Zwendelarijen. Het moet betreurd worden, dat de kritiek op misstanden in de maatschappij in sommige gevallen overgelaten wordt aan die lieden, welke haar hekel en om haar dienstbaar te maken aan de juistheid en noodzakelijkheid der socialistische leer. Dit is thans weer voorgekomen in de Tweede Kamer, waar mr. Pieter Jelles Troelstra een heftige philippica heeft afgestoken tegen de vele zwendelarrjen, welke* in ons land worden toegelaten zonder dat politie, en justitie in de wet redenen kunnen vinden om er zich mee te bemoeien. Het is wezenlijk jammer, dat het geeselen van, dergelijke onrechtvaardigheden uitsluitend werd overgelaten aan den, soc'iaal-democratischen partijleider. En het Vaderland had volkomen gelijk, te erkennen*, dat de straffelooze zwendel een publieke kanker is, waarin zonder aarzelen het mes dient te worden gezet, maar dat niet de heer Troelstra, alleen haar moeten aanvallen en het recht verdedigen. Uit het feit, dat niemand den socialist tegensprak, mag in dit geval veilig worden afgeleid, dat nagenoeg niets van hetgeen hij zeide voor ernstige tegenspraak vatbaar was. Maar juist in zulk een geval ligt het geheel op den weg van hen, die ïn beginsel op den Jyodem der bestaande ekonomische* ordre van zaken staan, de oogen niet te sluiten voor liaar ergerlijke uitwassen, luide te getuigen voor hetgeen zij waarnamen met eigen oogen, en niet die taak van _elf-kri.tiek over te laten aan de principieele vijanden der bestaande, samenleving. „Wel mocht het Vaderland besluiten, dat de Minister van Justitie spoedig' zal komen met een wetsontwerp tegen de wendelarij van naamlooze vennootschappen enz.; maar dat van bedoeld wetsontwerp en zijn Voorgeschiedenis de Nederlandsche, sociaal-democratie, in mr. Troelstra belichaamd, zich de eer *zal kunnen toeëigenen. Dit had anders kunnen en moeten zijn. Voor onze Katholieke Staatspartij was. Troelstra- redevoering bijzonder pijnlijk. Als wij dit schrijven hebben wij voornamelijk op het oog de volgende passage, door ons ontleend a_n het woordelijk' verslag, stenografisch .opgenomen en geplaatst in „De Handelingen yan de Tweede Kamer der Staten- Generaal": „De heer Troelstra: De moreele inzinking heeft zich zelfs in deze Kamer voortgeplant Wij hebben hier drie jaar geleden zwendelarijen behandeld en bij die gelegenheid, zijn zwendelaars hier in de Kamer 'aanwezig "op de kaak gesteld, tot verantwoording geroer pen „De Voorzitter: Ik mag niet gedoogen, dat de geachte afgevaardigde van medeleden tfezer vergadering — want hij kan roet het oog hebben gehad op de bezoekers der tribune —¦ spreekt als behoorden zij tot hen die als zwendelaars plegen te worden aangemerkt. Ik maan hem dus met nadruk aan zich van dergelijke qualificatiën te onthouden.. „De heer 'Troelstra: Mijnheer de Voorzitter. Ik zal een ander woord kiezen en. zeggen dat drie jaar geleden een onzer medeleden daar op de spreekplaat» heeft gestaan, door mij geprest daar te verschijnen, nadat ik een exposé had gegeven van wat gebeurd warnet de Noordbrabantsche Bank, met de Mindrinetti en met name met de* Wilhelminatrust, en dat dit medelid*, hier gesommeerd om wanneer het mogelijk was op .e'komen tegen hetgeen ik gezegd had over die laatste maatschappij, waarin hij een der hoofdrollen vervuld had, dit niet heeft kunnen 3oen. En nu is de moreele inzinking ook doorgedrongen in het Parlement, in dezen zin, dat ditzelfde medelid na de verkiezingen hier we(er is teruggekeerd en dat niemand zijner