Jonge mannen met helderen blik, met ruim en moedig hart ejjn voor al onze Bonden, begeerenswaardige buit, aldus schrijft Valuas in het Venl. Meuwsol Overal, waar plaatselijke afdeelingen van die Bonden bestaan, make men onder de jongelieden, tot welken staat of stand zij ook behooren, voortdurend propaganda. Geen werk, in zich-zelf zoo edel, zoo door en door christelijk als dit, wijl heit anderen tot dienstnemen in 't ware „leger des heils" aanspoort, aan 't genieten van weldoen deelachtig maakt. Geen werk zoo loonend tevens, wjjl het louter winsten voor 't Godsrijk afwerpt, en de vonk van 't heilig vuur nu eenmaal is geslagen. Men doe een beroep op de edel© gevoelens, die elk jeugdig gemoed doortintelen, ©n men zal er zonder veel moeite en zonder te verhelen dat. er offers gevraagd worden in slagen, velen bereid vinden, zich te wijden aan het liefdewerk der maatschappelijke gerechtigheid en lief de. Jonge borsten, voor nobele geestdrift zoo vatbaar, wijze men op den pramenden nood der tijden, op den roem, voor God te behaion door woorden en daden tot redding van wie oostder hen te gronde kunnen gaan. Wie van 's levens lente af aan zoo schoone waarlijk Godgevallige taak gaven van geest en harte, kracht van jeugd en schat van liefde beschikbaar stelt, zal ten allen tijde aan 's levens beker heulsap kunnen teugen. Arbeid, aan volkslied gewijd, brengt, zelfs dan wanneer hij schijnbaar geem vruchten afwerpt, vanzelf nog loon mede, ja, di© arbeid zelf wordt een genot De waarheid vervat in v. Ranke's lijfspreuk: Labor ipse voluptas — best te verduitschen door het bekend gezegde: „Die Arbeit, die uns f reut, wird zum Ergotzen." — hebben totdusver ondervonden allen, die, als mannen van het woord, als mannen van de pers, als mannen van de daad voor 't ware volksbelang reeds werkzaam mochten zjjn. In dagen yan maatschappelijke Starm- und Dramgperiode, gelijk wij thans doorkampen, achte men medewerking van allen, ook van de kleinsten, gebiedende eisch en bijgevolg niemands hulpe ontbeerlijk. Trouwens, welbeschouwd is in Gods oogen i niemand klein, en het gelukkig maken van ie- I der menschenkind den reddingsarbeid waardig. I Heeft Degene!, die naar zijn eigen beeld voor I onvergankelijk leven en heilgenieten den mensch J in 't aanzijn, riep, daardoor niet aangegeven hoe | hoo dat het- Kfi ,g^ 4d' reeds strafbaar was. Die geïlt JCTplett£r doch ten laatete 3temde ik 6r in toe, dat zij een kamillendrank voor mij gereed maakte en nadat ik dien ingenomen had, kuste mij goeden nacht, mij toevoegende: „Wees voorzichtig, KareL want het zou nuj veel leed doen, indien gij ziek werdt. God spare en zegene u. Goeden nacht." Welk een zonderlingen indruk maakten die' woorden op mij. Wat zou mijne zorgzame moeder zeggen, wat zou zij gevoelen, als zij wist dat haar zoon op het punt was geweest een dief te worden. Langen tijd lag mij dit woord op de lippen, voordat ik het kon uitspreken, maar eindelijk kon ik het toch niet weerhouden; ik was aan angst, dat men mijne poging ontdekt had, en zelfverwijt te prooi. De nacht ging voorbij, zonder dat ik een oog sloot; allerlei angstige gedachten doorkruisten mijne ziel, en toen de morgenschemering aanbrak, stond ik op en spoedde mij zelfs voor dat mijne moeder en zuster bij de hand waren, naar buiten. Ik keerde eerst'terug, toen het ontbijt gereed wa> en middelerwijl had ik zooveel beheersching over mij zelven gekregen, dat mijn uiterlijk geen aanstoot gaf. Nochtans knaagde de worm aan mjjn hart; — ik gevoelde mij zelven schuldig, het voornemen stelde ik gelijk aan de daad. In den voormiddag ging ik met mijne zuster naar de kerk, en nauwelijks was ik het statige gebouw binnengetreden, of mijne oogen ontmoetten die des patroons. Hij keek mij scherp aan, en een pijnlijk gevoel lag op zijn gelaat te lezen. Toen de dienst geëindigd was, zag ik hem met den