Tweede blad. --- KERKNIEUWS. EEN NIEUW KLOOSTER VAN MISSIE- ZUSTERS Aan de Bredaschen steenweg te Tilburg is, gelijk men weet, een terrein aangekocht voor den bouw van een No- Viciaatehuis der Dochters van O. L. Vrouw van het H. Hart. :. ®ff.9 zusters congregatie is, volgens ac Tijd, gesticht ttoor den hoogeerw. pater J. Chevalier, stichter der missionarissen van het H. Hart. Deze zusters il tn tot no,& toe in Holland slechts 6ên huis, namelijk te Waalwijk. In die bloeiende gemeente wijden zij zich aan pet zoo echt zusterlijk werk van bewaarschool en ziekenverpleging. Daar echter het al te nederig klooS-6r a — als men de twee aaneengexmwde werkmanswoningen zoo noemen, ca£> ~°P slechts weinige zustere bare eend is, moesten tot nog toe de zich aa{nmeü,dende postulanten, meorandQela te Thuin, in België, haar proeftijd of (noviciaat gaan doormaken. Dat is voor, Éeker niet wenschelijk voor toekomstige' hollandsche Zusters. i Voor alles dacht men er dan ook aan lh den laatsten tijd, in ons lantf zelf |en passend noviciaat te stichten. En nat glat fre nu kosten. Dit klooster der Dochters van O.L. Vr- van het H. Hart is het eerste in rl-!ïUrg van ffezegd „Missiezusters". Wel gilden zij zich ook aan andere werken maar voor het Missie werk onder de heidenen, zijn ze op de eerste plaats in het leven geroepen. i . H. H. WIJDINGEN bondag- a.s. zal, mar het „Hsrri" meldt »i* iH" U'r' J- Ho,ffcian in d« kloos- aer Eerw. paters Francisoinen T Weert de H. WijSuren toedienen aan *e volgende Eerw. fraters dier orde.: W H' Sdbdliaconaöt aan de Eerw. ï*\™: Jlidocus Spruiit (Oudewater), An reimus pijler (Amsterdam) Casiimürus tAr^L !nea Ha^» t3onolus Schopman (An^telrdam^ OdSlo van Etten (Delft). £?^«„Hunsche (Amsterdam), Bertl. SnvJL^os^ (Ue'tl)- V&*™ van Oor (SS^-^^ van Brik Udam) S°Phro»^ Goossen (Rot Het H. Diaconaat aan de Eerw. fraters: Baültfoafcar Brolman en Placidus Fi-ankemimolen (Amsterdam). Landelimus Derkeen (Den Haag), Tïdentius van den Borne (Soerendonk), Serafinus Lunter (tiolsward). Silas Link (Delft), VigïMus Hoogienboom (Roeloflaremdstveen), Laetes Himmelreich (Alktoaar). Zachae. us Simons (Rotterdam), Fredericus Verhaar (Rijsenburg), Canisius Zoetmulder (Nijmegen), Daniel Borghorst (Duitschland), Verecuncftus Putters (S(öhièöam), Vivaildus Coops (Amersloort). Hyginus Kok (Lichtenvoorde). en Livinus van Rooijen (Woerden). Het H. Priesterschap aan de Eerw. fraters: Justus Mepks (Oudewater): Pasohalis Heiitl'lonig (AmsteP'Sam): Felix Pompen (Maren), Hermemigildus Poort (Maasbommel). Adjutus van Sambeek (Velcttfoven). Gbejrubinus Breumeihof en JJes>:*Jerius Franssen (bei^en's-Hage), Williferordus Lampen (Naarden) Onesimus Timmermans (Neeritter) en Alexan. der K&t iSW,/momPeWe Lafont. dan hfceit scüeen n°S trcosteloozer Lr ~?J? iP"w S^uk voor oogèn te hebÏÏÏ&i V% e.n er dan van té mtoten ! Late f' Aat is verschrikkelijk, to het bnïo^-^1 d© regels, welke hg Wt wi^autje *** gellien. Meer dai Ktemd ifl overtu^6dafc zn voor hem. SSm? «•^arBn' en hÓ twgfelde hoege CJ S^ de oprechöieid van 3a K vinfï6 °V^r de wanSen van Imma- Soo4 J dQ\ ol™inefceis-ig 'kwam het Koste lZ*l ?yJviê 'm zgn feest terug. m tlt höt imide' TmmaSulée moeit ISpfl • Hfl had g^fit aan eerlgke £Sïn' maar nu liet de grillige en domme wil ,vaa dien ongelukfprml hem fl * Us' Er bleel*liem- niets anders o*er dan aan te nemen hetgeen de barones «ertluer voorstelde. ¦ Gedurende aeze overpeinzingen, die pnel ziin brem doordrukten, ging de hertogin rti&t haar fijn stemmetje voort: L 2ouj u m&t eèn weinig handigheid — en u neett 'er Zooveel dokter — uw ge sticht niet kunnen verkoopen voor den prgs, Welken mgn "broeder eischt? De Amerikanen zoeken ver Dazend naar ge- S tL2?