medeleden — zelfs niet van hen, die, zooals dit vaak aan de rechterzijde het geval is, zich een brevet van groote zedelijkheid toeken-' nen en die zoo klagen over het stuivertjewisselen op zedelijk gebied bij de sociaaldemocraten, — dat niemand -jjner partijgenooten dezen man heeft .geroepen vooralen êeregericht, dat die man, die hier nog rond,-loopt als een van onze „geachte medeleden. Dit is een bewijs, dat ook hier die moreele inzinking is doorgedrongen; dat n\ett als medelid in die partijen duit mannen, die, hier openlijk beschuldigd zijn " Na deze scherpe woorden nep de Voorjeïrter tien socialist tot de orte. 'Maar hij ,_on niet m*eer verhinderen, dat Troelstra had gezegd wat hij wilde gezegd; hebben. In het district Bergen-op-Zoom^ is zeer wel bekend, welte Kamerlid Troelstra op het oog had, toen hij scherp en onbarmhartig zijn aanval richtte tegen „den man, die hier nog rondloopt als een onzer geachte medeleden." ! De zaak zij gelijk zij is, maar wij* vinden het bedroevend, dat tegen een der gel ij kei aanklacht van socialistische zijde geen protest, geen weerlegging werd gehoord,, dat men Troelstra met de eer van een Katholiek Kamerlid, dus ook met de eter der Katholieke Staatspartij, liet spelen als een kat met de muis." Wij weten wel, dat het ondoenlijk zou wezen, op alle beschuldigingen van socialisten te antwoorden. Die beschuldigingen zijn, zoo veelvuldig, en in den (regel zoo ongemotiveerd, zoo oppervlakkig en valsch. Maar in dit geval ware een rake repliek op haar plaats geweest. Zoo die repliek had kunnen gegeven worden, waarom* bleef zij dan gezwegen? Had mr. Troelstra nul gelijk of niet, te concludeeren. gelijk hij deed: „Ernstiger is, dat de zwendelaars van professie steun vinden bij mannen met hooge namen, jen van een aanzienlijke positie-; man-, nen wier naam, reeds is leen aanbevaling van soliditeit, waarachter z\j zich kunnen verschuilen, waarmede zij kunnen werken, die 7/jj kunnen gebruiken als een instrument voor hum zwendel. Het is (treurig, dat er steeds ito het private leven volkomen achtenswaardige en nauwgezette menschen, te vilnden zijn, voorkomende vooral in de hoogste kritogert van %e maatschappij, om al dan _iiet beloond met -tantièmes, zitting te nemen in besturen van maatschappijen van twijfelachtige soliditeit, om, al» helpers van de zwendelaars op ite treden en du& doende» medeplichtig te worden aan hutn zwe-nde-, larijen." Wij laten het hierbij. Maar wij herhalen: het is een voor on^ pijnlijk geval, dat wij op dit alles liet: tuit] woord schmiidiig bleven. En waarom Weven wij het echuldig? --- NAAMLOOZE VENNOOTSCHAP, De „St. Ct", No. 156 bevat de akte van de naamlooze vennootschap „Hotel De Linde", te Oisterwijk. Doel: het stichten en daarna exploiteeren van een hotel en café-restaurant te Oisterwijk. Duur: 29 jaren. Het kapitaal bedraagt f 40.000 verdeeld in 80 aandeelen elk van f5OOO, waarvan 50 zijn geplaatst. De niet geplaatste moeten binnen 10 jaren geplaatst zijn. --- FAILLISSEMENTEN. Uitgesproken: Amsterdam, 4 Juli. H. J. den Doop, timmerman en bouwkundige, te Hilversum. Mr. J. H. Bijdendijk rechter-commissaris; curator mr. Th. Muller Massis. — 4 Juli. M. A. B. Friedrich, bierhandelaar, te Amsterdam. Mr. J. H. Rrjijendijk rechter-commissaris; curator: mr. Th. Muller Massis. — 4 Juli. H. Paaymans, caféhouder, te Amsterdam. Mr. J. A. Bijdendijk rechtercommissaris; curator: mr. Th. Muller Massin. 