kleermaker in gesprek, en ik merkte op, dat zij eene ernstig© woordenwisseling voerden — en het ontging mij niet dat de kleermaker mij eenmaal met den vinger aanduidde. Toen was ik bijna zeker, dat alles ontdekt was. „Maar mijn hemel, Karel, wat scheelt er toch aan?" riep mijne zuster uit, terwijl zij mijne hand greep. „Hij bezwijmt, hij bezwijmt." Ik hoorde een dof gemurmel om mij heen, en toen ik omkeek, ontmoette ik den blik van Julia, de dochter van mijn patroon. Zij was verschrikt, en zonder dat ik er mij rekenschap van kon geven, gevoelde ik op dat oogenblik dat zij mij beminde. Maar deze gedachtee maakte plaats voor die andere, die vreeselijke, welke mij aan hare verachting moest prijsgeven. Bleek en ontdaan, snelde ik heen, terwijl ik op de dringende vragen van mijn zuster Lucy slechts antwoordde: „dat ik mij zeer onpasselijk gevoelde." Hoe ongelukkig was ik bij de gedachte, dat mijn chef mij had betrapt, en dat mijn patroon mij het vertrouwen zou ontzeggen, omdat hij iemand, die schulden had, niet vertrouwen kon. Dat hij zulks wist, bewees reeds de blik dien hij op mij wierp, en het gesprek met den kleermaker. Dien namiddag durfde ik mij niet ter kerke begeven; geen wonder dat mijne moeder zich pijnigde met de gedachte, wat toch wel de oorzaak van mijn lijden kon zijn. Indien zij mij slechts aan mijzelven had overgelaten, zou ik mij minder ongelukkig gevoeld hebben Zij bleef echter bij mij, vroeg mij naar allerlei zaken en onder anderen ook, of ik schulden had, die zij in menig opzicht als de eenige reden voor alle oneerlijkheid beschouwde. Op die vraag antwoordde ik met een leugen; het was de eerste, waaraan ik mij tegenover die edele vrouw schuldig maakte. Wederom ging een nacht in angstige spanning voorbij angstiger nog dan de vorige omdat ik wist, dat de morgen alles aan het licht zou brengen. Reeds dadelijk zou ik mijn chef ontmoeten. Vroegtijdig begaf ik mij naar beneden en vond mijne moeder reeds bij de hand; zij was bleek als had de hand des doods haar aangeraakt. Een oogenblik vergat ik het zieleleed, dat mg kwelde, en viel haar om den hals. Zij keek mg aan met een blik dien ik nimmer zal vergeten en vroeg mij daarna: „Karel, gij hebt u toch aan geen overtreding schuldig gemaakt?" In plaats van te antwoorden, liet ik rnija hoofd op haren boezem vallen en barstte uit in tranen. Toen stiet zij mij zachtjes van haar af en voegde mij op halfverwijtenden toon toe: „Spoed u naar den winkel, uw patroon wenschtu dadelijk te spreken." Ik gevoelde, dat haar hart was gebroken. Zonder mijn ontbijt te gebruiken, gaf ik aan dat bevel gehoor. Op straat scheen het mij toe alsof ieder aan mij kon zien, wat er in mijne ziel omging. Geen twijfel meer of elkeen wist wat er gebeurd was. Aan den verschrikkeljjksten angst ten prooi, besloot ik te vluchten, en zeer zeker had ik dit plan ten uitvoer gebracht, walmeer ik mijne zuster niet had ontmoet, die mij onder den arm nemende, mij voor ist* ergers spaarde. Wij bereiken eindelijk onze bestemming en zoodra wij den winkel waren binnengekomen, verzocht de chef mij op koelen toon, mij naar het bureel van den patroon te begeven. Ik stond gedachteloos en nis verpletterd over het lot dat mij te wachten stond, met den rug naar de deur gekeerd. Plotseling voelde ik eene krachtige hand mijne schouders aanvatten en de woorden: „Karel, Karel," wekten mij als met een electrischen schok uit mijne verbijstering op. Ik waagde het echter mijn patroon in de oogen te scieu, toen hij mij op vrieudelijke toon zei „Wat scheelt er aan? Kom, kom, gij moogt den moed niet laten zinken. Zóó hoog is de nood nog niet geklommen." Een koud zweet bedekte mijn voorhoofd; mijn lichaam begon te beven, en mgn gezicht werd als bemoeid, toen hij vervolgd*»: „Mijne dochter heeft mij gezegd, dat gij geheel uw salaris aan uwe moeder geeft Dat is braaf van u, zeer