*16 fiet uwe- beb ik Ik— Zou u dat denken? u7~ tü'.da% m n"iet onmogelijk. U kan het altrja eens probeeren. r 7~ ? *?* ei",eens °ver nadenken,, zeide Lalont, die plotseling zeer ernstig was geworden. Immaculée's oogen schitterden. Lafont, verdiept, in zgn gedachten zag de wreede vlam' van die mooie blauwe oogen niet. — Ondertusschen, zeide hrf, zaf de prins zibü misschien laten vermurwen. — Zonder het geld? Reken daar maar niet 'op. — En wilt u op mij wachten,, indien de verkoop veef tijd vordert? — Zeker, antwoordde Immaculée bssljsfc". Lafont stond op. ' — Dank u sprak hij. Tk reken op uw woord. Zijn atfders bruine gelaatskleur was na foodachtig bjjna lijkkleurig, fcgn kleur Icozen lippen beefden vreesejrjk, en Mi kon zich nauwelijks meester bleven. — Wanneer komt u terug 7 vraag 'de hertogin, toen zij zag dat hg 'zich naar de deur Wendde. — Maandag of Dinsdag,, antwcfcrdde de dokter. — Ea heeft u daa iaficfitfogen ogewonnen aangaande hetgeen ik u gezegd hebt — Zeker. Ik zaf nog m«er gedaan heb ben. De zaak zaf dan ¦ waarschgnljjk al begonnen zijn.. Vergeet mjj intusschen niet. — Daar kan u van overtuigd zjjn. Hg was van plan haar fgn handje in de sgne te nemen, maar hg durfde ni->t. Vreemd genoeg verlamd6 nem thans het gevoei 'van den besloten moord,, hem, die vroeger reeds Jean Leopofd had gedood en die zeker eveneens zou gehandeld hebben met Michef Berthier, mdien hg er belang bg had gehad. Vastbesloten ging hg «een. overstelpt ddcr ontroering. Immaculée vergiste zich niet ten opzichte van de beweegreden daartoe. Zij zuchtte di«P- Zij hieï3 de beloofde wraak, Haar oog scheen in de verte iets op te merken, dat alleen voor haai- zichtbaar was. — Binnen enkele dagen, mompelde zn z&i'ik 3e nign schuld van dankbaarheid afbetaald 'hebben, jou, dje mgn broeder de oogen hebt 'toegedrukt en af da on zien fhebt 'bemind... jou, die hun naam' draagt. En met een glimlacfr van strafend gelaat-ging zg voort: ? — En dan zal ik ook gelukkig zijn &¦ venaïs jif,én zal ïkrmtjn titel van hertogin Die Mirafforès verwisselen tegen dien van markiezin De Fohtenoy. En afe gevóélde zij eemge ongerustheid of wroeging, vervolgd© zij: — Tndien en is "dat niet d© eeuwige rechtvaardigheid? --- De Moordaanslag op Calmette. 3¥a den moord op Calmette. Den geheelen Donderdag heeft de ma nigte niet opgehouden, voor de gevangenis van Saint-Lazare, waar mevTouw Caillaux gevangen zit op en neer te loopen, waardoor het noodig was, zeer omvangrijke politiemaatregelen .te nemen De gevangene bracht den nacht van Woe)osdag tamelijk rustig door en was Donderdag merkbaar minder terneerge^ slagen dan den vorigen dag. Zij sehreel eenige brieven, beklaagde zich tegenover een bewaakster over de koude in haar kamer en kreeg een uur later een kachel. Na te hebben gedejeuneerd — een naburig restaurant levert de maal-, tijden aan de moordenares van Gaston Calmette — ontving mevrouw Caillaux haar advocaat, André Hesse, met wien zij een langdurig onderhoud had. Ometreeks 3 uur kwam Caillaux haar bezoeken. Zijn huur-auto reed -snel-door de wijdgeopenüe gevangenisdeur en hield nas stil op de binnenplaats. Het gesprek tusschen de echtgenooten hac|| plaats in het bureau van den gevangenisdirecteur enduurüe 40 minuten, waar op de ex-minister van Financiën weer ongemerkt wegreed. De betoogfngen voor, maar vooral tegen Caallaux en Thalamas, wiens echt> »et bekende artikel ff I'tfkmg van