's-Gravenhage, 6 Juli. H. J. Broekers, m tselaar ba 's-Gravenhage, en W. A. van der Vet, metselaar. Mr. R. H. A. M. Romme rechtercommissaris; curator mr. E. Bonn. Dpgeneven: J. H. S. Reynen, agent, en commissionnair in gemaakt schoenwerk te Amsterdam. Constant Berge, koopman te Amsterdam. A. W. J. Holtes te 's-Gravenhage. Geëindigd: M. K. de Vries te Amsterdam. L. Pb. FuMauer, vroeger koopman in hoeden, pelterijen eu parapluies, wonende te 's-Gravenhage. (Stct) De gewone audiënties van den minister van landbouw, nijverheid en handel, van den minister van marine en van den minister van waterstaat a.i Zullen op Woensdag 11, Vrijdag 13 en Zaterdag 14 dezler niet plaats hebben. Naar aanleiding yan het bericht der Provinciale Geldersche en Nijmee-gsche Courant*, wordt ons het volgende van de zijde der marechaussee megedeeld: Donderdagavond tegen middernacht ontmoeten de brigade-commandant en een marechaussee uit Groesbeek op den weg tusschen het station Mook en het dorp Malden een auto, waarin één persoon, wien Zij, ten einde zich ervan te overtuigen of hij was voorzien van het rij- en nummerbewijs, toerie*. pen: halt, politie. . • De auto reed echter door (naar de, villa van den heer L.,) en geconstateerd werd toen, dat het nummer aan de achterzijde niet verlicht was. Enkele minuten later keerde de auto, met twee personen nu erin, terug. Weer werd aan de uitnoodiging der marechaussee om stil te houden geen gevolg gegeven, en weer bleek, dat aan de achterzijde geen verlicht nummer was. Den volgenden dag werd aan 'bedoelde* villa vernomen, dat de heer K, uit Nijmegen er Donderdag-avond epr auto was gebractli en gehaald. Zaterdagvoormiddag hoorden bedoelde brigade-commandant en marechaussee^ den heer K., van wien zij vernamen, dat luj had gereden met een der zoons van den heer A., wiens naam hij niet kon opgeven. De marechaussees toen naar de garage van den heer A., waar hun door diens jongsten zoon werd medegedeeld, dat hij van de zaak niets wist en zijn broer afwezig was. Toen zij een uur later vernamen, dat de verdachte met een auto er op uit was, bleven zij in de nabijheid van de garage, waar Zij zich weer vertoonden zoodra een auto was binnengekomen, waarin, naar hun werd gezegd, zich twee chauffeurs zouden bevonden hebben, niet de heer A. Jr. De marechaussee zag echter, dat een persoon zich achter een gewoon rijtuig in de garage trachtte te verbergen. Deze, een zoon van den heer A-, werd krachtens de artikels 39 en 41 van het Wetboek van Strafvordering, door den brigade-commandant, als hulp-officier van justitie, aangehouden, en, daar hij zich niet afdoende verklaarde, door beiden gebracht naar de woning van den heer K., en vandaar naar een andere, straat, waar d-e'Ze zich bevond. De marechaussee had van de handboeien gebruik gemaakt, opdat de heer A. niet aan den haal zou kunnen gaan. Zoodra de confrontatie had plaats gehad Lde heer K. herkende in den aangehoudeneden bestuurder van de auto) werd de heer A. vrij gelaten. De aangehaalde wetsartikels luiden: _.rt. 39. In geval van ontdekking of vervolging van een strafbaar feit op heeterdaad, Zullen de ambtenaren bij art. 8 vermeld, verplicht en gehouden zijn onmiddellijk alles aan te wenden wat dienstig kan zijn, niet alleeen om _ het feit' tot klaarheid te brengen, maar ook om den dader in handen te krijgen; alles overeenkomstig hetgeen bij de volgende artikelen is vastgesteld. Art. 41. In geval een strafbaar feit op heeterdaad wordt ontdekt (hier het niet aanwezig zijn van een verlicht nummer aan de