Van 's levens Scnaduwkant. Barksen draaide onrustig op zijn kan, toorstoel heen en weer, nam dan even de telefoon van het toestejl en vroeg:, »Js Deelen nog niet terug"? Dan legde hij met een ongeduldige beweging dej telefoon weer neer, bromde ,wat schokte cven tusschen papieren op zijn bureau en begon te werken. Maar na een oogenblik had hij de telefoon weer aanj het oor, riep „laat hij dadelijk hier* komen als hij er is", en boogaich opnieuw over zijn bureau. Toen er even later aan de deur geklopt werd, richtte; hij zich haastig op. „Binnen" riep hij. Een oudachtig man met grijzende fcaard en een kaai 'hoofd trad He kanis*: in. . «Wel Deelen", vroeg Barksen, „hoe; is het gegaan?" «Hij heeft geweigerd", zei Deelen. „Geweigerd"? t>Ja, hij wou er eerst nog eens 14 dagen over denken?" »Uitvluchtennatuu Je kunt 'gaan Deelen", kwara »ajiKsen, zich weer over het bureau bui gencie] Maar als Deelen de kamer uit stond hij op, schoof met een ruk wm stoel achteruit en ging met driftlfee passen op en neer loopen. «Dat moet nou eens uit zfijn" mompelde hij. Ruim een Week later stond Deelen opnieuw in de kamer. 1 «Nog niets gehoord van dien post van Driels? vroeg Barksen. «Neen meneer. Wilt u dat we 't aan een incasso-bureau geven?" Barksen dacht even na. „Neen- neen, doe dat maar niet" zei hij dan. „Daar schieten we niet mee op uie „,an n,^ op g^ anet toch ejan; kaartje nemen «n ooit «en rijtuig tej Parijs; laat ik u dns deze geldstukkenj, ter hand stellen. U zultme wel terugga ven, wanneer u kunt, maak u daar maar niet ongerust over. In zijne arme werkmanshanden hield' hij vier stukken van 5 frank, welke hij Michel zeer links aanbood. De jonge man kon geen woord uitbrengen vtan; ontroering. Hij die zooveel millioeneni door zijn handen had zien gaan en daarover had beschikt, gevoelde zjlcfaj diep getroffen door de aalmoes van dien armen drommel, zoo arm en zoo edel. —Dank je Bastien, zeide hij eenvoudig, ik zal je dat met al het overige, terugbetalen. Maar twintig frank is te> veel, ik heb er maar tien noodig. En hij wilde inderdaad niet meer dani tw©e 5-frankstukken aannemen. —Met deze tien frank, ging hij voort heb ik meer dan noodig is om Parijs te bereiken en mij bij een mijner vrienj den te laten brengen, wiens beurs zeker voor mij zal geopend zijn. Zeg mij, nu heel duidelijk het adres van jej vrouw, opdat ik haar zal kunnen schrij, ven of doen schrijven, als ik wat nieuw} heb om je te kunnen mededeelen. —Juffrouw Bastien Laroche DompieT-. re, antwoordde de oppasser. In de verte verschenen de lichten van het station. Michel zag ze het eerst; Sedert eenigen tijd waren de beide mann©n op den grooten weg. De jonge baron stond stil en zjj» armen om den! hals van Bastien slaande, omhelsde hiji hem. —Je bent mijn redder zeide h|j aan> jou ben ik alles verplicht. Als God mij toestaat mijn recht te doen zegevieren^ zal ik je bewijzen wat de dankbaarheid; van Michel Berthier zeggen wil. Maarj laten wij nu scheiden. Vaarwel, Bas^ tien, vaarwel. Je bent een brave ventj Dat zal je geluk aanbrengen voor je kinderen. Snel liep Michel nu voort naar het station nam er een kaartje 3e klasse) en alleen in een coupé gezeten, begon hij meer dan ooit zijn gedragskvjm te overwegen. De verlegenheid van dr* Lafont, diens verwarring, diens aarze^ linnen stonden hem weder helder voor; den geest. Lafont had hem zeker dej waarheid niet gezegd aangaande dej reden, welke Louis had opgegeven om de afwezigheid van Michel te verkla-i ren. Hij moest er iets meer ingewikM kelds, iets gemeeners op gevonden heb) ben, iets dat Lafont aeker zelf had ultj gedacht... anders zou de doktier niefi geaarzeld, niet gebeefd en uingesteld