mevr. Caillaux7 daad schreef duren nog steeds voort. Te Versailles trokken Donderdagochtend verscheidene/ honderden betoogers door de straat, ' waar Thalamas woont; onder het geschreeuw van: . „Weg met Thalamas. Caillaux öe moordenaar." De politie arresteerde zes betoogers, en zette vervol gens het huis van Thalamas af meteen sterk cordon politie-agenten en gendarmerie. Na hier verdreven te zijn, begaven del betoogers zicli naar de PJkce Hoche waar verscheidene sprekers van den voet van het standbeeld van generaal Hoche de menigte toespraken. Een journalist is te Boulogne, waar hij thans vertoeft, de vrouw van Maurice Maeterlinck, Georgette Leblamc, gaan opzoeken, om haar oordeel te vernemen over de daad van madame Caillaux. Dé groote tooneelspeelster antwoord Wei „Geheel aljgezien van het feit, dat het slachtoffer een goed en trouw vriend van mij en mijn echtgenoot was* walgt deze misdaad mij boven iedere beschrijving. Dit "woeste drama,, welks beflrjjfster een vrouw uit 'de hooge kringen is is absoluut niets voor een Fransche vrouw, want geduld, zelfbeheersching ei^ een karakteristieke zachtheid en hooghartigheid matigen steeds de meest tragische uitbarsting van het Fransche vrou wendom. De daad van mevr. Caillaux is er een van een ordinairen apache, die niet alleen zijn misdaad heeft voorbereid, maar kalm en zonder medelijden het sterven van zijn slachtoffer aanschouwt." U-e begrafenis van Calmette. Vandaag heeft de plechtige begrafenis* van Calmette, het slachtoffer van madame Oaillaux, plaats gehad. Alles deed voorzien, dat het een groot sche betooging zou worden tegen Caillaux en zijn vrieriden, wier staatsgevaarlijke politiek aan Calmette het leven heeft gekost. De groote deelneming in den rouw, welke de familie Calmette en de „Figaro" getroffen" heeft, ën zich uitte in duizenden telegrammen uit Frankrijk, telegrammen van prins Victort Napoleon, koningin Amalia :van Portugal enz. is gisteren bij dé begrafenis tot een algemeene sympathie-beftopging gewtorden. In bijna alle straten, waar het stoffelrfk overschot van Calmette pas seerde, waren de winkels ten teeken van rouw gesloten... Maar bovenal werd de lijkstoet weer een royalistische manifestatie. De ro3'alistische „Action Francaise", had gisteren een oproep aan zijn leden doen aanplakken, waarin o.m. het voflgesjde gezegd wordt: „Morgen, Vrijdag, wordt in de kerk van den H. Franciscus van Sales, de plechtigen lijkdienst opgedra* gen voor Gaston Calmette, die door madame Caillaux vermoord 4. Evenals bij de begrafenis van Déroulèdé, zoo is het cfok thsjms uwe pü'cht tegenwoordig te zijn en het stoffelijk overschot te volgen van dezen goeden Franschman, dien men gedood heeft, on. dat hij zich tot taak gesteld had, om de wandaden dei- bandieten, die de po geering in handen hebben bekend te maken. Het is voor u allen, Franschen, dat Calmette gestorven is. De Tfügels, waar-i mede een vrouwenhand hejn op laffe wijze heeft vermoord, waren het laatste middel dat die ongelukkigeh in den uit tersten nood toepasten om de waarheid te doen zwijgen. Het was een poging om diegenen schrik aan te jagen, die weigeren zich te schikken naar de régeering van dieven en moordenaars. Gij, patriotten, moet morgen op uw* post zijn om een laatste hulde te brengen aan den grooten dienaar van uw vaderland. Gij zult op uw post zijn om dé regeering, Uie in staat is om zulke schanddaden te doen, te toonen dat er in ons land no? eerlijke en dappere lieden zijn, die nimmer vrees kenden." Wij noodigen u derhalve mt 0m ute vereenigen rondom den krans