heeft dien titel slechts, om de eerste te zijn in oogenblikken van droefheid, de eerste in de godsdienstoefeningen ; het toonbeeld voor de geheele kloostergemeente." Op een andere plaats gaat dezelfde sein ij ver voort: deugden, die zij beoefenen, spreekt luider en meer doordringend tot het hart van den geloovige, dan de schoonste en treffendste preek. Van het nut dezer orde waren vooral de Pausen doordrongen. Verschillende Pausen hebben haar onder hunne bizondere bescherming genomen. Eugenius 111 en Alexander IV verleenden haar de grootste voorrechten en de hoogste onderscheidingen. Koningen en keizers rekenden het zioh tot eer, een dag in een Trappistenklooster te kunnen doorbrengen. Telgen uit de edelste geslachten achtten zich gelukkig, de harige pij der Trappisten te mogen dragen. Ook nu nog zoude ik u namen kunnen noemen van mannen, die in de wereld geschitterd hebben die de hoogste rangen hek leedden iv de maatschappij of in het leger, maar, al die wereldscho grootheden met voeten tredend, het strenge leven der Trappisten omhelsden. Zeer ten onrechte dus, geachte lezer, zjjn de vooroordeelen, die tegen deze orde gekoesterd worden. Zij heeft hetzelfde recht op onze belangstelling en sympathie als welke orde ook. Zij is, volgens het gevoelen van vele eminente kerkschrijvers, met de orde der Karthuizers, het schoonste sieraad der Bruid van Christus. Elke kloosterorde heeft hare eigene gebruiken, hare eigene ceremoniën, welke op dengene, die hunne beteekenis begrijpt, bizondere aantrekkingskracht uitoefenen. Ook de orde der Trappisten bezit dezulke. Aangrijpend vooral is de plechtigheid der H. Communie. De eerste Christenen gaven el„De Trappist is nuttig voor godsdienst en maatschappij. Hij past meer dan eenig ander kloosterling in onzen werkzamen tijd, omdat hij arbeidt, ontgint, landbouwkolonië'n sticht, zaait en oogst, om onze markten koren te verschaffen, omdat hij kudden fokt en stoffen weeit, wat in de oogen onzer staathuishoudkundigen vrij wat meer gewicht in de schaal legt, dan een gebed of goede werken. Hjj bidt niettemin, zonder dat zijn handwerk de zucht zijns harten benadeelt, zonder dat die uitwendige bezigheden ooit zjjn godsvrucht storen. Hjj vereenigt in zich liefde jegens God, eigen heiliging en zorg voorden evenmensch. In het koor is hij een engel, aan tafel een kluizenaar, op het veld een landbouwer." Zich zelven gunt hij slechts het hoogst noodzakelijk., voor den behoeftigen medemensch heeft hjj alles over. Tallooze armen worden door de Trappisten gevoed, gekleed en aan het werk gezet. Een zekere wel f aart heerseht er, overal waarde Trappisten kloosters hebben gebouwd en het spreekwoord, dat in de middeleeuwen gold, is ook nu nog van kracht: Onder den kromstaf is het goed leven. Niet alleen stoffelijke welvaart, ook het geestelijk welzijn hunner evennaasten gaat den Trappisten ter harte. Het „Spaar Heer, spaar uw volk" van deze kloosterlingen heeft reeds meermalen het zwaard der goddelijke gerechtigheid, dat den schuldigen zondaar dreigde te trtffen, weerhouden. De wonderen der genade, die wij dagelijks voor onze oogen zion gebeuren, zijn zij niet geschied op de voorbede dier vrome monniken? Zijn zij te tellen, die, getroffen door de boetedoeningen dezer kluizenaars, een nieuw leven begonnen? Inderdaad, het voorbeeld der kander, alvorens tot de H. Tafel te naderen, den vredekus. Dit schoone gebruik leeft voort hij de Trappisten. Zoodra de Priester het Agnus Dei gebeden heeft, nadert de misdienaar den celebrant en biedt hem een voorworp aan, waarop het Lam Gods is afgebeeld. De priester drukt er zijne lippen op, waarna de misdienaar het eveneens kust. Vervolgens gaat deze naar den oudsten re • ligieus in het koor, omhelst hem en ivem-scht hem den vrede** toe. De oudste omhelst zijnen opvolger, en zoo gaat het verder tot den laatsten toe. Wat een diepe zin ligt in deze zoo treffend eenvoudige handeling opgesloten, wat een verhevene beteekenis in dit ééne woord: Pax tecum ! Is het nitt, alsof zij de liefde, die hen bezielt, den een voor den anderen, willen uitstorten in dit woord P „Mijn beminde broeder!" schijnen zij to zeggen, „dien vrede, welke ik in de wereld te vergeefs heb gezocht, walken ik hier binnen de stille kloostermuren in den schaduw van