braaf; maar hoe maakt gij het dan met uwe behoeften?" Stamelend antwoordde ik. „Behoeften heb ik niet, behalve .... kleed " Do laatste letters bleven, mij in de keel steken. „En daarvoor maaktet gij schulden, hé?" „Ja, mijnheer, maar nimmer, nimmer doe ik het weer. Eerder zal ik lompen dragen, dan mij nog in schulden steken. Ik heb veel geleden; die ééne rekening heeft mij tien jaren ouder en wijzer gemaakt „Ferm zoo, jongen. Maar gij verdient geholpen te worden. Reeds voor eenigen tijd wilde ik u opslag geven, en thans wil ik aan mijn voornemen gevolg geven. Ziedaar, daar hebt ge veertig gulden op uw salaris der laatste vier maanden, en die verhoognig zal tot het einde van het jaar van kracht blijven. We zullen dan zien, of gij u waardig hebt gemaakt eerste klerk te zijn." Zonder te letten op die laatste woorden, nam ik het geld, spoedde mij naar den kleermaker en daarna naar mijne moeder, die ik thans weder omhelsde, zooals ik vroeger altijd gewoon was. De gedachte echter aan de verzoeking, waaraan ik had blootgestaan, en waarvan ik bijna het slachtoffer was geworden, drukte mij nog menigmaal, doch zij was pijnigend genoeg om mij voor het vervolg te bewaren. Jaren zijn er sedert dat oogenblik voorbijgegaan. Mijn patroon is een oud man geworden; mijne kinderen ijn zijne kleinkinderen en de manufactuurzaak behoort mij voor de helft in eigendom. Mijne moeder woont bij ons en ik dank er den hemel voor, dat het slechts bij dien eenen bitteren droppel is gebleven, dien ik in haar levensbeker stortte. --- Binnenland. DE WATERSNOOD IN ZEELAND Men schrijft uit Hontenisse: Tusschen het bestuur van den Wilhelmuspolder en de hoofdambtenaren van den waterstaat is een geschil gerezen omtrent de aanbesteding van het dichten van heet gat in den zeedijk. De eene partij is voor publieke aanbesteding, de ander zou het liever onderhands doen. Tengevolge van deze geschillen zal het nog wel twee maanden kunnen duren, ©er het zeewater uit den Wilhelmuspolder verdwenen is; zeer ten nadeele van het uitstekende- bouwland, waaruit die polder altyd bestaan heeft. Intusschen worden maatregelen getroffen om het verder afschuiven van grond in dien polder tegen te gaan en gaat men voort met het versterken van den dijk voor deen Zandepolder, die nu nog een tijdje zeedijk zal blijven, De Petersburgsche correspondent van de „N. R. Ct." schrijft: Op initiatieef van ds. Pantekoek schenkt de Hollandsche gemeente hier ter stede 5000 roebel ten behoeve van de slachtoffers van den watersnood in Zeeland. De Maandag te Schiedam gehouden collecte voor den watersnood in Zeeland heeft opgebracht f 923.89, zéker een niet onbelangrijk bedrag. --- Reclame. --- Goed bewaard. Alle jonge vrouwen of op gevorderden leeftijd zullen tegen de talrijke ziekten die het zwakke geslacht zoo aantasten beschermd worden, als zij het gebruik der Pink Pillen volgen. De Pink Pillen schijnen op special© wijze voor de vrouwen geschapen te zijn, want hunnen warking is zoo zeer geschikt voor de zwakten van hun lichaamsgestel. Zij geven hun bloed en de vrouwen hebben over het algemeen arm bloed en zijn dikwijls onderhevig aan groote bloedverliezen, bloedstortingen. Zij geven hun eetlust en er is niets grilliger dan de eetlust eener vrouw. Het geringste ongemak heeft terstond een invloed op den eetlust der vrouw, zij voedt zich niet meer op normale wijze en de ongemakken vermeerderen. Zij bevorderen de spijsvsr. terinr en de maag der vrouw weigert dikwijls het voedsel te verteren. Zij versterken het zenuwgestel en het zenuwgestel der vrouw is gelijk een kruidje-roermij niet. Alles maakt indruk op haar. De vrouw eerder zwak zijnde, heeft men het vrouwelijk geslacht, het zwakke geslacht genoemd, en zij verlangt veel van hare zenuwen en haar zenuwgestel hoeft immer behoef ie ondersteund te worden. Jufl. Aaltje Kettelarij te Bathmen, provincie