nebben, zooals hij gedaan had. Mïahel werd angstig. Hij wist dat zijn oom, dij© bleeke, akelige schurk tot alles in] staat was. Wat hadden die twee tegen! hem beraamd? Tot dan toe vroeg hij zich neg af, of hij zich nieltfndetijJc naar het huis in het park Monceau sou begev,en. om. zelfs bij afwezigheid zßj aer moeder, zich aan zijn personeel enj tija vrienden te vertoonen en zijn wet-i Hgo plaats weder in te nemen. Maan plotseling gevoelde hij dat een heU Behe aanslag hem omringde, en het dus; taak vcbr hem was met de grootste voorzichtigheid te handelen. —Neen, neen, dacht hij 'Ij is beteri 'dat ik eerst even bfji Pigaletti aanga. (Jingles zal mij op de hoogt© vaa za^ ; ken brengen, zal mij precies zeggen! wat er gebeurd is; en na mijn gesprek met hem aal ik ten minste weten waar, Ik mij aan te houden heb" en hoe ikj Onvoorziehtigheden kan vermijden. ; En denkend aan de hartotoöhteljjikQ betuigingen van dankbaarheid van Pigaj teitb toen hij hem] het kapifcaalfcje overhandigde dat hem in staat etettle z£jn; teven gemakkelijk in te richtten, (aeij Michel tot zich zelven: v. 1 — Die arme charfeü,,.. Wat zal hij brjjde xijn, als hij, mij dood wanend^ juf lovend terugziet. ! j EtndelJjJi hield de trein stil. Uit voorekhtügheid trok Michel zijn hoed, |oo diep mogelijk over zijn oogen. Dr, Lafont moest wel eerst den volgenden] morgen terugkeeren maar het toeval fen zoo wonderlijk zfln, Htt stepte ulij en volgde de reizigers genoodzaakt 'als hij wfis om langzaam te loopen, tus^ schen de opgepakte menigte. Eindelijk, was hij buiten de lichtstreep gekomenj en de groote stationstrap afgedaald Hij haalde lang ©n diep adem. Geen epk©-j len bekende bad hjj ontmoet. Hij hadi een gevoel, alsof nij een tweede maal! was ontsnapt. Hij liep naar de laatste standplaats van rntuigcfli en gaf hef a-i dres op van Charles Pigaletti, rue djuj Thétatre 95 te Grenelle. Met het hoofdi voor het geopend portierraampje ademde hij met genot de avonftïuoht in, die] langs zijn gelaat streek. i Was hij dan wel werkehjk weer te Parijs... hij die 's morgens nog gevangene was,- opgesloten m ces ccl. En nu reed hjj in een rijtuig te mijlen; van het heidensch lawaai van tramwan §ens en rijtuigen, bestraald door i dej chtbnndels van de groote magaaijnenj met hun schoone étalages en langs dicjhj te drommen voetgangers, als op klaars lichtten dag. Eindelijk hield het rijtuig stil voorhet door- Michel or^egeven huis. i „ i De reu du ,Théatre, werdag 200 le-j vendlg doox de workplapitsen van eetij der1 grootste industrfeelen vajï Parijs^ is 's avonds doodseh en verlaten als, een dorpsstraat. Charles bewoonde de] eerste verdieping van een huis, wa&r.< van dé beneidenwoning op dat oocen-' blük ledSg stond. ' ' Michel, die hem daar al eens be 4 zocht had, kende den weg naar zijn kleine Woning. Hij moest aanbellen, want het hek; van Uën doorgang % nachts gesloten, en vroeg aan den verwonderd; uit zijn loge naar buiten Mjkenjdeai por\ tier: —Is mijnheer Pigaletti thuis? > Na een bevestigend antwoord to h©bj ben bekomen, beide Michel a^ de hem; bekende woning aan Luide weerklonk de schel. Bijna onmiddellijk daarop ver dween het licht der" bovenkamer, eenj stap w#rd op de trap gehoord, en ecu nige seconden daarna ging de deuro, open. i ', CharleS Verblind doo* h'efl schelle! ïïcfit dat hij in de hand bad, herkende dengene niet, die voor hem stond, Bovendien was Mlchei'g hoed over zijn oogen getrokken èn verborg grootendeels zijn fo »'':» toeft*»* v?m m Mig* baron. * ■■ Die stem deed den ingenieur beven, maar neen— dat kon niet zijn, en denkende dat een of andere baas van de fabriek hem een mededeéling te doen had, antwoordde hij: Zeker, volg mij maar. Inderdaad keerde hij zich weder om en ging zijn bezoeker voor de trap op. In zijn studeervertrek teruggekomen, voorzien van een bibliotheek en verscheiden tafels beladen met teekeningen en schetsen, zette Pigaletti de lamp op zijn bureau en sprak tot zijn bezoeker: Ga zitten en vertel mij eens wat u tot mij voert.