van de „Action Francaise* en zoo aaneengeslo-t ten deel te nemen aan de plechtigheden." Men ziet, het stuk is torsch, in den ouden stijl van de „A.F-" opgesteld en zonder twijfel zijn op het oogenblik, dat wij dit schrijven, weer duizenden royalisten op de been om hun laatste hulde te brengen aan het slachtoffer van een misdadigevrouw van een slecht staatsman... De Fransche bladen bevatten nog éen tragisch verhaal van de wijze waarop madame Calmette de noodlottige tijding! ontving. Mevrouw Calmette, die in den laatsten tijd ongesteld was en in het Zuiden herstel had gezocht, keerde op denzêlfden dag dat de mdbrd'plaats had in Parijs terug. Op het station aangekö men hoorde zij de krantenjongens de speciale edities venten, waarin de afschuwelijke moordaanslag werd gemeld. Zij ving echter alleen de woorden op: „Minister-crisis," sprak tot zichzelf: „Zoo alweer een crisis" en reed naar huis. Daar aangekomen begaf zij zich, oververmoeid dadelijk ter ruste. Het gerinkel der telefoon wekte hapr en toen zij opstond om naar het toestel te gaan, hoorde zij buiten de krantenjongens woorden schreeuwen, welke haar in kennis stelde van het verschrik kehjk drama, dat naar tot weduwe gemaakt had. Ue zaak Rochette. De „Matin" wijdt een lang hoofdartikel aan de zaak-Rochette en de rol, wel ke de procureur-generaal Fabre hierin vervuld heeft, waarvan wij de hoofdzaak laten volgen. De enquête-commissie zaf nu licht moeten brengen in deze zaak en daartoe heeft zij een minister van Marine en twee hooggeplaatste magistraten» den procureur-generaal aan het Parijsche Hof en den voorzitter van het Hof van Appel, gedagvaard. Zij zal tevens moeten uitmaken of het bekende proces-ver baal van M. Fabre al dan niet de waarheid behelst. Tegen dit proces-verbaal staat de zeer besliste ontkenning van minister Monis, dat hij last heeft gegeven, de zaak-Rochette te verdagen. En deze ontkenning wordt bevestigd door de verklaring van Uen president van het Hof van Appel, M. Bidault de I'lsle, die-reeds op 20 Maart 1912 voor de enquête-commissie getuigde, uit eigen beweging naar den procureursgeneraal te zijn gegaan- en het uitstel der zaak-Rochette te hebben goedgekeurd. Nu was tot op 22 Maart 1911, M. Fabre steeds van meening geweest, dat Rochette met kracht vervolgd moest worden. Op gezegden datum riep dé telefoon hem bij M, Monis. Hij kwam van het onderhoud, dat hij op de Place Beauvau had, zeer opgewonden terug en deelde het. in de bewoordingen üe, naar hij zegt, ook in zijn proces-verbaal hieromtrent z^jn tevinden, aan verschel dene personen op het Paleis van Justitie mede. Acht dagen na dit onderhoud met M. Monis ging M. Fabre naar M. Bidault de I'lsle om uitstel van het proces to verzoeken, hetgeen deze niet dan na lang weifelen toestond. Nu doet zich de vraag voor, waarom M. Fabre niet geweigerd heeft, aan de dringende aanmaning van M. Monis gevolg te geven. De procureur-generaal i^ van oordeel geweest, dat hij, door te gehoorzamen, de wettelijke rechten niet zou behoeven te schenden. Overwegen-t de dat er in deze zaak aan de eene zij de belangen der politiek waren, weüke de premier alleen had te beoordeelen, en aan de andere zijde da belangen van het recht, waarvoor hij, procureur-generaal, aansprakelijk was, heeft hij slechts toegestemd, voor de politieke motieven) te wijken, omdat de belangen der justi tic onaangetast bleven. In Januari 1912 liet Briand, minister van Justitie geworden. M. Fabre bij zich komen en vroeg hem de redenen, waarom hij het proces Rochette had ver* tiaagd, na oorspronkelijk op