auto en het niet stilhouden op last van de bevoegde macht) is elk dienaar van de openbare macht verplicht en een iegelijk bevoegd, den verdachte aan te houden en voor den officier van justitie of een der hulpofficieren te brengen. De garage traden de marechaussee-'s binnen met gebruikmaking van ari. 1 der wet van 21 Juli 1890 (St. 127) luidende: Tot vrijheidsbeneming bij de wet bevolen of toegelaten kan, met uitzondering van eene wo^ ning, waarvan de toegang door den bewoner wordt geweigerd, elke plaats waai' de te vatten persoon zich bevindt of verondersteld wordt zich te bevinden, worden betreden door de tot aanhouding bevoegde openbare macht. N. R. CL --- JK1 E_U ? A Ij E T 4 > T* van de „IMurgscho duimt" De hoogste Post. NAAR 't FRANSCH Met de kepi scheef op en woedend, gezicht stormde de dienstdoende, sergeant de kazerne binnen. * —¦ Wachtdienst voor morgen, den le April riiep 'hij uit. Toen las htj met gebiedende alles ovtersjchreeuwende, stenig /onder algemeene aandacht eenige {namen van soldaten en posten pp. Aan het dot Van de lijst gekomen, staken cc allen de hoofden, op bij het hooren van één naam „Paponnet." — Hier antwoordde een. dik rood* boerengezicht, waarin groote, blauwe oogen. naïef rondzagen. Met groote moeite z_n lachlust bedwingende, sprak de sergeant ernptig_: — Zelfmoorderswacht op de J_li_uil. Een onderdrukt gelach brak onder de soldaten uit. Degenen* die nog te bed lagen, ver-topten hunne vroolijke gezichten onder de bruine dekens, de NVlijtigen die zich afbeulden aan het ledertutg, hielden, zich fluks ovfef het werk gebogen. Paponnet zelf was 'geheel Verpletterd. — Op de Julizuil herhaalde hij, maar wat moet ik dan daarboven beginnen.. — Het bevel luidt nu eenmaal zoo, sprak de sergeant onverstoord, morgen is het Zondag, op dien dag beklimmen een massa menschen de zuil. Je behoeft je er' niet over te verwonderen, ik verzeker je, dat velen naar boven gaan met het doel zich van boven naar beneden te etorten. isl bekend, dat dit monument om jzoo te zeggen het rende_-Vous van de zelfmoordenaars! is. Daarom zendt de regeering een wacht, opdat deze op de bezoekers let tenein<_l ze als het noodig is tegen te houden*, wanneer hun de lust bekruipt naar beneden, te springen. Het völlemaan's gezicht van Paponet werd plotseling bleek. — Maai- mijnheer de sergeant, dan is er misschien* wel gevaar b|ij? — Och, zoon beetje. Het is een eerepost, die men je 'daar toevertrouwt, het is de hoogste Van Parijs, — __al men mij dan oo^k mjjn. soep brengen? — Ja zeker, doch die vervloekte zuil is zoo hoog, dat het tamelijk lang duurt, alvorens ze aankomt. Je doet in* elk geval goed je kommïesbrood mee- te nemen. Oim acht uur wordt ge afgelost;, begrepen? — Jawel, mijnheer de sergeant De onderofficier maakte dat hij weg kwanï om fruiten eens "ferm uit te lachen*. Neen,, wat was die Paponnet toch voor een* schaapskop. Wat had men met dien man al niet beleefd. De sleutel van het manoeuvreveld, de parapluie van het regiment, de macar roni-oogst, er was geen enkele kazernemop, die hij niet met de grootste liehtgeloovigheid had aanvaard. En nu! zou lyj morgen hij den Engel van de Bastille de zelf moorderswacht betrekken. Ha, la, wat «ouden ze lachen, als hij dat aan. zijn kameraden vertelde. Neen, men, mocht zeggen wat men wilde, dat was een goed geslaagde- Aprilgrap. Werkelijk steeg Paponnet den volgenden 'morgen nauwgezet als gewoonlijk, "de in«elooize wenteltran op,' die naar den top van de zuil