Vrouwen in het heilige land. In de oude stad Jerusalem rolt het leven voort als in de klassieke oudheid. Zwaar beladen kameelen trekken door de nauwe straten, langs volgepropte winkeltjes; de menschen dringen langs elkaar heen en de waterkoopman vult de zakken van geitenvel, die ook nog in dezen tijd als emmers en kruiken dienst doen. In lange rijen wacht men om zijn portie water mee naar huis te kunnen nemen. Oude Joden met ringbaarden en lange zij*krullen gaan rustig hun weg en de kleine jongetjes zien er met hun lange Ideeren en eigenwijze hoeden uit als de schaduwen van hun vaders. Naast de stal* letjes, waarop ontelbaar veel soorten groen* ten en fruit liggen, staan, in donkeren stal, ezels en schapen. Geen voertuig kan zich een weg banen langs de smalle, slecht ge* plaveide, steile straten. Ook heden nog, aldus J. v. K. in de Ned. Dameskroniek, neemt in Oostersche landen de vrouw een minderwaardige plaats in, de Joodsche vrouw zoo goed als de Arabische. Daarnaast maakt de opgroeiende jeugd aan* spraak op ontwikkeling en medezegging* schap. Het is voor een Europeesche Jodin niet gemakkelijk om burgerrecht te krijgen in 'Palestina. In alle mogelijke famllieaange* legenheden moet zij zich onderwerpen aan de uitspraak van den rabbijn, een gebruik, dat nog uit de middeleeuwen dateert. Het is nog maar twee jaar geleden^ dat de rabbijnen er ernstig tegen geprotesteerd hebben om met vrouwen samen te werken in het parlement; aan de hand van teksten en aanhalingen uit den talmud hebben zij ge* tracht te bewijzen, dat de vrouw geen mede* zeggingschap mag hebben in kwesties van algemeen belang. Zij vonden echter een felle tegenstandster in de dochter van een der rabbijnen, leidster der arbeiderspartij, die op minstens even handige wijtze het tegendeel wist te bewijzen. Nu 'hebben vijftien vrou* wen zitting in het parlement, dat uit twee* hondercUéén leden bestaat. Dat is een onge* boord iets voor Palestina en het is .te bc* Sijpen, dat de orthodoxe Joden uit het osten deze schrede op den weg der Euro* peesche beschaving niet met uitbundige vreugde hebben begroet. Onder de Joodsche vrouwen van het Oos* ten vindt men opvallende schoonheden. Op feestdagen zijn zij gekleed in lange, kleurige gewaden, dan dragen zij met zilver door* weven doeken om hoofd en schouders. Van de jongere generatie heeft een klein gedeeL» te Engelsche of Fransche scholen bezocht. De vrouwen zijn vriendelijk en antwoorden uitvoerig op alle vragen, die men haar doet. Een opvallend mooie, twintigjarige jonge moeder met lange, bkuwzwarte vlechten. haar kleinste baby op den arm, geleidt mij naar de deftige woonkamer van het gezin en laat mij de kraakzindelijke slaapkamers zien. Vader en moeder, zuster en broeder wonen met het jonge paar in hetzelfde huis. In de „moderne" wijken van de stad wo* nen welgestelde Joden, in het oude gedeelte daarentegen en in Shimon Ha*Zaddik heerscht groote armoede. Op de spreekuren der doktoren verschijnen dagelijks totaal uit» gemergelde vrouwen met kinderen, die bijna geen levensvatbaarheid meer hebben. Zij komen uit Bagdad, Marokko, ook zijn onder haar Joodsche vrouwen uit Perzië en Rus* land. Als de man zonder werk is, is het on» mogelijk de kinderen op te voeden en hoe» wel door Amerikaansche Joodsche vrouwen een sanatorium op grootsche schaal werd ingericht; hoewel ook in ziekenhuizen, zui* gelingenkeukens en andere dergelijke in rich* tingen al het mogelijke wordt gedaan om den nood te lenigen, blijft toch nog altijd in een land, waar van rijkswege niets op dit gebied gepresteerd wordt, een massa werk te Bij de pogingen, die werden aangewend om vrouwen allerlei naaiwerk te verschaffen, bleek, dat vooral de Perzische prachtig kon» den borduren. Zoo kon men in den loop van het laatste jaar meer dan honderd vrouwen borduurwerk laten