spoedige afdoening der zaak te hebben aangedrongen. M. Fabre verhaalde toen zijn onderhoud met den premier van 1911, Monis, er aan toevoegende, dat hij deze gesprekken had genoteerd in een proces-verbaal. Briand vroeg zijn bezoeker1 vervolgens, of hij hem een copie van dit stuk kon bezorgen, hetgeen de procureur-generaal beaamde, en dan ook later deed. In .1918 werd M. FWbre opnieufcv voor de enquête-commissie gedaagd, waar hem door den voorzitter, M. Jaurès, gevraagd werd, of het waar was dat een hooggeplaatst staatsambtenaar hem in 1911 bewogen had, het proces- Rochette te verdagen. Dé gevraagde wei gerde te antwoorden, zich daarbij beroepend op het ambtsgeheim. Ten slotte heeft M. Caillaux hem dezer dagen tot tweemaal toe naar het befaaihde proces-verbaal gevraagd: „Da( stuk bestaat niet." verklaarde M. Fabre. Naar hij later zou uitleggen voor de enquête-commissie, achtte de procureur dit stuk ook werkelijk niet meer bestaande, daar hij het in vertrouwen aan een Grootzegelbewaarder had gegeven j en moest aannemen, dat het in geen ga val bij de kanselarij-dossiers was gevoegd, en niet publiek kon worden gemaakt. Dit is de juiste geschiedenis van het historisch document, dat tot grondslag van het nieuwe onderzoek der enquêtecommissie zal dienen." »e Ki:q êfo. Gisterenoohtend verscheen de heer Mc( nis voor de Rochette commissie, iiij verklaarde, dat hij in het begin van de maand Maart 1911 den toenmaligen minister van. i'inanciên (Caillaux) bij zich ontving, die hem verklaarde, dat hij gaarne een dienst zou willen bewijzen aan een advocaat, die hem verdaging van het proces-Rochette verzocht had. Caillaux voegde hieraan toe, dat, indien de verdaging geweigerd werd, de advocaat in zijn pleidooi toespelingen zcu maken op andere emissies, die voor de Fransche deelnemers verlies opgeleverd hadden. Nimmer kwam de gedachte bij Monis op, dat hierbij eenig politiek belang in het spel was. Monis zette hierop het geval aan den procureur-generaal uiteen, die, ondervraagd hem verklaarde, dat de verdaging geen invloed op de vervolging zelf kon hebben, maar door de oppositie wellicht kwaad uitgelegd zou worden, Moms,, antwoordde dat Fabre moast handelen naar het advies, dat de voorzitter der Kamer van Beroep voor Strafzaken hem zou geven. Er was dus, aiMus vervolgde Monis, geen sprake van pressie. Verder deelde Monis nog mede, dat de procureur-generaal, na met mij gesproken te hebben, aan mijn zoon zijn groote hoogachting, die hij voor mij gevoelde, te kennen gaf. Kort daarop kwam de procureur-generaal. Weer bij mij en deeMe mij mede, dat de voorzitter der Kamer voor Strafzaken van mcci ning was, dat de verdaging kon worden toegestaan. Ik merkte hem nog op, dat de zaak voor zeer langen tijd verdaagd werd, waarop hij mij antwoordde, dat dit in verband stond met de rol van het hof. Ik hoorde sindsdien nooit weer van deze zaak spreken — aldus vervolgde Mónis — en zelf sprak ik er ook niet meer over, zelfs met den heer Caillaux Later vond Monis in de dagbladen melding gemaakt van een procesverbaal, da? door den procureur-generaal zou zijn op gemaakt, maar deze verschool zich voor de Rochette-com^nissie achter zijn ambtsgeheim. Later ontmoette Monis Briand en sprak hem over de nota van den pro cureur, mpJar hij ontving een ontwijkend antwoord. Monis zette vervolgens uiteen, dat naar zijn meening het document, dat in de Kamer werd voorgelezen, een copie is, die op verzoek van Briand gemaakt werd, daar deze van den procureur Fabre nadere vérklaringen geêdschfi had. Monis bevestigt uitdrukkelijk, dat