voerde, zijn kommie-brood droeg hij onder den armi. — Lieve hemel, mompelde hij yan tijd tot tijd, die is duivelsch hoog' d,ïe hoogste post van Par ij. s Eindelijk bereikte hij den top. Hij leunde te^en het cirkelvormig balkon, juist onder den slechts met, zijn gbudplattim bekleeden engel, die _rjn. vleugels uitgespreid had, om naar de ,woilken_ te vliegten. terwijl hij in stomme bewondering het prachtige panorama aanschouwde, dat zich voor z'rjne blikken ontrolde. Het was tien uur, de zon wierp hare verzengende -stralen op den oceaan Van daken, waaruit de monumenten, hier en daa,r piet grillige lippen zich verhieven. — Wat een boel huizen, mompelde Paponnet; wat' een boel huizen, hè. Als dat alles eens aan een enkele behoorde. Maar hij spon deze onwaarschijnlijke hypothese niet verder uit en dacht enkel no*£ aan zijn plicht. Hij ge*spte den- eltormband. onder den kin, als een soldaat in dienst, die! zijne plichten kent, moet doen. Daarna; be-j gon hij met kleine regelmatige stappen. ee*ne<* wandeling om het platvorm. Ziezoo, hij was klaar; de zelfmoordenaars' behoefden maar te komen. De bezoekers waren schaars op dit vroegte uur, maar langzamerhand verzamelden, zich langs de leuning Van het balkon e-en' aantal op zijn Zondags uitgeedosfae bezoekers. Paponnet verloor hen geen oogenblik uit het oog*; hij vond het alleen maar jammer, dat het Voetstuk van den genius) ztow hoog was, dat hij niet allen tegelijk kon- waarnemen, die goeie Paponnet. Men. moest eens hooren, hoe hij op bevelenden, toon tot de be_oe-kers sprak: Leun niet zoo over de balustrade, meneer. D , Wanneer men hem nu. niet binnen de seconde gehoorzaamde, voegde hij er bij: U hoort toch wat ik zeg', u, moet niet _oo overhangen. De op deze wijze aangesprokene keerde zich' dan verbluft om: Waarom zou die soldaat hem verbieden over d,e balustrade te leunen? Nu, de raad was ten slotte niet te verachten en in plaats van met den voorbarigen raadgever te twisten, vergenoegde men zich met een schouderophalen of met een spottend glimlachje te; antwoorden,. Er kwamen ook kameraden, van andere regimenten, die hem plaagden. — Waarom1 heb je toch den stormband om, blauwe? — Omdat ik dienst heb. Dit eenvoudige antwoord hi-acht de plagers in verwarring. Verbluft zagen ze elkander aan. Maar er kwamen in dienst wel meer wonderlijke dingen, voor: Waarom kon er ten slotte op de Julizuil ook niet een wachtpost zijn? Daarom zeiden ze bij 't afscheid nemen medelijdend /en goedhartig: Nou, ouwe jongen, verveel je, maar niet te erg, hoor. Paponnet verveelde zich niet, maar toen htet tegen één uur werd begon, hij ernstig ongerust te worden, zijne soep kwam, nog altijd niet; 't is waar, het wasi wel wat hoog om naar boven te dragen. Doch het bepaalde uur was ook reeds lang voorbij en 'zfyn maag begon het liedje van verlangen te zingen. Ik zal de lui, die beneden dienst hebben, zteggen hoe ik heet en hij keek naar het gewoel beneden, of hij niet' ergens een soldaat ontdekte-. Maar er was niets te zien. was het uur van de lekkere beeitjes reeds lang voorbij. Beneden op het groote plein was de drukte een weinig verminderd. Overal verorberden de gelukkige Parrj_enaars hun dejeuné, terwijl de ongelukkige wacht, op zijn eenzaam platvorm somberder en hongerig achterbleef dan de schipbreukelingen op het vlot van de Medusa. — Ik zal voorloopig maar een stukje eten, sprak hij ten slotte op moedeloozen talon. Daarop sneed hij een groot stuk van zijn kommiesbrood, en