— Maar de jonge baron nam, in plaats van dit te doen, zijn hoed af, en met uitgestrekte arm.en,/trillende lippen en door ontroering vertrok ken gelaat riep hij uit. Mijn oude vriend, herken je mij dan niet meer, Michel Berthier? Als de ingenieur niet reeds de lamp had nedergezet, zou deze zeker op dat oogenblik op den grond zijn gevallen, zoo hevig begonnen zijn handen to beven. Zjjn harde en gemeene trekken namen een uitdrukking aan van hevigen haat, de zwarte en stoppelige baard dien hij tttf droeg en die zijn geheele gelaat tot over het midden van de wangen bedel te scheen rechtop te gaan staan alsi dj stekels van een wild zWijn, eh zijn rond beloopen oogen flikkerden als die van een bloeddorstigen wolf. Michel evenW^ geen kwaad vermoedend, dacht dat at leen de verwondering en de vreugde van het wederzien Pigaletti woernieh den bent d© hand te reiken en hetf woorden toe te spreken van welkom- En hij ging voort: Ja, mijn arme vent, ik ben het, ik, op wien de ellendigste aller aa^!"gej iS gepleegd? 'die men als een schurk heel doen opsluiten, maar die alle tegen hm geraamde laagheden heb doen misluk, ken, en die ben teruggekomen om mi| rechten, mïm rang ©ni mijn fortuin wj( der op te etöchen. (Wordt vervolgd}. --- In en om Amsterdam Een belangwekkend feit had Woens dag 14 Mei plaats; . ö&n belangwekkend feit op kunstgebied: Het nieui we Frans-Hals-mus e.u m der gel meente Haar'jyMn opende, JfÜ116 poorten V00r... de stadgenooten, mialart eigjenlijk meer nog voor de Amsterdam) mers, Hagenaars Rotterdammers en voor* al voor de vreemdelingen. Waterdag, den) lOen Mei was uitsluitend voor de pers: bestemd. De gebeente Haarlem had ons zeor vriendelijk een uittoöodagingl doen toekomen. En een gr°°t aantal pers menschen bad er gevolg aan gegeten. In grooten getale waren de reporters, photografen en eenige teekeniajars! opgekomen. De groote Amsterdamsen©, Hassgsche en Rotterdamsche couranten, waren zoowel als alle groote geillus-. treerde week- en maandbladen verte., genwoordlgd. Aller innemendst werden wij ontvtangen dioor den waarnemenden, burgemeester, dieons in de groote safe! toesprak. Aan u, zoo zei hij ongeveer, dia zulk oen grooten invloed in het prtbüei ke leven uitoefent, aan u, die in .zulk een hooge mate het kunstinzioht bevor deren kunt> — aan u roep ik ©elï har telijk welkom toe. Wij hebben gemeend; u alle mogelijke vrijheid tot vragen on] derzoefcen en rondgaan te moeten ge-i ven, thans reeds; vrijheid tot phöfograi feeren, schetsen enz. mits de resulta-i ten dier vrfijheid het publiek niet vofcal Dinsdagavond worden ter kennis 9 ge| bracht. Aldus beloofden we. En hiel-, den wijwöord. We hoorden na deze toespraak een tweede toespraak vafl| den heer Gratama, directeur van het) museum; deze spreker beperklte &IcW tot de schilderijen, welke het mjusoumi bevat, terwijl de volgende en laatste) spreker, de heerDunnont, directeur den publieke werken en architect van hefl museum ons het gebouw zelf, zijn ge, sehiedenis en totstandkoming beschreef. Daarna begeleidden de heeren ons dft*>r de zalen, vestibules, hallen en gangen] en gaven ons de meest volkomen inlioh tingen omtrent alles. Tegen een uur Werd ons in de groo) te zaal een keurige lunch door het ge) meentebeatuur aangeboden; na deeo. nigszins vermoeiende tocht verkwdicte de; bouillon ons uitermate; de Sandwiches en pasteitjes