de procureur-generaal tegen de verdaging! niet het geringste bezwaar maakte, Monis gaf hem geen bevel, maar had hem alleen om inlichtingen gevraagd* Van een vernedering van den procureur was geen sprake. Monis critiseert dan uitvoa rig de nota van den procureur, die volgens hem geen proces-verbaal is, daar zij niet, na opgesteld te zijn, aan hemi werd medegedeeld. liet Kahlnet-Vantuergne. De ministerpresident Doumergue heeft do portefeuille van Marine aangeboden aan den heer Gauties, senator voor het Aude-departement, die haar aanvaard heeft. Het besluit, waarbij h_j tot minister benoemd wordt, zal heden door den pre sident der republiek worden onderteekend en morgen in het Staatsblad verschijnen. Mtvronw Caillaux in de gevangenis. De Figaro beklaagt zich ia scherpe woorden over de gunsten, die mevrouw Caillaux in de gevangenis zou genieten. --- VI. DE GIFTMENGSTER. Sylvie bezat een echte normandische koppigheid, vooraf wanneer haar zioon m 't spel was. Niettegenstaande de sneeuw overvloo dig g'evalien was gedurende den nacht, f mg zg den vofgenden dag om tien uur oor het zelfde bosch van Rambouillet Zoo verrukkelijk a 6 's zomers dat lan^ schap was, thans, bedekt met een onafzienbaar sneeuwkfeed, stemde het tot soberheid. Slechts enkele voetstappen waren te zien in de pas gevaTfen, nog onbesmeur dfl sneeuw. Zorgvuldig hield zij het vcet pad uit vrees van in de greppef te vallen, die tot afvoer van het water naast den weg gegraven was. Emdelgk den zgweg ziende, die naar naar het gesticht voerde, bemerkte zn ook versche mdrukseis van wielen. Zg volgde deze nieuwe sporen, en na verloop van een uur stona zg voor het monumentale hek. 'De barones rilde van g© koude, haar voefen waren nat geworden, en "haar handen tintelden zoozeer in dé gevoerde handschoenen, dat zg neiging ging gevoefde om te gaan schreien. Maar wat'kwam dit alles erop aan? Wanneer het'ging om haar zioon en om C*d„ kende bylvie geen hinderpalen. Lat ontving haar niet zooals behoorde. — L hier, in 'dit weer? vroeg hrj. U heeft waarrgk deq duive/in het lijf. , ;— Ik heb u laten weten dat ik vandaag. Zaterdag, uw antwoord zou komen halen, zseide» zn. Ik houd de beloften, die ik gedaan héb, dat moest u weten. —L is dus niet van besluit veranderd? — "Verre van dien, Louis is zgn doch ter te voet gevallen en hg heeft geschreid v want'haar ondankbaarheid veroorzaakt hem vreesefgke smart. Door mn daartoe aangespoord, heeft hg beproefd van haar ten minste nog een deel van het fortuin'te verkrggen, maar Francoise was als v*ln staai. Alles wat hij heeft kunnen verkrijgen is èen lijfrente van 20.000 frcs en het gebruik 'van het jachtpaviljoen, dat haar zaï'toebehooren evenals het overige, i i— Wif ik eeis m€tha~r gan spr ken? — Dat geeft toch niets. Dat schepsel heeft geen hart. AHes is haar onverschij lig. "Ik ben haar moeder niet, dat is waar, maar ik verzeker u dat ik haar met waarlgk moederrijke teederheid heb verzorgd, toen ik daar in huis kwam. En wat heelt haar vader haar niet liefgehad Zg ïs volmaakt harteloos. Ons een jaarlg'ksch kostgeld te zien vragen door de rechtöank, schijnt haar doel te ztjn. — Bn die lijfrente van 20.000 frank dan, welke zrj u voorstelt? -- Zg hiet maar De Graves, die slimmer is en ons voor het oogenbfik in den toeetand wil doen berusten, om ons den mond te snoeren. Doch zoodra de zaken geregeld zgn en zij als de meestars het huis hebben betrokken, zullen wij niets meer krijgen, indien de rechtbank er niet tusschen komt, want zij zijn aan elkander gewaagd, man en vrouw. (Wordt vervoigty. . ---