verrichten, dat in op* dracht van Europeesche fabrieken en andere particuliere instellingen, moest worden uitge* voerd. De woningen zijn zindelijk, men verbaast zich werkelijk over de reinheid van de klei* ne, aardige vertrekken, waarin de heele familie bij elkaar woont en waar, op een petroïeumstel, het karige maal wordt bereid. Alleen op den Sabbath komt, ook bij de aller» armsten, een stukje vieesch op tafel, dat, op een steenen plaat met een ronden steen lang» zaam en voorzichtig wordt fijngemaakt. Kin» deren, die beginnen te loopen, worden door de moeder in een kist gezet, als zij zich niet met hen kan bezighouden. Bij al haar armoede verliezen deze _ vrouwwen om zoo te ze.ggen'zelden of nooit haar goed humeur, zij zijn altijd vroolijk, in opge* wekte stemming ontvangen zij bezoekers, en de kinderen wuiven hen langen tijd na. De oudere Arabische vrouwen zijn anal» fabeten; zij kunnen lezen noch schrijven, maar onder de jongeren zijn er reeds, die wat schoolkennis hebben opgedaan. Ook de Fel'lahVmeisjes worden thans in plaats van naar het veld, naar school gestuurd; daar» na bekwamen zij zich grondig in de huishou* ding en als zij dan huwen, worden zij voor» treffelijke huisvrouwen. De positie van de Arabische vrouw is zeer verschillend. Op het land dragen zij de zwaarste lasten op haar hoofd, zij torsen daarbij haar jongste kind in een doek op den rug en loopen zoo naast den ezel, waarop de heer gemaal rijdt, zonder dat pak of zak hem drukt. Zij bebouwt het land, tenminste als zij een Fellah»vrouw is, maar de Be» douïnen, gewend aan het nomadenleven, luieren voor het grootste deel van den dag. Het zijn ook hier alweer de vrouwen, die de kinderen en het vee verzorgen. Het is zeer opmerkelijk, dat de boeren* vrouwen onder de Arabische volksstammen geen van allen weten, .hoe oud zij zijn. Het interesseert haar bovendien ook niet; zij zien er heel gauw verlept uit en behouden alleen tot in hoogen ouderdom haar trotschen gang. Over het algemeen voeden de Oostersche vrouwen haar kinderen onverstandig op. Ook bij de grootste hitte worden de zuige» lingen zwaar ingepakt; alle kinderen worden vreeselijk verwend. Er worden zeer veel kin* deren geboren, maar bij de Arabieren sterft daarvan vijftig procent, omdat elk elemen* tair begrip van zuigelingenzorg ontbreekt. Europeesche vrouwen van alle ras en gods* dienst werken voortdurend en onvermoeid om de sociale misstanden in Palestina te verbeteren en om zoodra mogelijk de Ooster* sche vrouwen ervan te doordringen, dat zij •hare kinderen niet alleen verplegen, maar ook opvoeden moeten. --- EEN VROUWELIJKE PIONIER IN MOEILIJKEN TIJD. --- Waar het conservatisme allemaal vijandig tegenover stond. In een artikeltje over de onlangs overleden schrijfster Marie Sloot („Mathilde" en „Me. lati van Java") zegt de redactie van „De Ka« tholieke Vrouw" o. a- de onderstaande be» hartigenswaardige woorden. Wanneer „Mathilde" eens haar ervarin» gen had opgeteekend over al hetgeen ver» anderde op het gebied der vrouw gedu» i-ende haar levenstijd, — wat 'n merkwaar» digen kijk zou zijn ons herben gegeven! Wat is er ontzettend veel veranderd sinds de dagen, dat het voor 'n jong meisje, en vooral, vooral 'n Katholiek meisje, *n hééle durf was zich „schrijfster" te noemen. In' die dagen heeft ook niemand „Mathilde's" waren naam geweten. Schijfsters waren in 1875 — ook nog in 1895 en later — voor velen onder ons wonderlijke wezens, die men niet met noi» male vrouwe op één lijn stelde, 'n Schrijf» ster kon niet anders dan slordig, onvrou» welijk en onhuishoudelijk zijn! En toen er later vrouwen kwamen, katholieke vrou» Wen, die aan sociaal werk en politiek haar belangstelling schonken, werd ook van haar niet veel beters gezegd. „Mathilde" heeft even zeer beleefd, dat, de eerste leekenonderwijzeres en de eerste leekenverpleegster