verorberde melankoliek zijn droog kostje in treurig tète a tetè met het groote Paradijs. Hij was ternauwernood gereed, toen eene dame, stijf als een. hopstengel in de schaduw der trap opdook. Een kleine mannenhoed zat op den top van eene „unne chignon. Het was het onvervalschte Britsche artikel, welks onbehagelijke verschijning op de Parijscbe monumenten even weinig aantrekkelijk werkt als op den top der Alpen. — Joe is de oeachter? vroeg Ze Paponnet. — Schildwacht, antwoordde de 'recrtfirfc met de hand aan de kepi. — Schildoeacht, wat zijn schildoeacht? vroeg de Engelsche, en toen Paponnet niet antwoordde, dacht ze dat dit woord in elk wel een beambte van de zuil aanduidde, die haar bescheid kon doen. Ze strekte nu haren mageren arm uit in de richting van de Madeleine kerk, terwijl ze vroeg: — Oh, astoeblief, wat zijn dat voor een monument? Paponnet had er geen aasje benul van en bleef dan ook verbluft staan. Maar zijn luitenant had hem gezegd, dat hij tegenover vreemden nimmer onwetendheid mocht toonen, daarom verklaarde hij op stelligen toon: — Kazerne,. De EngelSche scheen verrast. Oh, Oeet joe dat heel juist? — Heel juist. — En oeat is dat voor een groot huis, pleasse? De lange bleeke hand wees naar de Kamer van Afgevaardigden. Zonder blikken of blozen antwoordde Paponnet: Een idiotengesticht Op dezte merkwaardige wijze ging de verklaring van Parijs voort. De Militaire School was klooster, de Gare de Lyon, een kerk, de Senaat een Schouwburg. Toen de vraagster niets meer wist te vragen, haalde zie hare portemonnaie te voorschijn. Ik dank joe seer, mienheer de sehildoewacht, dit zijn voor joe. Veertig sous? Paponnet kon zijne oogen niet gelooven. Maar dat was een voordeelig postje deze zelfmoordenaarswacht. De kameraden zouden jaloersch zijn als hij dat 's avonds vertelde en te meer daar de dag Zonder hindernissen verliep. De zelfmoordenaars -Billenen vandaag te staken. De bezoekers waren meestal brave huisvaders, die hun nakomelingschap gratis het gezicht op Parijs lietn genieten, en het daarbij aan zeer eigenaardige opmerkingen lieten ontbreken. Paponnet vond geen onrust meer. Niemand scheen lust te hebben het slechte voorbeeld van den grouten gouden engel te willen volgen die zich met uitgebreide vleugels in de lucht verhief. Slechts één ding kwelde onZen "braven recruut: zijne soep, zijne lekkere soep, die maar ai tijd niet kwam; zuchtend sneed "hg -een tweede respectabel stuk van zijn kommiesbrood af. De uren van de wacht verliepen niettegenstaande dit alles heel opgewekt, want af en toe hield hij zich met een praatgragen burger of een meisje uit h&t volk op, dat niet afkeerig was van het militarisme. Maar ach, tegen vijf uur veranderde de zaak. Er kwamen weliswaar geene zelfmoordenaars, maar daarentegen kwam er een'hevige storm opzetten. Regen, hagel windvlagen, alles kwam tegelijk. Als slaaf van zijn pÜeht Zette Paponnet zijne wandeling voort, hij had thans geen ander gezelschap meer dan ''de monsterachtige hagelsteenen, die met een plof op het zinken platvorm vielen. Beneden vroegen de voorbijgangers elkander verbluft, wat dien zonderlingen soldaat daar boven toch had te zoeken. Hij echter troostte zich wijsgeerig door naar den Engel te kijken, die niet als hij eene goeSe muts droeg, waarmede hij zich tegen den, regen kon vrijwaren. Dien kerel gaat het nog slechter, dan mij, dacht hij. Hij had zich juist door deze troostrijke beschouwingen verkwikt, terwijl hij het water, dat op zijn kepi