gebakjes en koffie staat, den onze zenuwen en een glas paar-, lènd bronwater had een heilzaam ver., ïrisschende uitwerking op onze door de) lutnch tot vadsigheid geneigde ledeme-l ten. Terwijl ik mij een vijftal minsiten ven wijderde om op de binnenplaats, mijnt onontbeerlijke sigaret te rooken —dg eene sigaret na den mtaaltïjd, waai* ik niet buiten kan; waarmede ik, fcoai te epreken,sta of val,—deden eenige' door het fortuin niet ai'te verwende phofcografen zich nogmaals doeltreffend te] goed aan de weivoorziene tafel; toen ik althans terugkeerde, had de eensi zoo heerlijk beladen disdh het deernigi waardig aanzien van een geplunderde dessah. Op een belendende bank slie-< pen eenige photografen, overmand dopn de overmaat, en het gelukte hun vak-i broeders niet, hen nog voor verdere operaties mede te troonen. 't Is te hos pen, dat zij door de beambten gevonden mogen zijn, daar z"ij (anders de twee) Pinksterdagen tot straf voor hun gul-, zigheid al vastend en mediteerend zul| len moeten doorbrengen in het hermeu tisch afgesloten museum, en tot mee^ doogenwekkende halzen te midden den andere roamruohtiger HaTsen zullen zijn... Daareven zei ik u, dat vooral de vreemdelingen met dit nieuwe museum ingenomen zijn. Ge moet niair«9üjk weten, dat in het rvisseizoen de toevljaa van vreemdelingen in het oude beziensi waardige Baarïem zéér groot is. 0» zijn gunstige ligging, — nauweMjks *$ minuten sporens van Amsterdam —aijra, natuurschoon en Let echt Neder landsch karakter zijner straten en grachtjes, om zfijn vele oude hofjes en gebouwen, n niet het minst om het Frans Hals-muse urn, dat tot nu toe in het oude en I fraaie raadhuis a. h. marktplein was ■—< hierom en om nog vele andere beziemsj waardigheden is Haarlem zeer bh 'da vreemdelingen in trek. Het wemelt luier des zomers van de Engelöchen, Franschen en Duitschenai; van de eerstgenoemden vooral; terwhd laatstgenoemde! met vele duizenden de vlakbij gelegen badplaats Zandvoort bijna geheel bevolk ken. Het museum dan hetwelk ooikj nog andere voortreffelijke schilderijen bevat als van Saenredam, Saorel, Maar., ten van Heemskerck, Cornelis Gornelisi zoon van Haarlem enz. — verheugt zich natuurlijk in zijn faam door helf daar aanwezige werk van Frans; Haks. Wat Remferandt is voor het Rijksmusea tint te Amsterdam, ïs Hafe voor het Haarlemsen* Stadsmuseum. Het Werk van dezen terecht befaamden meester onderscheidt zidh door step ke, karakteristiek der koppen, machtLi ge weergave van 't levende, bijßonden goede compositie, en is vooral opval-< lend om zijn losse breede schilderwïjse; Indien ge wilt bedenken, dat defee) meesterlijke handzekeretcots (soms ceni weinig ruig zelfs) van een aantal z£j| ner schilderijen nog van voor Rem^ brandt is, kan het ons niet verwonderen dat deze meester als een buftengie woon groot en oorspronkelijk kunstet naar geëerd wordt, en door velen als) een van Rembrandts voorloopers wordt aangemerkt. Hij zelf was een leerling] van den beroemden Karel van Mander^ die behalve als een uitnemend schilder! benfcend is om zSjn uitgebreide en) zialakkundige beschrijvingen der levens en van den arbeid van tijdgenooften-c schilders Fr. Hals werd geboren te Antwerpen in 1584, en overleed te Haar, le-m in 1686. Hooge prijzen Frjkt hg ook al niet gemaakt tehebben; zoolas; ik in den catalogus van hot museum, als een eigenaardigheid vermeld dat hij voor het veranderen van een aan.) tal schilderyen bij elkpar de som van| f 24 kreeg. Ik weet niet of de verf, i toen ter tijd duur was, maar indien de! prijs zoo ongeveer dezelfde als thans, geweest is, dan kan hij op een zeer matig aantel schilderijen juist voor eenf bedrag verf ter grootte van