vijandig werden aange» zien, als het heftig verweer tegen het ver» langen naar hoogere studie voor de vrouw- En ze heeft óók nog beleefd, dat de vrouw, ja zelfs, dat de religieuse haar doe» toistitel behaalde, dat de missies smeek' ten om vrouwelijke artsen- Zij heeft de waardeering beleefd, welke onze vrouwen in Staatslichamen mochten ondervmoen- Nog onlangs zeide een hoogstaand en ge» leerd geestelijke: dat de vrouwelijke raads» leden zoo buitengewoon nuttig werkten, omdat ze zoo héél dikwijls voor sociale instellingen pleitten, waar de mannen niet aan dachten. Zoo konden wij ook de vrou» welijke meester in de rechten, — welk be» roep tamelijk overvuld is — heenwijzen naar het werk in de Voogdijraden, om daar de bijzondere vertegenwoordigers van het kind te zijn in het onderzoek van het vaderschap. Daar kan nog prachtig werk gedaan worden- Uit deze herinnering blijkt een keer te meer. hoe onbeduidend het gepraat der con» servatieven is, die uit louter conservatisme en geestelijke bekrompenheid altijd tegen alles zijn, wat maar nieuw is! Als deze heeren getriomfeerd hadden, zou» den we nog 'n halve eeuw ten achter zijn bij onzen tijd- --- VOOR DE HUISVROUW. --- Een goede ruil? Onder den titel „Boerinnefhoekje" ïazen wij onlangs een stukje in „In en om de Boer» derij", waaruit wy 't onderstaande overne* men, wijl ook vele onzer boerinnen er uit kunnen leeren, hoe verkeerd het is, het oude prijs te geven, zonder de zekerheid te heb* ben^ er iets beters voor in de plaats krij* gen. Op de boerderijen verkoopt men de oude kasten, z^g. kabinetten en bureaux, kisten, 6taande klokken, antieke stoelen, tinnen voorwerpen en vooral ook het porcelein en het oude koperwerk. Daarvoor in de plaats komen dan de „stadsche" meubeltjes: spie* gelkastjes, bekleede stoelen, pendules en waardelooze wandbordjesl Maar waar gaat al dat geminachte oude naar toe? Dat gaat naar de deftige stads* huizen! Onze vroegere haverkist en mis* schien ook de goraade worden ontdaan van de verf» en vernislagen en prijken dan als antiek*eiken buffet in de eetzaal van een voornaam heerenhuis! Koperen ketels, die eens dienden voor de verwarming van melk in de kaasimakerij staan nu ongeschuurd — anders lijken ze niet oud igenoeg —te pronken in de wachtkamers van advocaten en dokto* renl Een welbekend tinnen voorwerp met één oor, dat vroeger op de boerenbedstee* plank huisde, staat nu met bloemen gevuld op den schoorsteen van een ontvangsalon! En evenzoo doen onze Keulsche zout» en boterpotjes, die wij immer in kast of kelder opborgen, nu dienst als bloemvazen in de mooie kamers. Is het niet bespottelijk? In een boerenhuis passen de mooie, zware degelijke meubels en andere voorwerpen, zij hooren bij den degelijken, eenvoudigen boe* renaard. Maar in de stad, bij menschen, die minder lichamelijk werk doen, passen lichte» Te, kleinere meubels. De stedeling, die in eene moderne stadswoning met kleine kamers woont, heeft andere meubileering noodig dan een boer. Beide kunnen mooi zijn maar ze verliezen haar schoonheid zoodra ze uit haar omgeving gehaald worden. Een weiland met koeien is mooi — maar niemand denkt er aan, een graszode in een kistje of eene opgezette koe in een salon te zetten voor versiering. Toch. is het plaatsen va nmoderrie meubels in een oude boerderij even bespottelijk! En 't zou evenzeer van wan» smaak getuigen, wanneer onze oude antieke meubelen in de nieuwe stadswijken een plaats moesten vinden. Maar daar gaan ze ook meestal niet heen, maar wel naar de groote, deftige heerenhui* zen in het oude gedeelte der stad, waar de woningen in zooverre met onze boerderijen overeenkomen, dat ze eveneens van ouden bouwstijl zijn en groote, ruime kamers en breede gangen bevatten .Ook daar komen de oude, zware meubelen tot hun recht en daarom betaalt men er graag meer voor