het 11. Tabernakel geniet, dien vrede wensch ik ook v van harte toe. Zwijgend ga ik de plechtigheid der wekelijksche voetwassching voorbij, die door een der priesters verriclit wordt ter gedachtenis van het voorbeeld door Jezus Christus gegeven op don vooravond van Zijn Lijden. Ook zal ik niet gewagen van de processie door de kloostergangen, eiken Zondag voor de Hoogmis, ter herinnering aan den intocht van den goddelijken Zaligmaker in Jeruzalem. Ik zal mij bepalen tot het „Salve Rogina", waarmede de Trappisten den dag sluiten. Deze vermaardo lofzang wordt nergens zoo indrukwekkend gezongen als in deze orde. De componist vindt niets aanlokkelijke, in dat eentoonig, streng kerkelijk gezang, een overblijfsel uit lang vervlogen eeuwen. De Christen echter erkent daarin het hulpgeroep, het smeeken der kirderen van Eva, die in ballingschap zuchter, verwijderd van het hemelsohe Vaderland. De completen zijn geëindigd. De kaarsen voor het beeld dor Moedermaagd, dat boven het hoog-altaar prijkt, worden ontstoken. In twee rijen staan de monniken geschaard in het koor, den blik onafgewend gericht op hunne Koningin ; dan klinkt het langzaam, statig door de kloosterklerk „Salve Regina. Wees sregroet, o Koningin." Bij het eoheiden van den dag leggen zij hunne hulde neer aan de voeten dier machtige Koningin, \ol eerbied, maar ook tegelijk met vertrouwen; zij is immers de mater mieerieordiae, de moeder van Barmhartigheid. En als wilden zij, alvorens verder to gaan, eerst dien groet laten opstijgen tot voor haren troon, zwijgen zij eenige ogenblikken, om dan met geestdrift voort te gaan. Vita, dulcedo et spes nostin, salve. Vt ces gegroet, gij die ons leven, onze zoetheid, onzo hoop zijt. Wederom zwijgen zij. Vol liefde en dankbaarheid overdenken z i Je weldaden, de -teederheid, den troost, dien zij van die goede Moeder mochten ontvangen. De herinnering aan al die blijken van Moederliefde, verlevendigt hun vertrouwen. Nog zijn zij blootgesteld aan de stormen der hartstochten, nog hebben zij behoefte aan troost, aan moed en opbeuring. Waar zullen zij deze vinden. O, zij wéten, tot wio zij zich moeten wenden. Smeekend vervolger, zij dan ook hunnen zang. „Ad te clamamus, exulis filii Evae, ad te suspiramus gementes et fientes in hac lacrymarum valle. U aanroepen wij, verbannen kinderen van Eva, tot u verzuchten wij, weenende in dit tranendal." Nogmaals treedt (ene pauze in. Het in, alsof hoone droefheid hen overweldigd heeft. Neen. een Trappist wanho- pt niet aan de hulp van Ma. ia. Vuriger, inniger dan ooit klinkt het: „Eja ergo, tidvocata nostra, illos tuos mieerieordes oculos ad nos converte. Gij zijt onze voorspreekster, welaan, zie mededoogend op ons neer. Toon ons na deze ballingschap Je^us, de gezegende vrucht vws üchaams „Dagelijks herhalen zij met den Koninklijken Pr ifeet: Wanneer, o God, zal ik uw aanschijn aanschouwen. Wie geeft mij vleugelen als die eener duive, opdat ik opvliege tot mijnen Welbeminde. Tot Maria ook verzuchten zij: verbleek de lietenen die ons gevangen houden hier in het ondermaansche, voer ons op raar zaliger gewesten, toon ons Jisns onze glorie in alle eeuwigheid. „O cl. mees, u oia, o du'ci* virgo Maiia." Bij het zing best» den aan de voltooiing der organische wetten, aan de bevestiging van 's lasids crediei door een ordel k en vrij bewind. De Paus zoo zeido Alfons XÏH, blijft het grootste belang stellen in Spanje. Ds regeering bïijft hopon dat de reeds aangevangen onderhandelingen tot wijziging van het concordaat met' goeden uitslag beëindigd zullen worden. O zo betrekkingen tot -de andero megendbedt n zijn zoo hartelijk mogelijk. De gebeurtenissen in Marokko 7ereischen eensiemmighei i te dien aanzien bij de Europeesche mogendheden, die de onafhankelijkheid van dat rijk willen handhaven en het' grondgebied lairri zooals het is, zij vcrlaijgen ook de goede verstandhouding met Spanje n>r zake van de toekomst der bezittingen in AfVika Vervolgt-ns somde de Koning do wetsontwerpen op, die do regêericg aan het parlement zal voorleggen. Ze betreffen den Raad van State, de verantwoordelijkheid der ambtenaren, de militiewet, de vlootwet, de vestiging van een degelijke begrooting ; het in evenwicht brengen der begrooting beschouwt de regeering als haar voornaamste taak. ---