zijn hono-( rarium hebben uitgestreken. In het museum hier vindt men vanf Hak de beroemde vijf groote schutters! stukken, de veel gereproduceerde drie; regentenstukken, waaronder het stuk, „De regentessen van het oude mannen-( huis" naar mijn meening verreweg het) fraaist is, en 4een der kostelijkste be^ zittingen, die wij van Hollandsohe meeS[ lers binnen onze landpalen behouden, hebben. Als eene eigenaardigheid is\ hier te vermelden, dat deze schiklerfjf ius met het overbrengen naar dit nieuf we gemeente-museum op zijn oorspronkelijke plaats teruggekomen is. Imimersf dit nieuwe gebouw is het in den onHpnl stijl gerestaureerde he-rfc"-—•* mannetohuis. Het gebouw zeil in den eeuwschen trant herbouwd, : gezien nog van den kostelijke töt de merkwaardigste zaken va». 'cm. En ik beveel al mijn lezers ga. Ne aan, wanneer zij te Amsterdam zijn) en een paar uren over hebben, ook te Haarlem eens even een kijkje te gaan nemen in dit museum van Kuropeeschei vermaardheid. Te Amsterdam zelf geschieden of) bet terrein der schilderkunst eveneens! belangwekkende dingen op het ' ter-. rein der moderne schilderkunst althans) De groote genootschap „Arti" en „lau, oas" houden hunne omvangrijke voorgaarJch-expositie. In den Larenscheïï kunsthandel is een verrukkelijke B.elgi-/ sche Salon geopend; dit is een ndot min) der beteekenende uiting op sdhilder-> kunst gebied. In de kunstzaal van Del den exposeeren eveneens zeer goede, Belgen; in |den kunsthandel Kever jsj *«n interessant© tentoonstelling van Xe( ver's werken: op de tentoonstelling „De) Vrouw" is een belangrijke expositie van) ontsluitend door vrouwen geschilderde, Stukken, terwijl' dezer dagen de teatoonstelling der „Onafhankefijke o! ju-( jy-vrije schilders werd ingezegend. In het kort kan ik u mededeelen, diat ir? vele goede stuKKen van beproefcge meesters te vinden zijn, gelijk alttjdf dat in „Lucas" een jeugdiger en harts-, tochtelijker uiting waar te nemen valt^ de lumlnistische, nieuw impussionistische en zelfs cubistische methoden heb) 'ben in dezen kring van jongere kunste) naars vele belijders gevonden; op del afdeeling Schilderkunst "der tentoonstelling „De Vrouw" wordt de tendentie, naar het hyper-moderne niet opgemerkt met uitzondering van eene schilderes. Jacoba van Heemskerk geheeten, diein| arren moede haar teere, vrouwelijke, krachten aan de stopverïkleuren rechte-hjnen-puziztes der oubistea be^ proefd heeft. Van deze tentoonstetüng, bevat er echter niet eene zulk een on^ geëvenaard werk als de Belgische sa-, lon. Ik wil daarmede niet zeggen, dat 8a Belgisch© schilder! 'den Nederlandsche collega's de baas zijn. Maar onze waarlijk grooten, die den naam van dé Moderne Nederlandsche school hebben gemaakt —de twee Marissen Mauve Dd, Bock, Isra&ls, Gabriel enz —zijn gestort ven. Het jongere geslacht heeft, zonden twijfel groote verdiensten, maar niet imi de traditie der overleden grootmeesters Wlü&nd arbeiden,- heeft het een Beer mos-itijke taak. Waaraan zullen gij zich, dan vasthouden? En, wat hun de Baak) niet vergemakkelijkt; men stelt hunj zeer hooge eischen; immers men toetst) hen aan hunno geniale voorgangers. In deze Belgische Salon vindt men 'zeer fraaie oorspronkelijke schilderstuk! kes daar te midden van ahdere voort treffelijkheden, schittert ook als een edelsteen nog een werk van hunnen, grootmeester van het luminisme: Emilej Claus" Dit werk is onovertrefbaar, edel wivergetelijk. Van de laatste der boven! ïenoemde exposities die der „Onafhami feetfiken* is veel te zeggen. Ik doedafl iaariK ditmaal reeds weer de mij toew komende ruimte in uw blad benut heb,j een volgende keer. En verhaai u dan tevens nog eens wat over „De Vrouw*. ---