dan voor de meeste nieuwe stukken. En als de boeren en boerinnen dan zoo dom zijn, om zich bij te laten maken met 'n modern meu» belstuk, wat geenszins in het ouderwetsche voorhuis past, dan geeft de antiquair graag nog enkele guldens toe op het oude stuk, omdat hij wei weet, dat er toch nog wel aardig wat voor hem te verdienen valt. Een dwaze ruil! Doch-niet alleen bij de meubileering is dat zoo. Bij den woningbouw zien we hetzelfde verschijnsel: de boer zet een villa voor zijn schuur, en de stedeling vindt een re-genton zoo echt landelijk staan in zijn stadstuintje! Zoo ook met het dansen. In de stad is tegenwoordig een streven de moderne dansen, die hoe langer hoe onzede* lijker worden, te vervangen door de z.g. rei» dansen. (Bij deze reidansen vinden we heel wat boerendansen terug!) En op 't dorp? Het mag zijn, dat hier en daar nog een typische volksdans in eere blijft, de jongeren zouden waarlijk trachten te steppen, wanneer hun dat niet door de bevoegde overheid verbo» den werd. Is deze ruil niet even gek? Wij moeten onze eigen goede plattelands» cultuur, die door de eeuwen heen is ontstaan, niet plotseling minachtend weggooien! Wat in de stad misschien past, past daarom nog niet op het land. Zoomin als al wat op het land mooi aandoet, daarom nog niet zonder meer in de stad als schoonheid in aanmer* king komt. Wij moeten leeren onze eigen gewoonten en gebruiken te moderniseeren en als 't moet voor betere op te offeren. Maar dan ook alleen voor betere. De vooruitgang der tijden maakt veranderingen noodig in het bedrijf, in de woning, in de kleeding, ja zelfs in de opvoeding. Maar daarvoor hebben we nog niet de stad noodig en 't stadsche. Neen, zelf moeten we ons leeren aanpassen, zoo* veel dat in het belang van ons gezin en ons bedrijf noodig en wenschelijk is. En wan* neer er dan veranderingen moeten komen, 't zij in meubileering, in inrichting onzer woning, of ook in onze werkwijze of onze gewoonten, gaan we dan toch allereerst na, of zulk een verandering wel past voor het doel, wat we er mee beoogen en zeker ook, of ze niet vloekt tegen onze omgeving en tegen onzen stand! --- DE ROOS VAN JERICHO. Er was een tijd, dat de vlakte van Jericho, die wel 15 K.M. breed is, met het volste recht een oase in de woestijn mocht heeten. De bodem, besproeid door middel van verschillende waterleidingen, die uit een aantal bronnen gevoed werden, ontwikkelde een vruchtbaarheid van welke Palestina geen tweede voorbeeld opleverde. Alle voortbrengselen van het Oosten groeiden hier in weelderigheid en overvloed. De bloemengaarden wisselden met rijke graanvelden af; de granaat- en oranjeboomen vormden bosschages; in de tuinen werd de wijnstok en de kostbare balsemstruik met zorg gekweekt en een palmbosch, dat 2y2 mijl uitgestrektheid had, was oorzaak dat Jericho ook een palmenstad werd genoemd. De stad bestond reeds toen de Israëlieten het Land van Belofte binnentrokken. Ongeveer in het jaar 1450 v. Chr. werd Jericho door het leger van Josuë verwoest. De vruchtbare omstreken zijn in dien tijd in een dorre steppe veranderd. Er worden nog slechts eenige akkers met gerst en tarwe bebouwd; op enkele plaatsen ziet men een verlaten vruchtboom. Van de oude dadelpalmen is niet meer dan één afstammeling, verbasterd en kwijnend overgebleven. De balsemstruik, door Pompejus nog als een kostbare verovering op zijn triomphalen intocht in Rome medegevoerd, is verdwenen, alleen de zoogenaamde Roos van Jericho heeft zich in de ellende en verlatenheid van de streek kunnen handhaven. Het Ts een wonderbaar gewas, waar het niet moeilijk valt zinnebeeldige beteekenissen aan vast te knoopen. Bijna iedereen heeft wel eens iets gehoord van de Jericho-Roos, maar weinigen kennen haar. De gelegenheid om deze merkwaardige plant te leeren kennen komt slechts zelden voor. De Jericho-roos