Overijsel, schrijft: Ik heb het genoegen U mede te deelen dat de Pink Pillen mij volkomen genezen hebben. Ik leed sedert langen tijd aan bleekzucht zonder de zoo gewenschte genezing te bekomen. Gelukkigerwijze heeft men mij aangeraden yan de Pink Pillen gebruik te maken. De Pink Pillen hebben mij uiterst veel go?d gedaan, zonder dezelven weet ik niet of ik wel ooit genezen zou zijn geworden. Mejuff. R. van den Helder, te Diepenveen, provincie Overijssel schrijft. Ik verklaar dat de Pink Pillen mij op volkomene wijze genezen hebben van bloedarmoede en ik beveel ze ten sterkste aan. De Pink Pillen zijn onovertrefbaar tegen bloedarmoede, bleekzucht, neurasthenie, algemeene zwakte, maagkwalen, prjnen. (548. Prijs f 1.75 de doos f 9. — per 6 doozen. verkrijgbaar bij Snabilié. Steiger 27, Rotterdam hoofd depothouder voor Nederland en Apotheken. Franco toezending postwissel. Ook echt verkrijgbaar voor Tilburg en omstreken bij de firma Johan Verbunt Heuvelstraat 16. --- DE KONINGIN-MOEDER IN ENGELAND. De Londensche correspondent van de N. R. Ct, schrijft dd. 23 dezer: Naar ik van goederhand verneem, zal Koningin Emma gedurende haar verblijf bij hare zuster de hertogin van Albany te Clar&mont een streng incognito in acht nemen. Op haar nadrukkelijk verzoek zal ook elke officieels, ontvangst bij de aankomst achterwege blijven. Als H. M. Dinsdagmorgen te Queenboro is aangekomen zal zij, bezuiden de Theems, van dj South Ea stern and Chatham spoorweglijn op de London and South Western spoorweglijn moe ten overgaan om Esher, het station voor Claremont, te bereiken. H. M. heeft het plan tot de eerste dagen van Mei te Claremont te bleven; van andere plannen, een bezoek aan Londen enz., is, althans officieel nog niets bekend De Nederlandsche kolonie te Londen schijnt geenerlei inbreuk op het incognito der Koningin-Moeder te zullen beproeven. Men meldt uit Apeldoorn: Hertog Adolf van Mecklenburg, broeder van Z. K. H. Prins Hendrik, is Zaterdagavond vertrokken. De hertog werd uitgeleide gedaan door Z. K H. den Prins. --- DOOR KOLENDAMP GESTIKT. Uit Hilversum wordt gemeld: Een treurig ongeluk valt hier te melden: Gisterenochtend werden de 29-jarige huisvrouw van den winkelier Kroon, wonende Liebergerstraat, en haar kind van 8 maanden dood in bed gevonden. Zij waren door kolendamp gestikt. De winkelier Kroon zelf lag bewusteloos. Hij is naar de Roomsch Katholieke Ziekenverpleging overgebracht; er bestaat voor hem hoop op herstel. Nader schrijft men: Wij seinden in het kort het vreeselijk ongeval dat heden alhier heeft plaats gehad. Alsnu volgen eenige bijzonderh&eden. De familie Kroon man, vrouw, oud 29 jaar geboren M. A de Jong en hun eenig kind, oud 8 maanden, wares des avonds gezond en wel naar bed gegaan op een kamer waar een afgesloten vulkachel brandde. Zij sliepen gezamenlijk in ééne bedstede. De inwonende knecht stond hedenmorgen 7 uur op en verwonderde zich, dat nog niemand aanweezig was. Hoewel hij kolendamp in het huis rook meende hij de familie toch niet te moeten wekken, denkende dat, waar hij des nachts het kind had hooren huilen, de ouders vermoeid waren, en wat langer wilden ToeiTnet evenwel 9 uur werd en nog niemand verscheen, begon hij zich toch ongerust te maken. Hij besloot de zuster der huisvrouw te waarschuwen, die in de buurt woont. Toen deze het slaapvertrek opende, vond zij t geheel gevuld met kolendamp en in de bedstede de moeder en het kind dood; den man, naar het scheen, eveneens levenloos. Doctoren, die onmiddellijk verschenen, constateeerden, dat de man nog leefde; de dood was evenwel brj moeder en Trtnd reeds eenige nren te voren ingetreden. De man"werd dadelijk naar de R. Kath. Ziekenverpleging gebracht. Hoewel deze tot den avond bewusteloos gebleven is, bestaat er gegronde hoop heem in het leven te behouden. Zooals ie te begrijpen, is de deelneming algemeen. ---