een meer vormde, H-t wegloopen, toen hij eensklaps een oude snorrebaard tegenover zich zag. Het was de bewaker van de Zuil, een gewezen soldaat, die op zijne tuniek, de medailles van Italië, China en' Mexico droeg. Hij beschouwde Paponnet mei 'F r-rMaM gezicht. — Hei, soldaat, ben je dol dat je je zoo nat laat regenen alsof je er voor betaald wordt? Ik erken, dat het hier heel mooi is, doch daarvoor moet je beter weer uitkiezen, voor den duivel. Overigens of het. je voegt of niet, je moet nu naar beneden. Het is zes uur, dan wordt er gesloten. In den loop van zijne gezamenlijke veldtochten was de oude houwdegen zeker nooit zoo verbaasd geweest, als thans, toen Paponnet hem op den toon van een Mirabeau, toen hij Zijne rede tot één Derden Stand hield, verklaarde: — U kan zooveel sluiten als u wil, ik ga vóór acht uur niet heen. Na een seconde van stomme verbazing zeide de oppasser: — Nee, die is goed; wie heeft me toch dien kerel op het lijf gestuurd; waarom wil meneer in 2ulk weer hier nog wandelen? — Omdat ik brj de zelfmoordenaars wacht heb. Ik ken mijn plicht; zoolang men mij niet heeft afgelost, blijf ik op post. Ditmaal draaide de wachter aan zijn snor, met een heel ernstig gezicht. Het leed geen twijfel, hij had één krankzinnige voor zich; het beste was, hem zacht te behandelen, alles te doen wat hij wilde; men kon nooit weten, hoe gevaarlijk hij was. De plaats was levensgevaarlijk; de ongelukkige was een robuste kerel, terwrjl de oppasser niet d© minste lust had met den vochtigen bodem van het Bastilleplein in aanraking te komen. — Je soep staat beneden te wachten, ouwe jongen; kom een poosje bij mij in de loge zitten. Daar eet de zelfmoordenaarswacht alt*tjd de soep. — Is dat zoo? vroeg Paponnet twijfelend. — Maar je ziet toch wel, dat ik zelf een oudgediende ben, ik ken de bevelen reeds langer dan gjj. Paponnet volgde hem gerustgesteld; eindelijk kreeg hij dus zijn soep. Terwijl hij de eindelooze trappen afsteeg, verklaarde hij den oppasser, dat het de eerste maal was, dat hjj de wacht bij de -elfmoordenaars had en dit gal aanleiding, hem het gebeurde van den vorigen avond mee te deelen. — De dienstdoende sergeant heeft me beloofd, dat ik mijn soep ziou krijgen. Ik had anders recht tot klagen, want ik was niet eens aan de beurt Vandaag op den len April. Den len April. Daar ging den oppasser een licht op. Plotseling keerde hg zich om en bekeek in de schemering van het bronzen monument den gast, waarover 'hij zich zoo bezorgd }md gemaakt. Neen, dit goedige, roode boerenhoofd, behoorde beslist niet aan een krankzinnige. Hij begreep nu eensklaps de gansche geschiedenis; want hij had de soldatengrappen lang genoeg meegemaakt om _e te kennen. Hij kreeg medelijden met de naïeve goedmoedigheid van dezen armen drommel, die sedert den vroegen morgen op het monument zat als een vogel op zijn stang. — We zullen nu eens een fameuse soep eten, kameraad, sprak de oude oppasser tot Paponnet, en bovendien een stuk rund vleesch dat je zal smaken. Bij dit alles zullen w© een wijntje drinken dat je beter zal bevallen, dan de regen, daarboven. Het was een waar feest in de loge. Pa ponnet verklaarde dat het rundvleesch van den oppasser zoo zacht als fluweel was, terwijl het wijntje als melk naar binnen vloeide. Men moest dan ook een' half uurtje later zien, met welk een triomfeerend gezicht hij niettegenstaande het gelach dat hem tegenklonk, de zaal binnentrad. — Zeg Paponnet, men heeft je vandaag daarboven