lijkt als plant in 't geheel niet op de rozen die wij kennen, 't Is een éénjarige plant, die behoort tot de familie der kruisbloemingen en betiteld wordt als Anastatica hierochuntica. Ze groeit in de dorre steppen van Egypte en Klein-Azlë, weet zich vrij spoedig uit de zaadjes te ontwikkelen tot een plantje, dat de groene takken van ruim 1 d.M. lengte vlak op den grond uitstrekt. Ze zijn bezet met kleine blaadjes en vertoonen kleine, wiitte kruisbloempjes, die al spoedig uitgebloeid zijn. Naarmate het plantje meer takken te voorschijn brengt, wordt de natuur droger en droger, meer en meer richten de langste takken zich op, krullen om en omsluiten ten slotte de uitgebloeide bloempjes, die nu in gevulde zaadhokjes veranderd zijn. Eindelijk is het niets meer dan een getraliede bol met het worteltje nog aan den grond bevestigd. Het groen verdwijnt 't Wordt een dorre plant en spoedig heeft de wind vat genoeg op den bol gekregen en het worteltje losgerukt. Bij dat heen en weer slingeren, bij al dat voortrollen over de zandvlakte! blijft echter het zaad vastbesloten tusschen de saamgeknelde takken. Eindelijk treden de regens op en aan den zwerftocht komt een einde. De takken, ofschoon dood, zijn in hooge mate hygroscopisch, strekken zich recht en laten het zaad los. Zulke getraliede bollen, dier doode éénjarige plantjes noemt men rozen van Jericho. Op water gezet opent die bol zich na jaren telkens opnieuw, terwijl hij bij droogte weer inkrimpt. Volgens enkele plantkundigen is dit evenwel niet de echte Roos van Jericho. Dat zou dan zijn: Arteriscus pygmacus: een nietig plantje van enkele c.M. hoog, ook éénjarig, eveneens met neerliggende takjes, maar die zich niet oprollen tot een bol. Door het lange penworteltje lijkt de plant nogal wat grooter. Het plantje behoort tot de familie de saamgesteldbloemigen, dus als b.v. ons madeliefje. Het aantal bloemhoofdjes is meestal niet groot, tien is reeds veel. De omwindselblaadjes zijn heel netjes naar binnen gebogen, om de rijpe zaden of liever de vrachtjes niet te laten ontsnappen. Geen blaadje meer aan den stengel, geen groen meer te zien. Dood, maar binnen de gesloten bloemhoofdjes de vruchten. Weer dat losrukken in de streken waar ze groeien, weer dat wachten op den regentijd en zoo dan ergens de vergelijking bloeien eenig recht heeft, dan is het hier, want de hoofdjes openen zich, de omwinselbladeren leggen zich achterover en de regen spoelt de vruchtjes weg om de plant te helpen haar soort in stand te houden. Er is evenwel nog een andere reden waarom deze plant met meer recht Roos van Jericho kan genoemd worden. Treft men ze aan in 't Noorden van de Sahara, in Egypte enz., deze plant komt vooral veelvuldig voor in Palestina, en wel zeer veel in de omgeving van Jericho. Ten slotte bestaat er nog een derde soort plant, die met den naam van Jericho-roos wordt aangeduid. Een twintig jaar geleden kwam deze plant veelvuldig in den handel voor, ja werd er zelfs mee langs de huizen gevent, 't Is: Selaginella Apidohylla, in Duitschland wel bekend onder den naam van „Auferstehungspflanze", dus de opstandingsplant, het eeuwige leven, semperviva, enz. Ze komt wat vorm betreft veel overeen met de eerste, 't is een door droogte in elkaar geschrompelden bol, die zich bij bevochtiging gaat ontplooien, uitspreiden tot een groot rozet van platte takken, evenals wij bij sommige andere selaginella-soorten opmerken, maar niet „bloeien" om de vruchten of zaden de vrijheid te geven, om de eenvoudige reden, dat het plantje die niet heeft; 't is n.l. een sporenplant staande tusschen de mossen en de varens. In tegenstelling met de vorige blijft deze plant inderdaad leven. Droog bewaarde planten vertoonen na vele jaren, wanneer ze weer in aanraking met water komen, weer nieuw leven, en hebben het vermogen weer gewoon te gaan groeien. Hoewel dus de stad Jericho eeuwen geleden werd verwoest en haar vruchtbare omgeving in een woestenij is herschapen, blijken er nog eenige levende getuigen van haar vroegere schoonheid te bestaan. begint al bij het kindje in de wieg. Zoodra het begint te loopen wordt de heele kamer het speeltooneel. Het kan nu overal heen» dribbelen en bemachtigt alles wat het mooi vindt. Natuurlijk zijn er tal van voorwerpen waar het kind niet aan mag komen, b.v. de kachel, de theetafel, het mooie kussen op den divan. Het is dan vooral noodig con» sequent te zijn en niet het eene oogenblik toe te geven, wat men kort te voren ver* bood. Toch wordt dit nog maar al te dik» wijls gedaan. Ik heb b.v. een moeder gekend, die de kleine 's morgens verbood met het mooie kussen te spelen. Toen er 's middags een vriendin op visite kwam, waarmee moeder graag ongestoord wat wil» de babbelen en het kind juist één van zijn moeilijke buien had, gaf ze het zelf de ver» boden waar weer in handen, waarmee het natuurlijk dadelijk zoet zat te spelen. Hoe kan nu de kleine weten, waar hij zich aan te houden heeft? De verschillende bezigheden, die moeder verricht, hebben op dezen leeftijd de volle belangstelling. Het kind poetst en boent op zijn manier de meubels, het wil u helpen bij 't opvouwen van de wasch en kan op deze manier uren lang zoet zijn! Als het wat ouder is, blijven de meubels niet zoo netjes meer op hun plaats staan. De stoelen zijn immers de wagens van den trein, die van den eenen kant naar den anderen door de kanïer rijdt. De fantasie neemt in het kinderlijk spel een groote plaats in en het is een groote teleurstelling voor het kind als wij ouderen het niet volgen kunnen daarin. Al heel gauw wordt de behoefte aan speelkameraadjes van eigen leeftijd gevoeld. Als er geen zusjes of broertjes zijn is het van het grootste belang, dat het zooveel mogelijk kameraadjes bij zich te spelen krijgt, want in het gezamenlijk spel leert het omgaan met verschillende karakters, wat het later nog goed te pas kan komen. Het leert zich schikken naar anderen en wordt daardoor behoed om een verwend, zelfzuchtig wezentje te worden. Van groo» ten invloed op het spel is verder de lectuur van de kinderen. Verder wees spr. op de Verschillende huishoudelijke werkjes, die voor onze kinderen een spelletje kunnen zijn, en eindigde met het uitspreken van den wensch, dat de opvoeders al hun krach» ten zullen inspannen om het kind bij de ontplooiing van zijn wezen, te helpen en te leiden. --- DE AANWIJZINGEN IN HET KINDERSPEL. --- Bij het spelen openbaart zich de natuurlijke aanleg. Uit een lezing over kinderspel. Twee van de groote vragen waarvoor :.eder bij de opvoeding van het kind êeplaatst wordt, zijn: le. Welke gaven en rachten sluimeren er in de ziel van het kind, dat ik op te voeden heb? 2e. Hoe kan ik er toe bijdragen, dat de gaven en krach» ten die in kiem of in min of meer gevor» derden toestand aanwezig zijn, tot een goede ontwikkeling worden gebracht? Om te kunnen weten welke gaven er sluimeren in de kinderziel, moeten wij trachten het kind te leeren kennen en # innerlijk te verstaan. Hiertoe kan de bestu» 'deering van het kinderspel ontzaglijk veel bijdragen, want in het spel werkt het kind aan de ontplooiing van zijn wezen. ledere moeder weet wel hoe het kind zich vooral in de eerste jaren al spelend ontwikkelt, daarbij gehoorzamend aan den drang van de natuur. Als er dan ook iets bij de kleine hapert, merken wij dit meestal het eerst, doordat 'de lust tot spelen ontbreekt. Een gezonde dreumes is immers in de weer van 's morgens vroeg tot 's avonds laat? Dit --- Onze planten in warme dagen. Onder de velerlei dingen, waarover de zor» Èen van de huisvrouw zich uitstrekken, be» ooren natuurlijk ook de planten, kamerplan» ten (als zij op een bovenhuis woont) zoowel