gtezien. Je zag er op je zuil bijna uit als Napoleon. — W© hebben geboord, Paponnet, dat je tot portier van de obeliske benoemd bent. — Mij goed jongens, riep de recruut verheugd. Want je moet weten, die zelfmoordenaarswacht is een prachtige dienst Veertig . stuivers heb ik verdiend jongens, veertig stuivers. Wat zeg jullie daarven hè? Ge*loof je mij niet, kijk dan maar of ik lieg; en gegeten en gedronken heb ik, nou 'k heb niets liever, dan dat men mij zoo gauw mogelijk weer op de zuil zet De lachers zwegen verbluft Die drommelsche Paponnet kwam er in weerwil van ziijn onnoozelheid nog beter af dan de glimmen. De Aprilgrap was gelukt, maar Paponnet had er het profijt van. Dienzelfden nacht vergat de lichtgeloovige rekruut, in de overmaat van al zijn droomen: meneer den Onderofficier. Hij droomde^ dat hij op den top eener znil woonde en daar een heerljjk leventje had. --- Binnenland. De Staatscourant no. 156 bevat de statuten der navolgende naamlooze vennootschappen: a. Anton Jurgens' vereenigde fabrieken, te Oss. Doel: a. liet in eigendom verkrijgen van de aandeelen van de naamlooze vennootschap Ant. Jurgens' margarinefabrieken en van andere vennootschappen, die ten doel hebben de exploitatie van margarinefabrieken; b. het oprichten of aankoopen van fabrieken tot het bereiden van margarine en natuurboter en daarmede verwante artikelen, en het deelnemen van zoodanige fabrieken; c. het ter leen verstrekken van gelden aan de vennootschappen sub. a. en b. bedoeld; en d. het beheeren van deze vennootschappen. Duur tot 31 December 1935. Kapitaal f 5.000.000 nominaal, verdeeld in 5000 aandeelen van f 1000 elk. Inbreng: 475 aandeelen in de Société Anonyme „Union", gevestigd te Merxem in België, voor f 228.400; 2, zijnde alle, aandeelen in de Hollandische Marga-inewerken Jurgens & Prinzsn G. m. b. H.,_ e Goch., voor f 1.185.000; 2, zijnde alle, aandeelen in Rositzky & Witt G. m. b. H., te Altona, voor f 296.250; 2, zijnde alle, aandeelen in Krog & Ewers G. m. b. H., te Altona, voor f 148.125; 837 gewone en 363 preferente aandeelen in A. L. Mohr Actiën Gesellschaft, te Altona-Bahrenfeld, voor f 660.964; te zamen voor f 2.518.739. De vennootschap wordt, onder toezicht van commissarissen, bestuurd door een directie, bestaande uit minstens 3 leden, waaruit commissarissen een president en een secretaris benoemen. b. Ant. Jurgen's Margarinefabrieken, te Oss. Doel: het fabriceeren van margarine en natuurboter en daarmede verwante artikelen in eigen fabrieken of in fabrieken van anderen, waarover zij de beschikking verkrijgt; het koopen van de daartoe benoodigde grondstoffen en het handel drijven zoowel in die grondstoffen als in de vervaardigde producten, alles in den ruimsten zin opgevat. De vennootschap zal ook in andere artikelen handel kunnen drijven, alsook andere producten kunnen fabriceeren, wanneer commissarissen en directie dit in het belang der vennootschap achten en daartoe, met inachtneming van art. 21, besluiten. Duur tot 31 Dec. 1931. Kapitaal f 1.340.000 verdeeld in 1340 aandeelen van f 1000 elk, alle geplaatst en volgestort. De vennootschap, wordt, onder toezicht van commissarissen, bestuurd door eene directie, bestaande uit minstens 3 leden, waaruit commissarissen een president en een secretaris benoemen. Voor de eerste maal zijn tot leden d*er directie benoemd de heeren Frans Jurgens H.zoon, Gerard Jurgens, Rudolf Jurgens, waarvan de eerste benoemd is tot president en de derde tot secretaris. ---