als de fijnere planten in den tuin. Èn nu ge* beurt het wel, dat de planten in de heel war* me dagen gaan hangen. Grijpen we dan niet in, dan gaan ze dikwijls dood. Dit komt, om» dat, door de hitte, het water waarmee we ze eiken dag besproeien slechts een paar een» timeter in den grond dringt en de wortels niet bereikt. En dat is juist zoo noodig. Heeft men dus groote planten, die niet vol* doende water kunnen krijgen, dan maakt men met een stok of breekijzer of zoo iets, een gat in den grond, vlak naast de plant, van 5 c.M. middellijn en ongeveer y meter diep. Dit gat vult men met water, zoolang tot het ten slotte gedurende 5 minuten vol blijft. Dan legt men er een steen overheen, om verdamping te voorkomen. Om de 2 of 3 dagen kan dit gat opnieuw gevuld wórden. Bij kleinere planten zet men een Mftcjé in den grond, zóó diep, dat de bovenrand v»n het blikje met den grond gelijk is. In dat blikje is met een klein spijkertje een gaatje gemaakt, onderaan natuurlijk, aan den kant van de wortels. Dit blikje vult men weer mèt water en bedekt het dan weer. Op die ma* nier voorziet men de wortels van de plant weer voor minstens een dag met water. V moet eens opletten, hoe dankbaar de planten deze behandeling aanvaarden. --- Nuttige weideen, zyn kleine geschenken. Er wordt in den zomer veel geverfd, met olie gesmeerd, enz. Dus: veel olievlekken, enz. Olie* en wagensmeervfokken ruimen meestal wel het veld, door ze goed in terpen* tijn te drenken, Een andere manier is, een stuk vloeipapier onder en een op de vlek te leggen. Door een heet ijzer over het bovenste stuk vloeipapier te strijken, wordt het mees* te vet door het vloeipapier opgezogen. Week verfvlekken in terpentijn en wrijf ze stevig tusschen de handen. Zoo noodig her» halen en daarna gewoon wasschen. Om linnengoed voor tentjes, reiszakken, enz. waterdicht te maken wordt het volgen* de recept wel aanbevolen. Neem 5 fiter kokend water en los daarin op 3 stukken sunlightzeep en iy ons gelatine, terwijl men er ten slotte nog 2 ons aluin bijdoet. Ms men dit alles goed dooreen geroerd heeft, legt men er het goed in,, dat men waterdicht wil maken» Een tijdje laten liggen en dan er» uithalen en uithangen (doch vooral niet uit* wringen!) Laten drogen op de lijn. Is er een glas in gruzelementen gevallen? Met een vochtigen doek veegt u ook de kleinste splinters op. Een wollen doek bij voorkeur. Stukken vloeipapier, die men zooveelter* perarijn heeft laten opzuigen als maar moge* lijk is, zijn een goed middel om motten weg te houden uit dik wintergoed. Steek wat van die stukken papier in de zakken en tusschen het goed. Als zwart zijden kleedingstukken enz. wat rood gaan worden of vaal, spons ze dan met koffie en strijk ze aan den verkeerden kant. Kies uw tomaten zoo hard en rood moge* lijk. Gebruikt u ze niet direct, zet ze dan weg in een afgesloten schaal of i.d., daar ze zacht worden, als ze aan de lucht zijn bloot* gesteld. Peau de suède handschoenen, ceintuurtjes, enz. kan men schoonmaken door ze zachtjes met fijn schuurpapier te wrijven. Ze worden dan weer als nieuw. --- Een frisch gerecht. Kruisbessenmarmelade. Als u nu toch aan het jam maken gaat, moet u niet verzuimen een paar potjes kruisbessenmarmelade te maken. Op 3 pond klapbessen neemt men ruim 2 pond suiker. De bessen worden schoongemaakt en gewassen en met zooveel water opgezet, dat ze de eerste minuten niet aanbranden. Doe er de suiker bij en breng ze aan de kook; met het deksel van de pan af laat men ze dan verder inkoken. Af en tot toeren. Als ze de vereischte dikte hebben, schept men het schuim er af en vult er . de potjes mee, die met vochtig perkamentpapier afgesloten worden. HUISVROUW. --- VROUWEN- EN KINDERKLEEDING. --- Een voorproefje van het najaar* Ja warempel de eerste najaannodeüen zijn al aangeland. Een groote wijziging ui